1. #106
    Storyteller ❤

    Reacties
    4.222
    11-01-2011

    Ik staarde voor me uit totdat ik de voordeur dicht hoorde gaan. Een laatste traan waggelde over mijn wang en viel op mijn pyjama broek. Ik wilde mama bellen. Ik weet niet waarom, maar.. ik had haar zo nodig. Ik wilde van ma weten of dit echt de juiste beslissing was. Welke man loopt nu in de slaapkamer en zegt geen goedemorgen en eet geen Marokkaanse begrir of.. of harcha?? Ik stond op en veegde mijn tranen weg. Ergens had ik mijn mobiel neer gelegd en belde ik mijn moeder. Steeds kreeg ik opnieuw en opnieuw een dame aan de telefoon die beweerde dat het gekozen nummer niet in gebruik was. Ik zuchte en gooide het ding op bed. Maar zo snel ik kon liep ik ernaar toe en pakte het op. Hoe durf ik zo om te gaan met een cadeau? Hoe durf ik überhaupt met mijn moeder over Farid te spreken? Wat voor een afschuwelijke vrouw ben ik nu? Ma heeft mij geleerd nooit mijn kwebbel open te gooien over mijn getrouwde leven met welke vrouw dan ook. "Het zijn slangen zulke vrouwen, en voor je het weet wordt je zo ingeruild voor één van die vrouwen". Zei ze altijd. Ik knikte alsof ik daarmee wilde zeggen dat ik ma nu echt begreep. Ze had gelijk. Hoe "erg" het ook was in een huwelijk, ik moest mijn tong tempen tegenover andere vrouwen.

    De huiskamer was een bende. Farid had niks opgeruimd maar dat vond ik ook niet erg. Het enige waar ik tegen opkeek was het openen van de gordijnen. Met een hand voor mijn ogen trok ik één voor één de gordijnen open totdat ik zag dat de kamer gevuld was met licht. Ik tilde een hand op en probeerde toch een glimp op te vangen, maar zodra ik het zag deinste ik weet naar achteren. A3oedoebillah! Ik maakte de bank netjes, en zocht spullen om het huis schoon te maken. Na 1.5 uur was me dit redelijk gelukt en toevallig hoorde ik ook de deur open gaan. Snel ging ik op de bank zitten en Farid liep naar binnen met loodzware tassen. Snel stond ik op en snelde ik me naar hem toe. "Laat mij maar.." Zei ik. Farid liet de tassen op de grond zakken aangezien hij gebeld werd en ik pakte de tassen op. Ik tilde alles naar de keuken en legde de spullen op het aanrecht. "Ik moet vanavond werken". Hoorde ik zijn stem van achter. Ik draaide me om en keek hem aan. "Ben je niet moe?". Zei ik voorzichtig. Hij schudde zijn hoofd. "Ik heb je nooit gevraagd wat voor werk je deed." Zei ik met een glimlach om iets van een gesprek te starten. "Ik werk gewoon.. bij een kantoor". Zei hij. Ik knikte en hij liep weg. Ik stopte de producten in de koelkast en maakte Marokkaanse munthee. Ik zag enkel brood en boter en eieren en maakte op dat hij geen begrir of harcha had mee genomen. Het maakte niets uit! Ik maakte de koekenpan heet en bakte wat eieren. Ik verzorgde het ontbijt zo nauwkeurig alsof er gasten over de vloer zouden komen. Met een kleine glimlach liep ik naar de huiskamer en legde alles op tafel. "Farid.. het ontbijt is klaar". Zei ik. Ik kreeg geen antwoord. Ik herhaalde het nog een keer iets hardop maar nog steeds geen antwoord. Ik liep naar de slaapkamer en keek overal. Zelfs de wc, maar tevergeefs. Zo gauw ik kon liep ik naar het raam en moest er dit keer echt aan geloven. Voorzichtig benaderde ik de kamer van de huiskamer die een uitzicht had op de halve stad zo te zien en ik keek naar beneden op enige hoop hem te zien. Ik heb toch een mobiel? Waarom had ik zijn nummer nog niet? Ik beet weer op het puntje van mijn tong en in de verte zag ik hem net wegrijden. Waarom.. waarom zei hij geen gedag? Ik zuchte en zette gauw weer een stap naar achter. Ik draaide me om en keek naar de tafel die ik leuk gedekt had. Voorzichtig nam ik plaats op de bank en voelde mijn ogen opwellen van de tranen. Uiteindelijk ruimde ik na een paar minuten alles af en ging naar de slaapkamer.

    Uren later was Farid nog niet thuis. Het was inmiddels 18:00 uur, dus hij zal wel op werk zitten. Ik liep na het gebed naar de keuken en maakte met het beetje gehakt wat hij had gekocht een fatsoenlijke maaltijd. Hij zal vast honger hebben en ik moest me ook niet zo aanstellen. Ik realiseerde me dat de duivel hierbinnen echt loerde en ik betrapte mezelf dat ik soms met mijn gedachte nog toegaf! Nadat ik de maaltijd had gemaakt en alles uit stond ben ik van verveling weer de kleren van Farid gaan vouwen. Ik had het al gedaan, maar wat moest ik? Als Farid me nou bij zijn moeder had afgezet had ik haar nog ergens mee kunnen helpen. Nadat ik dit karweitje heb volbracht liep ik naar de voordeur en deed deze open. Ik had geen sleutel van de voordeur gehad nog en zette een zware cola fles zodat de deur niet dicht ging. Ik liep naar buiten en in de hal keek ik naar de liften. Ik liep er voorzichtig naartoe en drukte op een knopje. Waarom ik dat deed wist ik niet, maar het moest verveling zijn. De deuren gingen open en na een poos weer dicht. Het was bijzonder, niet dat ik niet weet hoe zo'n ding werkt maar het waren meer de beelden die we zagen op tv. Stiekem natuurlijk keken Mina, Salima en ik de welbesprakende 2M soaps op tv als pa en ma ergens naartoe waren. Ik moest glimlachen om die tijd samen met mijn zussen. Ma kwam erachter en heeft toen uit boosheid en frustratie de hele schotel antenne eraf gedonderd. Pa vond het onnodig. Meskin, ik mis hem zo. Ik was een zee en landen verwijderd van hem. Maar dit is nu mijn nieuwe leven en trooste me met het feit dat pa en mijn schoonvader elkaar goed kenden in Marokko. Ik kan mijn vinger er niet op leggen, maar ergens zag ik mijn vader een beetje in mijn schoonvader.

    Ik zette een stap in de lift en keek achterom naar de deur die ik op een kier open had gezet. Het was hier in de hal eng stil en wie zou er nu naar binnen lopen. In Marokko was het de normaalste zaak van de wereld dat deuren wagenwijd open stonden. Wat een vreemde gewoonte hier, al die deuren dicht. Ik stond in de lift en keek naar de knoppen. Plotsklaps ging de lift dicht en ik verstokte helemaal! Ik voelde mijn hart trillen terwijl het ding begon te schudden en naar beneden of boven ging. Een minuut later gingen de deuren open en twee mannen stapten erin. Eentje had een map onder zijn schouder en eentje vroeg me iets. Ik snapte er niets van en bleef in de hoek staan. Het enige wat ik deed was mijn hoofd schudden. Nee en ja is een wereldtaal. De man trok zijn wenkbrauwen op en keek weer naar de andere man. Ze drukte op een knop en de lift ging weer omhoog. Etage 15. Ik moest op 12 zijn. Dat zag ik Farid gisteren doen. Gauw drukte ik op verdieping 12 en ging weer terug naar mijn hoek. Ik had het al een soort van geclaimd. De mannen spraken met elkaar en ze zagen er ontzettend belangrijk uit. Een pak droegen de mannen bij ons enkel als ze zouden trouwen, deze twee waren aan het werk zo te zien aangezien ze ook tussentijds iets noteerde in de map. Na een volle minuut stond de lift stil en de twee mannen gingen opzij. Ze glimachte naar mij en eentje zei nog iets. Ik knikte alleen ja en liep de lift uit. Ik hoorde ze nog praten en gauw liep ik naar de voordeur. Godzijdank stond de voordeur nog open. Gauw pakte ik de fles cola en deed de deur dicht. Dit moet ik nooit meer doen!!!!!!

  2. #107
    Storyteller ❤

    Reacties
    4.222
    11-01-2011

    "Wat heb ik je gemist zeg.." Zei ze en we kusten elkaar weer. De hele avond konden we niet van elkaar afblijven. Ze stond op uit bed en trok haar kleren aan. Althans, haar badjas. "Vertel hoe was Marokko? Ik wil er echt een keer heen!". Zei ze. Ik ging overeind zitten en glimlachte. "Zonder jou is het natuurlijk niks." Zei ik. Ze glimlachte en liep de kamer uit. "Wat zullen we eten?". Vroeg ik terwijl ik stond. Nora was gaan douchen en ze zei wat, wat ik totaal niet verstond. Ik glimlachte en ging naar de huiskamer. Ineens gleden mijn gedachte af naar Aya. Ik had ineens een rare brok schuld gevoel en keek naar mijn mobiele telefoon. Ik kan dat mens amper bellen aangezien ik haar telefoon nummer niet eens heb. Het is fout. Alles is gewoon fout. Ik voelde twee handen op mijn rug en keek in de ogen van Nora. "Waar denk je aan?". Zei ze. Ik draaide me om en hieldt haar vast. "Over ons.." Zei ik. Nora glimlachte en zei of ik al besteld had. "Oh ja.. ik verstond het niet, wat wilde je?". Zei ik terwijl ik mijn mobiel pakte. "Bami! Ik heb er zo'n zin in en jij?". "Ik bestel wel roti, dat heb ik gemist joh". Zei ik terwijl ik belde met het restaurant. Ik bestelde en daarna zag ik dat ik gebeld werd door ma. Ik zuchte en liep iets verder weg van Nora die bezig was in de keuken thee te maken.

    "Mama?". Zei ik. "Farid?? Waar ben je? Waarom ben je vandaag niet met Aya gekomen? Ze kent ons huis niet en alles is nieuw voor haar." Zei ma. "Ik ben nu op werk, laat mij alsjeblieft". Snauwde ik. "Werk?? Sinds wanneer werk jij s'avonds?" Zei ze. Ik hing meteen op en zag dat Nora er al aan kwam. "Wie was dat?". Zei ze. "Oh ma alleen.. ze vroeg wanneer ik langs kwam". Zei ik. Nora moest hard lachen. "Jullie zijn letterlijk drie weken op vakantie geweest met elkaar.. hoe dan?". Zei ze. Ik lachte mee, maar van binnen ging ik dood. Dat gelieg wat ik deed tegen Nora vond ik vreselijk. "Hoe.. gaat het trouwens daarmee?". Zei Nora voorzichtig. Ik keek haar aan en ging zitten. "Hoe bedoel je?". Zei ik. Maar ik wist diep van binnen waar ze heen wilde. "Nou.. ons. Ik bedoel heb je nog met je moeder erover gehad. Ik hoopte dat ze toch overstag zou gaan." Zei ze. "Eh ja.. ik.." ik kon mijn zin amper afmaken of Nora viel me in de rede. "Wacht even.. waarom belt jou moeder dat je weer langs moet komen? Je woont daar toch gewoon.." Zei ze met een serieuze blik. En ziehier, ik had mezelf verluld en liep rood aan. Nora wist natuurlijk niet dat ik al een appartement had gevonden waar die boerin nu vertoeft. "Ik.. woon tijdelijk bij een vriend. Dat wilde ik je nog zeggen, maar ik wilde de pret niet bederven". Zei ik. Nora stond op en liep naar me toe. "Is alles ok?". Vroeg ze. Ik keek haar aan en wilde op dat moment alles zeggen. Al zou ik haar kwijt raken, dit verdiende ze niet! Ze verdiende geen hond die loog en haar bespeelde! Ik knikte echter dat het ging en dat ik na drie weken mijn ouders te heb vedragen even alleen wilde zijn. "Kom hier wonen dan?" Zei ze. Ik glimlachte en trok haar naar me toe. "En dan? Kilometers reizen voor werk enz?". Zei ik. Nora keek omhoog en zuchte. "Ook in Utrecht hebben we kantoor banen die aansluiten bij jou gewilde functie mister..". Zei ze. "Ja.. je hebt een punt." Zei ik.

    Er werd luid gebeld en de bezorger stond voor de deur. Ik nam het eten aan en keek naar Nora die wat borden en bestek uit de kastjes haalde. Nee,.. ik moest snel af van die gek in mijn huis. Het liefst vandaag dan morgen!

  3. #108
    المملكة المغربية ♥️

    Reacties
    20.259
    10-01-2009

    MVC Premium MVC Premium
    Citaat Geplaatst door pureglossy Bekijk reactie
    Ik heb iets met harcha soms maar met begrir ook niet echt.. hahaha ik at het vroeger vaak, maar kreeg daar wahed opgeblazen gevoel van, niet normaal..


    Van tijd tot tijd vind ik het zalig. Wel home made en gemengd met volkoren MOET! . Anders eet ik het niet (krijg er anders een opgeblazen gevoel van)

    Dank je wel voor het vervolg
    Moge Allah azza wa jall jullie harten vullen met zijn liefde & barmhartigheid.♥️Allah ya7afdék Vôtre Majesté Vive Sidna

  4. #109
    Storyteller ❤

    Reacties
    4.222
    11-01-2011

    Citaat Geplaatst door prinses3arbia Bekijk reactie
    Van tijd tot tijd vind ik het zalig. Wel home made en gemengd met volkoren MOET! . Anders eet ik het niet (krijg er anders een opgeblazen gevoel van)

    Dank je wel voor het vervolg
    Misschien moet ik dat eens proberen die volkoren, recept is welkom

    No thanks beauty!


  5. #110
    Storyteller ❤

    Reacties
    4.222
    11-01-2011

    Ik kon de slaap niet vatten. Het was klam, vochtig, warm en inmiddels middernacht. Farid was nog niet thuis want ik ben er op zeker tien keer uit geweest om te kijken of hij er was. Ik wilde het eten opwarmen die we samen zouden nuttigen. Ik kan het niet maken om alleen te eten terwijl mijn man keihard aan het werk was. Ik sloeg de laken van me af en keek naast mij. Het was leeg en ik hoopte dat hij vannacht hier wel naast mij zou liggen. Gewoon zoals het hoort. Man en vrouw. Ik hoorde een geluidje en ging meteen weer in bed liggen. Waarom ik deze actie deed snapte ik niet maar geluidloos dook ik erin en zweeg. Ik hoorde na een volle minuut de deur opengaan en het licht werd aangezet.

    "Aya.. aya.." hoorde ik. Ik zat overeind en sloeg de laken van me af. "Selaam farid". Zei ik. Hij keek me aan en kwam een stap naar me toe gelopen. "Aya.. ik.. ik moet met je praten." Zei hij. Dit is het! Dit is het! Hij gaat me op mijn nummer zetten en mij confronteren met alle tekortkomingen die ik bezat. Ineens stroomde de tranen over mijn gezicht en huilde en snikte ik. Hij keek me vreemd aan en zette een stap naar achter. "Waarom.. waarom huil je?". Vroeg hij. Ik keek hem met bedroefde ogen aan en kon mijn tranen niet meer langer bedwingen. Het werden er steeds meer en meer. "Het spijt me zo Farid. Ik ben.. ik ben geen fatsoenlijke vrouw in jou ogen. Het feit dat je me al twee weken niet hebt aangeraakt zegt genoeg. Ik zal mijn best doen om hierin verandering te brengen. En het spijt me enorm dat je me gisterochtend zo aantrof. Ik.." Ik stopte met praten. Ik wist eigenlijk niet wat ik verder moest zeggen en keek hem aan. "Kan je op z'n minst vandaag hier slapen?". Vroeg ik voorzichtig. Hij keek me alleen aan en zuchte diep. "Ga slapen Aya. Het ligt niet aan jou. Het bed is te klein voor twee mensen. Ik.. zal een grotere moeten aanschaffen. Slaap lekker". Zei hij met een strak en serieus gezicht. Ik knikte alleen en hij deed de deur weer dicht en licht uit.

    Het lag dus niet aan mij? Diep van binnen slaakte ik een zucht van opluchting. Waar lag het dan aan? Ik dacht teveel na en ging dit keer de slaap vatten. Het was vast niks en ik maakte me teveel zorgen. Die arme man heeft me illegaal een andere grens over gesmokkeld en de laatste ruzie in Marokko sprak boekdelen. Wellicht wilde hij het niet. Ik schaamde me ineens kapot en realiseerde me hoe egoïstisch ik wel niet was. Meskin,..

  6. #111
    Storyteller ❤

    Reacties
    4.222
    11-01-2011

    Wat??????? Naast haar slapen? Wesh.. wesh meent ze dit? Zijn dat de redenen waarom ze elke keer zat te janken. Ik werd niet goed. Onderweg in de auto realiseerde ik mij dat ik het gesprek aan moest gaan. Ik dacht erover na mijn ouders te confronteren, maar aan de ene kant vond ik het wel zo eerlijk haar eerst te spreken. Ik wil er een punt achter zetten. Ik wilde haar vertellen dat er iemand anders was. Ik wilde Nora, en niemand anders. Nora begon zelfs moe te worden van het lange wachten. Ik zag het aan haar, ik voelde het en merkte het! Als ik haar verlies.. pff ik wilde er niet eens aan denken. Dit gesprek zou op niets aflopen. Dit moest ik morgen maar met mijn ouders bespreken. Het is genoeg geweest!

    Ik zuchte en deed mijn schoenen uit en sokken. Ik plofte neer op bed en kon niet slapen door de hitte. Er was ook veel geluid en ik stond op om te kijken waar dat vandaan kwam. Ik keek uit het raam en zag dat de bovenste verdieping van het gebouw aan de andere kant verlicht was en het behoorlijk druk was van de mensen. Die rijke hufter of kreng is zeker een feest aan het geven. Ik zuchte en flikkerde het raam dicht. Dan maar kapot zweten in de hitte. Ik ging op de bank liggen en werd ineens gebeld door Fatiha. Zo laat? Het was 02:40 wat is er aan de hand?? "Hoi Fatiha". Zei ik. "Farid.. farid.. Godzijdank je neemt op. Alsjeblieft.. pa ligt in het ziekenhuis. Hij heeft een hartaanval gekregen". Zei ze. Ik schrok en liet bijna mijn telefoon vallen. Ze huilde hard en mijn adem stokte. "Welke ziekenhuis.. welke ziekenhuis zitten jullie???". Zei ik. Fatiha gaf me het adres en gauw deed ik mijn schoenen aan en vloog de woonkamer deur uit. Ik keek naar de slaapkamer waar Aya sliep ik wilde haar hiervan niet op de hoogte brengen. Maar het was te laat. De deur werd geopend en ze keek me aan. "Is alles goed? Ik hoorde harde geluiden". Zei ze. "Ik.. eh ga naar het ziekenhuis". Zei ik. "Waarom?? Yek labas??". Zei ze serieus bezorgd. "Papa.. hij heeft een hartaanval gehad." Zei ik toen maar. "Wat?? Ik..". Ze hieldt een hand voor haar mond en haar ogen werden vochtig. "Ik ga mee!". Zei ze en liep terug naar de slaapkamer. "Aya.. blijf thuis. Ik heb niets aan je in het ziekenhuis". Zei ik. Aya kwam echter terug en deed haar jas aan. In deze hitte! "Ik wil er voor jou zijn, en Fatiha en Hadja, alsjeblieft?". Zei ze. Ik schudde mijn hoofd en liep de voordeur uit. Ze volgde mij en ik snelde mij naar de lift en op de begane grond snelde ik naar de garage. Ze rende achter mij aan en ik hoorde haar hijgen. Ik starte de auto en ze deed de deur open en ging gauw zitten. Ze huilde hard en ik keek haar aan. Ik remde de auto en keek haar aan. Ze schrok. "Houd op met dat gejank!". Zei ik. Ze knikte en ik zag dat Fatiha me weer belde. Ik gaf het geen aandacht en scheurde naar het ziekenhuis.

    Uiteindelijk na een half uur kwamen we aan. We zochten de afdeling op en ik belde Fatiha welke kamer het was. Ze nam niet op en ik raakte gefrustreerd. En toen.. toen kwam een arts in een witte jas op ons afgelopen. "Jongeman.. wie zoek je?". Ik legde hem de situatie uit en hij keek bedroefd. "Volg mij maar..". Ik volgde de arts en we kwamen in een kamer met twee andere artsen en verpleegkundigen zo te zien. Ma zat te huilen en Fatiha hield haar vast.

    Ik keek hen aan en vervolgens naar mijn vader. Hij lag. Gaf geen kick. Zijn armen over elkaar en de artsen keken mij aan. "U bent de zoon?". Zei één van hen. Ik knikte. "Het.. spijt ons. Gecondoleerd met u verlies."

  7. #112

  8. #113
    MVC Lid

    Reacties
    1.513
    31-07-2019

    Ooh meskien volgens mij gaat er nu veel actie komen...
    Married and children!

  9. #114
    المملكة المغربية ♥️

    Reacties
    20.259
    10-01-2009

    MVC Premium MVC Premium
    Citaat Geplaatst door pureglossy Bekijk reactie
    Misschien moet ik dat eens proberen die volkoren, recept is welkom

    No thanks beauty!

    Salaam habibati

    Ik kan het je zeker aanbevelen je gaat géén spijt krijgen!

    Voor bijvoorbeeld harcha/msemmen recpt gebruik ik altijd een kwart volkorenmeel. Ik doe het op gevoel qua hoeveelheden

    (Stel je hebt 1000 gr dan doe je 250 gr ervan volkoren dit zijn de verhoudingen die ik prefereer)
    Voor wie wil afvallen kun je er optioneel ook wat lijnzaad door doen.


    Wij doen altijd "marsita" door harcha geeft zo'n lekkere intense smaak. is een soort kruid wat word verkocht in Marokko.
    Je droogt het en maalt het heel fijn (is lang houdbaar). Ik weet de Nederlandse benaming hier niet van helaas

    Smullen maar!
    Moge Allah azza wa jall jullie harten vullen met zijn liefde & barmhartigheid.♥️Allah ya7afdék Vôtre Majesté Vive Sidna

  10. #115
    Storyteller ❤

    Reacties
    4.222
    11-01-2011

    Citaat Geplaatst door prinses3arbia Bekijk reactie
    Salaam habibati

    Ik kan het je zeker aanbevelen je gaat géén spijt krijgen!

    Voor bijvoorbeeld harcha/msemmen recpt gebruik ik altijd een kwart volkorenmeel. Ik doe het op gevoel qua hoeveelheden

    (Stel je hebt 1000 gr dan doe je 250 gr ervan volkoren dit zijn de verhoudingen die ik prefereer)
    Voor wie wil afvallen kun je er optioneel ook wat lijnzaad door doen.


    Wij doen altijd "marsita" door harcha geeft zo'n lekkere intense smaak. is een soort kruid wat word verkocht in Marokko.
    Je droogt het en maalt het heel fijn (is lang houdbaar). Ik weet de Nederlandse benaming hier niet van helaas

    Smullen maar!
    Shokran lieverd! Ik ga het echt proberen haha, misschien dat ik het dan veel lekkerder vindt

    Ik ga die "marsita" even navragen, wat kruiden betreft ben ik daar wel van. Wellicht gaan we dit jaar op vakantie naar Marokko maar dat is nog niet helemaal zeker, anders vraag ik het aan iemand die wél gaat om het na te vragen daar

  11. #116
    Antwerpen.

    Reacties
    767
    11-02-2015

    Moreeee [emoji7]


    Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

  12. #117
    Storyteller ❤

    Reacties
    4.222
    11-01-2011

    "Farid.. yallah. We moeten gaan." Zei Hamza. Ik keek hem aan mijn adem stokte. "Ik.. ik kan pa niet zo achter laten toch neef". Zei ik. Mijn ogen werden vochtig en ik keek weer naar het graf van pa. "Luister.. je vader is altijd bij je neef". Hamza probeerde mij te troosten. Het was lief bedoeld. "Kom, we moeten gaan. Het vliegtuig vertrekt zo Farid". Zei hij. Ik keek nog één keer achterom. Alsof het een laatste afscheid was van pa. Het deed me pijn kilometers van hem verwijderd te zijn. Ik dacht meteen aan de woorden van Aya, toen zij vol in tranen bij mij in de auto zat. Dit is dus hoe het voelde. Ik had ineens ergens spijt dat ik haar niet getroost had op de één of andere manier. Ja, ik zat gevangen in een schijnhuwelijk. Nog steeds! Ik zou notabene een dag later mijn ouders confronteren dat ik het red. Ik wilde niet met dit huwelijk verder. En plotsklaps was pa er niet meer. Ik voelde een hand op mijn schouders. Het was Hamza die me aankeek. Ik knikte en tikte hem even aan. "We gaan.."

    Nadat pa overleden was, is alles snel gegaan. Pa werd begraven in Marokko en na twee weken in Marokko te zijn gebleven was het tijd om te vertrekken. Het verdriet van ma en Fatiha was verschrikkelijk. Familie, buren, vrienden van pa, iedereen was aanwezig om ons te condoleren. Hij was niet ziek, voor zover ik weet. Zijn dag was gewoon gekomen. Ik het vliegtuig legde ma een hand op mijn schoot. "SoebhanAllah, ik heb dit nooit opgemerkt. Maar wat lijk jij veel op je vader". Ik glimlachte enkel en keek weer uit het raam. Een berg witte wolken was mijn uitzicht. Het klonk uitermate bizar, maar ergens voelde ik mij hier zo hoog een beetje dicht bij pa. In Nederland aangekomen ben ik meteen naar huis gegaan en beloofde ma de volgende dag vroeg te komen. Ook hier moest veel geregeld worden. Administratie, brieven,.. ga zo maar door. Ik deed de voordeur open en zodra ik binnen was kwam Aya naar me toe gerend en vloog mij om de hals. Ze rilde helemaal en ik wist écht niet waarom. "Wat is er?". Zei ik. Ze deed een stap naar achteren en keek me aan. "Niks. Ik heb je gewoon gemist". Zei ze. Ik keek weg en liep meteen naar de huiskamer die nog steeds mijn tijdelijke slaapkamer was. Nora was er kapot van dat pa overleden was en ik was er kapot van dat ik hier het huis nog moest delen met haar. Ik gooide mijn tas in een hoek maar voordat ik dat kon werd deze al opgeraapt door Aya. "Alsjeblieft Farid, ik heb alles klaar gezet voor je in de badkamer. Ik ga je kleren wassen en het avond eten staat ook klaar zo". Ik keek haar aan en sloeg met een vuist op de muur. "Aya.. laat me met rust. Ik kom net van Marokko waar ik pa achter gelaten heb en nu kom jij als een mug in mijn oor zoemen, ga bakken of koken of wat je ook maar in je vrije tijd doet!". Zei ik boos. Ik draaide me om, plofte op de bank en wilde enkel slapen.

    Ik hoorde de deur dicht gaan even later en eindelijk viel ik in slaap...

  13. #118
    Storyteller ❤

    Reacties
    4.222
    11-01-2011

    Ik keek naar de klok in de huiskamer. Wat tikte die langzaam weg zeg! Farid zou over een dag terug van Marokko zijn om daar zijn vader te begraven. Hoe graag ik ook mee wilde, het lukt niet. Ik verblijf hier illegaal. Hoe moet ik dan mee? Hier in Nederland heb ik Fatiha en Hadja Hadda zoveel geholpen waar ik maar kon. Ik snapte hun verdriet goed. Het gemis om hun vader en echtgenoot was enorm. Hoe graag ik ook Farid probeerde te troosten. Hij sloot zich van mij af. Ik begreep het wel. Ik betrapte mezelf dat ik na de dood van pa ook even niets van anderen moest hebben. Ik nam het hem niet kwalijk. Kijkend naar de wijzer op de klok die langzaam weg tikte besefte ik me dat ik wat boodschappen nodig had voor morgen als Farid weer thuis zou zijn. Hij liet wat biljetten achter waar ik geen flauw idee van heb. Hij heeft het ook niet helemaal helder uitgelegd, maar dat gaf niet. Ma en Salima en Mina heb ik weken niet gesproken. Ik besefte me pas achteraf dat ik ze de hele tijd met een Marokkaanse nummer aan het bellen was! Hoe stom! Ergens moest ik een simkaart kopen maar de gedachte al benauwde me..

    Ik stond uiteindelijk op en trok uit het stapeltje kleding een witte trui en lange rok uit. Ik maakte een knoop in mijn hoofddoek en trok mijn schoenen aan. Ik keek nog even in mijn hand en zag dat het een 10 euro biljet was. Dit was toch simpel, bedacht ik me? Ik pakte een plastic tasje en stopte de huissleutel in mijn jaszak. De sleutel kreeg ik van Farid en zodoende ging ik af en toe een blokje om, of een boodschapje halen van de plaatselijke supermarkt. Godzijdank was die in die buurt en hoefde ik niet door de horde mensen te lopen. Ik was super onzeker. De mensen hier lachte alleen, zagen er tiptop uit, en waren bovenal vriendelijk. Ik voelde me een grijze muis in een grote menigte. Opzich was dat niet erg. Ik hieldt sowieso niet van opvallen. Dat is er vanaf jongs af aan met de paplepel in gegoten. Vrouwen die de aandacht naar zich toe trokken waren in de ogen van mama ongemanierde zielen. Ma kwam dan altijd met verhalen over die vrouw en die vrouw, en wij luisterden altijd met open mond naar de verschrikkelijke, totaal ongemanierde handelingen die deze vrouwen uitspookte. Ergens wist ik dat het alleen een waarschuwingssignaal van ma was. Al die verhalen waren zo uit haar duim gezogen of toch niet?

    De lift schudde weer even heen en weer en ging naar beneden. Ik heb deze lift in de tussentijd leren kennen. Het feit dat ik net als die actrices van de soaps van 2M hier stond te drukken op de knopjes zorgde ervoor dat ik ervan moest glimlachen. De lift stopte en ik liep eruit. Met het biljetje van 10 euro vast gedrukt in mijn linkerhand liep ik naar de supermarkt of wat groenten en drinken te halen. Het was bijzonder wat ze allemaal hadden. Je kon het zo gek niet bedenken en ik wilde dit zo graag met Salima delen! Ik wilde haar zoveel vertellen wat ik zag en meemaakte. Ik moest een simkaart hebben. Dat moet! Door de paden van de super heen deed ik was boodschapjes in een mandje en liep uiteindelijk naar de kassa. Ik zocht de welbekende oudere dame waar ik vaak de boodschappen afrekende, maar helaas, zij was er niet. Uiteindelijk kwam ik terrecht bij een andere kassa en deed de boodschappen in een tasje. De vrouw noemde een bedrag en ik keek naar het schermpje. Yarabi Salama! Ik schoot wat meer als tien euro uit en had niets bij me! Wat stom van mij. Hoe moest ik nu in hun taal vertellen dat ik maar tien euro bij me had? Het zweet brak me uit en de vrouw keek me ongeduldig aan. Ik moest iets terug leggen en er later naar terug komen. Ik pakte de paprika's en legde ze opzij. De vrouw zei iets en tikte op een scherm. Ik voelde me zo dom en idioot. De vrouw knikte en ik ging met een rood hoofd verder lopen. Ik heb niet eens in de gaten gehad dat ik teveel boodschappen had gekocht. Ik zuchte en liep gauw naar huis om wat meer geld te pakken en die paprika's te kopen. Zonder paprika geen lekkere tajine! En van hadja hadda wist ik onderhand dat Farid daar dol op was. Ik werd ineens aangetikt en bevroor. Ik draaide me om en een man gaf mij een zakje aan. Hij zei wat en ik keek naar het zakje. Drie rode stuks paprika. Hij glimlachte en ik schudde mijn hoofd. Ik kon dit niet aannemen. A3oedoebillah! De man zei nog wat en legde het zakje paprika in mijn tasje. Hij knikte en liep weg. Ik bleef kijken en hij liep de grote gebouw tegenover het gebouw waar wij woonden in. Ik rilde en keek naar het zakje paprika's die ik zojuist achter gelaten had bij de kassa. Wat een vriendelijke meneer. Ik was de taal amper machtig om hem te bedanken. Maar ik wist dat dit nooit meer mocht gebeuren. Bovenal stond ik hier net even met een totaal onbekende man. Ma zou mij vervloeken en waarschijnlijk ook me tanden eruit slaan en wat Farid zou doen was nog erger! Ik draaide me om en liep naar huis..

  14. #119
    Storyteller ❤

    Reacties
    4.222
    11-01-2011

    In de avond dacht ik na over mijn schoonfamilie. Wat zouden ze het moeilijk hebben, vooral morgen. Kilometers verwijderd te zijn van je dierbare. Ik dacht aan pa en mijn ogen werden wat vochtig. Ik miste hem enorm. Ik pakte mijn telefoon en ging van verveling maar door de foto's scrollen. Salima maakte met mijn telefoon veel foto's van de bruiloft. Tot grote irritatie van Farid soms. Ik snapte dat niet. Was hij niet blij net zoals ik dat was toen? Op elke foto die ik bekeek, leek zijn blik verdwaasd en leek hij er niet echt bij te zijn. Sommige foto's ontweek hij door naar de andere kant te kijken. Op een gegeven moment siste hij tegen mij dat ze daar mee moest ophouden. Ik werd zelfs boos op Salima en uiteindelijk deed ze het niet. Terwijl ik diegene was die haar juist vroeg foto's te maken. Het was bijna het allerlaatste gebed en ik was aan het indutten. A3oedoebillah. Gauw stond ik op en ging naar de keuken om een glas water te drinken. Ik keek naar de drie paprika's in de koelkast en vervloekte ze. Jullie hadden bijna mijn huwelijk verpest zei ik in gedachte. Stel dat er bekend iemand toevallig langs reed of liep. Ik zou zwaar de klos zijn...

    In de huiskamer ging ik weer met volle tegenzin naar de ramen toe om de gordijnen dicht te maken. Ik raakte licht in paniek toen ik weer zag hoe hoog we wel niet zaten. Voorzichtig trok ik één dicht en pakte de andere om dicht te maken. Ik voelde me een ezel en snapte niet waarom ik zo schijterig was om uit de raam te kijken. Ik deed daarom mijn dicht geknepen ogen open en zag het uitzicht. Voor even wilde ik weer een stap naar achteren zetten, maar iets weerhield mij. Iets in mij zei, kijk wat voor een uitzicht je hebt, hoe prachtig en jij geniet er niet van. Op dat moment stond ik was stabieler op mijn voeten en realiseerde ik me inderdaad wat voor een prachtige uitzicht dit was. Allerlei lichtjes fonkelde aan en uit, de lucht was rood, zwart, blauw, geel, het was magisch. Voor mij stond hetzelfde gebouw net als deze en ik keek naar de ramen waar sommige lichtjes aan stonden en sommige niet. Wie dit gebouwd heeft, moet gouden handen en hersenen hebben bedacht ik me. Ik glimlachte en keek omhoog naar de allerhoogste verdieping. En toen stond mijn hart stil. Diezelfde man die mij de paprika's gaf stond daar en... keek naar mij! Ik zette een stap naar achteren en trok de andere gordijn dicht. Mijn hart sloeg in mijn keel en ik deinste nog verder naar achteren. Waarom keek hij naar mij? Zo gauw ik kon vloog ik naar de voordeur en keek of deze goed op slot was. Gelukkig, na tien keer dubbel gecheckt te hebben was dit ook zo. Ik ging maar bidden en dook het bed in. Was je maar hier Farid. Ik voelde me zo alleen en bekeken. Ik sloot mijn ogen en probeerde de slaap te vatten. Morgen zou hij terug zijn hamdoulilah. Ik heb hem enorm gemist.

    De volgende dag brak aan. Ik stond extra vroeg op om het huisje schoon te maken. De gordijnen in de huiskamer liet ik dit keer dicht. Ik poetste alles en deed wat wasjes draaien. Ik maakte de tajine voor de avond maaltijd en zette alsvast de salade en drinken koud. In de slaapkamer keek ik mezelf aan en realiseerde me dat ik mezelf fatsoenlijk moest maken. Ik had khol uit Marokko meegenomen en Mina gaf me een lipstick die ze cadeau voor me had gekocht. Ik zorgde ervoor dat ik er fatsoenlijk en netjes uitzag en pakte dit keer een andere kleur hoofddoek die ik opdeed. Ik maakte de knoop vast en ik ging alsvast thee zetten. Farid moest nu onderweg zijn en inderdaad even later hoorde ik de sleutel in de voordeur en ik ging in de huiskamer wachten. Hij kwam naar binnen en zag er doodmoe uit. Het moet vast vreselijk geweest zijn. Ik slikte een paar keer en liep naar hem toe en vloog hem om zijn hals. Voor even voelde ik me rustig. Ik deed een stap naar achteren en pakte zijn zware tas. "Ik heb je gemist". Zei ik toen hij vroeg wat er was. Hij keek vreemd op en ging naar de bank. Ik zei dat het eten al klaar stond en ik zijn kleren en handdoek al had klaar gezet in de badkamer.

    Toen.. toen.. brak mijn hart even. Ik kreeg een oplawaai en hij wilde dat ik hem met rust liet. Waarom? Heeft hij juist niet nu mensen om zich heen nodig, vooral zijn vrouw? Ik snapte zijn uitbarsting niet. Hij moet vast moe zijn bedacht ik me. Ik bleef even staan en zeulde met zijn tas naar de wasmachine. Pas toen ik de kleren eruit haalde zag ik dat mijn handen trilden. Ik keek voor me uit naar een spiegel die erboven hing en het leek net alsof ik een spook had gezien. Ik sloot mijn ogen en een traan ontglipte en viel op één van zijn kleding stukken. Ik stelde me aan.. dit is normaal. Totaal normaal. Ik ging verder met de kleren in de wasmachine te doen en forceerde een glimlach nog steeds met trillende handen liep ik naar de keuken om de tajine uit te zetten. Een tajine zonder paprika.. die had ik namelijk weg gegooid. Het bonnetje van de boodschappen lag op tafel bij de andere bonnetjes. Ik was als de dood bang dat hij erachter zou komen hoe ik aan die paprika's kwam...

  15. #120
    Storyteller ❤

    Reacties
    4.222
    11-01-2011

    Citaat Geplaatst door missimzouren2 Bekijk reactie
    Moreeee [emoji7]


    Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk