1. #16
    MVC Lid

    Reacties
    67
    06-07-2018

    Hoofdstuk 3


    De maanden vlogen voorbij. Deze periode in mijn leven was niet zo heel interessant. Van school naar huis, vervelen en leren. Dat was het enige wat ik maanden lang deed. In die tijd heb ik ook gelukkig meer mijn draai gevonden binnen de klas. Lara bleek bevriend te zijn met Seyma, waarmee ik in de eerste zat. Zo kwam het dat ik ook een beetje bevriend raakte met hun vriendengroep. Ik zat in de pauzes steeds vaker bij hun. Marwa kende me alleen als ze wat nodig had voor school en Soumaya die deed heel raar. Zij deed alsof ze me nooit gekend heeft. Gelukkig zit ze in de andere klas. Ze ging nu om met Nouara. Ze pasten wel bij elkaar. In de eerste had ik wat contact met Nouara. Ze bleek echter niet zo betrouwbaar te zijn. Letterlijk elke scheet vertelde ze door aan haar vriendengroepje. Echt een roddeltantes waren ze. Vandaar dat ik direct afstand genomen heb. Ook hun groepje was niet meer zoals vroeger. Ze waren altijd met z'n drieën, maar nu gaat elk haar eigen weg. Het was echt een apart jaar.

    Youssef bleek inderdaad lang niet zo erg te zijn, zoals Lara me vertelde. Ik had bijna elke les met hem en bij biologie zaten we in hetzelfde groepje. We waren bezig met flipping the classroom. De lesstof behandelde je (zogenaamd, bijna niemand deed dat) thuis en op school zat je in groepjes te oefenen. Wij zaten de hele les alleen maar te kloten. Dit waren mijn favoriete lessen. Hij was zo grappig en ik moest bekennen dat hij wat met me deed. Zo'n gevoel heb ik nog nooit gehad bij iemand. Het gevoel dat je blij bent als je iemand ziet en zijn afwezigheid direct opmerkt. Ik moest wel oppassen dat ik niks liet merken. Echt niemand mocht dit weten. Laatst bij Engels lachte hij naar me. Ik werd vuurrood en ik kreeg het helemaal warm. Ik wist niet dat ik het type was die bloosde. Lara moest het weer ongemakkelijker maken door te vragen waarom ik rood was. Op dat moment kon ik haar wel wurgen. Ik zei maar snel dat ik het warm had. Lachend draaide hij zich om. Zou hij mij door hebben gehad? Ik hoopte maar van niet.

    Het was inmiddels begin lente. Nog even doorbijten en de zomervakantie was al in zicht. Bij ons op school was het traditie om in het vierde leerjaar naar het buitenland te gaan. Ik wist vanaf het begin van het schooljaar al dat dat tripje er voor mij niet in zat. Mijn ouders zouden me nooit laten. Ten tweede had ik er ook niet echt zin meer in. Al dat gedoe met groepjes maken voor de kamers kon me gestolen worden. Ik ging bij niemand plakken. Halverwege het schooljaar kregen we een brief waarin stond hoe je het reisje moest betalen. Ik had alles gewoon genegeerd tot meneer Hakstra me ergens begin april uit de klas heeft gehaald. Ik was het toen al helemaal vergeten en ik had geen flauw idee waarom ik nou naar zijn kamertje moest komen. Daar aangekomen deed hij de deur achter zich dicht. 'Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen. Wanneer ben je van plan om dat factuur van die reis eind april te betalen? Als je het niet kunt betalen, kan het ook in termijnen he,' vroeg meneer Hakstra direct. 'Uhmm ik ben van plan om het helemaal niet te betalen. Niet omdat ik het niet kan betalen, maar omdat ik niet wil gaan,' stamelde ik. 'Waarom niet? Wat is dit nou weer voor gekkigheid. Het was vanaf de dag dat je ging inschrijven op deze school bekend dat deze reis gemaakt zou worden in de vierde klas. Ook had je geweten dat dit beschouwd wordt als lestijd en deel van je schoolprogramma, dus het is een verplicht reisje. Het is geen vakantie of een extra activiteit voor de vrijwilligers kom nou,' raasde hij. Ik schrok van zijn felheid. Wat een dramaqueen was het toch ook. 'We gaan met de bus en ik ben erg wagenziek. Als ik daar aankom zal ik de eerste dagen sowieso plat liggen,' loog ik. Ik wist dat het krankzinnig klonk, maar ik kon niks beters verzinnen. 'Daar hebben we tegenwoordig medicijnen voor,' merkte hij scherp op. 'Heb ik al eens geprobeerd, maar het is zo heftig bij mij dat dat echt niet helpt,' ging ik door met mijn leugen. Hij zuchtte even. 'Waarom ben je niet vanaf het begin van het schooljaar hiermee gekomen? We krijgen het gevoel dat we in de maling worden genomen door jou en jouw ouders,' zei hij vervolgens verwijtend. Daar had ik niks op te zeggen, dus ik keek hem alleen maar aan. 'Hoe moet dat later dan hè? Je kan niet de rest van je leven geen stap buiten de stad zetten. Als je op zakenreis gaat? Dat hoort bij je werk. Daar moet je zeker niet met zo'n excuus aankomen,' raasde hij door. 'Wie zegt dat ik überhaupt op zakenreis zal gaan?,' vroeg ik kortaf. 'Ohw je hebt zeker de ambitie om huisvrouw te worden net als de meeste vrouwen van je gemeenschap,' zei hij. Wat was dit nou weer voor een opmerking. Soms kon hij zo stom doen. Het liefst liep ik nu gewoon weg, maar dan zou hij mijn ouders bellen.. Ik wist dat ze boos op mij zullen worden als ik het zelf niet geregeld krijg. Dus ik zei gewoon beleefd dat ik bedoelde dat je niet met alle banen op zakenreis hoeft. Hierna volgende nog een lange gesprek van een uur. Hij kwam met opties als met de vliegtuig gaan en een rustigere programma voor mij, maar telkens had ik wel mijn bezwaren. Uiteindelijk claimde hij dat of ik nou zou gaan of niet ik het alsnog moest betalen, omdat de meeste kosten al zouden zijn gemaakt en de begroting anders niet meer klopte of iets. Nou daar zal mijn vader zeker blij mee zijn.. Het kwam erop neer dat we er niet uit zijn gekomen en hij nog steeds wil dat ik betaal dus hij zou mijn vader opbellen. Ik baalde dat hij per se ouders erbij wilde betrekken. Hij had geen besef wat het met mij zou doen.. Ze zouden me verwijten dat ik ook niks zelf kan en weer kleineren zoals ze altijd gedaan hebben. Ik maak mezelf altijd wijs dat het mij niks doet, maar diep van binnen weet ik ook wel dat het me alsnog altijd heeft geraakt. Het is niet niks om op te groeien met ouders die je constant beledigen. Zij denken dat dat gewoon kan, maar ze moesten eens weten wat voor een zelfbeeld je kind vervolgens creëert van zichzelf. Maar het maakt niet uit. Ik bleef sterk.

  2. #17
    MVC Lid

    Reacties
    151
    21-05-2013

    Upppp

  3. #18
    MVC Lid

    Reacties
    67
    06-07-2018

    Sorry dames dat ik al dagen niks geplaatst heb
    Ik had een bruiloft en daarna zat ik weer een aantal dagen zonder internet. Uiterlijk morgen zal ik minimaal 2 vervolgjes plaatsen. Tot aan het eind van de vakantie zal alles nog beetje chaotisch zijn doordat ik zelf nu ook geen regelmaat heb in mijn leven. Excuses!

  4. #19
    mist

    Reacties
    2.627
    30-09-2013

    Welkom terug
    If you "don't know", Allah knows.

  5. #20
    MVC Lid

    Reacties
    67
    06-07-2018

    Citaat Geplaatst door Edge Bekijk reactie
    Welkom terug
    Ik ben blij dat ik jou hier ook terug zie

  6. #21
    MVC Lid

    Reacties
    67
    06-07-2018

    Hoofdstuk 4


    'Echt een ta3joecht (ezelin) ben je toch ook,' zei mijn moeder,' Moet je vader het weer voor je regelen? Je kunt ook niks, je zal altijd zo blijven. Jij bent helemaal niet wijs.' Ik zuchtte. Het was altijd weer hetzelfde liedje. Ik deed nooit wat, maar toch zochten ze altijd wel een reden om over mij te klagen. 'Ik heb alles gedaan wat ik kon, maar hij wilde papa per se spreken,' zei ik naar waarheid. 'Ja toch hij zag het aan je. Je hele houding verraadt jou al dat je gewoon bang was en hij je van alles wijs kon maken. Als het een ander meisje was, had ze het meteen duidelijk gemaakt dat ze geen stap in die bus zou zetten. Maar jij bent iemand waar iedereen overheen loopt. Niya weha. Je zal spijtig genoeg de rest van je leven alleen maar gebruikt worden,' ging mijn moeder door in het berbers. Ik slikte. Ze deed altijd alsof ik een of andere domme naïeve koe was. Ik besloot om hier niks op terug te zeggen. 'Kom me maar helpen in de keuken dan doe je tenminste iets nuttigs,' zei ze na een tijdje. Met lood in mijn schoenen ging ik achter haar aan. Ik kookte nauwelijks, want als ik dat wel deed moest het met mijn moeder en zij lijkt maar niet te begrijpen dat ik nog alles moet leren. Bij elk foutje gaat ze helemaal los. Zo was er geen zak aan om te leren koken. 'Begin maar met deze uien te snijden,' zei ze op een dwingende toon. Braaf deed ik wat ze me vroeg. Het was het beste om nu gewoon te gehoorzamen. Ik kookte zelden, dus zelfs de schil van een ui eruit halen, ging mij niet al te gemakkelijk af. Mijn moeder stond me te observeren. Ik werd er zenuwachtig van. 'A lalla yemma zelfs maar een ui schillen, duurt een eeuwigheid bij jou,' riep ze, 'Je kan ook helemaal niks.' Eindelijk was de ui geschild. Ik haatte het als ze zo naast me stond om op alles te letten en commentaar te geven. Ze maakte me zo alleen maar zenuwachtig. Snel begon ik maar met het snijden van de ui. Mijn ogen prikten en op een gegeven moment voelde ik dat ze traanden. 'Ah ya a 9ashem din hoe ga je later in hemelsnaam kunnen koken. Huilen door een uitje,' zei mijn moeder, 'Yallah zied snijd sneller a 3ibada allah. We hebben niet de hele dag de tijd.' Ik begon sneller te snijden zoals ze me vroeg. Mijn ogen bleven prikken en ik kon alles niet meer zo goed zien. Voor ik het door had, voelde ik iets scherps in mijn vinger. 'Auw,' kreunde ik van de pijn. 'Idjis an 7ram yallah kowed voor dat alles onder het bloed zit. Hele drama om een uitje. Bna9es wie je vroeg om te helpen,' schreeuwde mijn moeder. Mijn oudste broertje van 13, Marouane, kwam er ook bij staan. De etter. Hij genoot altijd als mijn ouders op mij tekeergingen. Hij was de reden dat mijn ouders zo deden tegen mij. Zijn hart zal vol jaloezie. 'Echt een ta3joecht hè a mama. Kleine baby'tje is ze nog. Ze kan helemaal niks,' zei hij gniffelend. Ik liep ze allebei voorbij richting mijn slaapkamer en gooide de deur achter me dicht. Ik pakte een tissue om 'm om mijn vinger te doen, zodat ik het bloeden kon stoppen. Daarna plofte ik op bed. Mijn ogen branden. Niet van de pijn, dat was niks. Maar het gevoel dat ik altijd zo behandeld wordt, kwelt me. Maar ik wilde niet huilen. Niet om hun. Ik moest maar geduld hebben met ze, want het blijven mijn ouders. Ik wist als geen ander dat ouders een hoge positie hadden binnen de Islam. Maar soms was het moeilijk om geen haatgevoelens te krijgen tegenover ze. Het was frusterend dat ik ook nooit wat goeds kon doen in hun ogen.

    Mijn ouders waren vroeger anders geweest. Dat de band tussen mij en mijn ouders niet zo best is, komt allemaal door die duivel Marouane wat zogenaamd mijn broertje moet voorstellen. Al is die gast pas 13, hij wist altijd hoe die mijn leven zuur kon maken. Ik was altijd al een rustig meisje geweest die het heel goed deed op school. Marouane was daarentegen veel drukker en hij haalde slechtere cijfers. Mijn ouders waren trots op me en teleurgesteld in Marouane. Ze prezen mij altijd de hemel in, terwijl ze altijd Marouane neerhaalden. Ze vergeleken hun kinderen en dat is nou net iets wat je niet moet doen. Ik was daar nooit blij mee. Ik had altijd medelijden gehad met mijn broertje Marouane. Ik kwam voor hem op en hielp hem altijd. Alsnog gaf hij mij voor alles de schuld en moest hij kostte voor wat het kostte iets vinden waardoor ik niet meer zo geliefd zal zijn door mijn ouders. In de tijden dat msn nog door iedereen massaal gebruikt werd, had ik ook een account. Ik was helemaal verslaafd aan het chatten. Op een gegeven moment had een buurmeisje mij in een groepchat toegevoegd. Het was erg gezellig en ik zag dat een jongen genaamd Chahid mij privé had toegevoegd. De volgende dag toen ik weer inlogde begon hij het gesprek. Ik verveelde me en besloot daarom om antwoord te geven. We raakten in een gesprek verwikkeld en spraken hierna elkaar regelmatig. Op een dag wilde Marouane wat op de pc doen voor school. Ik was vergeten uit te loggen en zo kwam hij erachter dat ik aan het chatten was met een jongen. Uiteraard heeft hij het direct aan mijn ouders verteld en ze waren woedend. Ik wist dat het niet hoorde wat ik deed en dat het zeker verkeerd was, maar we waren alleen maar aan het praten. Ze konden helaas niet inzien dat het eigenlijk maar onschuldig contact was. Ik was ook nog heel jong. Maar sinds die dag waren mijn ouders anders. Ze deden koel en werden veel strenger. Marouane had zijn doel bereikt en sindsdien kon hij me altijd treiteren. Hij flikte van alles en hij kwam er nog mee weg ook. Mijn ouders zit het tot op de dag van vandaag nog dwars dat ik aan het chatten was met een jongen en daarom zijn ze nu zo. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik om zoiets stoms de band met mijn ouders verpest heb. Het was niks en ik praatte met hem puur door verveling. Nog stommer was dat ik zelf die kans aan Marouane gegeven heb om mijn leven zuur te maken. Het is wat het is, met piekeren schoot ik nergens meer mee op. Het beste was om dit nu gewoon te vergeten en in de toekomst niet weer dezelfde fout te maken. Op dat moment wist ik nog niet hoe vals en sluw Marouane kan zijn...

  7. #22
    MVC Lid

    Reacties
    67
    06-07-2018

    Hoofdstuk 5 komt er ook aan. Ik had vandaag visite dus kan nu pas schrijven. Vandaar zo laat

  8. #23
    MVC Lid

    Reacties
    67
    06-07-2018

    Had ik eindelijk een heel stuk geschreven, is het per ongeluk verwijderd
    Ik heb het helemaal opnieuw moeten schrijven but I did it! Iedereen slaapt al en ik moet nog gaan slapen
    Veel leesplezier en laat een uppje achter als je het gelezen hebt Morgen in sha Allah weer en vervolgje zodat er wat vaart komt in het verhaal. We zitten nog pas bij het begin!

  9. #24
    MVC Lid

    Reacties
    67
    06-07-2018

    Hoofdstuk 5


    Het was mijn vader uiteindelijk gelukt om aan meneer Hakstra duidelijk te maken dat ik niet meeging en ook niets zou betalen. Hij was er niet blij mee, maar veel kon hij niet doen. Zijn enige manier om mij terug te pakken, was met die vervangingsopdracht. En dat had hij gedaan ook. Al die zogenaamde opdrachten die zij daar moeten doen, moest ik met behulp van Google maps ook doen. Daarnaast moest ik een werkstuk van maar liefst 50(!) pagina's lang schrijven over de stad. Als dat nog niet eens genoeg is, kreeg ik drie onzin verslagen erbij en een presentatie die ik over de stad moest houden om zogenaamd te bewijzen dat ik echt wat geleerd had. Ik baalde dat ik zoveel moest doen. De anderen zouden daar sowieso niks uitvoeren. Misschien had ik ook maar gewoon mee moeten gaan. Maar van mijn ouders zou ik nooit gemogen hebben.. Dus het werd die hele week voor mij 's morgens vroeg om stipt 08.00 uur melden en ik mocht pas weg als de school ging sluiten rond een uur of 17.00. Daar zat ik dan 9 uur per dag lang achter de pc in mijn eentje in de schoolbibliotheek. De mensen die ook niet mee zijn gegaan van de havo(en hun waren wel met redelijk wat mensen) die moesten ergens anders apart gaan zitten. Ik was echt alleen. Maar dat was ik al gewend. Ik was hier puur voor mijn diploma maakte ik mezelf wijs. Nu hard werken, later genieten.

    'Je hebt daar niks gemist hoor. Je had er helemaal niks aan,' zei Youssef toen we in het klaslokaal gingen zitten. 'Ja man het was alleen maar lopen en we kregen vies eten,' klaagde Ramzi. 'Maar het was uiteindelijk wel gezellig hoor. Ik vond het op een gegeven moment echt leuk. Hier op school is iedereen zo gefocust op hun eigen groepje, maar daar ging iedereen gewoon met elkaar om,' zei Lara, 'Je had er ook bij moeten zijn Soukaina, echt jammer!' 'Achja geeft niet joh,' zei ik nonchalant. Het was maandag. Vorige week vrijdag zijn ze weer teruggekomen en nu begonnen de normale lessen weer. We hadden nu wiskunde. Mevrouw van Dijk was een opgave aan het uitleggen, toen Ramzi zich weer naar mij en Lara omdraaide. 'Hoe is het afgelopen met die opdracht die je kreeg als straf? Het was echt veel heb ik gehoord,' vroeg hij me. 'Ja het was zeker veel, niet te doen,' zuchtte ik, 'Ik heb ook maar wat gedaan. Het werkstuk van vijftig pagina's bestond uit knippen, plakken en in eigen woorden herschrijven.' 'Echt een koelie ben je ook. Je had gewoon tegen meneer Hakstra moeten zeggen fuck deze opdracht ik ga gewoon mee dan als het zo moet. Wij hebben precies niks gedaan daar,' grinnikte hij. 'Zij heeft die week wel lekker thuis normaal gegeten en zij heeft ook niet kilometers lang moeten lopen,' verdedigde Youssef mij opeens. Ik voelde meteen die kriebels weer in mijn buik. Hij had me verdedigd! Ik wist dat ik niet meteen te hard van stapel moest lopen. Hij bedoelde er vast niets mee. Maar deze actie vond ik echt lief en aangezien ik hem stiekem best wel leuk vond, betekende dit heel veel voor me. ''Jullie vier daar achterin. Als jullie nu niet gauw ophouden met kletsen en gewoon gaan opletten, mogen jullie vertrekken. Jullie hebben het recht niet om mijn les te verstoren,' schreeuwde mevrouw van Dijk. 'Sorry mevrouw,' riepen we in koor. Dit werd nog een lange saaie les. Als mevrouw van Dijk nou eenmaal wat begon uit te leggen, hield ze maar niet op.

    Inmiddels werd het juni en die maand vloog altijd voorbij. Die maand stond in het teken van stress en voorbereidingen voor de laatste schoolexamens eind die maand. Alles ging alhamdoelilah goed. In juli had ik nog een herkansing die ik eigenlijk niet eens nodig had. Ik had voor alles al een voldoende. Maar toch ging ik wiskunde herkansen, wie weet kon ik een hoger cijfer halen. Het jaar ging me eigenlijk gemakkelijk af. Mijn rapport zag er ook netjes uit. Mijn ouders waren voor de verandering een keertje tevreden. Alleen om school waren ze trots op mij. Verder kon ik echt niet langer meer voor mezelf ontkennen dat ik gek was op Youssef. Ik wist precies welke lessen wij wel en niet samen hadden. Zijn aanwezigheid merkte ik altijd ook direct op. Dit had ik echt nog nooit gehad. Veel ging ik er niet mee doen. Hij mocht echt niks weten!

    Mijn vader had het financieel gezien niet heel breed. Dus elke zomervakantie naar het buitenland zat er niet in voor ons. Logisch ook. Hij moest immers zes personen zien te onderhouden met een loon wat net boven de minimumloon zat. Deze zomervakantie zouden wij dus gewoon in Nederland doorbrengen. Ik besloot om ergens te gaan solliciteren. Dit was het perfecte moment om te beginnen met een bijbaantje. Ik was me thuis toch alleen maar aan het vervelen plus wat zelfstandigheid kon immers geen kwaad. Ik kwam uiteindelijk bij de h&m terecht en daar werd ik gezet op de herenafdeling. Ik moest me eerst bezig houden met op die afdeling al de kleding op zijn plek te zetten en alles netjes te houden, later beloofden ze me dat ik ook achter de kassa mocht werken. Het beviel me wel, de herenafdeling was zowat de rustigste en netste kant van de winkel. Bij de dames was het een chaos en bij de kassa's al helemaal. Zo bracht ik mijn vakantie door, voornamelijk werken en thuis vervelen. Nu ik er aan terug denk, waren die tijden echt heerlijk. Heerlijk rustig en chill.

    Maar aan alles komt een einde en dus ook aan mijn vakantie. Ik ging nu naar de gevreesde vijfde klas. Iedereen beweerde altijd dat dit jaar het lastigste zou zijn. Dit beloofde wat te worden! Stiekem hoopte ik weer in Youssefs klas terecht te komen. Dat was dit keer niet het geval. De klassen waren weer goed gemengd ten opzichte van vorig jaar. Ik had in mijn klas geen Youssef, geen Ramzi en ook helaas geen Lara. Met Lara had ik echt maar een paar lessen samen, met Youssef gelukkig de meeste andere keuzevakken wel samen. Ik wist eerlijk gezegd niet wat ik nou wilde. Ik wist heus wel dat het waarschijnlijk niks zou worden en ik was zeker niet van plan om de eerste stap te zetten. Wat nou als hij mij nou niks vindt? Dan sta ik echt voor paal! Maar toch wilde ik hem het liefst zo vaak mogelijk zien. Ik kon deze liefde waarschijnlijk pas echt vergeten als ik mijn diploma heb en ieder zijn eigen weg gaat. Voor nu zat ik aan hem en deze gevoelens vast.

    Ik kwam in de klas terecht waar Nouara ook in zat. Ik had mijn oordeel meteen klaarliggen over dat meisje. Ze zat in haar eentje, Soumaya zat in de andere klas dit keer. Hierdoor spraken we elkaar na drie jaar weer en ik merkte dat ze oprecht is veranderd in die drie jaar. Dat ze vorig jaar zo irritant giechelde altijd met Soumaya op de gangen, kwam hoogstwaarschijnlijk door Soumaya die express dat begon te doen wanneer zij mij zag langslopen. Dus in de lessen zat ik steeds vaker bij Nouara en in de pauzes nog wel bij Lara's en Seyma's vriendengroepje. In de pauzes ging Nouara uiteraard naar Soumaya en die wilde ik beslist niet zien.

    Op een dag zaten we in de pauze wat te vervelen in de kantine toen Deborah opeens de stilte verbrak. 'Ik ben benieuwd met wie we allemaal zullen eindigen later,' zei ze. 'Ahahahaha jaa,' grinnikte Lara,' Ik vrees dat ik alleen oud zal worden met als gezelschap een paar katten.' 'Nee, joh jij bent de eerste die haar ware zal vinden let maar op,' zei Deborah bemoedigend,' Ik ben vooral echt benieuwd naar Soukaina. Jou kan ik me echt niet inbeelden met iemand.' Ze moest eens weten.. Maar ik hield wijs mijn mond en lachte maar wat. 'Misschien is Faisal wel wat voor jou uit havo 5?' zei ze bedenkelijk,' Hem vind ik echt bij je passen.' Ik keek haar walgend aan. 'Faisal serieus?' zei ik verontwaardigd, 'Dat is dus nou echt beslist niet mijn type.' 'Ja inderdaad man je wil Soukaina koppelen aan die puistenkop,' zei Seyma, 'Soukaina is veel knapper en verdient beter.' 'Dankjewel schat,' zei ik verlegen. Hierna gingen ze eindeloos door met koppeltjes bedenken voor elkaar. Ik luisterde niet eens meer tot ik de naam Youssef hoorde. 'Met wie zouden jullie Youssef koppelen?' vroeg Lara. 'Yousra natuurlijk!' riep Deborah meteen. Het verbaasde me dat ze Yousra zei. Zij kleedde zich altijd zo mannelijk. Totaal niet vrouwelijk laat staan dat ze klasse uitstraalde. 'Zij vond hem in de brugklas leuk hé,' zei Lara. 'Klopt! Vraag me af of dat nog steeds zo is,' bevestigde Seyma. 'Ja vandaar dat ik ze koppel. Ik gun het Yousra wel,' zei Deborah. Dat verklaarde alles dus. Ik voelde een steek van jaloezie. Gek dat dat kan, terwijl ik niet eens iets heb met hem! De bel ging en het was dus tijd om weer op te staan.

    Tijdens wiskunde ging ik naast Yousra zitten. De rij naast ons en twee tafels voor ons zaten Youssef en een vriend. Yousra en ik hadden het wat over koetjes en kalfjes, ik moest bekennen met Yousra kon je echt goed praten, maar ik merkte dat haar ogen telkens ergens anders waren. Ik besloot om haar stiekem in de gaten te houden. Het bleek dat ze telkens stiekem naar Youssef zat te kijken. Haar liefde was zeker niet over. Maar alsof ze kans zou maken bij hem joh dacht ik bij mezelf. Hij zoekt vast niet zo'n manwijf. Dit was echt een gemene gedachte van mij, Yousra was immers een hartstikke lieve meid. Maar ik kon het niet helpen. Ik had mijn gevoelens niet in de hand helaas!

  10. #25
    MVC Lid

    Reacties
    2
    18-02-2018

    Upppieeee ! Ga doorr schat

  11. #26
    MVC Lid

    Reacties
    67
    06-07-2018

    Citaat Geplaatst door ieemss Bekijk reactie
    Upppieeee ! Ga doorr schat
    Jaa zeker