Bekijk volle/desktop versie : De liefde die me ontglipte (waar gebeurd!)



27-11-2002, 13:07
vervolgggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg gggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg gggggggggggggggggg

27-11-2002, 13:24


we are still waiting

27-11-2002, 16:02
............. :blauwkus: .............

27-11-2002, 21:13
ewa yalla zidiena.....allah ie geliek lienna

27-11-2002, 23:59


Mijn ouders waren al opgestaan, en konden ieder moment vertrekken. We waren die avond bij mijn oom op visite. “Hey trouwens Novel, ik wil een foto van je.” “Ja is goed, maar ik heb nu geen leuke foto’s. Als ik een leuke heb gemaakt dan krijg je die van me oké?” “Nee, ik wil die nu van je hebben, anders krijg ik er nooit eentje.” “Ja maar daar sta ik niet zo leuk op. Ik ga nieuwe maken, en dan krijg je er eentje goed?” “Weet je wat ik neem deze, en zodra je nieuwe hebt gemaakt krijg ik die, en mag je deze terug is dat een deal? Want ik weet anders krijg ik er nooit eentje.” “Oké, maar ik wil er dan ook eentje van jou.” “Jaja, is goed.” Ik keek hem lachend aan, en dacht zo mooi heb ik toch die foto van hem gekregen. “Hey maar ehm heb je een leuk bandje voor me?” “Ja, maar die liggen allemaal in mijn auto, en jullie gaan zo weg.” “Hmm, leugenaar. Zal wel hè.” “Nee, echt waar. Wallah. Maar als je wilt kunnen we wel even snel wat pakken, goed?” “Oké is goed.” Zonder er verder bij na te denken lopen we samen de deur uit. Wij ging via de achterdeur, zo ging en kwamen we altijd. We komen aan in het achter steegje, “ben je bang in het donker?” vroeg hij ineens. “Nou ligt eraan, als ik niet alleen ben niet.” “En zoals nu? Ben je nu bang?” “Nee, ik ben met jou nu toch?” Ik begin ineens te bibberen van de kou, ik was vergeten mijn jas aan te trekken. En het was behoorlijk koud buiten. “Heb je het koud?” “Ja een beetje.” Ik zie dat hij zijn jas begint uit te trekken en zegt: “Hier heb je mij jas.” “Nee, nee, ben je gek. Ik ben zo stom geweest om geen jas aan te doen. Hou jij je jas maar aan.” “Nee, maakt niet uit, ik heb het niet zo koud, jij hebt hem meer nodig.” “Nee, echt niet. Je houdt zelf je jas aan hoor.” “Nou oké, kom maar hier dan.” Ik voel ineens een arm om me heen, en word stevig tegen hem aangedrukt. “Dan heb je het niet zo koud meer.” Zo lopen we naar zijn auto. Ik voel me zo goed dat ik haast geen glimlach kon onderdrukken. Ik kreeg het er inderdaad aardig warm van, om zo dicht bij hem te zijn. Ik kreeg er weer helemaal de kriebels van als ik daaraan terug dacht. Het deed me denken aan het gedichtje:
Vlinders zag ik vliegen hoog in de lucht,
maar één van die vlinders is stiekem gevlucht,
en heeft zich diep genesteld, diep in mijn buik.
En heeft daar stilletjes mijn lichaam in gebruik.
Het vreemde is het beestje ontwaakt alleen als
jij me stiekem aanraakt…
“Hey waar zit jij met je gedachten?” Nog even dromerig kijk ik hem aan, “oh niks hoor.” “Nou dat betwijfel ik, anders was je nu niet zo rood, nu ik je ernaar vraag. Ik had je namelijk wat gevraagd en jij reageerde niet. Ewa kom op vertel op.” Ik voel dat ik nog roder word dan ik al was, als ik naar die sneekie lach kijk die hij op zijn gezicht had getoverd. “Nee, er is echt niks hoor. Maar wat vroeg je?” We waren ondertussen bij zijn auto aangekomen en teleurgesteld merk ik dat hij zijn arm weg had gehaald om de auto te openen. “Ewa, geef me snel een bandje dan kunnen we weer naar binnen voordat ik ziek word, want het is aardig koud hier buiten.” “Nou hier neem mijn jas dan.” Alweer begint hij zijn jas uit te trekken, maar hou hem weer tegen. Ik zou me schuldig voelen als hij zijn jas uit zou moeten doen voor mij. Hij zou dan kou lijden en ik zou lekker in zijn jas zitten en dat zou ik liever niet willen. “Nee, wallah ik hoef hem echt niet hoor.” “Jeetje zeg, wat zeg jij nou snel wallah. Ik kan echt wel tegen die kou hoor. Ewa kom maar hier dan, en luister wat je mooi vind oké?” Hij zet een paar nummers op, en al gauw kies ik er eentje uit. Hij sluit zijn auto af en komt weer naast me staan, “kom” zegt ie waarna hij weer zijn arm om mijn schouders slaat. Meteen bekroop dat heerlijke gevoel mij weer. Oh ik zou voor altijd zo willen lopen, zo ging er een snelle flits door mijn hoofd. Ik was blij dat hij me niet in mijn gezicht aankeek, en was dankbaar voor het feit dat het donker was. Als we halverwege zijn hoor ik ineens “of wil je nog een bandje?” “Oh, nou. Als je ze kunt missen?” “Tuurlijk voor jou heb ik alles over.” Ik tover snel een glimlach op mijn gezicht. We wilden ons net omdraaien om terug te lopen als we mijn broer ineens van de andere kant aan zien komen lopen. Ik voel ineens dat zijn arm van mijn schouders afgleed. “Hey jongens.” “Hey waar heb je je ogen zitten, ik ben geen jongen joh.” Ik merkte dat Novel zich niet erg op zijn gemak voelde. Hij was net als een klein jongetje dat in de koekjespot betrapt was. Ik moest er eigenlijk wel om lachen. “Wat sta jij nou te grinniken?” “Ikke? Oh niks hoor, gewoon een binnenpretje.” Ik heb nog een tijdje staan lachen om wat er gebeurd was. We liepen snel weer terug naar zijn auto en koos snel een bandje uit. Mijn broer was al in zijn auto gaan zitten, maar ik merkte dat Novel toch een bepaalde afstand nam. Weer moest ik lachen. “Durf je alleen terug te lopen?” “Ach zo ver is het nou ook alweer niet. Ik ben met een paar passen in de achtertuin hoor.” “Oh oké, ik ga even bij je broer kijken.” Ik zie hem nog met een rare blik naar me kijken, maar schud snel deze gedachten af, omdat ik toch niet zou weten waarom hij me zo aankeek. “Is goed hoor.” Ik loop lachend weg, en zie nog snel dat hij me verbaasd aankeek. Snel ren ik naar de keukendeur. “Waar was jij?” vroeg mijn zus. “Oh ik heb effe wat bandjes van Novel gekregen.” “Oh, waar is hij nu dan?” “Hij is buiten met Wassim.” “Waarom sta je daar zo te lachen dan?” “Oh nou gewoon, mag ik niet lachen ofzo?” “Nee, maar je lacht alsof er iets is gebeurd.” “Yellah kom, ik vertel het je nog wel.” Na afscheid te hebben genomen lopen we met z’n allen naar buiten. Daar aangekomen zie ik dat iedereen afscheid neemt van Novel, en ik was als laatste. “Dag lieverd, pas je goed op jezelf?” fluisterde hij zacht. Met moeite kan ik nog een glimlach onderdrukken. “Ja tuurlijk altijd. Jij ook? Beslamma.” Ik stap snel de auto in en we reden weg.
Snel schudde ik deze gedachten aan hem weer van me af. We hadden wel mooie tijden gehad samen. Maar het waren nu niet meer dan mooie herinneringen. Herinneringen om altijd te koesteren, en te houden.
“Manar, lieve zus. Wat ga je morgen doen?” “Jah, dat wilde ik net aan jou vragen.” “Ben je morgen vrij oula?” “Zullen we wat leuks doen, even gaan shoppen voor de aankomende zomervakantie ofzo?” Bijna en we zouden alweer op vakantie gaan. Wat gaat de tijd toch snel. Van de zomer zou Novel al drie jaar getrouwd zijn. “Wacha is goed.” Zoals gewoonlijk stond mijn zus altijd eerder dan mij op, want ik had gewoon minder tijd nodig dan haar. Ik lag nog in mijn bed, druk te kletsen met mijn zus die al voor de spiegel stond, toen mijn telefoon ineens ging. “Met dikra…” “Ja hallo?” aan het einde van dit korte zinnetje zat ik al rechtop in mijn bed.

28-11-2002, 03:30
Aaaah ... de kwelling ... het wachten het eindeloze wachten ...
En maar blijven hopen en smachten ...
Naar je verhaal Simran die me meevoert in gedachten ...
Gecreeerd uit je bodemloze gedachtengang het was wel te verwachten ...
Dat die enkel en alleen de hunkering van de verslaving aan je verhaal kan verzachten ...

Klink mischien best gierig nu ... maar eeh .................. WANNEER IS DE VOLGENDE ?????? ( hoezo geobsedeerd )


Simran mijn complimenten



28-11-2002, 13:42
vervolggggggggggggggggggggggg
vervolgggggggggggggggggggggggggggggggg!!!!!!!!!!!! !!!!!!!!!

ga zo door en neem je tijd want ik blijf toch een fan van dit verhaal!!!!!!!!!!!!!!!!!!

28-11-2002, 13:45
Oh simran, ga alsjeblieft snel door, dit verhaal is gewoon master!!!



Enne laysa......die reactie van jouw was wreed te gek!! Zelf verzonnen?!

28-11-2002, 19:16
Mooi verhaal!! Ga door zo!

29-11-2002, 00:18

Citaat:
Origineel gepost door Bahjaouia
Oh simran, ga alsjeblieft snel door, dit verhaal is gewoon master!!!



Enne laysa......die reactie van jouw was wreed te gek!! Zelf verzonnen?!
Ja meid die reactie had ik zelf verzonnen.... een van de 32177432743298743098 persoonlijkheden die in mij huizen :melig:

Speciaal voor jou :

Bahjaouia ....
Staand aan de rand van de diepste diepten van Simran denk je "Ach ja ..."
Kon ik maar het vervolg lezen weldra ...
Om maar even het gevoel te hebben dat ik een seconde in de tijd besta ...
Begrijp dus dat ik je versta en ook ik in de ongeduldigheid verga ...

Dus het moraal van het verhaal ....... SIMRAAAAAAAAAAAAAN VERVOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOLG !!! OR ELSE


29-11-2002, 19:21
Hahahahah, die is erg leuk Laysa...................

Ik weet het meiden, Ik zal snel voor een vervolg voor jullie zorgen oke?

29-11-2002, 21:22
ga snel verderrrrrrrrrrrr

29-11-2002, 21:43



Citaat:
Origineel gepost door Laysa
Ja meid die reactie had ik zelf verzonnen.... een van de 32177432743298743098 persoonlijkheden die in mij huizen :melig:

Speciaal voor jou :

Bahjaouia ....
Staand aan de rand van de diepste diepten van Simran denk je "Ach ja ..."
Kon ik maar het vervolg lezen weldra ...
Om maar even het gevoel te hebben dat ik een seconde in de tijd besta ...
Begrijp dus dat ik je versta en ook ik in de ongeduldigheid verga ...

Dus het moraal van het verhaal ....... SIMRAAAAAAAAAAAAAN VERVOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOLG !!! OR ELSE

Ahhhhhhhhhh wat lief van je......en hij was weer geweldig! He je moet er echt wat mee doen hoor........je bent echt in het bezit van een geweldige gave! Heb je dat wel door!?

Enne Simran......kom pleazzzzze snel met vervolg.....I'n dying over here!

29-11-2002, 23:25
Mensenlief ik wilde een langer stuk schrijven, maar word iedere keer gestoord door anderen.

Enneh jullie zijn ongeduldig dus komt er nu maar een klein stukkie!!!!



Groetjesssssssssssssssssssss


SSSSSSSSSSSSSSSimrannnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnn

29-11-2002, 23:27
Die stem zou ik nooit kunnen vergeten, het was die oh zo bekende stem van Novel. Hij was wel de allerlaatste die ik had verwacht die mij zou bellen. “Oh hoi.” “Hey, hoe is het met jou?” “Goed hoor, en met jou? Enneh ga me nou niet je standaard antwoord geven hè?” we begonnen beiden te lachen. “Ewa jah, sno enkoulek? Ik leef nog toch?” “Jah, dat merk ik ja. Maar het scheelde niet veel of ik dacht van niet. Je hebt al zo lang niks van je laten horen.” “Ewa je weet druk druk druk, en ik ben nog aan het herstellen van die hernia die ik heb gehad.” “Oh ja, hoe is het nou met je rug?” “jah, gaat wel beter. Maar rug is een pijnlijke plek hè, is erg moeilijk.” “Jah, dat is zo, maar je moet gewoon rustig aan doen. Waar ben je nu?” “Ik ben bij een garage voor mijn auto. En jij?” “Oh, ik ben nog thuis, ik ga zo even winkelen met Manar.” “Oh wat gezellig, waar gaan jullie winkelen?” “Oh dat weten we nog niet, dat zien we zo wel.” “Aha, leuk. Hoe ziet jouw rooster er van de week uit?” niets vermoedend ging ik in op de vraag die hij me stelde.“Ehm nou ik ben maandag vrij, dinsdag moet ik naar school om iets in te leveren. En woensdag heb ik van één tot drie les.” “Oh nou drie uur is een beetje laat.” “Laat? Laat voor wat?” “Nou ik dacht dan kom ik eventjes die kant op dan kunnen we wat samen drinken.” Mijn mond viel open van verbazing. Drie jaar geleden heb ik ooit eens gevraagd of we wat konden gaan drinken, om het goed uit te praten. Want over de telefoon ging dat niet zo goed. En dan komt hij nu na al die jaren doodleuk vragen hoe mijn rooster eruit zag. “Ben je er nog?” “Ja, ja. Ik ben er nog. Ehm jah nou ik weet het niet hoor.” “Wat doe je dinsdag dan?” “Dan moet ik alleen iets inleveren op school.” “Hoe laat ben je dan klaar?” “Ja, ik weet niet. Ik moet het voor twaalf uur inleveren dan ben ik vrij.” “Oh nou zullen we dan daarna afspreken?” “Ehm nou” Hij overviel mij met dit voorstel dat ik begon te happeren. “Ehm. Is goed.” “Oké is goed.” We bespraken het tijdstip af en waar we elkaar zouden treffen. “Mohim laten we dit zo staan, maar ik bel je nog even van tevoren. Want straks verandert er iets oké?” “Ja is goed hoor. Doe de groeten aan Manar oké?” “Is goed zal ik doen.” Ik weet nog goed toen hij schrok dat Manar het afwist van ons contact, maar ik had hem verzekerd dat het goed zat, toen was hij pas een beetje opgelucht. We namen nog gauw afscheid en toen hing ik op. Nog steeds verbaasd over het gesprek dat ik net had gevoerd. Met open mond stond ik mijn zus aan te kijken, nog steeds niet gelovend wat hij net had gevraagd. “Yek labbas? Was dat Novel?” “Ja, hij wil wat afspreken.” “Oh.” “Jah, en dat na drie jaar. Snap jij het of snap ik het?” De rest van de dag probeerde ik zo min mogelijk aan hem te denken, maar toch glipten mijn gedachten af en toe naar hem. Ondanks alles genoot ik met volle teugen van de dag.

Pagina's : 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 [31] 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59