Bekijk volle/desktop versie : De liefde die me ontglipte (waar gebeurd!)



25-05-2002, 13:12
..............okeee wanneer komt de vervolggggg...kan nie wachten....

25-05-2002, 15:14


Vind je niet dat ik het zelf mag vertellen Spontane?? Als ik had gewild dat ze het op die andere site zouden kunnen lezen dan had ik wel geschreven dat ze het op die site kunnen lezen.. Maar ja....

Ik zet toch het vervolg hier neer voor de mensen die het wel hier willen lezen....

25-05-2002, 15:20
“Nee meneer ze zitten niet te krap hoor”. Het leven gaat weer verder dus zo ook het werk. Ik had totaal geen zin om te werken, al die zeurende mensen om je heen. Nee dit wil ik niet, die is te klein die is te groot…..Ik wilde gewoon alleen zijn samen met mijn gedachten. Ik zie ineens een donker hoofd dat een beetje aandacht probeert te trekken. He gatver, die mgharba zijn ook altijd hetzelfde. Aandachttrekkers, ik was niet in een al te best humeur dat kunnen jullie wel merken. Ik dacht als ik mijn liefde niet krijg dan wil ik geen ander. Ik besloot om toch maar een blik te werpen. Mijn gezicht ging langzaam omhoog en keek naar de persoon die perse aandacht wilde hebben. En ineens kwam ik oog in oog te staan met niemand minder dan………………………………………………… Novel. Ik werd draaierig, en al het bloed zakte weg uit mijn gezicht. Ik keek hem aan, en werd beloond met een glimlach. Huh, wat doet hij nou hier?? Was er iets gebeurd, of wat “Mevrouw, mevrouw….” Mijn gepeins werd al snel onderbroken. Ik kijk nog effe en hij zegt “ik kom zo wel even terug”. “Zitten deze nou wel goed?” Och mensen wat doen jullie mij aan, het zijn toch jullie kinderen dan moet je toch wel zelf weten wat je voor je kinderen koopt, en wat het beste is. “Ja mevrouw, deze zijn precies goed, ik zal de ander er even bijhalen”. Ik loop naar het magazijn. “Jeetje, Dikra wat is er met jou aan de hand?? Het lijkt wel of je een spook hebt gezien, je bent lijkbleek.” Ha tja jullie moesten eens weten, jullie zitten er niet ver naast. Ik moest snel een smoes verzinnen, want tja ik kon toch niet zeggen wat de werkelijke reden was. “Ehm, ja ik voel me ineens niet zo lekker”. “Doe het dan maar rustig aan, en als het echt niet gaat moet je naar huis gaan oké?”
Ik loop weer naar voren en kijk de winkel rond, hij is weg…Ik was een beetje teleurgesteld, maar hij komt toch terug. Een tijdje later is het wat rustiger in de winkel en begin een beetje de spulletjes weer recht te zetten. Wat kunnen die mensen er toch een zooitje van maken, dat doen ze thuis toch ook niet?? “Zo heb je het nu wat rustiger”. Hoor ik ineens achter me. Die stem herken ik uit duizenden. Ik draaide me langzaam om, en keek in een stel prachtige ogen, ogen die me achtervolgden in al mijn dromen, en die stem die deed er nog een schepje bovenop. Ik gaf hem snel een hand, maar hij hield em net iets te lang vast en kneep zachtjes in mijn hand, en gaf een knipoog. Ik voel me ongelofelijk ongemakkelijk. Dit is namelijk de eerste keer dat we elkaar zien nadat gesprek van een paar dagen tot weken geleden. Wat gaat er nu door zijn hoofd?? Hetzelfde als bij mij?? Waar blijft dat handboek nou, is het nog steeds niet uit?? “Hey, kie keir?” “Alhamdolilah, en met jou?” “Wat doe jij hier?” vraag ik ineens. We springen van het Arabisch naar het Berbers, en dan weer naar het Nederlands. “Winkelen”. “Zover? Waren er bij jullie in de buurt geen winkels open?” Hij begint te lachen, en ik smelt helemaal. Waarom doe je me dat nu toch aan. Hij lijkt helemaal opgewekt, hoe zou dat toch komen…Ik kijk langs hem heen en zie dat ie met nog iemand is. “Een collega van me, wilde mijn nichtje wel eens zien.” “Oh en daar ben je helemaal voor gekomen?” Ik zag dat ik daarmee een gevoelige snaar had geraakt. Dat deed ik wel vaker met hem.
Ik weet nog goed toen ik in Marokko was en voor het eerst hoorde dat hij ging verloven. “Hey Novel, ik hoorde net dat je je gaat verloven, klopt dat?” “Ehm nou ja ehm”. Novel die stotterde “Ehm, het is waar”. “Hoe kan dat nou?? Je moest toch niks van haar hebben, of ben je ineens hopeloos verliefd geworden?” Hij begon te lachen, maar het was een vreemde vreugdeloze lach. “Nee, ben niet verliefd op haar”. Ik wilde er op door gaan maar hij veranderde snel van onderwerp.“En heb jij al iemand gevonden??” “Ja,” zeg ik gauw. “Oh, woont hij in Nederland??” “Ja, we wilden wachten totdat ik terug ben van de zomervakantie en dan komt hij om mijn hand vragen”. Ik zag dat ik hem ermee geraakt had, en dat was precies mijn bedoeling. Hoe gemeen dit ook klinkt, maar hij had mij ook geraakt dus ik wilde hem ook raken.. “Goh wat leuk voor je, je kent hem al lang of niet?” “Ja, al een tijdje en hij wilde gewoon dat het officieel werd, dus vandaar”. Ik zag in zijn ogen verdriet, en hij keerde zich van me weg. Wat had ik nu weer gedaan, stomkop. Gauw vertel ik hem dat het niet zo was, “Ik maakte maar een grapje”. “Oh zei die, ik dacht even dat je het meende, je kan ook zo overtuigend praten”. Ik zag de opluchting, hij slaakte een diepe zucht. Hij had al die tijd zijn adem ingehouden, die hij nu de vrije loop liet. Maar je kon zien dat hij toch niet echt opgelucht was. Omdat hij wist dat die kans bestond, dat er een keer komt dat het werkelijk waar was. En dat ik dan nooit de zijne kon zijn.
“Hey ik denk dat ik maar weer ga anders wordt je baas nog boos”. Ik kwam weer terug naar de werkelijkheid. “Ach zo streng is hij niet hoor, maar leuk om je even gezien te hebben”. We babbelden nog wat en zei dat ik de groeten thuis moest doen. “Ik bel je gauw oke??
Ik kijk naar mijn collega die vlakbij stond. “Mooie jongen, is dat je vriend?” Ik kijk verdrietig voor me uit, tja was het maar waar dat hij van mij was. Om me een houding te geven zeg ik snel: “het is mijn neef en hij is al verloofd”. Zodat zij zich geen illusies kon maken. Ik had het gevoel alsof ik mijn territorium moest verdedigen. Hij was dan in werkelijkheid niet in mijn bezit, maar in mijn hart was hij voor altijd van mij. De hele dag was als in een waas aan me voorbij gegaan. Was alleen maar aan het dagdromen. Het was allemaal in Marokko begonnen. Ik weet het nog heel goed. Ik zat altijd in een deuropening, was mijn vaste plek. En opeens kwam hij steeds vaker bij me zitten, en ging zelfs niet meer naar het centrum zoals gewoonlijk was. We raakten in gesprek en dat duurde uren…tot s’avonds laat duurden die gesprekken. En als hij weg was, dan miste ik onze tijd samen vreselijk. Dan keek ik er naar uit wanneer hij weer zou thuis komen. We hadden een feestje gegeven en het was nu min of meer afgelopen. We gaan naar buiten en ik begroet mij tante, en kijk ineens recht in zijn ogen weliswaar op een afstand, maar ik zag hem kijken. Toen iedereen weg was liep ik naar hem toe. Hij zat me van uitzijn kamer te bekijken. “Zo jij hebt een mooi kleurtje gekregen!! Wow hey, als ik niet beter zou weten dan zou ik alleen al op je kleurtje verliefd worden”. Zijn ogen stonden ineens wazig. Heb ik nou iets verkeerds gezegd? Waarom zat hij me nou zo aan te kijken?? “Hey ik ga naar binnen, ben ontzettend moe, ik ga slapen welterusten.” “Welterusten lieverd”. Zei hij met een zachte stem. Vol verwarring ging ik slapen, wat had hij toch? Hij deed ineens zo vreemd.
De daaropvolgende dagen waren zo mooi. We zaten iedere dag om vier uur altijd op dezelfde plek te praten over onze diepste geheimen. Wat we van het leven wilde, enz. Wat ik nooit ben vergeten is dat hij altijd zei: “Dikra, jij gaat over vijf jaar trouwen”. “Haha, en jij dan? Jij bent ouder dan ik dus moet je eerder trouwen.” “Ik ga ook over vijf jaar trouwen”. Ik heb nooit begrepen waarom hij dat zei. Maar nu ik erachter ben is het te laat. Hij heeft wel zijn woord gehouden, hij is na vijf jaar inderdaad getrouwd. Niet met mij, zoals de belofte in zijn stem had weerklonken, maar met een ander.

25-05-2002, 15:22
Zal snel weer de rest erbij zetten

25-05-2002, 15:36


wil nuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu (vandaag) een vervolg hebben.

25-05-2002, 17:44
Sorry Kamillia,

Ik wist niet dat je het erg zou vinden, maar omdat ik wist dat dat verhaal ook daar stond en daar staat al een hele stuk. Wou ik gewoon dat je het vanaf daar gewoon verder zal schrijven, nou ik hoop dat je me het vergeeft?

25-05-2002, 18:12
Het maakt niet uit spontane, ik wilde gewoon dat de mensen het hier zouden lezen, niet dat ik hen van deze site afhaal en naar een andere site stuur. Vandaar...En ik denk ook niet dat de moderators dat mij in dank af zuden nemen, dus vandaar.
Ik zal het verhaal ook zeker afschrijven, en zodra ik dat doe dan zal ik een stukje aan jou opdragen, is dat goed????

25-05-2002, 20:23
“Dikra, Dikra!” Oh nee, hè ik heb echt geen zin om met iemand te praten. Ik draai me om en zie een oud klasgenootje. Ik was de laatste tijd zo in mezelf gekeerd, dat ik geen mensen om me heen kon verdragen. Wat eigenlijk niet zo goed was voor me, ik moest juist meer onder de mensen komen, hoe vaak heb ik dat wel niet van mijn vriendinnen gehoord?? Ze zullen misschien wel gelijk hebben. “Oh hoi, ik zag je niet. Hoe gaat het met je?” “Ja goed, en met jou?” “Gaat goed, maar sorry ik heb nu geen tijd ik moet gaan want mijn broers zitten op me te wachten ik rij met hen mee.” “Zullen we een keertje afspreken, dan kunnen we weer even bijkletsen”. “Ja is gezellig, bel me maar dan maken we een afspraak”. “Oke, is goed we bellen hè, doeg.” Ik loop snel door want mijn broer zat op me te wachten, dan hoef ik tenminste niet met dat rot openbaar vervoer naar huis. “Hey jongens, stonden jullie al lang te wachten?” “Nee hoor, we zijn net klaar.” We zitten net op de snelweg toen ik ineens aan die dag moest denken toen Novel ineens langs was gekomen. Ik begrijp nog steeds niet wat hij kwam doen. Kwam hij nou echt voor mij? Zomaar ineens, na al die tijd. Ik vond het nog steeds vreemd hoor. En dat na ons gesprek van laatst, ik schaamde me wel op dat moment toen ik hem in de ogen aankeek. Tuut, tuut. Mijn gepeins werd onderbroken door de telefoon die afging. “Hallo”. “Hey meisje, hoe is het met je??” Het was mijn beste vriendin, Vanessa. “Goed en met jou?” We kletsen nog wat, maar ineens moest ze ophangen ze belt zo wel terug zei ze. Was misschien wel beter dan was ik thuis en dan kon ik ook vrijuit praten. We waren bijna thuis. Ik begon weer een beetje weg te dromen, toen ik de telefoon weer hoorde. Ach die malle meid, belt nu al weer terug... “Hallo meissie, ben je daar alweer.” Ik hoor ineens een zware stem die zegt “Hallo”.
Mijn god dat was Novel, een stem die je uit duizenden herkent. Ik doe alsof ik hem niet herken, en vraag met wie ik spreek. “Zo herken je me niet eens.” “Oh, jij bent het. Kan je zo even terug bellen, ik ben even bezig.” “Oké, tot zo dan. Over twintig minuten ofzo?” “Ja, is goed.” “Wie was dat?” “Oh dat was Vanessa weer.” Want tja wat moest ik dan zeggen? Ik kon natuurlijk ook niet antwoorden, maar ja wat maakt het uit. We hadden beloofd dat dit tussen ons zou blijven. Na enkele spannende twintig minuten ging mijn telefoon weer over. Dit keer zat ik veilig en wel op mijn kamer, waar ik gewoon vrijuit kon spreken. “Hai, ja sorry van toen net, maar ik was met Shakir en Imad.” “Je hebt toch niet gezegd dat ik het was?” “Nee ben je gek, dat ga ik hun toch niet vertellen.” “Maar hoe is het nou met je?” “Het gaat wel hoor, en met jou?” “Ja, gaat wel. Ik leef nog.” Wat was dat toch een standaard antwoord voor hem. Ik wist eigenlijk niet wat ik moest zeggen op dit moment. “Weet je Novel ik heb eigenlijk een beetje spijt dat ik het tegen je heb gezegd.” “Wat zeg je, wil je dat niet meer denken. Ik ben juist heel blij dat je het tegen me hebt gezegd. Je weet toch dat je alles tegen mij kan zeggen. Ik wil niet meer dat je dat soort dingen zegt, oké Dikra.” Wat was het toch heerlijk als hij mijn naam noemde, maar het was ook tegelijkertijd een steek in mijn hart. “Ja maar toch Novel, ik bedoel hoe zal het zijn als we elkaar zien met de familie? Jij zit daar en weet wat ertussen ons speelt en ik net zo. Ik weet niet of ik me op mijn gemak zal voelen. Het doet zo al te veel pijn.” Weer moet ik bijna huilen, maar ik wil me groot houden. Ik wil laten zien dat ik ondanks de pijn toch sterk genoeg ben en dat ik het aankan. Maar in feite was dat een grote leugen. Maar wat moest ik dan? Waarom kan het leven toch zo wreed zijn soms. Ik dacht altijd dat de liefde iets moois was, maar dat het ook zo kon zijn daar had ik geen weet van. Ik dacht altijd dat een gebroken hart een uitdrukking was, maar dat je het echt kon voelen dat wist ik niet. Het lijkt alsof je hart letterlijk door tweeën wordt
gescheurd. Degene die het hebben meegemaakt zullen zichzelf hier wel in herkennen. Ik weet nog dat het een tijdje voor de vakantie was, en we waren bij hen op visite. Het was tijd om naar huis te gaan en mijn broers stonden samen met Novel buiten. Hij moest van alles regelen voor de binnenkomst van zijn, ik kan het bijna niet uit mijn mond krijgen, maar voor zijn aanstaande. Ik kwam aanlopen en Novel stond met zijn rug naar me toe. En hoorde hem dat ene woord zeggen, dat ene woord dat mij zoveel verdriet deed; mijn vrouw

25-05-2002, 22:04

Citaat:
Origineel gepost door spontane
de site heet http://www.amazigh-online.com. dan moet je naar forum gaan, en dan babbelbox aanklikken daar staat het verhaal.
dank je wel :duim:

25-05-2002, 23:48
sorry is nie genoeg, zied alles in een keer , zijn we ook meteen van het w8en af

26-05-2002, 15:59
waarom zolang laten wachten?????
oeffffffffffffffffff

26-05-2002, 16:12
Dat komt omdat ik nu eigenlijk bezig ben met mijn huiswerk die af moet zijn, en omdat ik volgende tentamens heb. Maar zal er effe een stukje bij zetten.....

26-05-2002, 16:13


Het was alsof je letterlijk een mes in mijn hart stak, en alsof dat nog niet genoeg was, werd hij nog een paar keer rond gedraaid. Alsof de avond nog niet genoeg had veroorzaakt, de familie die niet uitgepraat raakte over de aanstaande bruiloft, alsof dat nog niet genoeg was deed dit het er een extra schepje bovenop. De avond was een hel voor me, ik kwelde mezelf nog het meest ermee. Maar het was mijn eigen schuld, ik wilde er zo graag naartoe, ik moest en zou hem zien. Ik zag hem een paar keer mijn richting opkijken en me een knipoog geven. Als we niet snel naar huis waren gegaan die avond dat was ik letterlijk ingestort. Hij hoorde iemand aankomen en draaide zich om en keek me aan. Ik zag de spijt in zijn ogen, maar we wisten nog niks van elkaar we konden elkaar dus nog niet troosten. Ik kon het niet aan en keerde me van hem af, en mompelde een zachte beslemma. Maar hij moest me perse een hand geven en keek hem weer aan. Het was alsof hij me iets wilde zeggen met zijn ogen. Hij kneep me in mijn hand, alsof het een soort belofte was, of een troost. We voelden elkaar altijd goed aan, we hoefden onze gevoelens niet uit te leggen, maar zagen het aan elkaar. Ik stapte vlug de auto in, en zodra de auto begon te rijden stroomden mijn tranen. Wat moest ik toch doen? Ik wilde het uitschreeuwen, want hoe dichterbij het kwam des te moeilijker het werd. Maar ik moest gewoon blijven doen alsof er niks aan de hand was. Ik wilde mijn verdriet uitschreeuwen ik wilde het aan iedereen kwijt die het wilde weten, maar ik wist dat dat niet kon. Ik moest in stilte lijden, en niemand die me begreep. Toen we thuis waren aangekomen wist ik niet hoe snel ik naar mijn eigen kamer moest gaan, om mijn wonden te kunnen likken.
“Novel, je moet doen wat je het beste lijkt, maar ik weet wat ik wil. Ik laat de keuze nu verder aan jou.” “Ik weet niet zo goed wat ik moet doen. Het is moeilijker omdat het familie is. Een meisje uit Marokko heeft minder kansen dan een meid van hier.” “Ik vind het heel goed van je dat je aan anderen denkt, maar je moet ook aan je eigen leven denken. Wat heeft je bezield om met haar te gaan trouwen als je niets om haar geeft.” “Ik weet het niet, ik kan daar geen antwoord op geven.” “Ik heb geen zin om dit jaar naar Marokko te gaan.” “Waarom niet dan?” “Moet je dat nog vragen, ik heb geen zin om jullie samen te zien.” Er viel een lange stilte, hij wist blijkbaar niet wat hij moest zeggen. We hebben nog een hele tijd verder gesproken maar uiteindelijk waren we er nog steeds niet uitgekomen. Hoe moet je je in godsnaam uit deze situatie redden. Waarom is de wereld niet zo ingedeeld dat degene die elkaar lief hebben bij elkaar kunnen zijn?? “Dag lieverd, zul je goed op jezelf passen??” “Ja, jij ook.” Zeg ik tenslotte met een verstikte stem. Zodra ik had opgehangen liet ik mijn tranen de vrije loop, ik had zoveel gehuild dat je er een meer van kon maken. De volgende dag na amper te hebben geslapen, ben ik opgestaan en ging de deur uit. Waarheen?? Dat wist ik ook nog niet, als ik maar weg was. Na een tijdje rond gedoold te hebben, ging ik weer naar huis enzei dat ik ziek was, en dook mijn bed in. De dagen erna gingen als een waas aan me voorbij. Maar uiteindelijk staat de wereld niet stil bij jouw problemen en het leven gaat door, en probeerde er dus toch wat van te maken. We belden nog wat over en weer, en hadden lange gesprekken. Maar hij zou me bellen en dan zouden we een afspraak maken, zodat we het goed uit konden praten. Ik was blij dat we zo goed met elkaar konden praten. Tot op die ene dag, die als een donderslag in mijn leven kwam.

26-05-2002, 17:43
hetzelfde verhaal heb ik op http://www.berberia.nl bij verhalen gelezen

26-05-2002, 17:45
Ja volgens mij heb ik deze verhaal ook op die site gelezen.Mischien heeft ze hem wel echt geschreven ook bij die site..dat kan ook.


Ciao Baby

Pagina's : 1 [2] 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59