Bekijk volle/desktop versie : De liefde die me ontglipte (waar gebeurd!)



09-12-2002, 16:11
hey lieverd,

je bent weer begonnen zie ik echt leuk joh ga zo door meid
ik wacht op je volgende vervolgg

beslama schatje en doe rustig aan

09-12-2002, 20:55


ga zo door het is een leuke verhaal meissje ??????????

09-12-2002, 21:11
zeg me niet dat er iets tussen gaat komen.....:-(

09-12-2002, 22:26
he ga snel verdrrrrrr meid

10-12-2002, 11:22


Meid je kan heeeeeeeel mooi schrijven .......... WAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAR O WAAAAAR is het vervolg ...


Ga snel door ok ???





( Oja en mabroek Al3ied trouwens ....... )

10-12-2002, 18:10
ga snel verder en vergeet niet wel voor een mooi eind te zorgen!!!
XXXX

10-12-2002, 18:27
ga gauw verder

10-12-2002, 19:13
vervolggg!!!!!!!

12-12-2002, 09:09
Ga alsjeblieft verder, laat ons niet in deze verschrikkelijke spanning wachten dus: GET YOUR BUTT OVER HERE!!!!

Greetzz


Nog gefeliciteerd met je neefje!

12-12-2002, 16:56
AG DOOOOOOOOOOOR

PLEASSSSSSSSSSSSSSSSSSSS GO GIRL

13-12-2002, 20:12
zeker goed verhaal, maar errrruuuggg langdradig!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

15-12-2002, 19:34
Nu werd ik toch echt wel een beetje nerveus. Wat zal hij denken? Waar zal hij nu zijn? Ik kreeg al snel antwoord op mijn laatste vraag. Na een paar minuten stond er ineens iemand voor me. Mijn hart begon te bonzen “Hoi.” En stak zijn hand uit, na een korte aarzeling boog hij zich voorover naar me en gaf me de gebruikelijke vier zoenen. Vroeger was dat heel normaal bij ons, dat was onze gebruikelijke groet, maar na verloop van tijd bleef het bij een hand geven. Dat vond ik beter zo. “Sta je hier al lang?” “Nee, ben er nog niet zo lang. Ik zag je niet eens aankomen lopen” “Ja, ik ben er al een tijdje. Ik was hier al eerder geweest, maar ik zag je nog niet, dus was even naar buiten gegaan om te kijken of je daar was. Maar hoe is het met jou?” “Goed hoor, en met jou?” Hij keek me aan en begon te lachen, “ik leef nog.” “’Ooohh, ik doe je nog wat.” Hahahaha. We liepen richting het centrum, onderweg bleef hij even staan om iemand wat geld te geven. Ik keek hem aan en mijn hart vervulde zich met liefde. Hij is zo lief. We liepen weer verder, en ik voelde me een beetje ongemakkelijk. Raar, want dit gevoel heb ik nog nooit gehad bij hem. We liepen in stilte naast elkaar. “Hoe is het met je broertjes? Nordin en Salim? Alles goed met ze?” “Ja prima hoor, hamdolah.” “En je ouders?” “Ook goed hamdolah. En bij jullie thuis? Met Manar? Alles goed?” “Hamdolah.” En weer was het stil. Ik voelde me nog steeds ongemakkelijk, wat moest ik nou zeggen? Hij zei ook niet veel. “We gaan even een leuk plekje zoeken waar we even wat kunnen gaan drinken.”
We liepen langs een hele tij met cafeetjes en restaurantjes, maar hij liep maar door. “Ben je op zoek naar iets oula?” “Nee, maar ik zoek gewoon een plekje waar we gezellig kunnen zitten.” “Oh oké.” En weer lopen we in stilte verder. We hadden een heel rondje gelopen, “hm, er zit niet echt iets leuks bij, kom dan gaan we daar nog even kijken.” We lopen weer terug naar waar we waren begonnen. Op een gegeven moment lopen we een café restaurantje binnen. “Kom we gaan hier zitten, goed?” We gaan in een knus hoekje zitten, en de zon scheen lekker naar binnen. “Wat wil je drinken? Een cassis? Wil je wat eten?” “Nee, ik heb geen honger. Maar wil wel een cassis.” Hij besteld voor zichzelf een koffie en voor mij de cassis. Het was weer stil, ik keek naar buiten, maar zag hem vanuit mijn ooghoeken. “Hoe is het op je werk?” “Nou ben nog steeds niet aan het werk. Ik kan moeilijk werken met die hernia, die ik heb gehad.” “Oh ja, gaat het al wat beter met je rug?” “Jah, gaat wel beter hoor. Maar ja lekker rustig aan doen, toch?” “Ja moet je zeker doen, werk loopt toch niet weg.” Na een tijdje werd het weer stil. Ik zocht iedere keer naar een onderwerp om over te praten. En als we het er even over hadden dan werd het weer stil. Zo hebben we nog nooit met elkaar gesproken. Er was altijd wel iets te vertellen. “Hoe gaat het thuis?” “Nog steeds hetzelfde.” Hij was gelijk stil daarna, dus nam dat op als een hint dat hij er geen zin in had om erover te praten. “En vertel eens, krijgen we binnenkort een feestje van Manar?” Ik keek hem vragend aan, “feestje? Wat voor feestje? Oh je bedoelt of ze gaat trouwen? Nee hoor zij nog niet, ze geniet zo van haar leven.” Ik zat al te wachten op zijn volgende vraag, want zo begon hij altijd als hij wilde weten of er iemand in mijn leven was. “En jij? Ga jij nog geen feestje geven?” “Als je zin hebt in een feestje, dan geef ik wel een feestje, maar laat mij verder met rust goed?” “Hahaha, ja maar nee, ik heb wel zin in een feestje, maar gewoon met alles erop en eraan enzo.” “Nee, sorry. Dan moet ik je teleurstellen.” “Heb je nog niemand gevonden?” Ik keek hem aan, en zag dat ie met een beetje spanning zat te wachten op mijn antwoord. “Nee, en ik moet eerlijk zeggen dat ik ook niet op zoek ben of wat dan ook. Ik ben nu bezig met mijn opleiding en ik denk verder nergens aan.” Ik zag dat ie een beetje opgelucht was. “Ewa jah, is beter toch? Trouwen is ook niet altijd alles. Je kan beter nog een tijd vrijgezel blijven, je bent ook nog jong je hebt alle tijd nog.”

15-12-2002, 19:37


Sorry mensen, maar ik heb niet zoveel tijd de laatste tijd. Maar ik denk dat ik er zo langzamehand een eind aan ga breien, heeft lang genoeg geduurd.............
Maar nog even geduld peoplezzz


Groetjessssssssssssssss

Simrannnnnnnnnnnnnnnn

15-12-2002, 19:54
ja, wil nu ook wel weten hoe het eindigt!! keep writing u ain't boring me!

15-12-2002, 20:10
Hoi Simran je verhaal is echt zo ga snel door!

Greetz

Houda

Pagina's : 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 [34] 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59