1. #46
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.811
    11-01-2011

    Ik deed mijn kletsnatte jas uit en schopte mijn schoenen uit. Ik hoorde geen stemmen meer en keek in de keuken. Mijn schoonmoeder zat met haar hoofd gebogen in haar handen. Ze keek op en haar ogen waren bloed doorlopen. Wat was hier aan de hand? Wat kon er nou in hemelsnaam zijn gebeurt in drie kwartier tijd. Ik liep naar de huiskamer en zag Abdel zitten. Hij was alleen en alle borden waren om gegooid en stuk. Ik schrok ervan en hij keek op. "Jij!!!". Hij stond op en begon in me te slaan. Met alles wat hij maar kon vinden heb ik klappen gehad. "Jij vieze vuile heks!". Ik wist niet wat er aan de hand was, maar ik was helemaal van de wereld en voelde vuist na vuist. Malik stormde de huiskamer binnen en trok Abdel van me weg. Ik snapte er niks van en stond meteen op en jammerde van de pijn en huilde hard. Waaraan heb ik dit verdiend? Ik snapte het niet. Had ik dit dan verdient? Niemand verdient het überhaupt om zo behandeld te worden. Ik hoorde Malik en Abdel ruziën en de grofste scheldwoorden zijn gevallen. Maar hij nam het tenminste voor me op meskin. Malik was dan de enige in het huis die het fatsoen had om mij te groeten en ergens bij te helpen als ik het vroeg. Deze arme jongen zou opzich zelf wonen binnenkort en eerlijk gezegd gunde ik het hem van harte. Het is een goede jongen in het verkeerde gezin. Ik voelde me helemaal lamlendig en ging op het bed zitten. Ik ging voorzichtig liggen en begon langzaam te huilen. Ik wilde amper weten wat er aan de hand was. Waar waren die vrouwen en Rabia? Waarom.. het had geen nut mezelf steeds dingen af te vragen.. ik viel helemaal weg.

    "Sta op!". Ik schrok van een felle stem en zag mijn schoonmoeder voor me neus staan. "Ewa nichan!" Zei ze. Ik stond fier overeind en had overal pijn. "Door jou zijn die vrouwen weg gegaan! Door jou!". Gilde ze. Ik keek haar aan en snapte het niet. "Ik begrijp het niet.." Zei ik. "Je begrijpt het niet? Begrijp je het nu wel!". En voordat ik het wist gloeide mijn wang van de pijn. Ze had me hard geslagen en ik voelde haar gouden armbanden tegen mijn jukbeenderen. Ik slaakte een gil van de pijn en even later druppelde er bloed van mijn gezicht. Ze had mijn wang opengeslagen. "Mama! Baraka! Nu eruit!". Hoorde ik een stem. Ik zag Malik naar binnen lopen en hij zag er verknipt uit. Ze hadden gevochten, hij en Abdel. Zijn moeder keek hem giftig aan en mompelde waar hij zich mee bemoeide. Malik kwam naar me toe en gaf me een servet. "Je verdient dit niet man. Echt niet". Zei hij. Ik keek hem aan en ik begon te huilen. "Waarom.. wat is er gebeurt net?". Vroeg ik. Hij zuchte even en ging zitten. "Luister, ik weet half niet wat hier gebeurt Naima, sterker nog ik wil het niet eens weten. Sinds onze vader is overleden is Abdel helemaal door gedraaid. Hij is zo agressief geworden.. mijn moeder is ook totaal veranderd. Ze ziet hem als de man des huizes maar je ziet zelf dat hij dat totaal niet is. Ik weet wat er gebeurt is... je had aangifte moeten doen." Zei hij. Ik keek hem aan en begon hard te huilen. "Je bent echt in de verkeerde familie gevallen. Ik ben het ook zat weet je. Volgende week heb ik mijn eigen huisje en ben ik weg hier. De rest van het gezin is welkom, jij ook. Maar Abdel, die smeerlap wil ik nooit meer zien." Zei hij en stond op en liep weg. Ik haalde diep adem en dacht aan de woorden van Malik. Ergens doet het me goed dat hij het zo voor me opnam en ergens had ik nog meer verdriet. Volgende week is hij weg en de enige die voor me opkwam is dan weg. Het beangstigende me en ik realiseerde me dat Abdel veel agressiever is dan ik dacht. Zijn moeder ook. Het feit dat zijn broertje en haar zoon weg ging hier en zo over hun praatte zegt al genoeg. Ik deed mijn kleren uit en uit mijn beha floepte een papiertje. Zo gauw als ik kon pakte ik het op en deed het papiertje ergens verstoppen waar ik wist dat hij niet bij kon. Ik trok mijn pyjama aan en werd geconfronteerd met de blauw/paarse vlekken op mijn benen, buik en armen. Ik wreef over de plekken en het deed pijn. Ik wilde ondanks de situatie van daarnet weten wat er aan de hand was. Rabia zag mij, wist ze niet dat ik getrouwd was met hem? En Rabia die überhaupt met Abdel wilde trouwen? Wat was er allemaal gaande? Ik moest weten wat er aan de hand was, ook al betekende het dat ik Rabia moest spreken. Ik stond op en begon na te denken. Ik dacht hardop en praatte zowat in mezelf. Eerst moet ik ook geld bij elkaar zien te krijgen voor die rot auto. Telkens als ik aan die auto dacht, dacht ik meteen aan de blauwe ogen van hem. Youssef. Snel schudde ik die nare gedachte uit mijn hoofd. Ik hoorde mijn naam door het hele huis galmen. De stem van mijn schoonmoeder bulderde door het hele huis. "Naima!". Ik liep meteen naar haar toe en ze smeet me paar doeken in mijn handen. "Troep ruimt zich niet vanzelf op!". Snauwde ze. Ik wist wat ze bedoelde en liep naar de huiskamer. Gelukkig was Abdel nergens te bekennen. Ik ruimde met alle pijn die ik in mij had de huiskamer op. Ik maakte alles schoon. Een tafeltje was gesneuveld en wat glazen en borden. Overal lagen scherven en probeerde me er niet aan te snijden. Ik pakte de grove stukken op en begon te stofzuigen. Daarna dweilde ik de kamer. Uit mijn ooghoek zag ik Malik in de gang staan en hij schudde zijn hoofd en liep naar buiten. Ik pinkte een traan weg. De persoon die het allemaal begreep, was straks weg. Ik liep naar de keuken en mijn schoonmoeder had haar jeleba aan. "Doe je jas aan, ik ga naar Zahra". Ik zou weer mee moeten naar die rotzus van haar. Die me altijd snerende opmerkingen gaf. "Ik ben eigenlijk niet zo lekker..". Zei ik. Mijn schoonma keek me aan en trok de stofzuiger uit mijn handen. "Je gaat je opfrissen en je loopt aan mij zij naar Zahra hoor je me!". Ik schrok toen ze gilde en knikte maar om de geringe vrede te bewaren.

  2. #47
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.811
    11-01-2011

    Veel lees plezier

  3. #48
    MVC Lid

    Reacties
    971
    04-09-2019

    A.. wat heftig allemaal. Zucht..

    Ik moest wel ff lachen om dat stukje van 'ik pakte mijn gevulde tas en gebruikte die als kussen' HAHAHAAHAHHAAHAHHAHAHHAHA

  4. #49
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.811
    11-01-2011

    Citaat Geplaatst door Justmyself. Bekijk reactie
    A.. wat heftig allemaal. Zucht..

    Ik moest wel ff lachen om dat stukje van 'ik pakte mijn gevulde tas en gebruikte die als kussen' HAHAHAAHAHHAAHAHHAHAHHAHA
    ik ga stuk, ik moet ineens denken aan vroeger als we onderweg naar Marokko reden. Die tussenstoppen die we maakte en als we gingen pitten bij een tankstation, hup tas onder je hoofd

  5. #50
    MVC Lid

    Reacties
    968
    25-01-2009

    Wanneer ga je het boek uitbrengen?

  6. #51
    MVC Lid

    Reacties
    971
    04-09-2019

    Citaat Geplaatst door pureglossy Bekijk reactie
    ik ga stuk, ik moet ineens denken aan vroeger als we onderweg naar Marokko reden. Die tussenstoppen die we maakte en als we gingen pitten bij een tankstation, hup tas onder je hoofd
    Ja hahahaha wallah illa, zo herkenbaar

  7. #52
    MVC Lid

    Reacties
    122
    12-11-2020

    Leuk verhaal dit ga verder alsjeblieft.

  8. #53
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.811
    11-01-2011

    Citaat Geplaatst door Nassir_88 Bekijk reactie
    Wanneer ga je het boek uitbrengen?
    Als het verhaal af is!

  9. #54
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.811
    11-01-2011

    Citaat Geplaatst door Justmyself. Bekijk reactie
    Ja hahahaha wallah illa, zo herkenbaar
    heerlijke tijden!

  10. #55
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.811
    11-01-2011

    Citaat Geplaatst door Morri Bekijk reactie
    Leuk verhaal dit ga verder alsjeblieft.
    Yesss doe ik! Shokran!

  11. #56
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.811
    11-01-2011

    Aangekomen bij haar zus was het een drama. Overal joelende kleinkinderen en iedereen was aanwezig. Ook de nichten van Abdel. Ik ging naast mijn schoonmoeder zitten en ze deed zogenaamd poeslief. Ze deed net alsof er niets aan de hand was. Alsof ik de perfecte, goed uitgekozen schoondochter was. Zahra was het typetje die dat niet zo snel geloofde. "Wat is er met jou gebeurt daar?". Zei ze. En ze wees naar mijn wang. "Ik eh.. ben gevallen. Gisteren." Loog ik. Zahra trok haar wenkbrauwen op en keek geniepig naar haar dochters en schoondochters. En ze had heel wat. Ik keek weg en sipte van mijn thee. De bel ging en Fahima, de zus van Abdel liep naar binnen. Ze groette iedereen en keek mij verbaast aan toen ze me zag. "Wat is er met jou gebeurt?". Zei ze. Haar moeder echter siste haar te gaan zitten. De hele avond ging het over huwelijken, huwelijken en baby's. Ook ik werd ondervraagd of er al "iets" onderweg was. Ik ontweek alle vragen en eindelijk maakte mijn schoonma aanstalten om naar huis te gaan. We stonden op en Fahima bracht ons naar huis. Ze was volgens mij amper op de hoogte van wat er gaande was. Net voordat ik uit wilde stappen, vroeg Fahima me even te wachten. Mijn schoonmoeder liep al richting de portiek. Ik wist wel dat ze ergens van lucht kreeg. Ik wist dat Fahima op de hoogte was van de ellende die ik meemaakte en ze zou me wellicht kunnen helpen hiermee. "Eh ik heb een vraagje.." begon ze. Ik keek haar aan en vroeg wat er wat. "Pff ik schaam me dood hoor, ik heb morgen bezoek van mijn schoonfamilie en heb echt extra handen nodig. Zou je eh mij dan kunnen helpen?". Zei ze en ze keek ineens weg. Ik wist niet wat ik moest antwoorden. Moest ik nou ook de hulpslaaf uithangen bij Fahima? Ik begreep dit niet. "Eh dat moet ik even met je eh moeder overleggen.." stotterde ik. Maar ik was niet eens klaar met praten en ze zei dat haar moeder er al van de hoogte op was. "Tot morgen ja". Zei en ze reed weg. Ik bleef verbouwereerd achter en was met stomheid geslagen. Ik hoorde in de verte mijn naam en keek naar achter. Mijn schoonmoeder gilde de hele straat bij elkaar en ik liep snel naar haar toe. "Waarom duurt het zo lang!". Siste ze me toe. Ik knikte en verontschuldigde mij. Zo gauw ik binnen was ging ik naar de slaapkamer van Abdel. Ik ging op het bed zitten en was lichamelijk en geestelijk moe van deze hectische dag. Ik wilde alleen maar slapen en slapen, maar voordat ik mijn ogen dicht had, hoorde ik de slaapkamer deur open gaan. Hij was het. Ik perste mijn ogen op elkaar op de hoop dat hij zag dat ik sliep. Ik voelde hoe hij vloekend en mompelend naast me kwam liggen en ineens rook ik een geur. Alcohol. Hij had gedronken. Alweer. Een paar minuten later hoorde ik hem snurken.. gelukkig.

    Voor een maand als Mei was het nog erg koel. De zon scheen wel maar het was best wel koel. Ik bedacht me dat ik sinds hier naartoe ben getrouwd mijn moeder mij nooit gebeld heeft via mijn schoonmoeder, niet naar me gevraagd heeft en amper langs is geweest. Ja één keer, maar toen heb ik haar amper kunnen spreken. Mijn vader dacht vast dat alles koek en ei was en dat ik de gelukkigste vrouw van de wereld was. Hij moest eens weten. Zij moesten eens weten. Ik vroeg me af of Jamila en Faiza aan mijn dachten en mijn broers. Niemand die naar me omkeek of vroeg of ik echt gelukkig was. Jamila moet toch iets hebben opgemerkt op mijn trouwdag. Het maakte me verdrietiger dan ik al was. Ik hoorde een flinke zucht en hoog gesnurk en de alcohol nam onderhand de hele slaapkamer over. Ik stond rustig op en net op dat moment draaide hij zich naar mij toe, maar zijn ogen waren dicht. Ik bleef even wachten en stond op. Zachtjes en op mijn tenen liep ik met wat spullen de slaapkamer uit. Ik ging douchen en begaf me gelijk naar de keuken. Het was tien uur in de ochtend. Ik kon onderhand msemmen maken, donuts, kortom allerlei Marokkaanse zoete en hartige dingen. Snel dingen leren was mijn goede eigenschap op school. Ik dacht meteen aan het geld wat ik nog bij elkaar moest krijgen voor de schade die ik had aangericht gisteren. Het hield me wakker en dacht er steeds aan. Ik moet het regelen. Straks belt hij écht de politie en dan ben ik hier ten dode opgeschreven. Ik maakte thee en hoorde iedereen naar beneden komen. Ik wist dat ik dan ook meteen hun kamers moest opruimen en moest schoonmaken. Zij aan het ontbijt, ik poetsen. Ik vond het prima zo. Alleen de kamer van Malik was netjes, hij deed alles en hij zei me vaak alles gewoon zo te laten. "Naima, me broertjes en zusjes zijn volwassen genoeg om hun eigen shit op te ruimen. Weet je ik praat wel met ze ok? Maak je geen zorgen". Praten deed die arme jongen wel met zijn broertjes en zusjes, maar luisteren deden ze niet. Naar niemand niet, alleen naar Abdel. Hij was barbaars en sloeg ze ook als ze niet luisterde. Schelden was hij een pro in en zijn moeder leek er niets aan te kunnen doen. Het was haar zoon, de oudste, de oogappel en zoals Malik zei de man des huizes. Bij het opruimen stuitte ik op een mobiele telefoon. Ik keek er even een paar seconden naar. Ergens wilde ik hem in mijn zak steken. N3er shitan zei ik ineens hardop en wende mijn blik weg. Ik ruimde alles op. Vieze kleren en bedden maakte ik op. Ik maakte schoon en even later was alles fris en fruitig. Ik ruimde alles op en Abdel zat aan de keukentafel te eten. Zijn ogen waren bloeddoorlopen en kennelijk had hij een douche genomen en zijn tanden gepoets. De walm van alcohol was in ieder geval minder sterk. Ik ontweek hem en schonk een glas thee voor mezelf in. Ik schoof een stoel naar achteren en sipte aan mijn thee. "Je moet werken". Zei hij. Ik keek op naar hem en was even stil. "Werken?". Vroeg ik. Wat een hond, is hij vergeten wat hij gisteren had aangericht? Alsof er niks is gebeurd. "Ja werken. Je weet toch wat dat Is!". Snauwde hij. "Ja". Antwoorde ik kortaf. "Maar ik dacht.. ik bedoel en je moeder?". Zei ik. Zwijg Naima! Alsof zijn moeder zo belangrijk is. Je gaat werken, eindelijk die vreselijke voordeur uit, gewoon weg! Zei een stemmetje in mijn hoofd. En inderdaad al gauw had ik spijt over wat ik zei. "Mijn moeder krijgt binnenkort hulp van de gemeente. Schoonmaak". Zei hij. Ik knikte. "En waar moet ik werken?" Vroeg ik. Hij kwakte de glas thee op tafel totdat de thee eruit vloog. "Waar moet ik werken? Waar moet ik werken? Hoe moet ik dat weten! Je kan toch zelf gaan zoeken!". Hij smeet de glas in de wasbak en liep vloekend weg. Even later ging de voordeur open en dicht.

  12. #57
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.811
    11-01-2011

    Ik stond op en ruimde alles op. Ik moest denken aan wat Abdel net zei. Werken? Mijn hart maakte een sprongetje, maar aan de andere kan hield ik me rustig. Hij was toch niet dronken? Straks meent hij het niet. Het leek niet logisch. Hij is gek! Hij probeert me blij te maken met een dooie mus. Hij heeft vaak gezegd dat een vrouw thuis hoorde. Als ik alleen al over een boodschapje begon flipte hij al. Malik kwam de keuken in en groette mij. Gauw pakte ik automatisch een dienblad en zette er een glas op en wilde ik thee maken. "Ho ho.. voor mij hoef je niets te doen hé, ik doe alles zelf. Ga even zitten. Je ziet eruit alsof je een spook hebt gezien". Zei Malik. We hoorden mijn schoonmoeder bidden en even tikte ik rustig de deur van de keuken een beetje dicht. Malik keek me ineens serieus aan. "Je broer wil dat ik ga werken..". Zei ik. Malik keek op. "Ja.. dat dacht ik al, maar ik had gehoopt dat hij eerder die twee luilakken zou benaderen in plaats van jou". Zei Malik en hij wees met zijn wijsvinger omhoog. "Waarom ik dan?". Vroeg ik. Malik ging zitten en schonk wat meer thee voor mij en zichzelf. "Naima, ik ben straks weg. Dat betekent een inkomen minder. Je mag het gerust weten. Ik wilde je het vertellen in gunstigere omstandigheden, maar ik ga trouwen. Daarom was ik zo naarstig op zoek naar een huis en eerlijk, omdat ik hier ook weg wilde.". Zei hij. Ik keek hem aan met grote ogen. "Echt? Mabrouk! Malik wat ben ik blij voor jou!". Ik kreeg bijna tranen in mijn ogen. Zoveel geluk gunde ik hem. Hij glimlachte en bedankte. "Dus eigenlijk moet ik gaan werken om financieel bij te dragen?" Zei ik. Malik knikte. "Maar dat vind ik niet erg. Ik bedoel dan doe ik tenminste iets buiten het huis". Zei ik. Malik keek me aan. "Ja, maar jou op zo'n manier gebruiken terwijl mijn twee andere broertjes zelf ook de handen uit de mouwen kunnen steken en kunnen gaan werken is niet eerlijk. Kennelijk hebben ze er ruzie over gehad, maar weigerde ze te werken. Ze zitten met school, blablabla. Ze zijn gewoon lui. En toen was de keuze op jou gevallen. Ik snap dat je meer kan ademhalen straks, maar het is niet eerlijk. Maar he, als je wat nodig hebt Naima laat het mij weten. Ok?". Hij legde een hand op die van mij en kneep er stevig in. Nadat hij zijn thee op had stond hij meteen op. "Over werken gesproken, ik ga ervandoor. Bedankt voor de lmsemmen!". Ik knikte en voordat hij de deur uit ging vroeg ik wanneer hij dacht om te gaan trouwen. Hij trok zijn schouders omhoog en zei "We gaan geen feest houden. Misschien een kleine sadaka in de moskee. Ik denk het wel zeker. Einde van de maand zal het gebeuren. Zonder mijn vader is er niks aan Naima. Hij hield de familie hier op de rails, iedereen was bij elkaar, zat bij elkaar, had respect voor elkaar. Kijk eens om je heen, waar zie jij saamhorigheid en liefde en respect? Ik weet één ding zeker, pa zou hier kotsmisselijk van zijn geweest. Het was een man met eer. Zijn eer is vermorzeld in duizend stukken door zijn dronken, idiote zoon en mijn moeder die de weg kwijt is." Met deze woorden liep hij weg en ik had niet eens in de gaten dat mijn ogen vochtig waren door zijn wijze woorden. Ik ruimde verder alles af en dacht aan mijn missie. Althans twee missies, geld bij elkaar krijgen voor die rotauto en een baan vinden. Maar hoe moest ik dat doen? Ik leek ineens paniekerig maar gauw schudde ik de angst uit mijn lijf. Ik maakte de keuken in orde en schoon en ging naar de slaapkamer om me om te kleden. Ik moest naar Fahima toe om te helpen. Eigenlijk was het ook een verademing. Als ik maar uit dit huis was.

    Natuurlijk heb ik staan zwoegen in de keuken. Fahima had geen steek gedaan. Ik moest alle theepotten eerst poetsen en de dienbladen. Ik moest alles klaarmaken. Van vlees tot aan brood bakken, terwijl ze dit laatste makkelijk kan kopen bij de bakker tegenover. Alles moest ik zelf natuurlijk doen. Fahima zag er als een discobal uit en je kon haar zo aan het plafond bevestigen. Nou snap ik ook niet veel van mode, maar ik snapte haar outfit totaal niet. Paars/groen/glitter/parels het was één grote zak die ze aanhad en bij elke beweging weerkaatst het licht de pailletten nog meer. Haar kinderen hingen steeds aan mijn benen omdat ze honger of dorst hadden en haar man zat op de bank voetbal te kijken. Even later strompelde de eerste gasten binnen en even later meer en meer. Onderhand was de hele huiskamer vol en hield ik in de keuken alle potten en pannen in de gaten. Soms kwam fahima verhaal halen of iets klaar was maar helpen deed ze niet. Het frustreerde me, maar de gedachte dat ik straks kon werken gaf me kalmte en geduld. Ik bracht bij het avondeten een bord lamsvlees binnen met amandelen en gedroogde pruimen toen een oudere vrouw, de schoonmoeder van Fahima me aan mijn trui trok. "Jallah benti, neem een stoel en ga ook mee eten. Je bent de hele dag op de been. De rest van de familie was het met haar eens en zei me mee te eten". Ik bedankte echter voor hun lieve gebaar. Zelfs Fahima die me strak en streng aankeek vroeg me niet even te gaan zitten. Ik was duidelijk hier gekomen zodat ik alles moest doen. Ik wist dat als ik toch zou aanschuiven het weer zou moeten bekopen thuis. Deze familie was vriendelijk. Ik ruimde alles op en de gasten druppelde het huis uit. Fahima was naar de slaapkamer en deed haar disco outfit uit. Ik maakte de huiskamer schoon en de sedari netjes. Ik had onderhand pijnlijke steken in mijn rug van het staan, maar hoe sneller ik was, des te sneller ik thuis kon gaan liggen. Het was onderhand half één snachts. "Rustig maar hoor, Omar brengt je naar huis". Zei Fahima. Ik keek haar aan en knikte. Na een uur was alles weer netjes. Ik deed mijn jas aan en schoenen. Fahima wikkelde een stuk brood in aluminiumfolie en gaf het aan me. "Voor mijn moeder. Ik heb net tegen iedereen gezegd dat ik het heb gemaakt haha..". Ik keek haar aan. Walgelijk. Waarom zou je over zoiets liegen dacht ik. Ik hoopte dat deze familie wijs genoeg was om te beseffen hoe gestoord Fahima en sommige van haar familie leden waren.

    Ik stapte in de auto en zweeg. Tijdens de rit zei Omar niks. Pas toen we bijna aankwamen. Voordat ik uitstapte vroeg hij me te wachten en viste twee briefjes van vijftig euro eruit. "Hier, neem het alsjeblieft aan voor vandaag." Ik keek hem aan. "Eh nee.. ik eh kan dat niet aannemen.". Hij vouwde de briefjes op en stopte het in mijn jaszak. "Het spijt me echt, ik wist dat je zou komen helpen maar Fahima heeft je echt aan je lot over gelaten. Zelfs mijn moeder schaamde zich kapot. Ze dachten zelfs dat je een werkster was, maar toen ik zei dat je haar schoonzus bent, waren ze met stomheid geslagen, neem alsjeblieft het geld aan. Ik weet dat je het kan gebruiken." Ik knikte en had kippenvel gekregen van zijn woorden. Ik bedankte hem en stapte uit. Hij reed weg en ik stond even stil. Gauw stopte ik het geld weer in mijn beha. Ik geneerde me dood, ik bedoel zelfs hij, Omar weet ik in welke zwarte put ik zat. En dan het geld,.. ik had het niet moeten aannemen, maar aan de andere kant kwam het wel goed van te pas. Zo kan ik in ieder geval een kleine deel betalen voor de schade die ik had aangericht bij die auto. Maar wellicht kan ik ook een heel goedkoop mobieltje kopen hiermee om hem überhaupt te bellen. Ik wist niet wat Abdel zou doen als hij erachter kwam dat ik geld heb gehad van Omar en ook nog eens stiekem een telefoontje ermee zou kopen! Ik kreeg het ineens benauwd en ging meteen naar binnen. Het was al laat en nergens scheen er licht. Ik hoopte dat hij er niet was. Mijn schoonmoeder wist dat ik Fahima ging helpen dus ik hoopte dat ze het ook aan Abdel door had gegeven. Ik was er zelf niet aan toe gekomen, nadat hij boos was weg gelopen vanochtend. Ik liep naar de slaapkamer en zag hem liggen..

  13. #58
    Storyteller ❤

    Reacties
    3.811
    11-01-2011

    Veel lees plezier!

  14. #59
    MVC Lid

    Reacties
    971
    04-09-2019

    Wauwwwww.. spannend!! Up, lieveling! You go girl ❤️

  15. #60
    MVC Lid

    Reacties
    122
    12-11-2020

    Echt leuk dit. Ga snel verder