Bekijk volle/desktop versie : De liefde die me ontglipte (waar gebeurd!)



05-07-2002, 22:34
waaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa aaaaaaaaaaaaaaaaaat......
dus jij laat ons hier ook al zitten zonder einde van een prachtig verhaal???????!!!!!!!!! nou....:'(:'(
hoe kan je ons dit aan doen...
schrijf aub vanavond nog een stukje....plzzzzzzzzzzzz

BIG KIZZAAAAA CLEO...

06-07-2002, 18:06


FAYAA, hele tijd zitten wachten gaat ze nu op vakantie.

17-07-2002, 21:30
wannneer komt er nou een vervolg???????????????????

17-07-2002, 22:26
ja, wanneer komt dat vervolg. Ik zit al de hele tijd te wachten. Je zei een tijdje geleden dat je het de week eropzou doen, maar daar is niks van gekomen.

Is dit verhaal op die andere sites helemaal af?


xxxjes

19-08-2002, 23:37


Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry Sorry

Mensen, het spijt me echt dat ik zo lang niks heb geschreven. Was een beetje te moeilijk voor me, en had niet zoveel inspiratie enzo. Ben op vakantie geweest, kortom had geen tijd.

Maar heb weer een stuk geschreven. Ik hoop dat jullie er nog steeds met veel plezier aan zullen lezen....

Liefs....

19-08-2002, 23:51
Het was verder een heerlijke dag geweest. We zijn nog ergens gestopt om in een café wat te gaan drinken. Thuis aangekomen, ben ik te moe om nog ergens over na te denken. Zodra ik een douche heb genomen duik ik mijn bed in, en denk aan de mooie dag die ik heb gehad, maar al snel val ik in slaap. Ik schrik ineens op, en merk dat ik badend in het zweet wakker word. Ik kijk om me heen, en besef me waar ik ben, en kijk boos voor me uit. Zelfs in mijn dromen liet hij me niet met rust. Ik staar naar de muur en merk dat er tranen over mijn wangen beginnen te glijden. Ik draai me om en probeer te slapen, maar iedere keer zie ik zijn gezicht voor me dat me kwelt. Wat moet ik er nou mee? Wat moet ik doen om het van me af te zetten. Na veel gepeins en gepieker val ik weer in een onrustige slaap.
De rest van de vakantie liep redelijk. Eenmaal terug in Nederland was ik druk met school. Totdat ik te horen krijg dat mijn oom een hart transplantie moet ondergaan. Hij heeft er al eerder een gehad, maar dat was zo lang geleden. Mijn ouders willen erheen gaan om hem te steunen. Ik ging automatisch ook mee. Ineens hoor ik mijn vader verder praten en verstijf ineens. Hoorde ik dat nou goed? “Babba, wat zei je nou?” “We gaan samen met je oom mee.” “Wie gaat er dan allemaal mee?” “Je oom en tante, Novel en zijn vrouw denk ik.” Oh nee hè, dat kon ik er nou echt niet bij hebben. We zouden samen de reis van drie uur afleggen. “Melki? Je bent ineens zo bleek gaat het wel met je?” “Ja hoor, mij mankeert niks.” Je moest eens weten, ik heb dus echt geen zin om ze te zien.
Het weekend breekt aan, en ik bereid me voor. Gek eigenlijk alles moet op en top zijn. Heb mijn mooiste kleren aangedaan, beetje make-up op. Om de ontmoeting uit te stellen vertel ik mijn ouders dat ik samen met mijn broer kom. Dan hoef ik ook niet drie uur lang achter hem te rijden. Na drie uur in de auto te hebben gezeten komen we aan bij het huis van mijn oom. Hoe dichter ik bij huis aankom, des te nerveuzer ik werd. Wat moet ik nou? Hoe moet ik me gedragen. Kan ik hem recht in de ogen aankijken? Dit is de eerste keer dat de hele familie bij elkaar is, sinds ik met hem heb gesproken. Ik kom binnen in de huiskamer en zie mijn moeder, tante en haar schoondochter zitten, en kijk de kamer verder rond maar zie hem nergens. Ik voel me een beetje teleurgesteld. Ik zie dat mijn oom nog meer visite heeft. Met veel moeite begroet ik iedereen, en vlucht de badkamer in waar ik een beetje op adem kom. Ik kom terug en ga mijn tante in de keuken helpen, gewoon om alleen maar haar niet te zien. Nadat veel mensen waren vertrokken gingen we in de huiskamer zitten. Ik zat en beetje voor me uit te kijken, en kreeg ineens het gevoel dat er iemand naar me zat te kijken. Ik kijk op en zie haar naar me kijken, er verschijnt een glimlach op haar gezicht. Met moeite glimlach ik terug. “Erg is dat hè?” hoor ik ineens naast me. Ik kijk naar mijn zus en glimlach. Ineens gaat de deurbel. Mijn tante staat op en loopt naar de deur om open te doen. Ik kijk op en zie mijn broer binnenkomen, met achter hem Novel. Mijn hart springt op, maar probeer me zo gewoon mogelijk te gedragen. Mijn broer kwam me op mijn wangen kussen, ik keek langs hem heen en zie dat hij naar me kijkt. Geef hem snel een hand, en hij gaat zitten. Hij is precies tegenover me gaan zitten, zodat ik wel constant naar hem moest kijken. Iedereen was druk heen en weer aan het praten. En mijn broer die naast me zat hield mij een beetje bezig. Ik hoor mijn moeder ineens vragen: “Novel wat is er met je? Je bent zo afwezig.” “Ehm, nee niks ik heb gewoon hoofdpijn.” Ik kijk naar mijn moeder en zie dat ze wel beter weet. Eindelijk na een pijnvolle en moeizame avond maken ze aanstalten om te gaan slapen. Ik bleef nog even zitten, omdat mijn broer nog wat aan het vertellen was. Ik hoor mijn tante zeggen dat de jongens in de huiskamer slapen. Mijn broer slaat zijn been over mijn hoofd, om de bank bezet te houden, precies op het moment dat Novel op de bank probeert te komen zitten. Ik zat dus middenin een stoeipartij van hun, dat ik ineens half bovenop Novel terecht kwam, omdat mijn broer mij duwde. Ik begon ineens tegen hem tekeer te gaan: “man kan je niet uitkijken. Wacht liever tot ik ben opgestaan.” Hij wist niet wat hem overkwam. En zag hem verbaasd kijken. “Doe even normaal zeg, we waren maar wat aan het stoeien hoor.” Novel die wel een beetje begreep waar die uitval vandaan kwam keek een beetje schuldig. Ik stond van de bank op en zeg: vecht het lekker samen uit, en gebruik mij er niet bij.” Na nog een blik op Novel te hebben geworpen liep ik de kamer uit, om een slaapplekje te gaan zoeken. Overal behalve waar zij ook was.

20-08-2002, 07:46
ga verder ga verder !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

20-08-2002, 08:41
hoi hoi.....

je bent echt goed meid!!!! ga zo verder..............

20-08-2002, 21:53
Niemand heeft je gedwongen of gevraagd om het te lezen jongen, dus klik het dan ook niet aan. En ik zit al helemaal niet op jouw commentaar te wachten. Ik heb het hier neergezet voor de mensen die het willen lezen, dus als jij het onzin vind dan lees je het lekker niet. No hard feelings....

20-08-2002, 21:56

Citaat:
Origineel gepost door Tahriboy
onzin onzin en nog eens onzin of anders gezegd waardeloos
ze3ma er zal iemand naar jouw luisteren
en als je het zo onzin vind waarom neem je dan de moeite om het te lezen

21-08-2002, 09:37
hé simran,


let niet op die stomme reactie die je krijgt ze zoeken gewoon aandacht ik zou graag meer van je verhaal willen lezen je zorgt er voor dat het heel spannend blijft ga zo door.


Amal

21-08-2002, 21:04
Ach ja, kleine kinderen. Het was zeker speelkwartier...

Maar ben al aan een vervolg bezig hoor, komt er binnenkort op...

21-08-2002, 21:12


betekent binnenkort toevallig vanavond nog???

en als ik het nou heel lief vraag???

heel heel lief, nou?

21-08-2002, 21:37
Hmmmm, ik was het niet van plan, omdat die diskette beneden in mijn kamer in de laptop ligt, als ik ga slapen dan typ ik nog een stukje, maar ik kan je vraag bijna niet weerstaan zeg, waarom doe je dat nou??

Ik wil er nog eerst even naar kijken of het wel goed is zo. Dan zet ik het er morgen op, dan zorg ik er wel voor dat het wat langer is oke???

21-08-2002, 21:43
Dit stukje is speciaal voor nawal22 (jullie hebben dit stukje aan haar te danken)

Pagina's : 1 2 3 4 5 6 [7] 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59