1. #16
    MVC Lid

    Reacties
    163
    06-07-2018

    Lekker bezig meid ik volg je <3

  2. #17
    MVC Lid

    Reacties
    3.000
    11-01-2011

    Citaat Geplaatst door Masylia- Bekijk reactie
    Lekker bezig meid ik volg je <3
    Hii beauty!

  3. #18
    MVC Lid

    Reacties
    3.000
    11-01-2011

    Ik tuurde naar het plafond. Urenlang weken mijn ogen niet af van de vertrouwde plek die mij heeft zien schreeuwen, huilen en mijn verdriet heeft gezien. Als muren konden spreken.. beneden was het drukke boel. De familie van mijn stiefmoeder was beneden en pa is al vaker langs mijn slaapkamerdeur langs geweest om er tegenaan te tikken. Met andere woorden; kom ook naar beneden. Ik vertikte het. Niet na eergisteren. Niet na wat mijn stiefmoeder gezegd heeft. Niet na wat mijn oren moesten verdragen.

    Weer geklop. Ditmaal luider en een tikkeltje agressiever. De deur ging open en pa stond in de deuropening. "Malika, ik waarschuw niet nog een keer! Kom nu naar beneden. We gaan eten!". Gilde hij. Ik keek hem amper aan. Ik verschoof mijn benen van het bed en liep ongeïnteresseerd langs hem naar beneden. "Daar ben je! Eindelijk!". Zei mijn stiefmoeder en voordat ik het wist, duwde ze een mand met versgebakken brood in mijn handen. "Breng naar binnen en kom de rest halen". Snauwde ze. Ik liep naar de huiskamer vol mensen, die onderhand een slaapzak konden meenemen. Altijd dezelfde gezichten, altijd hier bij ons en pa werkt zich uit de naad om het iedereen zo leuk te maken. Wat een dombo! Ik schrok zelf van het gescheld binnensmonds jegens van mijn vader. Maar ik was er klaar mee. Diep van binnen werd ik rebels, en wilde ik alleen uit dit huis vertrekken. Ma is overleden, Salim is al maanden geleden vertrokken, wat doe ik hier nog? Pa heeft voor dit leven gekozen, niet ik!

    "Malika!". Mijn naam werd onderhand zo vaak genoemd door iedereen alsof ik een slaaf was, zo'n werkster in een huis die geen recht had om iets te zeggen en alleen maar moest doorwerken en amen knikken. Ik liep naar de keuken waar het geroep vandaan kwam en plots voelde ik haar handen, oftewel haar klauwen zich om mijn bovenarm grijpen. "Wat is er met jou dom wicht! Zie je dit allemaal??" En ze liet één hand los en wees naar de keuken en alles eromheen. "Dit zou jij moeten doen! Ik ben vier maanden zwanger en jij zit boven als een koningin niks te doen!". Siste ze. Yep, mijn stiefmoeder is zwanger. Ik zou grote zus worden en geloof me, ik heb nadat ik dit gehoord had, ervan moeten kotsen. Het feit dat pa gewoon niet genoeg had aan één vrouw, aan twee kinderen! Daarom ben ik een zombie geworden. Als je denkt dat je het ergste nieuws moest verwerken, dan kreeg deze heks het voor elkaar je nog ziekere nieuws mee te geven. Ze keek me aan en ik keek weg. Pa deed nooit wat als we een discussie hadden. Ze had duidelijk de broek aan hier. Ik pakte de dienblad met glazen en bracht vervolgens alles naar binnen. Mee gegeten heb ik niet. Dus vertrok ik naar mijn kamer. Dat had ik dus niet moeten doen. In de avond hoorde ik mijn stiefmoeder huilen. Of het waren haar hormonen, of haar krokodillen tranen. Maar uit het niets vloog mijn kamerdeur open en zag ik pa furieus naar me kijken met een riem in zijn handen. Mijn ogen werden groot en ik was in shock. Een klap in het gezicht was ik onderhand wel gewend, maar dit. En voordat ik het wist struinde hij op me af en begon hij blindelings te slaan. Ik smeekte en huilde, maar tevergeefs. De gesp voelde ik door me huid heen tot aan mijn bot. Hoe vaak ik me ook weerde, pa was tot in alle staten. Pas toen ik in elkaar viel van de pijn, zette hij een stap naar achteren en liet de riem vallen. Uit spijt, wanhoop, ik weet het niet.. Pa liep met snelle passen mijn kamer uit en liet me bebloed en vol striemen achter.

    Ik keek naar de deur. Op de hoop dat papa terug zou komen en vergiffenis zou vragen. Maar na een half uur ben ik opgestaan en heb de deur zachtjes dicht gedaan. Strompelend ging ik op mijn bed zitten en probeerde een positie te nemen om te liggen, maar elke vezel in mijn lichaam deed pijn. Ik huilde en huilde en keek weer naar het plafond. Zachtjes deed ik het laatje van de nachtkast open en haalde een wit envelopje eruit. Ik schudde de inhoud eruit op mijn bed en de foto van mama viel eruit. "Oh mama, ik mis je.. ik wil bij je zijn!" Schreeuwde ik diep van binnen. En toen dacht ik aan iets waar ik ineens een beetje gerust op was. Ik dacht aan één ding. Zelfmoord.

  4. #19
    MVC Lid

    Reacties
    3.000
    11-01-2011

    Ik hoorde de vogels fluiten, mensen op straat die aan het praten zijn. Een lichte zonnestraal viel precies op mijn bed toen ik naar de klok keek. Het was 11 uur in de ochtend. Zondag zijn saaie dagen. Ik had pijn, maar kon me niet meer heugen hoe dat kwam. Mijn hoofd deed pijn en bij elke minuscule beweging werd die hoofdpijn nog erger. Toen viel mijn oog op de riem. De riem die midden in mijn kamer lag en daarnaast een gebedskleed. Na het zien van het gebedskleed en de riem, vielen alle puzzelstukjes in elkaar. Ik dacht aan de gedachte die ik had, zelfmoord. En toen ben ik ondanks alle pijn opgestaan om woedoe te doen en te bidden. Allah om vergiffenis te vragen van deze gedachte. Ik stond op en werd nu pas bij daglicht geconfronteerd met de paars/blauwe striemem. Mijn laken toonde wat bloedvlekken hier en daar en weer gleden druppels tranen langs mijn wang. Ik mis de vader die nooit een hand naar me hief. Die er altijd voor ons was. Ik mis de oude papa, maar ik besefte me dat, dat verleden tijd was. Ik hoorde geklop op de deur. Snel en geluidloos als ik kon dook ik mijn bed in en deed de deken over mijn heen. Ik hoorde de klink die voorzichtig naar beneden werd gedrukt. "Malika.. malika..". Ik hoorde zijn stem. Zijn verraderlijke stem. Ik gaf geen kick en als het kon, wilde ik nu even stoppen met ademhalen. De voetstappen kwamen richting mijn bed en ik voelde hoe pa op mijn bed zat. Ik hoorde hem stagfirullah zeggen en ik meende een klank in zijn stem te horen alsof hij spijt had. Na een paar minuten stond hij op en ging weg. Ik gaf daarna nog steeds geen kick. Ik bleef een uur lang zo liggen en deed de deken toen weg. Ik moest douchen, ik moest woedoe doen, dus hoe dan ook zou ik hem onder ogen moeten komen. En haar ook.

    Ik stond rustig op en deed de gordijnen open. We woonden in een portiek woning. Wij wonen op de derde verdieping. De onderburen op de tweede, dat waren Surinaamse mensen met wie we vrij weinig contact hadden en dan heb je beneden nog een woning met een gigantische tuin. Die woning staat al jaren leeg en dat was te merken ook. De tuin lang bezaaid met vuil, oude kinderfietsen, onkruid die erg hoog stond en zich verstrengeld had met het vuil. Het is logisch dat daar niemand wilde wonen. Ik deed het raampje open van mij kamer en liep naar de badkamer. De badkamer had tevens ook een uitzicht op de verwaarloosde tuin. Ik nam een warme douche en deed woedoe. Nadat ik klaar was liep ik naar mijn kamer om te bidden. Halverwege het lopen zag ik pa beneden staan. Hij keek me aan en ik keek weg. "Malika.." zei hij. Ik bleef stilstaan en hij kwam de trap oplopen. "Kom je zo naar beneden, ik moet even met je praten". Ik knikte en liep door. Ergens voelde ik een sprankje hoop en opluchting. Gaat hij dan toch zijn excuses aanbieden? Mag ik bij Salim wonen? Bij Nora? Ik voelde hoe mijn hart bijna van plezier nog harder ging slaan en even was ik gisteravond vergeten. Ik raapte de riem op en gooide hem van opwelling uit het raam. Hij klakte neer in de tuin beneden en hoe grof dat ook leek, ergens voelde ik me goed. Pa moet vast hebben ingezien dat het niet zo verder kon! Ik had gebeden en met volle tempo deed ik een vlecht in mijn lange zwarte haar en trok ik mijn huiskleren aan.

    Het was stil aan de keukentafel. We zaten alledrie muisstil te ontbijten. Mijn stiefmoeder had zich uitgesloofd. Gebakken eieren, kaasplankje, koffie, jus, thee. Ik kreeg er een vaag onderbuik gevoel van, maar als dit haar manier was om sorry te zeggen van gisteravond, mag ze alles inpakken en in de tuin gooien van daarnet. "Malika.." pa verbrak de stilte. Nu komt het. Ik legdemijn glas thee neer en probeerde geen adem te halen. Ik keek hem aan. "Malika, je moeder.. eh Mina heeft het zwaar. Ze heeft een moeilijke zwangerschap en ik werk nu ook erg veel. Het leek ons, eh ik bedoel het leek mij beter als je daarom stopt met school. Je bent pas 17 jaar geworden en je hebt al ontzettend veel geleerd. Mina heeft echt hulp nodig met het huishouden en afspraken waar ik niet mee naartoe kan ivm mijn werk. Dus vanaf morgen blijf je thuis." Ik keek hem aan en intussen stonden me ogen vol tranen. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Ik had alles verwacht, maar dit!! "Nee! Ik stop niet met school! Nee!" Gilde ik. Ik sloeg met mijn volle theeglas op de tafel en keek hen beide furieus aan en pakte een vork. "Je zoekt maar een slaaf voor jou zieke praktijken. Ik weet niet wat je met mijn vader hebt gedaan maar wollah, je gaat spijt krijgen dat je dit huis binnen bent gekomen". Ik voelde een klap in mijn gezicht en pa stond op om nog een keer uit te halen. "Auww!" Zei me stiefmoeder ineens en ze legde een hand op haar buik. Pa schrok ervan en ging naar haar toe. "Wegwezen naar je kamer! Nu!". Zei pa. Ik schrok van zijn gegil en gauw als ik kon liep ik weg. Pa was bezig haar te helpen en net dat pa weg keek, keek ze me aan met haar duivelse bruine ogen en een glimlach krulde zich om haar lippen. De feeks!

    Ik deed mijn kamerdeur keihard dicht en dit keer deed ik de slot erop. Ik was klaar met hen allebei. Mijn school! Mijn uitlaatklep! Mijn droom om advocate te worden was in één keer uit elkaar gespat! Hoe kon hij dit nou doen. Pa die notabene het onderwijs altijd stimuleerde en zo trots was als ik hem over mijn toekomst en cijfers vertelde. Ik liep naar mijn nachtkastje en haalde mijn mobiel eruit. Ik moest Salim spreken en mijn vriendin Samira. Dit is niet ok!! Maar voordat ik de telefoon aan mijn oren deed, hoorde ik keihard geklop op de deur. Van schrik liet ik de mobiel vallen en dacht aan gisteravond. Nog meer klappen kon mijn lichaam niet verdragen. Ik deed de deur open en pa vloog naar binnen. "Idioot kind! Heb je dan totaal geen respect voor je vader!" Gilde hij. Ik weerde me en dacht dat hij elk moment weer kon uithalen, maar integendeel. "Jij stopt met school! Hoor je me!". Ik smeekte hem en huilde hard. Maar tevergeefs. Hij wierp een blik op de vloer en griste mijn mobiel. "Die ben je kwijt! Kunnen mijn eigen kinderen niet eens blij voor me zijn en deze situatie accepteren!". Snauwde hij. Ik zakte in elkaar, maar dat deed hem niets. Hij liep weg en keek weer om "Trouwens, dit wilde ik jou en Salim nooit zeggen, maar je moeder en ik hebben hier al over gepraat! Zelfs je moeder stimuleerde mij, dat mocht ze te komen overlijden, ik kon hertrouwen! Zelfs jullie moeder!". Ik keek hem aan en snikte. Hij kwakte de deur hard dicht en ik kon mijn oren geloven. Mijn moeder zei dat hij mocht hertrouwen? Dat geloof ik niet!!