1. #706
    Storyteller ❤

    Reacties
    4.651
    11-01-2011

    Ze rook heerlijk. Bij elke buiging die ze maakte naar mij toe rook ik een geur waardoor ik het er alleen maar warm van kreeg. Soms wilde ik zeggen dat ze moest stoppen. Het is dat ze er zelf mee kwam om mij te verzorgen, maar feit was dat ik nee had moeten zeggen. Ze wilde door met haar leven en nu was ze net als mij gekluisterd aan mijn bed. Ze reed bijna elke dag een flinke afstand om voor mij te zorgen. Natuurlijk voelde ik me goed als ik haar zag. Sinds die ongeluk dacht ik alleen aan mijn herstel. Niet alleen daaraan, maar ook mijn prioriteiten. De gesprek met Eric bijvoorbeeld, de oude Amir zou nooit een directeur naast hem aanstellen. Maar het leek net alsof ik een voorgevoel had. Alsof het tijd was dat ik zelf qua hectiek en drukte een stuk minder gas moest geven. En toen.. toen gebeurde dat. Auto total los. Gekneusde ribben, flinke hersenschudding, flinke wond aan de zijkant van mijn buik, benen die ik amper voelde aangezien ik met moeite uit de auto ben gehaald dus heel lang erin heb gezeten. Gekneusde nekwervel. Ik voelde me een hoopje ellende.

    Maar van alles, van alle ellende die ik nu over mij heen had, daar stond zij. Bouchra. Met haar opgestroopte mouwen, haar haren in een knot, en haar blik die ze steeds omsloeg als ze naar me keek. "Ik ga je scheren". Zei ze. Ik keek haar aan. "Je band moet eraf. Even voor vijf minuten. Ik heb het met Celina besproken". Zei ze standvastig alsof ze me elke moment met het apparaat kon aanvallen. "Vertrouw me maar ok". Zei ze zachtjes. "Ok." Antwoorde ik. Zachtjes boog ze zich naar mij toe en tilde ze mijn hoofd op. Ik hoorde een klik en voor even sloot ik mijn ogen toen ze de band weghaalde. Wat een genot, eindelijk af van dat ding! Maar goed het was maar voor even. "Doet het pijn?". Zei ze. "Nee.. nog niet. Meestal begint het pas na vijf minuten wat pijnlijk aan te voelen". Zei ik. "Je nek moet wennen vandaar". Zei ze. "Hmm dokter Bouchra.. hoe weet je dit allemaal". Zei ik. Ze keek me aan en glimlachte. "Ik weet het gewoon. Ok zit stil". Zei ze. Ze boog zich voorover waardoor ik zicht had op haar prachtige ogen die geconcentreerd bezig waren. De bovenkant van haar lichaam, merendeels haar boezem leunde voorzichtig op mij arm. Ze keek me even aan een glimlachte. "Je ogen. Ze zijn vreselijk mooi". Zei ik. Ze werd rood. "Nu ik ze zo dichtbij zie..". Zei ik. "Dank je". Zei ze bescheiden. "Van wie heb je het?". "Mijn vader. Mijn broer en ik zijn de enige. Mijn zusjes, een tweeling niet." Zei ze. "En jij?". Zei ze. "Van mijn moeder. Maar de pit van mijn vader". Zei ik. Ze knikte. "Waar uit Marokko kom je vandaan?". Vroeg ze. "Tanger. En jij?". Zei ik. "Ik ben een riffia". Zei ze. Ik glimlachte. "Dus je spreekt vloeiend berbers?". Vroeg ik. Ze knikte. "Hoe.. hebben je ouders elkaar ontmoet. Ze is Spaanse." Vroeg ze. "Werk. Mijn vader werkte veel in Spanje. Mijn moeder bleek zelf ook in Nederland te wonen en zo is het een beetje gegaan. Uiteindelijk hebben ze hier een gezin gesticht. We gingen vaak naar Spanje. Marokko heel soms." Zei ik. "Waarom?". Zei ze. "Ondanks dat onze moeder bekeerd was, vond de familie van pa het niet kunnen dat hij met haar trouwde. Ik heb nog wel contact met sommige familieleden van zijn kant, maar.. de meeste niet." Zei ik. Ze keek me verdrietig aan. "Je ouders hebben een mooi gezin. Jullie zijn allemaal zo.. mooi en succesvol. Ze zullen zeker trots zijn." Zei ze. Ik knikte voorzichtig. "Jij bent ook mooi. En... je ouders houden van je. Je moeder heeft bijvoorbeeld geen contact meer met haar zus om wat er gebeurt is toch?". Zei ik. Ze knikte maar je zag een bepaalde emotie in haar gezicht. "Heb je dat.. kunnen verwerken?". Vroeg ik voorzichtig. Ze keek me aan en stond op. Met een warm washandje streek ze over mijn kaken en wangen. "Jawel. De laatste drie jaren waren gewoon echt klote. Hoeveel kan een mens meemaken denk je? Nou ik veel. Maar.. hamdoulilah." Zei ze. Ik keek haar aan. "Je bent echt sterk Kadmi. Ik zweer het je. Menig vrouwen zou zichzelf al in verdriet verzuipen". Ze glimlachte. "Dat was ook vaak het geval geweest maar inderdaad.. ik liet me niet klein krijgen. Als ik mijn gekke neef aankon dan kan ik de wereld aan". Zei ze. "Maar ik heb een vraagje.." Zei ze. "Ja?". "Waarom drink je? En zeg niet dat het komt doordat je het lekker vind want ik heb het een keer geroken en het stinkt!". Zei ze. Ik moest lachen om haar gezichtsuitdrukking.

    "Vlak na het overlijden van onze vader, ben ik ermee begonnen. Is het lekker? Nee inderdaad. Verdoofd het? Ja. Na zijn overlijden voelde ik me zo alleen. Mama was toen verhuist naar Spanje. Daar hebben we een huis als sinds we klein waren. Het ging geloof ik gewoon niet goed met mij. Ook de familie van pa vroeg ons niet hoe het ging en ga zo maar door. Ik voelde me verantwoordelijk voor twee zusjes en een moeder. En soms werd het me teveel en dan dronk ik. Eerst weinig en toen veel". Zei ik eerlijk. Ik ben denk ik nog nooit zo open en eerlijk tegen iemand geweest. Deze gesprekken met bouchra waren echt fijn. Voorzichtig legde ze de band weer om mijn nek en klikte ze het vast. Ik kon mijn hoofd nu rustig laten rusten. "Ik ben ermee gestopt. Drie weken geleden. Diezelfde dag dat ik je zag. Toen ik thuis kwam wilde ik alleen maar drinken, maar.. ik wilde me niet meer laten verdoven. Ik wilde die pijnlijke woorden van jou voelen. Dat verdiende ik namelijk. Alles dronk ik weg waardoor ik niets voelde. Net een junk. Geef hem even wat te snuiven en hij is voor even high. Dat was zo bij mij." Zei ik. Het was wat. We zagen hiervoor elkaar vaak. Op werk. Een paar keer thuis. Maar we hebben nooit zulke gesprekken gehad. Het was alsof we elkaar opnieuw leerde kennen.

    Ze keek me aan en glimlachte. "Ik ben trots op je". Zei ze. "Ja ja.. krijg ik nu een sticker?". Zei ik. Ze glimlachte. "Nee.. maar wel de beste massage ever." En voor ik het wist voelde ik de kou langs mijn benen gaan. Ze sloeg het laken om en haar zijdezachte handen en vingertoppen drukte in het vlees en de spieren en ik sloot mijn ogen en genoot intens. Ik moest alleen uitkijken dat ik mezelf in toom hieldt want deze vrouw masseerde me op een bepaalde sensuele manier. Na tien minuten sloeg ze de laken terug en keek op haar horloge. "Ik ga zo weg. Celina komt er zo aan". Zei ze. Ik knikte. En inderdaad even later liep Celina naar binnen. Bouchra nam afscheid en liep weg.

    "Zo.. je kijkt helemaal blij". Zei ze. Ik glimlachte. "Je bent nog steeds verliefd op haar he broer". Zei ze. Ik zweeg. Celina wist onderhand ook allemal wat er gebeurt was. De hele ellende, de miskraam, mijn gevoelens voor Bouchra. "Is het niet beter als dit stopt?". Zei ze. Ik keek haar aan. "Het wordt moeilijk zo voor jou Amir. Heeft ze gevoelens voor jou? Zei ze dat?". Zei ze. Ik zweeg. "Ze helpt me alleen Celina. Meer niet". Zei ik. "Dan ga ik haar vanavond nog bellen en zeggen dat ze niet meer hoeft te komen. Amir. Je moet beter worden." Zei celina. Ze had een punt. Natuurlijk had ze die. Bouchra zei het al, liefde is voor haar nu een no go, na alles wat ze heeft meegemaakt geef ik haar geen ongelijk. Het zou alleen maar moeilijker worden. Wat als ik straks hersteld ben? Dan ging zij weer verder en ik ook. Het was een bezopen idee. "Ik.. bel haar zelf wel". Zei ik toen maar. Celina knikte. "Je doet er goed aan broer."

  2. #707
    Storyteller ❤

    Reacties
    4.651
    11-01-2011

    Ik weet niet wat het was, maar.. ik vond het verzorgen van Amir echt leuk. Ik was al blij dat hij kon praten en gespreken kon voeren. Hoe moeilijk dat ook voor hem was. Ik wilde er gewoon voor zorgen dat hij gauw de oude was. Ik weet hoe belangrijk zijn werk voor hem was. Ik roerde zachtjes in de harira en rook de heerlijke geur. Het plenste echt al twee weken en dat was echt bijzonder voor de tijd van het jaar. Harira was dus ideaal voor dit weer én.. voor Amir. Hij was er gek op dus probeerde ik het eens af en toe te maken. "Bouchra". Nada riep me en ik liep naar de huiskamer. "Ik ga vandaag naar Brahim. Hij vroeg of je ook wilde komen?". Zei ze. Ik schudde mijn hoofd. Ik was net klaar met werken en zou zo na het koken direct door naar Amir gaan. "Ik moet werken." Zei ik dus maar. "Mag ik met de auto van papa gaan?". Zei ze. Ik schudde mijn hoofd. "Absoluut niet, geen lange afstanden. Heb je geld voor de trein?". Zei ik. Ze rolde met haar ogen en stond op. "Je lijkt wel mama, je kookt laatste tijd vaak en denkt dat ik een zestienjarige puber ben. Ik ben 24 zus." Zei ze. "Ok. Prima. Maar bel je alsjeblieft als je geariveerd bent?". Zei ik. Ze glimlachte en knikte. "Doe ik." Misschien was het wel de ongeluk van Amir die me bezig hieldt. Mijn jonge zusje die afstand laten afleggen was niet mals. En ja, nada is heus geen kleuter hoor, maar die zorgen zal ik altijd blijven maken.

    Het was alweer vier uur en gauw ging ik me omkleden. Plots hoor ik mijn mobiel en zag zijn naam staan. We hadden intussen weer onze nummers gewisseld. "Hi" Zei ik spontaan. "Hey,.. bouchra. Hoe is het?". Zei hij. "Goed.. ik eh heb soep gemaakt". Zei ik. "Dat dacht ik al, je zei er gisteren iets over." Zei hij. Ik glimlachte. Het was niet een bepaald verliefdheid gevoel die ik koesterde voor hem. Zoals ik al zei, sinds die miskraam voelde ik me op de één of andere manier verbonden met hem. En ja, ook ik had gevoelens voor hem. Gevoelens die natuurlijk na zijn felle uitspraken destijds als sneeuw voor de zon verdwenen maar toch. Het was Amir. Ik keek altijd een soort van tegen hem op. "Bouchra,.. ik wilde.. ik wilde je zeggen dat het niet meer nodig is. Wat je voor mij doet." Zei hij ineens. Ik fronste mijn wenkbrauwen. Ik dacht dat we het er hier wel over gehad hebben. "Hoe.. hoe bedoel je dat?". Zei ik. "Wat ik precies zeg. Celina heeft iemand anders aangenomen. Lang niet zo knap en slim als jou, maar ze is al klaar. Ze doet haar werk, daar gaat het om." Zei hij. Ik wist niet wat ik hoorde. Deed ik mijn werk niet goed? Ik snapte het echt niet. "Ok.." wist ik er alleen uit te gooien. "Ik.. ik wil je bedanken Bouchra. Je hebt zo goed voor me gezorgd dat ik vandaag al meer kan als afgelopen dagen. Ik wil je natuurlijk betalen.." Zei hij. Ik fronste mijn wenkbrauwen. Betalen? Waar.. wat..? "Betalen?". Herhaalde ik. En bij dit woordje, ik weet niet hoe of wat, ik voelde me ineens zo smerig. "Amir. Ik deed het niet voor het geld. Ik deed het om écht voor jou te zorgen. Ik hoef je geld niet!". Zei ik nogal gekwetst. "Sorry.. sorry.. ik.. het spijt me. Ik dacht dat het wel zo eerlijk was. Je reed lange afstanden, kookte..". Ik kon mijn oren niet geloven. Ik begon echt te huilen. Gelukkig geluidloos dus hij hoorde het niet. "Amir. Prima.. ik hoop dat je binnenkort de oude zult zijn. Ik ben blij dat je meer kan. Dat is goed." Zei ik. Ik veegde een traan weg en snapte deze actie totaal niet. "Dank je nogmaals." Zei hij. Ik hing gauw op en keek naar de pruttelende soep. Ineens vloeide er tranen over mijn wangen. Waarom? Waarom trok ik me dit zo erg aan? Waarom heb ik überhaupt gevraagd of ik voor hem kan zorgen en dan betalen? Is dat hoe ze mij zagen? Is dat hoe Amir mij zag? Ik voelde me echt enorm beledigd en gekwetst. Langzaam liep ik naar het fornuis en zette de soep uit.

    Ik hoopte oprecht dat hij straks weer de oude was. Maar.. voor mij gevoel was het afgesloten. Safi,.. ik was er klaar mee. Ik heb hem kunnen zien, spreken en zelfs verzorgen. Het ging goed met hem. En het gaat ook vast goed komen met mij. Het is een rare einde. Of je kan zeggen, een rare afsluiting weer, maar het is goed zo. Ik pakte de soep in en belde Nada die even naar de supermarkt was. "Ik ga ook naar Brahim. Ik zie je zo". Zei ik. Wat? Moest ik weer gaan janken en kniezen in mijn slaapkamer? Nee, dat lesje heb ik afgeleerd. Nooit meer.

  3. #708
    Storyteller ❤

    Reacties
    4.651
    11-01-2011

    Hasta mañana babes

    “We are, as a species, addicted to story. Even when the body goes to sleep, the mind stays up all night, telling itself stories.”
    - Jonathan Gottschall -


  4. #709
    Alhamdoulillah.

    Reacties
    344
    04-05-2012

    Uppp

  5. #710
    Exit

    Reacties
    4.163
    11-11-2018

    Bouschra begrijpt er niks van meskiena

  6. #711
    Antwerpen.

    Reacties
    854
    11-02-2015

    Upp

  7. #712
    MVC Lid

    Reacties
    313
    19-12-2013

    Up up

  8. #713
    MVC Lid

    Reacties
    315
    21-12-2013

    Ze komen toch wel bij elkaar.
    Met ups en downs

  9. #714
    Alhamdoulillah.

    Reacties
    344
    04-05-2012

    Upp

  10. #715
    MVC Lid

    Reacties
    1.873
    31-07-2019

    Cant wait!
    Married and children!

  11. #716
    MVC Lid

    Reacties
    315
    21-12-2013

    Uppp

  12. #717
    Alhamdoulillah.

    Reacties
    344
    04-05-2012

    Upp

  13. #718
    Antwerpen.

    Reacties
    854
    11-02-2015

    Uppo