Bekijk volle/desktop versie : De liefde die me ontglipte (waar gebeurd!)



23-05-2002, 22:17
Dit verhaal is waar gebeurd, vanwege privacy heb ik de namen uit de verhaal verandert.

Het begon allemaal op een koude winterse novemberdag. Ik voelde iets, maar ik kon niet thuis brengen wat het nou was. Ik bleef er maar aan denken, maar kon het maar niet grijpen. Het zweefde om me heen, maar kon het net niet pakken. Totdat plots er iets in mijn hart knapte. Ik wist het opeens. Het had allemaal te maken met wat er afgelopen zomer is gebeurd. Ja wat is er eigenlijk van de zomer gebeurd? De jongen waar ik zo (onbewust) hopeloos verliefd op was, is verloofd!!! De tranen rolden over mijn wangen wat moest ik nou? Hoe heeft dat kunnen gebeuren?? Dat terwijl ik hulpeloos zat toe te kijken. Mijn hoofd tolde, ik zag niets meer het werd zwart voor mijn ogen. Ik werd wakker en lag in mijn bed. Ik keek naast me mijn zus Rachida zat naast me. “Wat is er gebeurd vroeg ik?”. “Je bent flauw gevallen, kom nu maar drink iets en ga dan maar weer slapen”.Door mijn hoofd ging alleen ik moet hem spreken. Ik had besloten om de volgende dag hem te bellen en het hem te vertellen.
Zo vaak heb ik het nummer gedraaid naar het toestel van mijn neef, maar durfde het niet. Wat moest ik zeggen; hai neef ik bel je even om te zeggen dat ik verliefd op je ben? Dat kon ik gewoon weg niet.
Na eindelijk een paar maanden moed bij elkaar verzamelen, en veel tranen die hebben gestroomd, had ik de moed bij elkaar verzameld. Ik dacht ik bel hem gewoon wat heb ik te verliezen? Ja, ik heb eindelijk een smoes om hem te bellen het was nieuwjaar. Dan raken we in gesprek en dan kan ik het hem vertellen, we waren tenslotte beste vrienden van elkaar, het moet toch kunnen? Dat was wat ik dacht, maar in werkelijkheid wist ik niet waarom ik hem wilde bellen. Ik draai nerveus het nummer, met een bonzend hart. Wat zou hij denken, wat zal hij zeggen, ging er door mijn hoofd. Met trillende vingers wacht ik af… He zijn telefoon stond uit. Teleurgesteld draai ik het nummer nog een keer, en wacht in spanning af. Hij gaat (mijn hart springt op)…..niet over. Met het lood dat nu in mijn schoenen leg ik neer. Ik had nu het lef, misschien durf ik de volgende keer niet meer. Ik loop naar huis en ga gelijk naar bed. De volgende dag werd ik wakker met rode ogen. Iedereen die me vroeg wat er was snauwde ik af of ik mompelde ik maar wat.
Zo gingen er weken voorbij, totdat ik op een dag thuiskwam van school. Yemma riep vanuit de keuken iets. Het bloed gonsde door mijn oren, en mij hart begon steeds sneller te kloppen. Hoorde ik het goed?? Voor alle zekerheid loop ik naar de keuken en vraag aan yemma wat ze zei. “Lieverd je oom komt vandaag en….” De rest hoorde ik niet meer. Door mijn hoofd ging, Novel. Novel komt. Mijn god hij komt echt. Ehm hoe moet ik me gedragen, wat moet ik in godsnaam zeggen. Ik ren naar boven, en pak de telefoon op en bel mijn beste vriendin. “Nadia moet je eens horen, Novel komt….”
Een paar uur later, nadat ik me mooi had gemaakt natuurlijk ging opeens de deurbel. Mijn god ze zijn er…. Mijn hart begon te bonzen, en ben nog nooit zo nerveus geweest. Na wat heen en weer gelopen te hebben in mijn kamer, moest ik uiteindelijk wel naar beneden. Ik doe de kamerdeur open, en ja hoor daar zit hij. Hij kijkt me even recht in de ogen en ik voelde iets tussen ons, ik doe net of ik het niet zag en loop snel in de richting van mijn tante. Nadat ik iedereen had gegroet, was hij als laatste aan de beurt. Wat moet ik nou doen? Vroeger gaf ik hem altijd vier zoenen op zijn wangen, we waren tenslotte neef en nicht, en waren heel close met elkaar. Maar dat kan ik nu toch niet doen? Stijfjes geef ik hem een hand, en vraag hoe het met hem gaat.
“Dikra” hoor ik iemand roepen. Opgelucht loop ik de kamer uit. “Kom me effe helpen met de koffie, ik zag je ook zo ongemakkelijk zitten daar in de kamer dus dacht roep je even”. “Thanks, dat had ik wel effe nodig”. Enfin we gingen weer terug en zaten in de eethoek. Totdat ik ineens word overspoeld met oude herinneringen. De bruiloft van mijn broer was min of meer afgelopen. We zaten in Marokko op stah (het dakterras). Ik bleef achter samen met Novel, en mijn nichtje. Hij had de bendir nog in zijn handen en begon er zachtjes op te slaan. “Dikra inoe, shem itwarigh theghzjoena, yareken em ithren” (mijn Dikra ik zie jou boven die schittert net als de sterren). “Dikra inou shem ighari thenomero ouhit” (mijn Dikra jij bent mijn nummer 1). Hij had ook zo'n mooie stem om te zingen, je kon gewoon wegzwijmelen.
“He waar zit je met je gedachten”. Plots kijk ik om me heen en zie dat Novel me had aangestoten. “Zo he jij zat ver weg, zat je aan je vriendje te denken?”. Ik voel dat ik bloos, maar schud gauw nee. En ga over op een ander onderwerp. Mijn hersenen werken op volle toeren; ik moet nu iets doen anders komt er nooit wat van. Ik trok de stoute schoenen maar aan. “Ehm,” begin ik zachtjes “ik heb je met nieuwjaar nog geprobeerd te bellen maar ik kon je niet bereiken” zei ik zo nonchalant mogelijk. “Oh dat kan wel kloppen, ik heb een nieuw nummer. Wacht heb je pen dan zal ik je em wel even geven”. Wow dat ging makkelijker dan ik dacht. Maar ja wat wil je eigenlijk met zo’n vriendschap. Poeh effe afblazen zeg, nou de eerste stap was genomen. Nu moest ik hem nog alleen zien te spreken. De rest van de tijd vloog om nu ik me wat meer ontspant had. We praatten wat, lachten wat. Totdat de tijd was aangebroken om weg te gaan. “Hey Dikra ik heb een nieuwe auto gekocht he”. “Oh wat leuk wat voor een is het”?? “Een BMW” “Oh dat zijn mooie auto’s ik ben daar helemaal gek op”. “Ja dat weet ik”. Hij zei dat op een aparte toon en glinstering in zijn ogen die ik niet goed thuis kon brengen.
Ik lag nog uren te draaien in mijn bed, “Ja dat weet ik” ging de hele tijd door mijn hoofd heen.

23-05-2002, 22:29


Die verhaal heb ik al gelezen maar op een andere site.







Beslama

23-05-2002, 22:31
zou graag nog meer van je willen lezen

23-05-2002, 22:34
Dat kan inderdaad kloppen stille....

23-05-2002, 22:47


iwa zied, doorschrijven
hup nu
hahaha
Missy

23-05-2002, 23:05
dit verhaal heb je van amazigh-online. ga jij dit verhaal nu helemaal afmaken of niet?

23-05-2002, 23:16
Ik wil het heel graag afmaken, maar ik heb er niet echt de tijd voor, maar zodra ik er de tijd voor heb, dan ga ik het zeker afmaken.
Ik heb het hier ook gezet, omdat niet iedereen dezelde sites bezoekt, dus vandaar.......

24-05-2002, 21:06
Weken later kreeg ik eindelijk de moed om hem te bellen. Oh ja ik had het vaker geprobeerd, maar steeds opgehangen. Ik belde eerst mijn vriendin op om meer moed te krijgen, zij zou de laatste twijfel wel wegpraten. Zo gedacht zo gedaan. “Bel me als je hem gesproken hebt oke?” Ik neem de hoorn op en alle zenuwen gieren me door het lijf. Wat zou hij zeggen, wat zal hij denken Hoe moet ik überhaupt beginnen Tuut, tuut hij gaat over. Nu kon ik niet meer terug, het nummer waar ik vandaan belde had ik doorgelaten. Hij zou misschien terug bellen en dan “Hallo met Novel”. Als ik kon uitleggen wat er op dat moment door me heen ging dan had ik ellenlange pagina’s erover kunnen schrijven. Maar zenuwen, moet ik nog meer zeggen?? Mijn handen waren klam van het zweet. “Hallo, heb ik je wakker gemaakt?” (hij klonk een beetje slaperig). “Nee hoor, ik sliep niet”. “Hoe is het met je?” (ik was al een stuk minder nerveus, maar aan de andere kant toch weer wel) “Goed en met jou”. “Weet je wel met wie je spreekt??” “Ehm met Hayat toch?? Ik begon te lachen, en hij ook… “Tuurlijk weet ik wel wie je bent”. Het ijs was nu al een beetje gebroken, en begon me steeds meer te ontspannen. We praatten nog even over koetjes en kalfjes, de familie, dagelijks leven enzovoort. En toen moest het hoge woord eruit. Gek genoeg dacht ik niet na over wat ik moest zeggen, het kwam er gewoon uit. Ik heb dagen, weken, maandenlang nagedacht over hoe ik dit gesprek moest beginnen, en nu kwam het allemaal zomaar vanzelf. Zonder dat ik een generale repetitie ervoor hoefde te doen. “Ik ehm, wil je iets zeggen maar ik weet alleen niet zo goed hoe ik het moet zeggen.” “Hoezo? Je weet toch dat je altijd alles kan zeggen tegen me.” “Ja, oke dat is wel zo maar ik weet niet hoe of waar ik moet beginnen”. “Begin maar en ik zal het verder afmaken” Huh hoe kon hij weten waar ik het over zou gaan hebben. Mijn hersens werkten razend snel, heb ik wat gezegd?? Misschien voelt hij toch ook hetzelfde, en heeft ie wat gemerkt?? Piep, piep, huh ik werd uit mijn gepeins gerukt. Wat was dat. Oh hey heb je even een momentje mijn telefoon gaat. He verdorie, was verkeerd verbonden ook nog, volgens mij heeft iemand zijn telefoon naar mij doorverbonden. Krijg iedere keer van die rare telefoontjes. “Hey sorry ben ik weer”. “Geeft niet, je wilde me wat vertellen”. “Tja, als jij het al weet kan je er net zo goed zelf over beginnen”. “Begin maar ik maak het voor je af….” “Ehm nou eh” Waar kwam al dat gestotter vandaan?? Zeg het nou stomme griekse schoonheid hier belde je toch voor?? “Ik heb er een beetje moeite dat je gaat trouwen……”

24-05-2002, 21:23
Ik zal er binnenkort weer wat bij zetten.
En nee het verhaal is niet zelf verzonnen, het is een waargebeurd verhaal. Iemand heeft dit dus werkelijk meegemaakt...

24-05-2002, 21:25

Citaat:
Origineel gepost door Kamilia
Ik zal er binnenkort weer wat bij zetten.
En nee het verhaal is niet zelf verzonnen, het is een waargebeurd verhaal. Iemand heeft dit dus werkelijk meegemaakt...
van welke site heb je hem eigenlijk gehaald, wel het helemaal lezen, het is me wat te spannend

24-05-2002, 21:28
ja waar heb je em vandaan?dan lees ik verder

24-05-2002, 21:32
mooi verhaal ik hoop dat we weer snel van je horen, dus a.ub vervolg vervolg kusjes

24-05-2002, 21:34


Ik heb em niet van een andere site, ik heb het zelf geschreven, dus het is mijn eigendom....

Voor de nieuwschierigen onder ons zal ik er wel een stukje weer erbij zetten.

24-05-2002, 21:36
Er viel een stilte…...Die voor mijn gevoel een eeuw duurde, ook al waren het maar een paar seconde. “Wat bedoel je eigenlijk, bedoel je dat je me leuk vindt??” “Ehm ja zoiets”. “Och meid,…. Ik wist niet wat ik moest denken, noch moest zeggen. Tja wat moest je zeggen, bestaan er geen boeken met een handleiding die je zeggen wat je moet doen in dit soort situaties?? Nee?? Dan moet die er snel komen. Want die had ik op dit moment hard nodig. Jeetje mijn hart sprong zowat uit mijn ribben, en de telefoon glipte bijna uit mijn vingers. “Ben je er nog??” “Oh ja sorry”. “Waarom heb je dit nooit eerder verteld??” “Tja Novel wat moest ik dan zeggen, dat kon toch niet zomaar. We zijn neef en nicht, en beste vrienden.” “Oh, lieverd toch”. Ik hoorde iets door zijn stem, maar kon het niet zo goed plaatsen. “Als je het eerder had gezegd dan had het wat kunnen worden. Als ik het alleen al in je ogen had gezin, dan was ik er zelf over begonnen”. Ik zag op dat moment de hele kamer draaien, en al het bloed stroomde weg uit mijn gezicht. Wat?? Heb ik het goed gehoord. Zei hij nou werkelijk dat het wat had kunnen worden?? Mijn benen werden slap en ik greep om me heen, pakte een stoel en ging zitten, maar ging gelijk weer staan. “Oh meid, waarom heb je het niet eerder gezegd.” Nu wist ik wat dat was in zijn stem, zijn stem was besmeurd met spijt. “Maar Novel, ik ben er zelf ook nog maar net achter, ik wist het zelf ook niet”. “Maar lieverd, wat moeten we nu??” “Ik weet het niet, Novel ik weet het niet”. “Je begrijpt nu zeker wel dat je me in een lastig situatie hebt gebracht. Ik heb al een trouwpapiertje. Het is niet zo makkelijk om dat af te zeggen, dat weet jij ook. En ik ga al bijna op vakantie”. “Ja ik weet het?” “Hoe kan ik het goedmaken?” “Er is maar één manier om het goed te maken voor mij, en dat is aan jou om te zeggen”. “Poeh, meissie waarom heb je het niet eerder gezegd, dan hadden we wat kunnen beginnen. Je weet dat je me altijd alles kon zeggen”. Dat is voor de zoveelste keer dat ik dat hoor, ik kan mezelf ook wel voor mijn kop slaan. Maar ik kon toch zeker niet weten dat het zo zou uitkomen?? “Wat moeten we nu doen?” “Ik weet het ook niet, maar ik kan het niet zomaar laten”. “Waarom ben je eigenlijk met haar verloofd?? Je zei toch altijd dat zij niks voor je was, terwijl ik je altijd heb gezegd dat ze op je aast, Novel”. “Wil je een eerlijk antwoord van me??” Tuurlijk wie wilde nou geen eerlijk antwoord. “Ik weet het niet”. Dat was de klap op de vuurpijl, nou raak ik mijn geliefde kwijt, en waaraan “Hou je van haar??” “Nee” “Waarom trouw je dan met haar”. “Ik weet het niet”. “Oh jezus….” Ik kan mijn tranen nauwelijks bedwingen, maar ik wil me groot houden. Hij mag niet horen dat ik huil, ik moet het gesprek afkappen. “Ik ehm moet ophangen moet weer verder.” “Oh oke is goed, maar je moet me beloven dat we dit tussen ons houden”. “Uiteraard, ik ben erover begonnen Novel, dus ik houd mijn mond wel.” “Oke is goed dan, ik wil niet dat er anderen van te weten komen. Ik bel je zaterdag wel goed.” “Ja is goed, beslamma.” “Dag lieve schat, tenhallay fie rasek.” “Shoekran”. En hing langzaam op.
De hele avond ging als een waas voorbij. “Als je het eerder had gezegd dan was het wat geworden” dat was wat er de hele tijd door me heen ging. “Als ik het alleen al in je ogen had
gezien”. Mijn god hoe heeft het zover kunnen komen. Was hij blind?? Of had ik mijn gevoelens zo goed verborgen gehouden. Ik had ze toch ook voor mezelf verborgen gehouden?? Stommeling die je er bent. Kijk nou wat je hebt gedaan. Tja wat had ik gedaan, mijn gevoelens achtergehouden?? Uit schaamte?? Je kon je neef toch niet zomaar vertellen dat je hem leuk vond. Dat was bij ons hashouma. Tja en nu wat moest ik nu?? Ik ging linea recta naar mijn bed, een nieuw begin weer van de slapeloze nachten……

25-05-2002, 11:46
de site heet http://www.amazigh-online.com. dan moet je naar forum gaan, en dan babbelbox aanklikken daar staat het verhaal.

Pagina's : [1] 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59