Bekijk volle/desktop versie : De liefde die me ontglipte (waar gebeurd!)



18-01-2003, 22:51
nohaila ik ga em nog lezen dont worry
hahahahahahahaha
ik achter volg je vandaag hahahaahha
bousaaaa

18-01-2003, 23:31


Salut Simran!

Ik ben een tijd weggeweest van het verhaal,

eerlijk gezegd omdat ik het irritant vond het niet in 1x door te kunnen lezen...

Heb dus 2 maanden zonder het verhaal gedaan.... Maar Mijn God het was echt WUnderBahr om het te lezen!
Dat ik na 2 maanden de namen Dikra en Novel nog in mijn hoofd had...

Ik zat hier te luister naar Ahwak van Abdelhalim Hafez, en las net het stuk waarin dikra droomde dat ze ging trouwen, my god ik kreeg echt een brok in mn keel, zo een warme doffe pijn

Ik vind het echt zooooooooooo erg...

Daarom raad ik iedereen aan met je verstand te denken en je gevoel opzij te zetten, totdat je een Safe Game hebt, dan haal je die gevoelens maar uit de kast !!


Maar simran, je kan echt prachtig en spannend schrijven!!!

Ik las dat je er een eind aan gaat breien... hoezo dat?


19-01-2003, 17:02
bedankt voor het vervolg ik hoop dat je snel verder schrijft!

19-01-2003, 20:09
Ewa yalla zidiena!! Dit is niet bevredigend genoeg!!! Gnagnagnagna

19-01-2003, 23:43


Een begin om alles te vergeten, zo leek het wel. Maar soms kon schijn echt bedriegen. We waren druk bezig met de voorbereidingen voor de vakantie. Dat ik pas weer kon nadenken als ik in mijn bed lag. Alles flitste langs, hoe we zijn begonnen, hoe het ontwikkeld is, en hoe het eindigde.
“Dikra, ik zeg je als die jongen je niet leuk vind dan weet ik het ook niet.” “Ben je gek joh, het is mijn neef. We kunnen gewoon hartstikke goed met elkaar opschieten.” “Ik heb daar zo mijn twijfels over hoor. De manier hoe hij met je praat, hoe hij naar je lacht, de blik in zijn ogen. Hij heeft echt een liefdevolle blik in zijn ogen. Iedere blinde kip kan dat nog wel zien.” Zo gingen de gesprekken altijd, maar ik zag het niet zo, of misschien wilde ik het niet zien? Dit is wat ik altijd had beweerd, had ik het eerder kunnen weten?
De herinneringen schoten door mijn hoofd. Ze gingen als een speer, en vochten om de voorrang. Iedere herinnering wilde herdacht worden. Twee dagen van de reis vlogen voorbij. Voor ik het wist reden w Marokko binnen. Een gevoel overviel me, het heerlijke gevoel dat ik eindelijk in mijn vaderland was aangekomen. Heerlijk je eigen taal horen, de sfeer, de geur, de mensen, de troep. Alles, alles was weer heerlijk. Ik voelde een vreemde soort triomf.
Een paar dagen ging voorbij, en eindelijk weer een beetje rust en regelmaat. Het was tijd om erop uit te trekken. “Hey, waar ben jij geweest?” “Oh ik was hier in het centrum. En weet je wie ik tegenkwam?” “Nou?” “Novel.” Ik was bezig om wat uit de koelkast te pakken, maar stopte en draaide me gelijk om. “Novel? Niet liegen tegen je zusje hè.” “Nee, echt ik kwam hem tegen.” “Oh is hij alleen hier op vakantie?” “Weet ik niet. Maar dus Mo is er nog steeds niet?” Hij veranderde van onderwerp, maar ik wilde er eigenlijk wel meer over weten.
“Dikra, Dikra!” Oh oef waarom moeten ze me tijdens de vakantie zo vroeg wakker maken? “Ja ma, wat is er?” “Imad vroeg of je met hem meegaat naar het strand.” Dat hoefde ze me geen twee keer te zeggen. Ik was altijd wel in voor het strand. Even later stond ik buiten en stapte in de auto. “Zo kon het nog langer duren?” “Jah ik lag nog te slapen hoor. Je kon ook gisteravond vragen of ik mee wilde. Dan was ik erop voorbereid.” “Nou heb je je spullen? Je zwemspullen?” “Oh shit, ik ben die tas boven vergeten. Wacht even hoor.” “Dikra meid, waar heb je je hoofd zitten?” “Geloof me als die niet vast zat dan was ik die ook voortdurend kwijt.”
Eindelijk waren we er. Ik genoot volop van de zon, het water en de sfeer. Voor de kleine van mijn broer regelden we een parasol, maar al snel genoten we met z’n allen van het water. Even later loop ik terug naar mijn schoonzus. “Ga jij maar ik let wel op hem.” Mijn gedachten nemen een eigen weg, en was best nieuwsgierig naar het feit dat Novel hier in Marokko was, maar al snel werden deze gedachten onderbroken. De gezelligheid op het strand kon makkelijk op tegen mijn gedachtes.. Het was een leuk dagje strand geworden. Ik had echt van deze dag genoten, maar had later wel de prijs moeten betalen hiervoor. “Hey strandgangers, en hoe was het?” “Heel erg leuk, maar RAAK me niet aan!” “Hahaha, wat is er gebeurd dan? Ben je verbrand?” “Ja en niet zo’n klein beetje ook. Die verrekte zonnebrandcrème heeft geen moer geholpen.” Ik liep naar binnen en gooide alles in mijn kamer. Ik liep snel weer naar beneden, en groette mijn ouders. “Hey rooie kreeft,” riep mijn broer. “Hou je kop.” “Ewa a benti, msietie hraktie.” (Oh mijn dochter je hebt jezelf daar verbrand) “Ewa a mama, ik wil bruin worden toch?” “Manar wil je me zo meteen even in komen smeren?”
“Oh doe wel heel voorzichtig.” “Jeetje Dikra, je bent echt heel erg rood man.” “Oh zelfs mijn neus doet pijn man, ik kan em niet eens aanraken. Au, voorzichtig.” “Ik doe het echt voorzichtig.” Het voelde lekker koel aan, als het aan mij lag had ze het hele potje erop mogen smeren. “Novel, was vandaag geweest.” “Huh, wat? Oh ja, echt waar? Wanneer dan?” “Jij was al weg toen hij kwam.” “Oh wat kwam hij doen dan?” “Gewoon hij kwam zomaar langs, of om jou te zien hahahaha.” “Haha, gekkerd. Is hij hier alleen?” “Ja zijn vrouw zit bij haar ouders. En hij is overgestoken.” “Wat vaag. Maar shit dat ik er niet was man.” “Hij heeft nog wel naar je gevraagd.” “Oh ja echt? Wat zei hij dan?” “Nou gewoon hij vroeg waar je was enzo. Ik had gezegd dat je naar het strand was met Imad enzo.” “Oh” een gevoel van triomf maakte zich meester van me, hij vroeg dus wel degelijk naar me. Ach meid stel je niet zo aan. Ik had weer die twee kleine stemmetjes die met elkaar vochten. “Au, je doet me pijn man. Doe voorzichtig.” “Had je maar niet in de zon moeten bakken. Je zat zeker naar al die mooie jongens te staren, dat je de rest helemaal vergat hè.” “Hahahah, nou Manar ik moet je eerlijk zeggen ik heb er toch een paar gezien, poeh wil je niet weten. Ik zal je straks alles vertellen, maar ik hoor mama roepen. Ik denk dat we gaan eten.”

20-01-2003, 00:06
Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah


Ga door dan pleaasee

Ik vind dit verhaal echt helemaal tha bombbbb voorla omdat het waargebeurd is

:engel ik w8!!!

20-01-2003, 14:14
he Simran
wellah is zo een mooi verhaal....
dus laat ons a.u.b niet wachten....
groetjes
moi

20-01-2003, 15:19
Ga je weer eens verder!!!!!!1

greetz hanaa

20-01-2003, 15:32
hallo lieverd,
wanneer ga je het verhaal afmaken het is zo een mooi verhaal
ik ben benieuwd wat er verder is gebeurd
alvast bedankt

20-01-2003, 15:38
Ga asjeblieft verder!!!




20-01-2003, 15:40
......................

21-01-2003, 01:01
Bedankt voor je vervolg liefie....ga je gauw verder met je mooie verhaal als je weer tijd hebt...

Heel veel liefs :blauwkus:

21-01-2003, 14:41


.........................

23-01-2003, 12:53
Halllo?!



Ik vond dit verhaal terug op bladzijde 6!!!


Dat kan toch niet???


Yallah Simran, Schrijven meid!

23-01-2003, 15:41
OK DAN WE VERWACHTREN NU EEN VERVOLG!!!!

GA ALS DE BLIKSEM VERDER MET TYPEN!!!!!!

Pagina's : 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 [40] 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59