1. #676
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.905
    11-01-2011

    De telefoon ging over en na een paar keer nam hij op. "He Naima! Alles goed?". Zei hij. Ik zei dat het goed ging en zijn stem heb ik zo vreselijk gemist. Ja, als was het eergisteren dat we elkaar voor het laatst spraken. "Eh wat doe je zoal?". Vroeg ik. "Pff.. studeren en nog eens studeren. Dit land is prachtig Naima, was je maar hier!". Zei hij. Ik werd rood en glimlachte. "Hoe is het nu met je? Laatste keer dat ik je sprak had je heimwee naar Marokko en mij". Zei Issam met een wat ondeugende klank in zijn stem bij de laatste woorden. "Ja.. dat had ik zeker. En nog steeds hoor! Ik mis de meiden. Ik hou elke dag contact met ze en had net Houda nog gesproken. Ze is weer aan de slag gegaan. Lang leve Facebook en WhatsApp wat communicatie betreft". Zei ik. Issam lachte en het werd even stil. Ik moest het ijs nu breken. Het was nu of wellicht nooit!

    "Eh je krijgt trouwens de groeten van Hamid. Mijn broer." Zei ik met een ietwat zenuwachtige trilling in mijn stem. "Ohh Hamid! Wow, shokran hoe gaat het met hem?". Vroeg hij. "Goed,.. goed hamdoulah." Zei ik. "Perfect, doe hem alsjeblieft de groeten van mij en ik zou hem graag persoonlijk willen spreken als ik zijn nummer van jou mag hebben. Kan dat?". Zei Issam. "Ja natuurlijk, dat vind hij vast geen probleem. Ik app je de nummer door in sha Allah". Zei ik. Kom op Naima! Nu! Of nooit.. zei mijn stem vanbinnen. "Oh.. ja pff gisteren vroeg Hamid of je getrouwd was en ik zei nee. Ik moest er zelfs om lachen. Maar toen zei hij dat je wel zou trouwen ofzo..? Ik snapte niet wat hij daarmee bedoelde en dacht als ik jou spreek, dan vraag ik het wel haha". Zei ik zo vreselijk, echt vreselijk luchtig en down to earth tegen Issam. Maar ik leek iets getriggerd te hebben. Issam werd namelijk stil. Doodstil. Je kon een speld horen vallen, ondanks dat ik hier zat in een drukke speeltuin met schreeuwde kinderen en moeders en drukke verkeer. Alsof alles even stil stond. Eigenlijk is hiermee mijn vermoeden bevestigd. Hij had iemand anders lief. En ja, het waren jaren geleden, maar het deed enorm veel pijn. Ik dacht dat ik namelijk de enige was. En hallo, trouwen.. we hebben het over trouwen. Die stap wilde hij maken. Het leven delen met iemand anders, niet met mij. Nee, met iemand anders. Het was geen ordinaire flirt. Het was iemand huwen, dan moet je wel gehouden hebben van diegene.

    "Sorry Naima. Ik moet weer aan de slag. Kan ik je vanavond terug bellen?" Zei hij. Uit verwardheid stemde ik toe en hing hij op. Waarom gaf hij geen antwoord? Waarom zei hij niks meer? Wat triggerde ik bij deze man met deze woorden dat hij abrupt ophangt zonder te vertellen hoe het zit. Ben ik achter iets gekomen wat ik niet mocht weten? Het was mij een complete raadsel. En dit is niets voor Issam. Zo het gesprek eindigen. Ik zuchte en mijn hart trok samen. Echt, één van deze dagen begeeft mijn hart het. Als het niet door Abdel of Adil kwam dan door het liefdesverdriet om Issam. Ik stond op en verzamelde de vier kleine kopjes van het gezin. "Tante mogen we nog een ijsje?". Zei bilal, de jongste. Ik knikte en glimlachte, maar van binnen ging ik kapot.

  2. #677

  3. #678
    MVC Lid

    Reacties
    1.213
    31-07-2019

    Ben benieuwd wat er gaat komen.. Upppp
    Married and children!

  4. #679
    MVC Lid

    Reacties
    256
    19-12-2013

    Up up

  5. #680
    MVC Lid

    Reacties
    256
    19-12-2013

    Krijgen we vandaag nog een vervolg up up

  6. #681
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.905
    11-01-2011

    Citaat Geplaatst door Sara-amira Bekijk reactie
    Krijgen we vandaag nog een vervolg up up
    Ja lieverd ik ga het nu plaatsen ❤

  7. #682
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.905
    11-01-2011

    Diezelfde avond heeft hij niet gebeld. Iets wat ik eigenlijk al verwachte. Ik werd echter wel gebeld door Youssef die vroeg of alles ok was. Ik vertelde hem dat er niks was en wist dat ik moest oppassen hem alles te vertellen. Niet dat ik hem niet vertrouwde. Integendeel, hij was één en al luisterend oor, maar ik wilde niet overkomen als wéér de probleem persoon Naima. Sommige dingen moest ik gewoon voor mezelf houden. En feitelijk moet ik mijn lesje geleerd hebben na Issam. Ook bij hem legde ik mijn ziel bloot, en wat kreeg ik terug? Mijn broer notabene die mij vertelde dat mijn grote liefde bijna getrouwd was! Dus ja, ik moest leren mijn mond te houden.

    Ik hielp Jamila met de kids naar bed en daarna ben ik naar bed gegaan. Ik was moe van het moe zijn. Ik trok mijn pyjama aan en zag mijn telefoon twee keer trillen. Zou het toch Issam zijn die me een berichtje stuurde? Helaas, het was Youssef. Hoi Naima, zal ik morgen je kettinkje brengen? Ik moest glimlachen om deze man. Waarom wilde hij perse langskomen voor een ketting? Natuurlijk, omdat hij nog steeds wat voor me voelde. Ook daarmee moest ik oppassen. Ik zuchte en appte terug dat ik wel zou komen aangezien ik eerst ook even langs Rabia wip om naar de babykamer te kijken. Youssef appte dat hij dat goed vond en toch vrij had genomen. Kennelijk heeft die workaholic goed geluisterd naar mijn advies.

    De volgende dag pakte ik de trein. Ik ging langs Rabia en keek mijn ogen uit. "Wow.. Ghalid heeft echt zijn best gedaan". Zei ik. Rabia knikte en keek me ineens serieus aan. "Naima, ga even zitten. Ik wil iets met je bespreken". Zei ze. Ik keek haar aan en trok mijn wenkbrauwen samen. "Yek labas??" Zei ik. Nog meer slechte nieuws? Yarabi salama. Ghalid kwam ineens ook zitten en toen werd het nog serieuzer en akelig eng. Ik keek ze beiden aan en vroeg weer wat er was. "Kijk Naima. Morgen is ons niet beloofd. Dat is één ding die zeker is. Ik bedoel, we kunnen zo naar buiten lopen en we worden aangereden door een auto of ik krijg nu een hartstilstand." Zei Rabia. Ik keek haar geschrokken aan. "A3oedoebillah Rabia. Hou op. Zo'n mooie dag is het vandaag en jij praat zo.." zei ik afkeurend en verward. "Nee.. luister nou. Ik probeer het je te vertellen." Zei ze terwijl ze naar ghalid keek. "Stel.. stel hé.. dat ons iets overkomt dan zouden we zo graag willen dat jij voor onze kind kan zorgen. Ik, als jou beste vriendin. Of zeg maar gerust zielsverwant weet als geen ander wat voor een supergoede mama jij zou zijn. Ik weet dat jij met liefde onze kind zou bijstaan in alles. Zou je dat willen? Het is iets wat we echt graag zouden willen en het ook zwart op wit willen laten zetten. En... ik hou van je zus. Echt met heel m'n hart".

    Ik keek haar aan en knipperde met mijn ogen. Ik wist niet wat ik moest zeggen. "Naima..?" Zei rabia. Mijn ogen werden vochtig. "Rabia.. je vraagt me heel wat. Ik zou alles voor je doen. Maar.. je maakt nu wel bang hiermee". Zei ik. Rabia moest glimlachen. "Kom op Naima. We zijn er nog. Ik zeg daarom als. Zou je dat wel willen?". Zei ze. Ik knikte automatisch hevig. "Ja ja natuurlijk!!". Gilde ik zowat. Ghalid moest lachen en ik sprong op en vloog naar Rabia. "Maar.. krijg je geen probleem met je familie en jij Ghalid??". Zei ik. "Mijn ouders wonen in Marokko. Dina gaat binnenkort trouwen en vertrekt naar Zweden." Zei Ghalid. "En mijn ouders wonen in Marokko en geloof me als ik zeg dat mijn broers en zussen volledig achter mijn keuze staan. Maak je daar geen zorgen om alsjeblieft. Je bent familie Naima." Zei rabia. Ik kwam weer terug op aarde en keek ze allebei aan. "Ik hoop dat, dat wat jullie van mij vragen nooit nodig zal zijn en ik hoop dat dit geweldige wondertje jarenlang van zijn ouders mag genieten. Zei ik. En wollah dat meende ik uit de bodem van mijn hart. En hoezeer dit idee ook beangstigend was en een taboe zelfs om erover te praten, Rabia en Ghalid waren nu al de perfecte ouders. Ze dachten aan de toekomst van hun kind zonder dat het nog geboren was. Hoe mooi is dat?

  8. #683
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.905
    11-01-2011

    Na het bezoek bij Rabia ging ik met een vreugdevol gevoel weg. Ik pakte de tram en bus richting Youssef. Ik zou het kettinkje ophalen en weer terug naar huis. Mijn dag kon vandaag echt niet stuk. Het feit dat Issam me nog amper gebeld had, daar stond ik amper stil bij. Ik kwam later aan bij youssef en belde aan. Even later deed hij open. We keken elkaar even aan zonder amper hoi te zeggen. Ik mocht dan geen gevoelens hebben voor hem, maar wie zou die prachtige blauwe kijkers weerstaan? Ik was helemaal in mijn nopjes en had een glimlach van hier tot Tokio. "Eh sorry kom binnen". Zei hij. Ik liep naar binnen en legde mijn tas op de tafel en deed mijn jasje uit. Ik droeg niets bijzonders. Een jeans en een blauwe truitje en witte gympen. Ik deed die uit en liep naar de keukentafel waar Youssef ook ging zitten. "Wil je wat drinken?". Zei hij. Ik schudde mijn hoofd en vertelde dat ik bij Rabia was. "Hoe.. gaat het met haar?". Zei Youssef. "Goed.. heel goed! Ze is drie maandjes zwanger." Zei ik. Youssef trok zijn wenkbrauwen omhoog. "Wow.. gefeliciteerd! En.." youssef zweeg want ik weet al wat hij vragen wilde. Natuurlijk ben ik blij voor mijn vriendin. Dat ik nooit een kind zal dragen, wil niet zeggen dat ik elke vrouw die zwanger was het licht niet in de ogen gunde! Ja.. vroeger maakte ik mij daar wel boos om en was ik wekenlang verdrietig als ik iemand zag die zwanger was. Maar nu, Marokko heeft me soebhanAllah veranderd. Of Issam?

    "Waar is Esma?". Vroeg ik. "Logeren! Mijn kind is meer bij haar vriendin dan in haar eigen huis." Zei Youssef. "Wat gezellig, vroeger mocht ik nooit logeren bij vriendinnetjes haha". Zei ik. Youssef glimlachte en stond op. "Ik heb een lekkere shake gemaakt. Ik kom er zo aan." Zei hij. Ik keek hem aan en mijn focus ging meteen naar die prachtige bips van hem! ik kreeg er rode wangetjes van en stak mijn hoofd meteen linea recta een andere kant op. Hij pakte twee glazen en vulde die met shake. Ondanks dat ik niets hoefde te drinken, had ik wel ineens erge dorst. Vreemd. "Alsjeblieft.." zei hij en gaf me een glas aan. Ik sipte van het sap en keek hem aan. "Ik proef veel kers". Zei ik. "Yep, kers, aardbei,.." zei hij en ook hij nam een slok en ik keek toe hoe hij de glas in één teug naar binnen werkte. "Eh.. heb je die ketting?". Zei ik om maar snel ter zake te komen. Hopelijk zag hij mijn gloeiende wangen niet. Rabia peste me altijd al, hoe snel ik rood werd! "Ja natuurlijk.. helemaal vergeten." Zei hij. Youssef liep even weg en gaf me het hangertje. "Dank je wel". Zei ik. "Geen dank". Antwoorde hij. "Misschien niet aan mij om dit te vragen, maar hoezo moest ik het weg gooien?" Zei hij. Tja, deze vraag kon ik wel verwachten aangezien ik het vroeg gisteren. Maar ik bleef erbij om te zwijgen erover. Dus schudde ik mijn hoofd en zei dat het niks was. Natuurlijk wist Youssef beter en glimlachte. "Moet ik hem omdoen bij je?". Zei hij. Ik keek hem aan. "Eh ja graag... als je wil". Zei ik. "Ja, ja natuurlijk!" Hij kwam achter mijn staan en tilde mijn haar omhoog. Hij deed het hangertje om en ik voelde hoe zijn vingers, koud van de shake mijn hals aanraakte en nek. Serieus, ik voelde nu van alles en nog wat. Hij bleef even staan en ineens voelde ik hoe zijn vinger mijn hals beroerde. Ik sloot mijn ogen en genoot ervan. Dat had hij door natuurlijk waardoor ik ineens zijn adem in mijn hals voelde. "Zit hij goed zo?" Zei hij. Ik draaide mijn hoofd lichtjes om naar achteren en keek hem aan. Zijn zwoele blik verraadde zijn mood al. "Ja.." zei ik. Hij glimlachte en het scheelde letterlijk een paar centimeters of onze lippen zouden elkaar aanraken. "Mooi zo! Je haar zat er een beetje tussen vandaar dat ik het even los moest peuteren." Zei hij en hij hief zijn hoofd en liep weg naar de keuken. Ik keek hem aan en kreeg een rare brok in mijn keel en kramp in mijn maag. What the hell was dat net? Het was alsof hij mij beroerde met zijn vingers en geur en... ik sloot mijn ogen en nam gauw een slok van de shake. Ik dacht meteen aan Issam. Youssef kwam terug en keek me aan. "Alles goed?". Zei hij en nam een hap van een appel. "Eh ja.. ja.. ik moest alleen ergens aan denken. Ik eh moet gaan." Snel stond ik op en deed mijn vestje aan en pakte mijn tas. "Heb je zo'n haast? Ik heb toch niks verkeerds gezegd of gedaan?" Vroeg Youssef terwijl hij naar me toe liep

    Ik keek hem aan. Nee, ik moest het zeker weten! Ik moest het voelen! Ik moest voelen dat ik écht en daadwerkelijk geen gevoelens meer voor hem heb. Youssef keek me vreemd aan en verroerde zich niet. Ik legde mijn tas op de tafel en liep naar hem toe. Ik pakte zijn gezicht en drukte mijn lippen stevig op de zijne. Zijn handen voelde ik ineens op mijn rug en met een stevige ruk tilde hij me op en zette hij me op de keukentafel. Na een paar seconden lieten onze tongen elkaar los en ik keek hem aan. Hij schrok duidelijk van mijn actie, maar ik zag dat zijn lust groter was geworden. Dat voelde ik. Ik was sprakeloos. De kus was... geweldig. Het herinnerde mij aan de kus die hij mijn vluchtig gaf vlak voordat ik met Abdel naar Parijs zou vertrekken. Die kus,.. juist die kus heeft er voor gezorgd dat ik toen gevoelens voor hem kreeg. We keken elkaar aan. Alsof onze monden niet open konden en we enkel communiceerde met onze ogen. En damn, zijn ogen.. zijn ogen leken lichter en zwoeler. Hij kwam iets dichtbij en hij kuste mijn hals en ik sloot mijn ogen. Zijn handen voelde ik op mijn rug en hij drukte mij zich tegen zich aan. Ik smolt en was letterlijk was in zijn handen. Ik wist dat ik niet verder kon en mocht, maar waarom liet ik hem dan zijn gang gaan. Zijn lippen voelde ik tegen mijn oor. "Blijf vandaag hier Naima.." zei hij schor. Ik voelde mijn lichaam amper. Ik was week. Ik werd echter pas wakker toen ik zijn vingers rond het hangertje voelde spelen.

    Ik duwde hem iets van me af en sprong van de keukentafel. "Het spijt me Youssef. Het spijt me zo. Ik ben vreselijk.. ik had je niet mogen kussen. Sorry." Verontschuldige ik me wel duizendmaal. Youssef kwam naar me toe gelopen. "Jij voelt het ook nog. Zeg het Naima. Alsjeblieft. Al is het maar iets." Zei Youssef. Ik keek hem aan en toen naar de grond. Mijn ogen werden vochtig. Want ja, ik voelde iets. Het was ver, maar wel aanwezig. Ik zweeg daarom, maar daarmee bevestigde ik wel het antwoord op zijn vraag. Hij pakte mijn handen. "Naima. Ik weet dat je je liefde hebt gevonden. En ik zal altijd je keuze respecteren. Maar.. als je iets van gevoelens voor mij hebt, laat het mij alsjeblieft weten. Ik wil het je horen zeggen. Want ik zweer bij alles wat me lief is, dat ik je de gelukkigste vrouw van de wereld zal maken. Ik beloof niet dat je nooit tegenslagen in je leven zult hebben, ik ben een eerlijk man. Maar ik beloof je met heel mijn hart en ziel dat ik die tegenslagen altijd zal proberen te voorkomen. Ik hou van jou Naima." Zei hij. Ik keek hem aan en mijn ogen werden vochtig. Hij pakte mijn gezicht vast en kuste mij tranen weg die toch wisten te ontglippen.

    En toen.. toen knikte ik. "Ik dacht dat het niet zo was. Ik wilde het zeker weten. Daarom kuste ik je. Misschien had ik dat niet mogen doen. Maar ja, ik voel iets. Ik voel iets voor jou en ik weet niet wat ik met dat gevoel moet doen." Zei ik.


  9. #684
    MVC Lid

    Reacties
    256
    19-12-2013

    Wow up up

  10. #685
    Wandering Soul

    Reacties
    332
    20-01-2017

    Team Youssef
    Blog: Covered Secrets
    Nederlandstalige blog: Gesluierde geheimen

  11. #686
    MVC Lid

    Reacties
    256
    19-12-2013

    Up up

  12. #687
    MVC Lid

    Reacties
    1.713
    21-06-2007

    Omg wat een prachtig verhaal. MashaAllah

  13. #688
    MVC Lid

    Reacties
    1.213
    31-07-2019

    Up
    Married and children!

  14. #689
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.905
    11-01-2011

    Citaat Geplaatst door CoveredSecrets Bekijk reactie
    Team Youssef
    Waar kan ik jou blog lezen?

  15. #690
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.905
    11-01-2011

    Citaat Geplaatst door asma_elh Bekijk reactie
    Omg wat een prachtig verhaal. MashaAllah
    ❤❤❤