1. #106
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.904
    11-01-2011

    Citaat Geplaatst door Justmyself. Bekijk reactie
    Na regen komt zonneschijn,
    Mooi vervolg up!
    ♥️

  2. #107
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.904
    11-01-2011

    "Naima.. naima..". In de verte hoorde ik een bekende stem en deed langzaamaan mijn ogen open. Mijn hoofd deed pijn en ik voelde me absoluut niet lekker. Het is een feit, ik ben ziek. In de verte hoorde ik wederom mijn naam. Zacht gefluister, alsof diegene iets wilde vertellen wat niemand behalve ik mocht horen. Ik stond op en keek achterom. Mijn hoofd duizelde en ik zag mijn schoonmoeder in de deuropening staan. "Naima,.. het is acht uur in de ochtend". Ik keek naast mij en hij was weg. Godzijdank. Op een stoel zag ik mijn caftan verfrommeld liggen. Mijn schoonmoeder was al verdwenen en ik dacht langzamerhand aan gisterenavond. Wat een hel! Wat een drama! Nadat we thuis waren na de verloving reageerde Abdel zijn hele frustratie van de knal die Malik hem heeft verkocht, op ons af. Zelfs zijn moeder moest het ontgelden. De woorden waarmee hij haar uit schold waren abnormaal! Ik moest het natuurlijk ook ontgelden. Ik strompelde richting de keuken en realiseerde me dat ik over een uur bij Youssef thuis moest zijn. Dat ga ik never, nooit redden! Ik liep naar de badkamer en nam een douche. Op mijn onderarm was de ellende van gisteren goed te zien. Een flinke rode streep was zichtbaar en gauw wende ik mijn blik af. Ik kon wel janken. Gisteren verliep alles prima bij de aanstaande familie van Marwa. Voor even was ik vergeten dat ik in een hel leefde. Die paar uur koesterde ik en genoot ik daadwerkelijk van alles. Van de mensen om me heen, van het eten, gezelligheid en de warmte die de hele avond straalde. Het was voor even een fijne bubbel. Ik sloot mijn ogen en draaide de kraan dicht. Ik veegde de mist van de spiegel en werd geconfronteerd met mijn gezicht. Ik ben sterk vermagerd. Nou was ik al slank, nu ben ik vel over been. Ik porde in mijn wang en mij vinger verdween in de holte. Ik bekeek mijn lichaam. Uitgemergeld. Te druk om te rusten, te moe om te eten. Het woord verwaarlozing was bij mij een feit. Mijn wenkbrauwen leken bosjes. Met Rabia ging ik nog af en toe naar de Turkse kapster om het te laten doen, nu moest ik het uit me hoofd laten. Ik sloeg mijn ogen neer. Onaantrekkelijk, verwaarloosde slaaf dat je bent, zei een piepstem in mijn hoofd. Stilletjes begon ik te huilen. Hard huilen had geen zin.

  3. #108
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.904
    11-01-2011

    Mijn schoonmoeder lag op de bank met een dekentje over haar heen. Ik heb het met haar te doen. Ik ruimde de tafel af en waste alles af. Rond kwart voor negen vertrok ik naar mijn werk. Pas half tien arriveerde ik en ik wist dat Youssef in ieder geval niet thuis was. Hij bracht elke ochtend Esma naar school. Toen ik echter naar binnen ging zag ik iemand anders zitten aan de keukentafel. Ze droeg weer hetzelfde pakje aan als vorige keer, zag er absoluut tiptop uit en keek me aan alsof ik uit de rimboe kwam. "Oh hi!". Zei ze spontaan. Ik groette haar terug en sloot de deur. "Ik.. ik ga zo weg hoor, dan kan jij je gang gaan". Zei ze vervolgens. Ik knikte en glimlachte. Ze sipte uit een beker en at iets uit een kom. Ik pakte wat spullen die ik nodig had en begon maar in de huiskamer. Ik hoorde haar bellen en lachen en een paar tellen later hoorde ik de voordeur open en dicht gaan. Ze was weg en dus pakte ik wat doeken om de keukenkasten schoon te maken. Vanuit de grote raam zag ik dat ze een auto instapte en wegreedt. Ik zuchte toen ik haar beker op de tafel zag staan en de kom. Kon ze amper haar eigen shit afwassen? Vroeg ik mezelf af. Ik vloekte binnensmonds en waste het af. Nog steeds was ik draaierig en voelde ik me absoluut niet lekker. Met af en toe trillende handen maakte ik de keuken schoon en liep ik naar de slaapkamers. Ik zou de ramen eens aanpakken en begon met de slaapkamer van Youssef. Een half uur later hoorde ik de deur open en dicht gaan. Was dat Youssef? Ik wist dat hij pas in de middag thuis zou komen en ik keek naar de klok. Het was half twee en Esma was pas drie uur klaar. Ik stapte van het krukje en ging naar beneden. Inderdaad, Youssef stond te bellen in de keuken en ik keerde direct weer naar de slaapkamer. Ik ging weer verder schoonmaken en een aantal minuten later hoorde ik geklop op de deur. "Hey goedemorgen Naima". Zei hij. Ik groette hem en hij liep mijn kant op. "Zo ik kan weer naar buiten kijken". Grapte hij. Ik glimlachte en ruimde de emmer sop op. "Wat ben je eh vroeg thuis vandaag". Zei ik. "Ja klopt, ik had wat taken overgedragen aan wat collega's, dus ben ik maar naar huis gekomen. Soms moet ik het harde werken ook een beetje los laten". Zei hij met een knipoog. Ik knikte en ruimde alles af. "Eh wil je wat drinken?". Vroeg hij. Eigenlijk had ik een ontzettende dorst. Mijn lippen voelde droog aan en mijn tong voelde aan als kurk. "Eh nee.. ik eh ga verder. Anders red ik het niet met Esma". Zei ik. "Oh maak je daar maar geen zorgen om. Ik ben gewoon thuis nu, dus ik haal haar op". Zei hij terwijl hij twee glazen pakte en de waterkoker aanzette. Het was duidelijk, hij wilde thee met mij drinken. Ik wist mezelf geen houding aan te geven en strompelde bijna over de emmer sop. Gelukkig zag hij mijn gestuntel niet.

  4. #109
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.904
    11-01-2011

    Ik nam plek aan de eettafel en Youssef gaf me een beker thee. Even later legde hij een broodje gezond voor me neus. "Je moet wel wat eten hoor". Zei hij lacherig en ik bedankte hem. Hij nam zelf ook een beker thee en ging voor mij zitten. "Dus Naima.. hoe was de verloving van je eh schoonzusje toch?". Zei hij. Ik durfde hem amper aan te kijken. En als dat wel zo was werd ik letterlijk gevoerd in die oceaan-kleurige ogen. Zijn lach was breed en prachtig en hij had een mooie, warme uitstraling. Als hij lachte zag ik kuiltjes en laat ik nou een zwak voor mannen met kuiltjes hebben. Hij was.. perfect. "Eh het was erg leuk.". Antwoorde ik. Hij knikte en sipte van zijn thee. Moest ik nu een vraag stellen? Ik wist niet wat ik doen moest dus propte ik een stukje tomaat maar in mijn mond. "Ik eh zag je vrouw vanochtend nog". Zei ik maar nadat ik uitgekauwd was. Ik slikte voorzichtig en hoopte dat het stukje voedsel van de spanning niet in me strottenklepje zou hangen. "Mijn vrouw?". Zei hij een beetje verbaasd. Ik keek om me heen een beetje en vroeg me af of ik iets verkeerds had gezegd. Alhoewel ik vaak dacht aan de foto in het ladekastje van gisteren en er een totaal andere vrouw erop stond. Hij sipte weer van zijn thee. "Senna is mijn vriendin. Niet mijn vrouw". Zei hij kortaf. Ik knikte snel en nam een slok. "Sorry". Zei ik. Hij keek me verbaast aan. "Waarvoor sorry?". Ik nam nog een slok. Waarom moest ik dat ook zeggen dat ik zijn vriendin in de ochtend had gezien! Ik wilde gewoon net als hem vragen stellen. Ik antwoorde niet en keek weg. Hij begreep het niet zo goed. Waarom zei ik sorry? Sorry is mijn stopwoord. Sorry zeg ik als Abdel me weer ergens van beschuldigde als hij er zin in had. Sorry zeg ik als iemand mij iets aandeed en ik de lieve vrede wil bewaren. Sorry zeg ik omdat ik weet dat ik het eigenlijk niet hoef te zeggen, maar gewoon doodsbang ben voor de gevolgen en het daarom zeg! Het was stil aan de tafel. De klok tikte weg en mijn beker was nog halfvol. "Vind je het niet lekker?". Zei hij. Ik keek hem aan en naar het broodje. "Eh jawel hoor". En automatisch nam ik een hap van het broodje om mijn antwoord duidelijk te maken. "Dus je bent getrouwd?" Begon hij. Ik keek hem aan en legde het broodje weg. Ik knikte "Ja eh inderdaad." Antwoorde ik. "Leuk.. leuk en kinderen?" Vroeg hij. Ik was stil en nam een slok weer. Youssef lachte ineens. "Best bizar. Ik weet totaal niets over jou en toch.. toch heb je een vertrouwd gezicht." Zei hij ineens. Ik keek hem aan en werd nog stiller dan ik al was. Ik glimlachte. "Ik eh heb geen kinderen. Ik ben dit jaar getrouwd en ik eh.. woon bij mijn schoonmoeder". Flapte ik er maar uit. "Zo, en.. lukt dat allemaal? Zo wonen bij je schoonmoeder?". Vroeg hij. Ik wilde natuurlijk hardop zeggen dat het niet eens lukt met die idiote crimineel waarmee ik getrouwd ben. Mijn schoonmoeder is wel het laatste probleem momenteel waar ik mee zit. Maar ik knikte. "Nou ik zal je dan wat over mijzelf vertellen. Je weet nu wel wat ik doe, waar ik woon en dat ik een dochtertje heb én een vriendin." Zei hij en vriendin zei hij met klemmende toon. Alsof het nog eens duidelijker moest zijn. "Ik ben 36 jaar en eh ja hoe moet ik dit zeggen. Ik ben me vrouw verloren in een auto ongeluk. Esma was toen nog maar anderhalf jaar." Zei hij en ik zag dat zijn ogen vochtig werden. Ik kreeg kippenvel en was er stil van. "Wat erg voor je, Allahirhamha". Zei ik. Zou dat de vrouw zijn die ik op de foto zag gisteren? Youssef was stil. "Ik eh snap het nu". Zei ik. Youssef keek me aan en nam een slokje thee. "Goed. Dan weet je dat. Ik wil dat Esma omringd wordt door mensen met een fijne, goede hart. Ze heeft haar moeder jong verloren. Soms heeft ze spontaan huilbuien of is ze juist erg boos. Als dat gebeurt moet je mij dat echt laten weten. Het is een trauma voor haar want.. ze waren samen tijdens het auto ongeluk". Zei Youssef. Ik schrok en mijn hart brak in duizend stukjes. Meskina.. ik vocht tegen de tranen die op het punt stonden door te breken en gelukkig lukte me dat. Aan een emotionele oppas heeft Youssef niks aan, en vooral Esma niet. "Ik zal het zeker doorgeven.". Zei ik. Youssef legde zijn hand op de mijne en bedankte. Hij trok zijn hand terug en stond op. Ik bleef zitten om het gevoel van net door te nemen. Zijn hand op de mijne.. "Het is kwart voor drie, ik ga zo Esma ophalen. Eh je kan gewoon gaan hoor". Zei hij. Ik werd uit mijn bubbel gegooid en keek hem aan. "Echt? Ik eh kan gewoon verder gaan hoor." Zei ik. "Nee joh, lukt me wel. Hartstikke bedankt voor vandaag. Je bent een kanjer. Morgen ben ik trouwens wel wat later als normaal. Kan je dan ietsje langer blijven?". Vroeg hij. Natuurlijk moest ik dat met Abdel overleggen. Die gaat ervan uit dat ik elke dag vier uur in de middag stipt klaar ben, maar die gevolgen nam ik maar voor lief. Ik knikte dat het geen probleem was en ik pakte de emmer sop op. Plots schoot mijn mouw ietsje omhoog en was de wond van gisteren op me onderarm duidelijk zichtbaar. Youssef keek verbaast en snel trok ik mijn mouw omlaag. "Eh.. was dat een snee?". Zei hij. Ik liep rood aan en had het warm. "Eh ja ja, niks aan de hand. Ik eh heb me per ongeluk open gesneden thuis". Loog en stotterde ik. Ik draaide me om en vervloekte mezelf. Ik liep weg en pakte mijn jas en tas. Echter, bleef Youssef bij de voordeur staan. "Weet je dat zeker Naima?". Vroeg hij. Ik knikte. "Ik bedoel, die snee heb je hier niet thuis opgelopen? Dan wordt dat geregeld met de verzekering". Zei hij vervolgens. Ik bleef even staan. Hij maakte zich dus zorgen waar ik de snee opgelopen heb, niet hoe? "Nee, ik weet het zeker". Zei ik. Hij knikte en deed de deur open om me buiten te laten. "Ok, tot morgen. En laat naar die snee kijken. Het ziet er niet gezond uit..". Ik knikte als een braaf meisje en de deur viel dicht...

  5. #110
    Quwad

    Reacties
    972
    04-09-2019

    Oh spannendddddd.. oefff.. Naima moet zich niet zo verwaarlozen meskiena!!

    Thanks voor vervolg habibty ❤️

  6. #111
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.904
    11-01-2011

    Citaat Geplaatst door Justmyself. Bekijk reactie
    Oh spannendddddd.. oefff.. Naima moet zich niet zo verwaarlozen meskiena!!

    Thanks voor vervolg habibty ❤️
    True that! Geen probleem lieverd ♥️

  7. #112
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.904
    11-01-2011

    Thuis aangekomen was het zoals gewoonlijk een warboel. De keuken was een troep, alles stond op z'n kop van de voorbereidingen van gisteren en last but not least was ik alleen nog maar meer zieker geworden. Mijn hoofd gloeide en alles leek wazig of dubbel. Ik wist dat ik na mijn werk natuurlijk ook hier de handen uit mijn mouwen moest steken. Ik dacht aan de reactie van Youssef nadat hij de gigantische snee zag. Wat zal hij écht gedacht hebben? Lang heb ik er niet over kunnen nadenken want Marwa kwam snel de trap aflopen met een sporttas in haar handen. Tranen met tuiten en in paniek. "Marwa, wat is er yek labas??". Vroeg ik. Marwa kon niet stil staan en was helemaal hyper. "Nee, nee! Helemaal niet. Mama ligt in het ziekenhuis!". Snikte ze. Van schrik viel ik bijna achterover. "Wat?? Hoe??" Vroeg ik. Maar er was geen tijd. Marwa vloog de voordeur uit en ik trok mijn jas weer aan en liep achter haar aan. "Marwa, marwa wacht alsjeblieft!". Zei ik. Maar Marwa liep snel richting de tram om naar het ziekenhuis te gaan. Bij de halte stond ze eindelijk stil. "Wat is er gebeurd, kan ik dat alsjeblieft weten?". Vroeg ik aan Marwa. "Die rot Abdel! Ik maak hem echt af!". Schreeuwde Marwa. Een aantal andere wachtende mensen keek onze kant op. "Abdel? Wat heeft hij gedaan?". Vroeg ik. "Wat heeft hij niet gedaan Naima?" Zei ze. Ze zuchte diep en ging verder. "Hij was thuis gekomen en stonk naar alcohol. Hij was gewoon stomdronken. Ma lag op de bank en hij maakte haar wakker en vroeg waar jij was. Ze zei dat je aan het werk was. Hij begon te vloeken, maar ma hield hem rustig. Malik kwam toen even langs om iets op te halen en toen confronteerde hij hem met die knal die hij gisteren heeft gehad. Malik negeerde hem zoals gewoonlijk en liep weg, maar Abdel provoceerde hem. Toch wist Malik zijn ding te doen en hem compleet te negeren. Nadat hij de deur uit was keerde hij zich tegen ma. Hij vloekte dat ze idiote zoons had. Dat de dood van pa haar schuld was en toen kwam ik ertussen en gaf hem een klap. Ik was er klaar mee Naima! Zijn idiote gedrag!". Marwa huilde en ik troostte haar. "En toen?". Vroeg ik. "Toen klapte hij mij en toen kwam ma ertussen. Hij gaf haar een duw waardoor ze keihard op de grond viel." Marwa kon haar verhaal amper afmaken. Dit is een barbaar, een monster. Zijn eigen moeder! "Altijd zag ze hem als een voorbeeld zoon, haar oogappel. Abdel heeft gelijk, Abdel is je grote broer, Abdel is de leidraad in deze familie.. altijd maar Abdel en kijk hoe hij haar behandelt!". Gilde Marwa. Ik kalmeerde haar en de tram kwam eraan. Ze snikte haar tranen weg en ik hield de tas vast. In het ziekenhuis aangekomen snelde we ons naar de kamer waar me schoonmoeder lag. Ze lag op een bed en keek ons beiden aan. Haar zus stond bij haar en huilde. En geloof me, zelfs ik heb ze moeten laten. Een verpleegkundige kwam naar binnen en vertelde dat ze een nachtje ter observatie moest blijven liggen. Vooral omdat ze ook zware medicijnen slikte, maar gelukkig niets gebroken of gekneusd had. Ik knikte vriendelijk en zorgde ervoor dat ze haar pyjama aan deed. Toen ik haar dossier map pakte, die aan het einde van het bed gekoppeld was zag ik staan dat ze op straat was gevallen zogenaamd. Alles werd maar verdoezeld. Boos als ik was kwakte ik met veel frustratie de map terug. We bleven even bij haar en moesten toen weg voor haar rust. De volgende ochtend mocht ze alweer naar huis en ik trooste Marwa en haar andere broertjes. Malik, daar hebben we nooit wat tegen gezegd. Als die erachter zou komen..

  8. #113
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.904
    11-01-2011

    Thuis was het anders zonder mijn schoonmoeder. Hol en leeg. Marwa maakte zich erg zorgen. Ik zei haar dat alles goed kwam. Abdel is natuurlijk niet thuis gekomen uit schaamte. Maar goed, weet zo'n monster wel wat schaamte is? "Ga slapen lieverd, ik blijf wel op ok?". Zei ik tegen Marwa. Marwa knikte en ging naar haar kamer. Ondanks dat ik doodmoe was en nog steeds ziek kon ik het verdriet in haar ogen niet aanzien. Ze had rust nodig. Iedereen in dit huis. En vooral rust van Abdel. Ik maakte de keuken schoon en hoorde de deur opengaan. Mijn hart tikte zich bijna uit mijn borstkas toen ik hem zag in de deuropening. De duivel vloekte ik binnensmonds. "Zo waar eh was jij?". Vroeg hij. Hij kon door de drank amper uit zijn woorden komen. "Werk". Antwoorde ik kortaf. "Werk.. werk.. en waar is deze werk dan wel? Want ik vind het nogal gek dat je niet eens doorgeeft waar je werkt". Zei hij. Ik voelde mijn hart nog meer tikken en moest bluffen. "Dan ga je toch morgen mee? Dan weet je waar ik werk". Zei ik. Ik keerde me om en ruimde verder de keuken op. "Misschien doe ik dat wel.." Zei hij. Ik voelde hem dichtbij komen en de geur van alcohol omringde me nu ook. Ik voelde zijn vinger langs mijn rug gaan. Ik rilde en sloeg doodsangsten uit. Het feit dat hij dit deed en gewoon doet alsof hij niks ergs gedaan heeft maakte me nog bozer. Ik voelde zijn hand naar mijn boezem reiken en op dat moment trok ik me terug en ben ik de eettafel gaan schoonmaken. Abdel lachte ineens hardop. "Je vind jezelf nogal heel wat. Denk je nou écht dat ik belangstelling hebt voor die uitgemergelde lichaam van jou. Ik kan veel beters krijgen". Met die woorden verliet hij de keuken en liep richting de slaapkamer. Eén ding was zeker, slapen in die kamer doe ik niet. Snel deed ik het licht uit en ging naar de kamer van Marwa. Ze was nog wakker en snikte. "Mag ik hier slapen?". Vroeg ik. Marwa keek me aan en knikte. "Natuurlijk, dat hoef je niet te vragen." Ze pakte een extra kussen en ik dook het bed in. "Die engerd is beneden". Zei ik. Marwa stond ineens halfop. "Wollah?? Ik maak hem af!". Marwa maakte aanstalten om het bed uit te komen, maar ik hield haar tegen. "Nee, Marwa doe geen gekke dingen. Hij is gek en sterk. Dit wil jou moeder er nou niet bepaald bij. Alsjeblieft. Morgen is ze weer thuis en dan kunnen we kijken wat we gaan doen, maar nu ga je je eigen vingers branden." Zei ik. Ze keek me aan en knikte. "Je hebt gelijk". Marwa ging weer onder de deken liggen en rilde. "Wanneer zijn jullie van plan om te gaan trouwen?". Vroeg ik om haar even op andere gedachten te zetten. Gelukkig lukte me dit, want er verscheen een minuscule glimlach op haar gezicht. "Volgende maand, van mij mag het morgen al zijn". Zei Marwa. Ik schoot dit keer zelf overeind. "Volgende maand? Dat is.. dat is echt snel!". Zei ik. Marwa zat ook ineens overeind. "Ja dat weet ik, maar Naima. Wat moet ik nog hier doen? Hoe eerder ik hier kan vertrekken, hoe beter. Ik kan dan weer met school starten, ik kan gaan en staan waar IK wil. Ik kan gaan reizen met Marouan. Dit.. dit is een hel." Zei ze. Ik gaf haar ook wel gelijk, alleen elke persoon met wie ik een band had opgebouwd verliet dit huis. "Ik maak me alleen zorgen om mama, ik durf haar niet eens achter te laten. Straks.. straks loopt het echt slecht af met haar." Zei Marwa en ze begon zachtjes te snikken. Ik legde een arm om haar heen. "Zolang ik hier ben, gebeurt haar niks Marwa". Zei ik. Ik bedacht me dat dit een domme belofte was. Ik kon Abdel niet temmen, ik kon dat monster toch niet tegenhouden. Ik zocht juist een uitweg hier en ik wilde grof gezegd toch niet de oppas van mijn schoonmoeder zijn. Ik zuchte en Marwa legde haar hoofd op mijn schouder. Eén feit was zeker. Malik was weg, Marwa straks ook. De andere broertjes zouden binnenkort ook dit huis verlaten omdat ze een eigen woning hadden gevonden. Ik zou het alleen moeten doen met me schoonma en hem. Ik dacht aan de woorden van Rabia laatst, waar ik stiekem af en toe mee bel of berichtjes stuur. "Kom hier Naima, loop weg!". Zei ze al meerdere malen. Maar het lukte me gewoonweg niet. En na vandaag al helemaal niet. Zo die arme vrouw achterlaten zou me de rest van me leven achtervolgen.

  9. #114
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.904
    11-01-2011

    Marwa en ik sliepen na een uur nadat Marwa me ongeveer vertelde hoe en wat voor een bruiloft het zou zijn. Alhoewel haar aanstaande familie graag een groots bruiloft wilde geven, zag Marwa dat echter niet zitten. Zo wanhopig en zo breekbaar als ze was wilde ze dit huis verlaten voor een nieuw leven. Een nieuw leven zonder een poespas bruiloft, want dat zou nog meer tijd kosten. "Ik wil hier gewoon weg Naima. Ook al komt hij notabene nu op dit moment om me te halen. Ik ben weg." Hoe vreselijk moet het zijn voor zo'n iemand om dit huis met moeder en al te willen verlaten omdat ze haar broer haat. En die mening deel ik ook met haar. Alleen in mijn geval ben ik getrouwd met de barbaar. Ik dacht aan mijn ouders. Mijn vader is een keer langs geweest en ik was toevallig boodschappen doen. Hij bleef kort en verdween weer. Mijn moeder is echter nooit geweest. Nooit gebeld. Het brak mijn hart. Want hier lag ik te denken aan het welzijn van een andere moeder en wel meer haat te kweken jegens mijn eigen moeder...

    Vroeg in de ochtend werd ik wakker. Ik maakte alles klaar en ruimde alles op. Het was vrijdag. Ik baalde dat ik het weekend vrij was. Het liefst werkte ik zeven dagen in de week. Werken deed me goed en ik voelde me weer mens. Marwa liep de trap af om haar moeder op te halen. Abdel lag duidelijk nog te slapen want hij snurkte wederom weer het hele huis bij elkaar. "Hoe ga je je moeder ophalen?". Vroeg ik. Marwa zuchte. "Ik weet het niet. Hij is de enige met de auto. Malik durf ik niet te bellen. Dus ze zal met het openbaar vervoer mee moeten". Zei ze. "Wacht hier ok?" Zei ik tegen Marwa. Ik liep snel richting de slaapkamer en Abdel lag inderdaad nog te slapen. Het plekje waar ik wat geld verstopte was gelukkig aan de andere kant waar hij met z'n rug naartoe was gekeerd. Zachtjes schoof ik de lade open van een kastje en daarachter waar de lade tegenaan werd geduwd had ik een envelopje geplakt. Zachtjes haalde ik het weg en liep op me tenen de deur uit. Ik deed de slaapkamer dicht en griste maar meteen mijn kleren mee. "Hier is wat geld, bel een taxi". Zei ik zachtjes. Marwa keek me met grote ogen aan. "Maar.. maar.." stotterde ze. "Nee, geen gemaar, als Abdel ernaar vraagt zeg je maar dat het van je moeder is ok? Ga maar nu, ik ga zo ook weg." Zei ik. Marwa knikte en vloog de deur uit. Over een kwartier moest ik ook weg gaan en snel maakte ik een boterham voor mezelf klaar. Abdel kon de pot op. Vooral na gisteren walgde ik meer en meer van hem. Als hij zijn moeder al zo kon toe takkelen dan zou ik appeltje eitje voor hem zijn! Met deze gedachte trok er een rilling over me rug en ik besefte me dat we helemaal alleen waren in dit huis. Hij kon elk moment opstaan en doen en laten wat hij maar wil met mij. Snel kleedde ik me in Marwa's kamer om en begaf me naar de voordeur. Ik hoorde geen gesnurk meer of wat dan ook. Zou hij wakker zijn? Net op het moment dat ik de deur wilde open doen, hoorde ik zijn stem...

  10. #115
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.904
    11-01-2011


  11. #116
    Quwad

    Reacties
    972
    04-09-2019

    Citaat Geplaatst door pureglossy Bekijk reactie
    Veel lees plezier
    Ooooooofffff.. Naima run for your life meid!!!!!!!!!!! Spannendddddd

  12. #117
    MVC Lid

    Reacties
    160
    12-11-2020

    Uppp

  13. #118
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.904
    11-01-2011

    Citaat Geplaatst door Justmyself. Bekijk reactie
    Ooooooofffff.. Naima run for your life meid!!!!!!!!!!! Spannendddddd
    indeed!

  14. #119
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.904
    11-01-2011

    Citaat Geplaatst door Morri Bekijk reactie
    Uppp

  15. #120
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.904
    11-01-2011

    "Zo jij hebt haast.." Zei hij vanuit de keuken. Ik draaide me om en liep rood aan. Ik kon het niet geloven, was hij half spook, half mens? Zo lag hij zogenaamd diep te slapen en zo stond hij klaarwakker voor me neus. "Ik ga werken". Zei ik kortaf. Hij liep mijn kant op. "Prima, ik ga met je mee". Zei hij. Ik kon wel ontploffen! Nee, ik kreeg het benauwd. Spaans benauwd. Alsof ik bijna een inzinking kreeg. Ik blufte gisteren, maar hij nam het écht op. Ik slikte een paar keer en liep naar de slaapkamer om zich om te kleden. Wat moest ik doen! Wat moest ik zeggen? Stel dat Youssef thuis is of.. of Senna zijn vriendin! De meest gekste doem scenario's flikkerde bij mij in gedachten. Ik moest gauw iets verzinnen, maar me hersenen waren van angst en schrik bevroren. Die werkte totaal niet mee. Hij kwam de slaapkamerdeur uit en pakte zijn jas. "Moet je niet werken vandaag dan?". Vroeg ik met een ietwat vriendelijke stemmetje. Hij antwoordde daar niet op. Kennelijk niet dus.

    Ik stapte in de auto en hij reed met volle gas richting het adres die ik hem gegeven heb. Shit! Nu weet hij ook waar ik werkte. Zo kon hij me precies in de gaten houden of expres langs rijden. Ik was nog steeds in totale shock. Een half uur later waren we eindelijk aangekomen. Ik stapte uit en hij ook. "Was je van plan om naar binnen mee te gaan?". Vroeg ik. Hij keek me aan en knalde zijn auto dicht. "Wat denk je zelf?". Zei hij. "En jij vind dat normaal? Dus ik ga nu naar binnen met mijn man, die mevrouw is nergens van op de hoogte, dus je bent een totaal wildvreemde. Zo raak ik dit werk nog kwijt". Zei ik op een soort van logische en dreigende toon. "Ga mij niet vertellen wat ik moet doen. Ik ga naar binnen en als ze zeurt, ben je daar zo weg." Zei hij. Ik snakte naar adem. De plan om hem buiten te houden lukte dus niet. Ik kon alleen hopen en bidden dat Senna er niet was. Ik liep naar het huis en stak de sleutel in de slot. Na een paar keer diep zuchten liep ik het huis binnen. Ik keek naar binnen en gelukkig was er niemand binnen. Abdel liep naar binnen en keek om zich heen. Hij liep richting de huiskamer en bekeek alles. Hopelijk zou hij de slaapkamer overslaan en niet in de kledingkasten snuffelen. Dat waren bepaald geen vrouwen kleren die daar hingen. "Dikke huis". Zei hij. Ik negeerde het en was al blij dat er niemand was. Nu kon hij in ieder geval ophoepelen. Ik pakte was schoonmaak spullen en wilde verder gaan waar ik gisteren mee bezig was. "Wie is dit?". Zei hij ineens vanuit de huiskamer. Ik liet de stofzuiger bijna vallen van schrik. Hij kwam naar me toe lopen met een fotolijstje. Een fotolijstje die ik natuurlijk totaal vergeten ben. Een foto van Youssef en Esma samen. Shit! Ik wist niet hoe ik me hieruit zou uit moeten praten. Ik dacht na en zei "Dat is haar man, hij is eh.. overleden. En dat is hun dochtertje". Loog ik. Ik schaamde me dood! Dit was het niet waard. Al die leugens en nu ook nog eens Youssef voor dood verklaren! Dit keer voelde ik mij een monster in plaats van andersom. Hij trok zijn wenkbrauwen omhoog en zette het lijstje op een totaal verkeerde plek terug. "Ik ga mijn moeder halen, hoe laat ben je hier klaar". Zei hij. Ik dacht aan de woorden van Youssef gisteren, of ik iets langer kon blijven. "Ik denk rond zessen zo". Gokte ik maar. "Zes uur? Wat? Mijn moeder heeft in het ziekenhuis geslapen. Jij bent om vier uur thuis!". Zei hij. Ik was het beu! Hij heeft haar desnoods er zowat in geslagen en nu schijnheilig doen. "Jij hebt haar erin geslagen". Zei ik te snel en ik beet op mijn tong. Ik voelde een vlakke hand tegen mijn wang. "Houd je bek! Nog zo'n grote tetter dan ga je zien!". Zei hij dreigend. "Vier uur ben je thuis en geen minuut later!". Zei hij. "Dat kan niet! Snap je dat dan? Ik werk! Ik kan toch niet zeggen dat ik wegga als mijn werk niet af is. Dan ben ik dit baantje zo kwijt en heb je straks ook geen inkomen voor thuis meer!". Gilde ik zowat. Hij zette een stap voorwaarts, maar ergens drongen de woorden geld en inkomen hem in z'n harses. Hij wilde wat zeggen of slaan, maar in plaats daarvan keerde hij zich om en verliet het huis. Ik keek gauw uit het raam of hij echt was. Met gierende banden reed hij weg. Ik greep naar mijn borstkas en voelde mijn hart bonken in mijn keel. Een druppeltje bloed viel op mijn hand en in de spiegel van de hal zag ik dat ik een bloedlip had. Gauw maakte ik het schoon en zette het fotolijstje terug waar het hoorde..