1. #121
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.464
    11-01-2011

    Rond drie uur, nadat ik alles schoon gemaakt had ben ik Esma gaan halen. Ze was opgewekt en vrolijk. Thuis maakte ik wat te eten voor haar en tegelijkertijd ook iets voor Youssef. Ik wist dat hij een lange dag had en zo hoefde hij straks niet iets klaar te maken. Ik speelde even met Esma en ze wees naar mijn lip. "Heb je pijn?". Vroeg ze. Ik schudde van niet en glimlachte. Rond half vijf kwam Youssef naar binnen. Hij keek erg serieus en groette niet. In plaats daarvan ging hij meteen naar boven en riep Esma te komen. Het meisje liep meteen naar haar vader en ik begreep er niets van. Na tien minuten kwam Youssef zonder Esma naar beneden. "Ik moet jou spreken..". Zei hij..

    Ik keek hem aan en ging zitten op ze bank. Hij ging tegenover mij zitten en ik was totaal benieuwd waarover hij wilde spreken. Hij pakte zijn mobiel en haalde zijn mobiel tevoorschijn. "Kan jij mij vertellen wie dit is?". Ik keek hem aan en daarna naar het beeldscherm. Ik schrok, want ik zag mezelf en Abdel bij de voordeur staan. Ik wist niet wat ik hierop moest zeggen! Ik voelde me betrapt en kon wel janken. Youssef keek echter serieus, bloed serieus. Ik wist amper dat hij een camera had bij de voordeur, maar ja hoe stom is dat ook om het niet te denken. Deze kast van een huis kost tonnen, zoniet vast miljoenen! Zoiets moet je toch wel bewaken. Ik slikte een paar keer. "Dat is eh mijn man..". Zei ik. Youssef pakte zijn mobiel en zette het weg. "Naima, ik vind het prima als je man een keer een kopje koffie wil drinken, maar zoiets moet je van te voren aangeven. Vreemde mensen over de vloer vind ik niks. En ik snap het, het is je partner, maar ik ben gewoon voorzichtig." Zei hij. Ik knikte en boog mijn hoofd iets omlaag. Die rot Abdel. Ik haatte hem zo erg. "Trouwens wat was de reden dat je man er was?". Vroeg Youssef. "Eh, de sleutels van het huis wilde hij hebben". Loog ik maar. Ik hoopte dat hij hier thuis geen camera's had hangen. Als hij zag wat er in de ochtend gebeurt was.. "Ok prima, maar laat het van te voren alsjeblieft weten". Zei hij. In zijn ogen zag ik dat hij het niet geloofde, mijn leugen over de sleutels. Ik stond op en pakte mijn jas en tas. "Ga je weg?". Zei Youssef ineens. Ik keek hem aan. "Ja.. ik eh ben al klaar". Zei ik. "Ik dacht misschien wil je wel mee eten". Zei hij. Ik keek hem even aan. "Ik.. eh heb niet zo trek, dank je wel". Zei ik en zo met die laatste woorden liep ik de deur uit. Iets verderop begonnen de tranen over mijn wangen te rollen...

  2. #122
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.464
    11-01-2011

    "Meneer, u heeft telefoon. Het was nogal dringend." Ik kijk achterom en zie mijn assistente in de deuropening staan. "Wie is het?". Vroeg ik. "Senna". Ik knikte beleefd en pakte de telefoon op. "Hè lieverd, alles goed?". Vroeg ik. "Nou, nee niet echt. Ik wilde je toch even bellen hierover, want het zit me totaal niet lekker. En Youssef, ik had je nog gewaarschuwd. Ik vertrouw haar totaal niet..". Zei Senna aan de andere kant van de telefoon. "Eh ok, slow down, wat is er aan de hand?" Ik schoof een bureaustoel aan de lange vergadertafel naar achteren en nam plek. "Die hulp, schoonmaak, oppas whatever! Ik wilde net weg rijden toen ik haar zag uitstappen uit een auto. In de eerste instantie dacht ik dat ze was afgezet, maar toen ik een man naast haar zag lopen bleef ik toch even wachten. Hij liep samen met haar het huis in Youssef." Zei Senna. Ik was totaal van mijn stuk gebracht. Het is niet dat ik Naima wantrouwde, maar zoiets zou ze wel hebben door gegeven. "Oh.. hmm. Fijn dat je het door gegeven hebt." Reageerde ik op Senna. Ze zei gedag en hing op. Ik moest er ook niks achter zoeken, maar waarom zou Naima iemand naar mijn huis willen meenemen? En wie is die iemand? Ik stond op en ging achter de laptop zitten. Ik heb een goede bewakingssysteem dus ik zou het wel zo zien. En inderdaad, recht in het vizier zag ik Naima en voor mij een totaal onbekende man. Zou dat haar partner zijn? Ik zoomde in op hem en eerlijk waar, ik wist niet waarom zo'n bescheiden, lieve vrouw als Naima voor zo'n iemand gevallen was. Hij had forse wenkbrauwen en keek streng. Zijn gezicht was smal en hij had een opgeschoren, standaard kapsel. Naima zag er daarentegen lijkbleek uit. Geschrokken, alsof ze een spook had gezien. Haar ogen waren groot en haar jukbeenderen staken eruit. Uitgemergeld dat ze was. Soms keek ik naar haar en vond ik het al bijzonder dat ze stofzuiger op kon tillen! Het was net een kaartenhuis. Eén tikje en ze zou zo instorten. Ik maakte een foto van het scherm en bekeek de andere bewakings beelden. Ik zag niet veel, maar wel hier en daar enige beweging. Helaas zijn de camera's nou net niet door het hele huis geplaats, enkel bij de ingangen. Daar ga ik één van deze dagen verandering in brengen. Ik klapte de laptop dicht en was nogal gefrustreerd. Straks zou ik een hartig woordje met Naima spreken.

    Na een drukke, lange dag ben ik meteen naar huis gegaan. Nog steeds zat ik erg over in dat Naima, een wildvreemde naar huis had gebracht. Ik wilde weten wie het was en waarom ze me gewoon niet eerder had ingelicht. Ik vind het niet erg en had vaak redenen bedacht tijdens het werk waarom die man bij haar was. Maar aan de camera beelden was duidelijk te zien dat hij pas twintig minuten later vetrok! Ik deed de voordeur open en zag Esma samen spelen met Naima. Moest ik er nou echt wat van zeggen? Was dit gewoon niet eenmalig en reageerde wij, Senna en ik er niet overdreven op? Ik zuchte. Ik keek naar Esma die mijn richting op rende en in mijn armen vloog. Ik moest het wel vragen en zeggen, voor de veiligheid van mijn dochtertje. Ik bracht Esma naar haar kamer en vroeg haar even te spelen. Ik haalde diep adem en liep de trap af. Naima keek me met grote ogen aan en ik sprak haar erop aan. Haar ogen werden ineens groter en het leek net alsof ik haar de meest wild vreemdste vraag had gesteld. Een hand trilde en ik vroeg me af waarom ze er zo op reageerde. Ik realiseerde me dat dit onzin is. Waarom pak ik haar zo hard aan! Ik hield op met vragen stellen en ze stond op. Ik wist dat ze hard aan het werk is geweest, want alles zag er weer super netjes uit. Mee eten wilde ze niet, want voordat ik haar nog kon overhalen was ze weg gegaan. Wat een oen ben ik ook! Moest ik nou zo fel reageren! Ik wilde achter haar aan gaan, maar Esma kwam al naar beneden lopen. Ik zuchte en pakte mijn mobiel om Senna te bellen. Automatisch gleed mijn vinger weer naar de foto van de bewakingsbeelden en opende ik de foto van Naima. Mijn ogen leken gebrand op haar gezicht. Er was iets.. een verschil en ik kon er mijn vinger niet op leggen. Pas na een minuut zag ik het. Haar lip. Net had ze nog een scheur op haar onderlip en op de foto is niks te zien! Wat is hier in die twintig minuten gebeurt???

  3. #123
    MVC Lid

    Reacties
    942
    04-09-2019

    Wayaaaaaaaaawwwww!!! Ik krijg buikkrampen van de spanning!! Uppppp lieve pureglossy ❤️
    Sen benimsin ben de senin.. Bu sozun anlamini bilene sevdir beni ya rabbim!

  4. #124
    MVC Lid

    Reacties
    47
    12-11-2020

    Uppp