Bekijk volle/desktop versie : De liefde die me ontglipte (waar gebeurd!)



19-11-2002, 22:27
dames het spijt me dat het zo lang heeft geduurd.

Enneh ik wil jullie weer allemaal bedanken voor de tijd die jullie hierin steken. Ik wilde bijna zeggen bedankt voor jullie geduld, totdat ik me ineens realiseerde dat jullie die niet hebben, hihihihihi

Maar goed komt ie weer..................


Koesie von mai!!!

Simrannetje

19-11-2002, 23:05


De dag ging als een waas aan me voorbij. Wat ik die dag heb gedaan, zou ik bij god niet meer weten. Ik liep als een zombie naar huis, het enige dat door mijn hoofd speelde was: hij was diep ongelukkig, en ik kon er niks aan doen. Wat is het leven toch wreed. Nou was ik niet alleen mijn eerste liefde kwijt, maar hij was ook nog eens diep ongelukkig. Waarom, waarom is het zo gegaan? Heb ik iets fouts gedaan? Thuis aangekomen liep ik meteen naar boven. Ik had echt geprobeerd om vrolijk te blijven maar ik kon niet. Meteen liep ik naar bed, en keek als een standbeeld naar de tv. Mijn gedachten dwaalden steeds af, ik werd er gek van. Ik herinnerde me een keer in Marokko, want de meeste herinneringen met hem heb ik in Marokko, daar zagen we elkaar het meest. Ik was bij mijn broer, wij waren al verhuisd. “Hey slaapkop, ben je net wakker, jongeman?” “Ja, man.” “Was gister zeker laat geworden hè?” “Hahah, jah beetje wel ja.” “Slecht van je hoor.” Ik geef hem een por in zijn zij, en we beginnen beiden te lachen. Hij steekt ineens zijn hand naar me uit, en had zo’n vreemde blik in zijn ogen. Die blik zal ik nooit of te nimmer vergeten. Als ik daaraan terug denk, dan begint mijn hart veel sneller te slaan. Ik gaf hem een hand, en liep met hem mee. “Waar gaan we heen?” “Kom we gaan ontbijten.” “Hahah, jij bent grappig, ontbijten? Denk je nog dat het tijd is om te ontbijten?” “Ewa, voor mij wel.” “Ik heb geen honger, ik heb net gegeten.” “Ewa, ga dan met mij mee, om mij gezelschap te houden.” “Waar ga jij dan heen?” “Bij opa ontbijten, daar hebben ze het voor me klaar gezet, mijn mams is er niet.” “Aha, meskien kan je je eigen ontbijt niet klaar maken?” “Wil jij het voor me doen dan?” “Hahahah, nee wat denk jij nou. Ik ben je vrouw niet.” Ik zie zijn ogen ineens donkerder worden, die blik in zijn ogen, ik wist me even geen houding te geven. “Nee, kom mijn ontbijt staat al klaar.” Ik kijk even verbaasd, en bedenk me of ik wat verkeerds heb gezegd. Waarom deed hij ineens zo anders? Hij pakt mijn hand vast en trekt me mee voordat ik er verder over na kon denken. We lopen samen naar de keuken, “Kom ga zitten,” zegt hij, en wijst naar een stoel.
Hij bied me aan om mee te eten, maar ik schud mijn hoofd, “nee, dank je ik hoef echt niet.” We babbelen een tijdje over de aanstaande bruiloft van mijn broer. “Ewa komen er ook nog danseressen?” “Nee, echt niet. Die komen mijn huis echt niet binnen hoor.” “Waarom niet? Is toch leuk?” “Nou wat je leuk noemt. Ik ga niet naar een stel doelloze wijven staan kijken. Ik wil zelf dansen. Dus die komen er mooi niet in!” Ik kijk in zijn ogen en zie dat ie me ook een beetje in de maling zit te nemen. Lachend praten we nog een tijdje verder. Mooie herinneringen waren dat, en ik zal ze altijd blijven koesteren, vooral in de momenten waarin ik me eenzaam en alleen zal voelen...
“Hey meid.” Ik kijk op en zie dat mijn vriendin is gekomen. Dankbaar voor haar komst vlieg ik haar om de hals. “Kom maar meid, rustig maar. Kom vertel me wat er is gebeurd.” Zo goed en zo kwaad als het ging begon ik, met de nodige tranen, te vertellen. Aan het einde van mijn relaas, voelde ik me zo ontzettend opgelucht. Ik keek mijn vriendin aan “wat moest ik nou zonder jou, dank je wel.” “Hey, daar ben ik toch voor. Je hoeft je nooit te bedenken wat je zonder mij moet. Want ik zal nooit weggaan. Misschien is het beter om toch afstand van hem te nemen. Hij trekt jou ook mee hierin.” “Ja dat weet ik wel, maar hij heeft niemand die hem begrijpt.” “Je moet ook eens aan jezelf denken meid. Je kan niets voor hem doen. Hij heeft toendertijd een keuze gemaakt. Misschien niet geheel vrijwillig, maar hij heeft een keuze gemaakt.” “Hij zoekt alleen maar een luisterend oor, en dan belt ie mij op.” “Dat kan misschien wel zo zijn, maar misschien is het beter voor jou om geen contact meer met hem te zoeken, zo kun jij ook niet verder.” Zo ging het gesprek nog een tijdje verder. Ik omhels Yasmine nog een keer, en laat haar uit. In gedachten loop ik de trap op, dit gesprek heeft me wel goed gedaan, ik ben al een stuk opgeluchter dan toen straks. Ik bots bijna tegen iemand
op als ik de trap oploop. “Zeg waar zitten je ogen dame?” Ik kijk op en zie dat ik zo ver in gedachten was dat ik mijn broer niet op de trap heb gezien. “Oh, sorry. Ik had je niet gezien.” “Oh kan ik nu wel weer tegen je praten?” Ik had ze vandaag afgesnauwd msekien, ze begrepen er ook niks van. Ik glimlachte naar hem, en liep door. Als ik bedenk hoe ik de afgelopen tijd ben verandert, schud ik mijn hoofd. Ik ben in zo’n korte tijd zo erg verandert, dat ik mezelf niet meer terug herken. Mijn vriendin heeft gelijk, ik moet dit niet een eigen leven laten leiden. Dit kan zo niet doorgaan. Hij is getrouwd, en ik kan daar niks aan veranderen. Getrouwd of niet, ik moet het laten gaan. Maar aan de andere kant, hoe kun je je eerste liefde vergeten? Van wie je zo intens veel hebt gehouden, en misschien nog houdt. Ik hoefde hem niet te vergeten, maar ik kon het een plekje in mijn hart geven, dat zou toch voldoende zijn? Ik hoopte het, ik hoopte het met heel mijn hart.

19-11-2002, 23:15
echt mooi........oellah!! hey meid maar ga wel snel verderr.........................

dikke kus

19-11-2002, 23:18
EN IK HOOP MET HEEL MIJN HART DAT JE SNEL VERDER ZULT SCHRIJVEN......DUSSSSS SCHRIJVEN!!!!!!!!!!!

19-11-2002, 23:28


Dames dit is wel anderhalf kantje in word document he..........

weet je hoe lang ik erover doe om dat vol te schrijven voor school?????
En daar neem ik niet eens zoveel de moeite voor als voor jullie
maar jah just you girlsssssssssssssssss





20-11-2002, 00:56
Shoukran hbiba!
Een hele dikke smakkerd van mij

(Ga je weer gauw verder..? :P )

20-11-2002, 13:16
AHHHH!!!

Wat ben je lief voor ons!!!!!
Dank je wel!

Greetz missy_hanaa






p.s: Omdat jij zo lief voor ons bent vraag ik het ook heel lief:
Wil je alsjeblieft eev vervolgje schrijven?
Zo goed?

20-11-2002, 15:48
tbarkelah 3lik............. doe maar rustig aan hoorr.....als je maar niet te lang w8 met het vervolg..........

boussa mocrogurly

20-11-2002, 20:29
tank joe tank joe tank joe......heel erg bedankt....ewa ga snel verder..!!

20-11-2002, 21:45
ga verder!!!!!
Nadia

21-11-2002, 20:02
gut, a ,gut, a, gut... komt hier nog een einde aan. Het werkt een beetje op mijn zenuwen. Waarom kapt Novel niet met die Heks, en trouwt gewoon met Dikra. Waarom zit het leven toch zo ingewikkeld inelkaar.
Waarom, waarom.....

Sorry ik denk te diep na...

21-11-2002, 20:44
Salaam aleikom,

Misschien heb ik wel geen recht van spreken, toch wil ik reageren op de mensen die vinden dat het verhaal te lang duurt.
Soms is het moeilijk om gevoelens te beschrijven. Al helemaal als het verhaal een waargebeurd verhaal is wat zich misschien tot op de dag van vandaag afspeelt. Degene die dit verhaal heeft geschreven heeft dit 'hoodstuk' misschien wel nog helemaal niet afgesloten en probeert via deze weg dit gebeuren een plaats te geven.

Wa salaam,

Oujdia

21-11-2002, 21:59


MOI_OUJDA..............ik ben het helemaal met je eens....!!! Simran ga gewoon door op de manier dat je nu doet.....!!! Haast je niet met afsluiten, ik vind het prachtig.....alhoewel de tijd ertussen zit wel lang is... maar aan de andere kant is dat goed voor me, want ik ben een ongeduldige persoon!!!
Allah ie 3ettiek sber inshaa'Allah...
Groet Bahjaouia

21-11-2002, 22:43
Ten eerste MOI_OUJDA heb je helemaal gelijk. het is geen verzonnen verhaal dat je zomaar uit je duim kan zuigen, maar waar gebeurd, en het is soms te moeilijk om verder te schrijven, en dan moet het even met rust gelaten worden. Thanks voor je verduidelijking.

Enneh Bahjaouia wat lees ik nou????????
" Zinalady ga gewoon door op de manier dat je nu doet.....!!! Haast je niet met afsluiten, ik vind het prachtig.....alhoewel de tijd ertussen zit wel lang is... maar aan de andere kant is dat goed voor me, want ik ben een ongeduldige persoon!!!" Ik ben geen zinalady, maar Simran wel bij de les blijven dame!!!


Koesies Simrannetje

21-11-2002, 23:20
hoi simran,
ik kan wel begrijpen dat je tussenstops moet hebben. Doe ook wel rustig aan ik kan wel begrijpen wat een opgave het is om dit te schrijven. ik denk dat we af en toe vergeten dat je dit meegemaakt hebt maar ja het is ook z`on zielig verhaal vandaar.
veel sucses XXXAnoual

Pagina's : 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 [29] 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59