1. #76
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.794
    11-01-2011

    Marwa was weer wat rustiger maar wat Abdel haar wil aan doen, zijn eigen zusje ging te ver. Ik wist alleen niet hoe ik het tegen zou moeten houden! Als ik me ermee zou bemoeien zou hij me kort en klein slaan. Hij was al gepikeerd na wat er gisteren wat gebeurt en zijn haat jegens mij is nog extremer geworden. Ik kon simpelweg niets voor haar doen. Ik liep naar het bed en ging erop zitten. Marwa zag er lijkbleek uit. Gauw stond ik op en pakte ik de tas die ik ergens in een hoekje gegooid had. Ik haalde er chocolade uit en gaf het haar te eten. "Hier eet dit, dan heb je weer wat energie." Zei ik. Marwa nam het aan en at het op. "Luister Marwa, stel je voor dat het echt een leuke jongen is die morgen langskomt? Stel je voor dat hij lief is en zorgzaam?". Zei ik. Marwa keek me aan. "Denk je dat Naima? Hij heeft me uit school geschopt. Pa zal het hem nooit vergeven, nooit! Pa wilde altijd dat we onze school gingen afmaken en kijk wat hij doet. Het is een monster Naima, een monster!". Zei ze hardop. "Dat weet ik Marwa, geloof me. Ik ben ermee getrouwd." Zei ik. Ik zuchte diep en streek haar haren naar achteren. "Dat ik ooit zou trouwen snapte ik wel. Maar daar dreigde hij mee en dan dacht ik dat hij het niet meende. Maar na gisteren.. pff ik weet echt niet wat ik moet doen Naima. Als ik wegloop krijgt mijn moeder een hartstilstand en zoekt hij me op en vermoord me". Snikte ze. Ik keek haar aan. Het was een zielig hoopje en ik wilde haar zo graag helpen, maar ik wist niet hoe. Ik dacht na en kon me echt niets bedenken. "Besef je wel dat als je trouwt wel verlost van hem bent? Je kan gewoon je school herpakken en je kan doen wat je wil." Zei ik. Marwa schudde haar hoofd. "En als het zo'n idiote vent is als mijn eigen broer? Waar ik niks mag? Alleen kinderen baren en thuis voor het huishouden zorgen? Ik wilde verdomme dokter worden! Ik wilde mijn school afmaken en écht arts worden Naima". Zei Marwa. "Het is mijn schuld. Ik had je echt niets moeten zeggen. Door mij heeft ie je van school gehaald en moet je nu trouwen met de eerste beste man die hij wilt. Het spijt me zo". En dat meende ik. Ik moest gewoon mijn mond dicht houden zoals mijn schoonmoeder zei, zwijgen. Dit bedoelde ze dus. Ik maakte er niet alleen mezelf kapot mee, maar ook Marwa. Mijn schoonma wist dat als ik het zou vertellen, iedereen zich tegen hem zou keren en dat had hij vast verdiend, maar de gevolgen die ze moesten dragen waren niet te overzien. "Ik ga eten voor je maken ok? En please Marwa, jezelf van het leven beroven zal je niet verder brengen. Écht! Wat wil je tegen Allah zeggen in het Hiernamaals? Denk je daar niet aan? Beloof me dat je dat nooit meer zal doen". Zei ik. Marwa knikte en ik liep de kamer uit.

    In de keuken maakte ik het avondeten klaar. Even later kwam mijn schoonmoeder naar binnen en terwijl ze bezig was bekeek ik haar. Ze kon nog amper staan. Ze slikte elke dag zowat een hele apotheek in. Verschillende kleuren medicatie en puffers stalde uit op het kastje en een insulinespuit. Ze pakte een kom en deed er wat meel in. Kennelijk wilde ze donuts maken, want onderhand kende ik elke recept in dit huis. Haar handen trilden soms en ik vroeg me werkelijk waar af of ze wel voor controles naar de huisarts gaat. Ik weet dat ik haatgevoelens voor haar heb, maar aan de andere kant heeft zij Abdel niet tot die smerige daad gezet en ze heeft niet gevraagd of ik met haar zoon wilde trouwen of zal moeten trouwen. Eigenlijk.. heeft deze vrouw me niets misdaan als ik het nu bekijk. Behalve die twee flinke klappen die ik van haar kreeg natuurlijk en die dit alles nooit goed zullen praten, begon ik zelfs medelijden met haar te krijgen. Ik maakte de kip klaar en legde het te sudderen in de pan. Ik liep naar haar toe en pakte de kom, "Ik maak het wel..". Zei ik. Mijn schoonmoeder keek me ineens met de meest verbaasde blik ooit. Ze knikte, pakte haar tasbeeh van de tafel en medicatie en liep terug naar de huiskamer. In dit huis kon je beter de lieve vrede bewaren. Tijdens het kneden van de donuts hoorde ik de voordeur open gaan. Het was duidelijk Abdel. Hij schopte zijn schoenen uit en ging meteen naar de slaapkamer. Nadat ik de deeg weg deed voor te rijzen ben ik meteen naar hem toe gegaan. Het is nu of nooit. Morgen had ik om vier in de middag een afspraak met Youssef voor het werk. Hopelijk zou hij in mijn leugen trappen. Ik deed de deur open en hij lag op bed met zijn telefoon in zijn handen te appen. "Ik eh heb werk gevonden". Zei ik maar snel. Abdel keek me aan en zette zijn telefoon weg. "Waar?". Zei hij. "Oh bij een vrouw, voor in de schoonmaak en oppassen. Het is vijf dagen in de week van maandag tot vrijdag. De tijden ga ik morgen overleggen". Zei ik weer vlug, hopende dat hij niet veel zou verstaan en dus de nodige vragen ook niet zou stellen. "Tijden? Wat denk je zelf, dat je avonden gaat werken ofzo gek". Zei hij. Ik zweeg en wilde weglopen. Hij is er in ieder geval ingetrapt. "Wacht eens even..". Hoorde ik ineens vanuit de slaapkamer. Ik liep weer terug. "Hoe kom je aan die werk?" Zei hij. "Ik ben naar een supermarkt geweest om te solliciteren. Ze hadden geen werk zeiden ze en een mevrouw naast mij hoorde dat waarop ze me vroeg of ik bij haar kon werken". Zei ik. En ja, ik had me goed voorbereidt. "Hmm wat een geluksvogel ben je. Een mevrouw die het zogenaamd hoorde..". Zei hij. Hij stond op en ik sloeg wederom doodsangsten uit. Hij pakte me bij me haar en zei, "Als ik merk dat je hierover liegt of wat dan ook dan.." en hij trok me haren meer naar achteren. Eindelijk liet hij los en ik trilde. "En trouwens morgen hebben we bezoek. Om vier uur heb je die afspraak, om vijf uur ben je thuis. Owee, als je een minuut later bent. Ik ga bij de deur staan wachten. Het is dat ik morgen belangrijke gasten ontvang anders was ik zelf mee gegaan naar die afspraak." Zei hij. Ik knikte en liep meteen weg. Mijn hoofd deed pijn en ik was in ieder geval blij dat hij erin getrapt was. Zijn agressie werd met de dag erger en erger en ik wist hoe dat kwam. Door mij, zolang ik hier in dit huis was, was het voor hem een onmogelijke plan te trouwen met iemand die hij wilde. Hij wilde me geestelijk en lichamelijk kapot maken totdat ik gek werd, als ik het al niet ben.

  2. #77
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.794
    11-01-2011

    De volgende morgen stond ik wederom vroeg op. Abdel was vrij en lag nog te snurken. Zo gauw ik kon ging ik douchen en naar de keuken. Mijn schoonmoeder vertelde me al dat er wat gasten kwamen, maar Abdel was haar al voor. Ik maakte alvast alles klaar, zodat ik straks naar mijn afspraak kon gaan met Youssef. Tegen 15:00 uur ging ik me omkleden en even snel naar boven, naar Marwa. Ze lag nog in bed, zoals afgelopen dagen. "Marwa, ik ga naar buiten. Ik heb zo een afspraak. Moet ik wat voor je meenemen?". Vroeg ik. Marwa schudde haar hoofd. "Wil je alsjeblieft snel terug komen Naima, ik ben zo bang". Zei Marwa. Ik knikte en liep naar haar toe. "Ik kom zo snel ik kan, beloofd!" Zei ik. Toen ben ik weg gegaan. Ik had mijn mobiel bij me en bekeek het adres. Het was totaal niet in de buurt. Ik kocht een tramkaartje en reed naar een nogal afgelegen woonwijk. Overal stonden vrijstaande huizen. Kasten van huizen. Woonde Youssef hier? Ik stapte na een lange tram en busrit uit en precies klokslag vier uur stond ik voor de opgegeven huisnummer. Even later werd de deur geopend en ik keek wederom in de mooiste blauwe ogen ooit. "Ha jij bent precies op tijd! Kom binnen." Zei Youssef. Ik keek gauw om me heen en zag niemand lopen. Abdel was hopelijk vast druk bezig met de gasten die eraan kwamen. Ik liep het huis in en stond in een bizar, grote ruimte. Ik bedacht me dat alleen dit de huiskamer, hal, en keuken bij ons thuis was. "Wil je wat drinken?". Vroeg Youssef terwijl hij voorliep. "Eh, nee hoor.. dank je wel". Zei ik. Youssef draaide zich om. "Echt niet?". Ik schudde vriendelijk mijn hoofd. "Ok, nou ga zitten.. ik haal even pen en papier. Ben zo terug". Ik knikte en stond in een mega grote huiskamer. Ik keek om me heen. Het huis had een prachtige uitzicht op een grote groene vlakte. Dit kon ik zien door de schuifdeuren die naar de tuin leiden. Aan de huiskamer was niks Marokkaans. Alles was strak, van glas en vierkant en van deze tijd. Wat schoonmaken betreft, zou ik me handen vol hieraan hebben. Ik hoorde hem terug komen en hij verscheen in de deuropening. "Daar ben ik weer, sorry. Ok laten we dan maar gelijk beginnen. Ik ga meteen ter zake komen. Kan je hier je gegevens invullen?". Youssef gaf me een a4tje. Ik keek hem aan en hij zag me twijfelen en vervolgde. "Dit is voor de verzekering, stel dat je een ongeluk hier krijgt dan ben je verzekerd. Snap je? We willen niet die drama van de auto meemaken". Knipoogde hij. Ik knikte en glimlachte. "Eh, ik heb een vraagje.. krijg ik gegevens thuis opgestuurd?". Vroeg ik. Ik moest er niet aan denken dat Abdel een brief van Youssef zou zien op de deurmat. Dan hang ik! "Ehm ja dat is wel de bedoeling. Contract bedoel je toch?". Zei Youssef. Ik knikte. "Ja, maar ik kan het je ook persoonlijk geven. Ehm heb je liever niet dat ik het naar je huisadres stu...". "Nee, nee.." onderbrak ik hem. Youssef schrok van mijn reactie en fronste zijn wenkbrauwen. "Ok.. prima. Dan doen we het toch zo. Dit is je uurloon,..". Youssef wees naar een bedrag. Ik volgde zijn vinger en zag het. "Is dat niet veel voor schoonmaakwerk?". Vroeg ik. Youssef glimlachte, "Nope, want je gaat toch ook oppassen dus heb het even gebundeld." Zei hij. Ik knikte en wist dat ik toch naar het geld kon fluiten. Abdel zou ermee gaan pronken en uitgeven. Ik zuchte diep en dit merkte Youssef op. "Eh, is alles wel in orde?". Ik keek hem aan. "Ja, ja.. sorry het was een lange dag." Zei ik. Youssef lachte hard. "Lange dag? Het is amper half vijf!". Zei hij. Oh Youssef, je moest eens weten dacht ik in mezelf. "Ohja kom dan ga ik je even rondleiden." Zei hij. Ik stond op en werd rondgeleid. Ik viel van de ene verbazing in de andere. De manier hoe hij het had ingericht was werkelijk waar prachtig. "Het is echt mooi. Je huis." Zei ik ineens na afloop. "Vind je? Dank je! Ik ben architect".

    "Dit huis heb ik zelf naar eigen idee en smaak laten bouwen en zelf ingericht. Ik heb ook een eigen bedrijf in de architectuur. Dat was die gebouw waar je naartoe kwam. Ik doe meestal grote gebouwen." Zei hij luchtig. Voor mij klonk het als een droombaan. Nu snapte ik waarom alles zo netjes is ingedeeld en praktisch. "Ohja, hier in dit kamertje zit alles wat je nodig zal hebben en nu het moeilijkste.." Zei hij. Ik keek hem aan. "Het moeilijkste?". Hij knikte en liep naar een deur. Hij klopte er één keer op en ging naar binnen. "Esma, esma poppetje wat ben je aan het doen?". Zei hij op de meest vriendelijkste toon. Een klein meisje verscheen onder haar deken vandaan en gaf me de grootste glimlach ever. Mijn hart smolt bij het zien van haar schattige, mooie gezichtje. "Dit is mijn dochtertje Esma." Zei Youssef en hij maakte de deur nog meer open. Esma dook speels onder haar deken en giechelde toen haar vader haar eruit probeerde te krijgen. Ik moest ineens aan mijn eigen vader denken en kreeg bijna vochtige ogen. Zo niet professioneel dit dacht ik in mezelf. Gauw lachte ik mee, maar ik wist dat Youssef het verdriet in mijn ogen zag. Hij stopte met spelen en kuchte een paar keer. Gauw vermande ik me en ging door mijn knieën zodat ik precies voor zijn dochterje stond. "Hi Esma, ik ben Naima. Maar jij mag me Nana noemen." Zei ik. Het meisje lachte breeduit en uit het niet vloog ze me om de armen. Youssef hurkte ook en zei, "Ik denk dat jullie twee het zeker goed samen zullen vinden..". Zei hij op zachte toon. Ik kreeg er een warm gevoel van en we bleven even in elkaars ogen kijken. Snel wende hij zijn blik af en pakte Esma op. Ik keek naar een klein prinsessen klokje aan de muur en ik schrok. "Is alles ok?". Zei Youssef. Nee, alles is niet ok! Ik moest al thuis zijn. Het was bijna 5 uur en Abdel zou mij opwachten. Het terug reizen was al opzeker drie kwartier. Ik wist niet dat het zo zou uitlopen. "Eh nee hoor.. ik eh moet zo weg." Zei ik. Youssef knikte en we liepen de ruime trap af richting de hal. "Nou, eh kan je morgen beginnen?". Vroeg hij. Ik knikte en streek een vinger over de wang van Esma. Ze zwaaide me gedag toen ik bij de voordeur stond. "Oh Naima, voordat ik het vergeet...". Zei Youssef, en hij liep richting een kastje. "Hier heb je de sleutels van het huis. Als je binnenkomt moet je even het alarm uitzetten. Hier staat de code op. Bewaar hem alsjeblieft en niet laten slingeren." Zei hij. Ik begreep het en knikte. Ik kreeg nog wat formulieren met protocollen mee en mijn contract en liep de voordeur uit. Net voordat ik de voordeur uit wilde, botste ik tegen een vrouw. "Shit... jeetje". Zei ze. En ze streek haar kleding recht. Ze keek me verbaast aan en ik hoorde Youssefs stem achter mij. "Hey schatje, hoe was je werkdag?" Zei hij. Ik deed een stap opzij en keek naar de dame in kwestie. Ze zag er oogverblindend uit en werkte duidelijk als stewardes. Gehuld in een blauw pakje, met een superstrakke lichaam vloog ze om de hals van Youssef. Ik liep weg en hoorde haar nog smoezen tegenover Youssef. Het enige wat ik mee kreeg waren de woorden van Youssef.. "Oh dat is de nieuwe oppas en schoonmaakster alleen"...

  3. #78
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.794
    11-01-2011

    Ik ruik een tikkeltje jaloezie aan Naima's kant jullie?

  4. #79
    MVC Lid

    Reacties
    227
    19-12-2013

    Up up je bent weer een nieuwe verhaal begonnen.

  5. #80
    MVC Lid

    Reacties
    971
    04-09-2019

    Citaat Geplaatst door pureglossy Bekijk reactie
    Ik ruik een tikkeltje jaloezie aan Naima's kant jullie?
    Leuk vervolg!! Haha.. ja meskiena tuurlijk zou ze jaloers zijn. Zij leven in een paradijs in vergelijking met de hel waarin Naima moet leven.. tsjuuu toch..

  6. #81
    Chamaliya.

    Reacties
    3.679
    05-02-2013

    Up!

  7. #82
    MVC Lid

    Reacties
    227
    19-12-2013

    Up up

  8. #83
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.794
    11-01-2011

    Citaat Geplaatst door Sara-amira Bekijk reactie
    Up up je bent weer een nieuwe verhaal begonnen.
    Yup,

  9. #84
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.794
    11-01-2011

    Citaat Geplaatst door Justmyself. Bekijk reactie
    Leuk vervolg!! Haha.. ja meskiena tuurlijk zou ze jaloers zijn. Zij leven in een paradijs in vergelijking met de hel waarin Naima moet leven.. tsjuuu toch..
    Dank je lieverd! Ehum inderdaad, en dan met zo'n pannenkoek als Abdel erbij

    ♥️

  10. #85
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.794
    11-01-2011

    Citaat Geplaatst door -Mysterieus Bekijk reactie
    Up!

  11. #86
    MVC Lid

    Reacties
    195
    26-10-2020

    K heb niet gelezen

    Maar ik vind dat al dat schrijf werk sowieso een "UP" waarde is.

    Dus ik up

  12. #87
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.794
    11-01-2011

    Citaat Geplaatst door BootyFreaK Bekijk reactie
    K heb niet gelezen

    Maar ik vind dat al dat schrijf werk sowieso een "UP" waarde is.

    Dus ik up
    Ik zou zeggen lees het! maar supertof van je compliment!

  13. #88
    MVC Lid

    Reacties
    195
    26-10-2020

    Citaat Geplaatst door pureglossy Bekijk reactie
    Ik zou zeggen lees het! maar supertof van je compliment!
    Moet ik het echt gaan lezen?
    Oke
    Vooruit.
    Dan ga ik het lezen, beloofd.
    Niet nu.

  14. #89
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.794
    11-01-2011

    Ik keek achterom en op dat moment sloot Youssef de voordeur. Ik ben maar een schoonmaakster inderdaad. Meer ken ik helaas niet. Het maakte me verdrietig dat Youssef, zo'n intelligente man die zoveel charme uitstraalt dat zei. Het deed me wel iets, maar daar was nu geen tijd voor. Ik moest me haasten en Allah op mijn knieën danken als Abdel daadwerkelijk niet op me aan het wachten was. Hopelijk waren de gasten al gearriveerd en was hij daar wel even bezig mee. Voor nu moest ik als een gek naar huis. Ik vouwde de papieren dubbel en schoof ze in mijn jaszak. Gelukkig had ik de tram en bus mee, ondanks dat het spitsuur was buiten. Ik liep zo gauw ik kon de straat in en zag een horde mensen bij de voordeur staan. Eén voor één liepen ze naar binnen en ik wist dat Abdel daar ook stond. Ik moest wel blijven wachten en dat deed ik. Na een minuut of tien was iedereen binnen en liep ik gauw naar de portiek. Snel zette ik mijn mobiel uit en deed ik alles verstoppen. Zachtjes maakte ik de deur open en liep naar binnen. Luid gepraat en gelach galmde door het huis. Zo snel als ik kon liep ik naar de slaapkamer en kleedde me om. Zodra ik alles weg gewerkt had liep ik naar de keuken en deed mijn mouwen omhoog. "Waarom ben je nu pas gekomen! Je weet dat ik met jou een tijd had afgesproken". Snauwde Abdel toen hij de keuken binnen kwam. Ik schrok hier zo erg van dat ik bijna alles liet vallen. "Ik eh.. ja klopt alleen we hadden het over salaris. En eh ze betaalt best wel goed..". Murmelde ik. Ik breidde er maar een verhaal aan, want ik wist hoe hebberig hij was met geld. "Hoe bedoel je, ze betaalt goed?". Zei hij met een stenge blik. Ik noemde het uurloon en zijn blik veranderde ineens. "Hm mezian. En nu opschieten! Die gasten wachten op thee en koffie. Laat Marwa naar beneden komen. Zeg haar als ze niet binnen half uur beneden is, het haar zal bezuren". Snauwde hij en deed de keukendeur dicht. Voordat ik daarover nog iets kon zeggen was hij verdwenen. Ik maakte af waar ik vanochtend en vanmiddag aan begonnen was. Mijn schoonmoeder kwam dikwijls de keuken in om te checken of alles goed ging en vroeg me op te komen ruimen van binnen. Ik was zelf zenuwachtig en wist dat de aanstaande van Marwa erbij zat. "Wie is de man met wie Marwa gaat trouwen?". Vroeg ik me schoonma. Ze keek me aan en zei me links in de hoek te kijken. "Hij draagt een brilletje, ook dat moet ik erbij hebben. De blinde leidt de lamme..". Ze zuchte en ging weer terug. Mijn schoonmoeder zal haar nare opmerkingen denk ik nooit afleren. Snel liep ik naar de slaapkamer van Marwa. Ze zat op haar bed en was duidelijk in paniek en aangeslagen van de hele drama wat zich in de huiskamer afspeelde. Ik ging naast haar zitten en legde een arm om haar heen. "Gaat het?". Vroeg ik. Ze keek me aan en ze had duidelijk gehuild. "Wat denk je zelf?". Zei ze. Ik knikte en wist maar al te goed hoe ze zich voelde. Een homp ellende en verdriet en angst. "Ik ga zo naar binnen, ik moet opruimen van de huiskamer.". Zei ik. Marwa keek me aan. "Abdel vroeg me steeds naar beneden te komen en te zitten met hun maar ik weiger. Het heeft geen nut. Hoe moet ik trouwen met iemand die ik niet ken?". Zei ze. Ze wende haar blik naar de grond. Ze droeg een witte caftan en droeg een luchtige sjaal om haar hoofd. Ze heeft niets aan haar gezicht gedaan. Het brak mijn hart. "Weet je Marwa, bekijk het positief. Straks ben je hier weg. Geef hem een kans, deze jongen. En... en als het echt niet lukt dan zweer ik je dat ik je zal helpen. Ik en Rabia!". Zei ik. Marwa keek me aan. "Rabia? De rabia waar je het laatst over had?". Vroeg ze. Ik knikte. "Écht, ik laat je niet hetzelfde lot ondergaan als ik. Maar stel dat het een leuke jongen is, wil je het dan een kans geven?". Vroeg ik. Marwa's gezicht was iets goed gestemd en ze knikte. "Belooft". Zei ze. "Kom, ga je mee? Dan hoef je in ieder geval niet alleen naar binnen te gaan". Zei ik. Marwa aarzelde even en stond op. "Ik ben zo bang, kijk mijn handen". Ze strekte haar handen uit en ze trilden. Ik hield ze even vast en stond voor haar. "Haal diep adem, ok? En als je naar binnen loopt doe je net alsof de huiskamer geluidloos en leeg is, of in het ergste geval, alsof iedereen poedelnaakt is, dat helpt!". Zei ik lacherig. Marwa lachte een beetje mee...

  15. #90
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.794
    11-01-2011

    Citaat Geplaatst door BootyFreaK Bekijk reactie
    Moet ik het echt gaan lezen?
    Oke
    Vooruit.
    Dan ga ik het lezen, beloofd.
    Niet nu.
    Zo droog

    Anytime! No pressure