Bekijk volle/desktop versie : De liefde die me ontglipte (waar gebeurd!)



15-10-2002, 22:43
Ik was tegen Novel opgelopen. Ik voelde zijn armen nog steeds om me heen. We kijken elkaar even aan, en ik begin te lachen om de spanning te verbreken. “Hahah, sorry, ik had je niet zien aankomen.” “Nee, dat heb ik wel gemerkt, je had zo’n haast.” Ik stond weer normaal, en hij liet me los. Ik voelde me teleurgesteld, het was een fijn gevoel in zijn armen. NEE, nee stomkop, zo mag je niet denken. “Ehm ik ga weer even verder.” “Pas je wel op!” Snel loop ik de trappen af, ik loop de garage in en blijf even tegen de muur staan. Er ging op da moment zoveel door me heen, en ik had zoveel energie extra gekregen dat ik met gemak een paar kilometers had kunnen rennen. “Dikra!!!” “Ja, ja ik kom al.” Snel loop ik met de stoffer en blik naar boven en begin op te ruimen. Gelukkig was hij er niet meer, zodat ik rustig kon opruimen. Ik loop daarna naar beneden. “Hey Fransoos, melek?” “Kom, kom hier in mijn buurt. Je krijgt nog wat van me.” Pets, ik voel ineens een hand die contact maakte met de huid op mijn rug. “Wajow a yemshoum.” We beginnen dadelijk weer met elkaar te stoeien. “Ik kan ook geen seconde bij jou in de buurt zijn hè, en je begint gelijk te slaan?” Ik probeer te ontkomen dat zijn hand een tweede keer op mijn rug daalt en vlucht de deur uit. “Zo zo meisje, je moet me vandaag wel hebben hè?” Weer bots ik tegen hem op. Om me een houding te geven geef ik mijn andere neef de schuld; “ewa is zijn schuld, zie je wat je doet?” “Yek nu geef je mij de schuld hè, wacht maar.” Snel schuil ik me achter Novel’s rug en geef een grote mond terug; “ewa kom dan hè als je durft.” We beginnen met z’n allen te lachen.
Even later praat ik samen met mijn neef Mo, die gekke Fransoos. We kunnen altijd goed met elkaar overweg. Dat vind ik nou zo leuk aan mijn neven, het zijn net mijn broers. Ik kijk even de kant uit van Novel en zie dat hij een beetje jaloers kijkt. Zo keek ie altijd als ik met Mo was. Ik had dat altijd vreemd gevonden. Maar hij had nu een soort van rust in zijn ogen erbij. Waarschijnlijk om het feit dat hij wist dat Mo verloofd was. Ik herinnerde me nog zijn woorden: “Hij is nu verloofd, Dikra.” Maar ach ja…..Ik hoor dat ik word geroepen en sta op. “Heb je Novel gezien?” hoor ik mijn oom vragen. “Ja hij was net in de patio.” “Je opa wil naar huis, en ik wil hem vragen of hij hem even wil brengen.” Ik loop terug naar de keuken, en blijf even staan. “Je word volgens mij geroepen.” “Ja ik weet het.” Maar toch bleef hij nog even staan kletsen. “Dikra, heb je een vriend?” Ik begin te lachen. Bijna iedere keer als we een gesprek hebben vraagt hij ernaar. Waar was hij bang voor? Dat ik er een keertje ja op zou antwoordden? “Wat is er? Het is toch heel normaal? Is toch geen probleem als je een vriend zou hebben?” “”Ik zeg ook niet dat er iets mis mee is.” “Ewa nou dan? Ewa vertel op.” “Als dat zo was, zou ik dat dan aan jou vertellen?” “Waarom niet? Je weet toch dat ik te vertrouwen ben. Je weet je kan me alles vertellen.” “Ik weet het, ik weet. Maar nee, ik heb geen vriend, en dat hoeft ook niet. Brengt alleen maar problemen met zich mee.” “Novel!!” “Je word weer geroepen.” “Ewa laat ze maar lekker wachten.” We babbelen nog een tijdje door, en dan zegt hij: “Ik kom wel een keertje trug dan kunnen we lekker even babbelen, oké?” “Is goed hoor.” We lopen met z’n allen naar de deur, ik loop nog even naar mijn opa en neem afscheid van hem.

16-10-2002, 09:53


hoi simran je maakt het wel spannend voor ons dus kom op nog een stuk erbij.

groetjes

16-10-2002, 12:07
Mijn complimenten meid

Gaaaaaaaaaa snel DOOOOOOOOOOOOOOORRR


Groetjes San

16-10-2002, 21:51
Dank jullie wel meiden, en heren???


16-10-2002, 21:52


Ik zie hem wegrijden, en toch kijkt hij nog even om, en zwaait naar me. “Ewa.” Iemand duwde me naar voren. Ik draai me om en begin gelijk; “Ewa a Fransoos. Hou je niet op? Kom maar hier dan” en ren lachend achter hem aan. Zo zag je ons altijd, de een rende achter de andere aan. We hadden de grootste lol samen. Ik ging terug en ging kijken of ik kon helpen. Later op de avond toen ik samen met mijn nichtjes op mijn kamer lag, hoorde ik gerommel buiten. “Kom we gaan lekker op het balkon zitten.” We zaten daar een tijdje gezellig te kletsen toe we ineens hoorden “Hey schoonheid.” “Wat zegt ie?” vraagt mijn nichtje uit Frankrijk. Ik snel vertalen voor haar, maar was verder stil. “Antwoord je niet?” ging hij weer verder, “Jij komt toch uit Nederland.” Als hij mijn woonplaats noemt dan schrik ik ineens, hoe weet hij dat? “Dat klopt.” “Je zegt niet veel hè?” “Nee.” Iedere keer dat hij wat vroeg antwoordde ik met een korte ja of een nee. Wat moest ik dan doen, mijn ouders sliepen onder ons, als ze wakker werden…. “Er slapen mensen hoor, stil nou voordat je die wakker maakt.” “Die slapen toch?” “Jah, ze slapen ja, ze zijn niet dood. Dus kunnen ook wakker worden.” “Hey, waarom ga je zitten? Ik zie je nog steeds.” We hadden het licht uit gelaten, maar ik had een witte pyjama aan, dus je zag me overduidelijk in het donker. Mijn nicht die helemaal niet begreep waar het over ging, trok iedere keer aan mijn aan mijn arm om te vragen wat er werd gezegd. Ik moest lachen “jullie Fransozen beperken zich altijd maar aan één taal hè. Jullie moesten eens meer leren.” Ik hoor haar lachen en zegt “Ya shukkel.” Ik begin ook te lachen, ze had wat woordjes van mij geleerd, maar dat franse accentje kon ze niet kwijtraken. “Hey maar schoonheid ben je er nog?” hoor ik weer ineens. Die jongen weet maar van geen ophouden hè. “Ja maar ik ga naar binnen toe.” “Ben je moe dan?” “Ja anders ga ik toch niet slapen?” “Oh jammer zeg.” “Yellah,” zeg ik tegen mijn nicht. “Welterusten schoonheid,” hoor ik hem nog snel zeggen. “Welterusten.” Ik loop naar binnen met mijn nicht, en begin alles te vertalen. Mijn nicht begint te lachen, “ik denk dat hij jou wel ziet zitten meid.” We lachen er nog een tijdje om. “Pfff, het is hier warm Dikra. Kom we gaan even op het balkon zitten.” Ik had ze horen weggaan, dus stemde toe. We zitten een tijdje over het leven in Frankrijk en Nederland te praten als ik plotseling hoor “Zo mijn schoonheid slaapt nog niet. Kon je niet slapen?” Oh nee he, begint ie weer. Mijn nicht naast me begint te lachen “Ewa hou je mond jij man,” zeg ik tegen Manar en stoot haar aan. “Nee, moet dat dan?” “Je zei toch dat je ging slapen.” “Nee, ik zei dat ik naar binnen ging, enneh welterusten.” Ik hoor hem nog protesteren, maar sleur mijn nicht mee naar binnen.
“Ewa yellah zied, opstaan.” Mijn andere nicht en zus die hadden vroeg geslapen, dus waren ook weer vroeg wakker. “Nee, laat me nog slapen.” “Had je maar op tijd naar bed gaan, jullie hebben zowat de hele nacht zitten kletsen, en weet ik veel allemaal wat.” Ik kijk naar mijn nicht en zie dat ze nog slaapt. Ik gooi een kussen naar haar hoofd, “zied yellah opstaan.” Ze kijkt me nog half slaperig aan, en gooit het kussen terug. We beginnen gelijk aan een kussen gevecht, waarin we iedereen betrokken die in de kamer was. “Ewa a lebnet waar zijn jullie mee bezig?” Mijn moeder opent de deur en vangt een kussen recht in haar gezicht, waarop we allemaal beginnen te lachen. “Yek? Zijn daar die kussens voor bestemd? Ewa zied, yellah kom ontbijten.”
“Gaan jullie even mee met mij naar huis? Ik wil me even gaan omkleden,” vraagt een van mijn nichten. We hadden allemaal wel even zin om naar buiten te gaan. Buiten aangekomen was de zon vel, en was het erg heet. Ach ja kunnen we onderweg een lekker kleurtje krijgen.
“Ewa, meisje heb je een hele dag nodig om je om te kleden? Wij gaan alvast buiten staan goed?” “Ja, ja ik kom eraan.” We lopen de straat uit, maar opeens komt er een auto op ons af. Jeetje die straten van Marokko zijn hier zo smal. We moeten even aan de kant gaan zodat de auto kan passeren. Ik keek naar het kenteken en zag dat de auto uit Nederland kwam. De auto reed bijna langs, waarop ik mijn nicht ineens hoor zeggen: “Ya shukkel.” Ik kneep nog in haar arm, maar het was al te laat. “Ben ik een sukkel?” hoor ik er als reactie op. Die stem, die stem kwam mij bekend voor. Maar ik kon hem net niet plaatsen. “Ehm nee hoor, ze had het niet tegen jou hoor, maar tegen mij,” zeg ik snel. “Oh oké, ik dacht al.” We lopen een stukje door en hoor “Hey, maar je bent wel een schoonheid hoor.” Oh die stem, dat was die stem van gisteravond. Nou kon ik hem plaatsen. Nou hij mocht er zelf ook wel zijn hoor dacht ik. “Nou vind je?” “Jazeker, echt wel.” Ik begin te lachen en bedank hem. “Wat was dat?” “A slimmerd, die kwam uit Nederland dat was die jongen van gisternacht. Kijk eerst naar het kenteken voordat je wat zegt.” Ik begin keihard te lachen. Mijn andere nicht begon gelijk: “Ik weet wie dat is.” En kregen gelijk tekst en uitleg.

17-10-2002, 12:47
Hahahah, ik zal jullie ook tekst en uitleg geven hoor!!!

Alleen een beetje geduld.....

17-10-2002, 12:59
ah simran

je bent on line ben je misschien een stukje aan het schrijven.
Je martelt ons door niet verder te vertellen

pleaseeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee eeeeeeeeeeeeeeeeeeee

groetjesssssssssssssssssssssssssssssss

17-10-2002, 13:10
Leuk verhaal echt!!!!!
Ik zou maar snel een uitgever gaan zoeken. Dit wordt een besteller.

17-10-2002, 13:27
Ik hoop het Lamya, ik hoop het echt.

Maar ik moet eerst het hele verhaal af hebben...

Ik ben nu eigenlijk bezig met school, dus kan niet echt iets typen, ik kijk er af en toe op....

17-10-2002, 19:38
vervoooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo oooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo oooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo oooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo oooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo oooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo oooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo oooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo oooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo oooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo oooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo oooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo oooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo :zwaaiooooooooooooooooooooooooooo:zwaaioooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo oooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo o:zwaaioooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo oooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo oooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo oooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo oooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo oooooooooooooooooooooooooooooooog

18-10-2002, 11:03
waar blijft je vervolg ga verder met je verhaal

18-10-2002, 16:24
Ze begon te vertellen, hoe hij heette waar hij vandaan kwam. “Wat?” hoorde ik het goed? Hij kwam uit dezelfde woonplaats als ik. Ach ja, wat toevallig. We lopen snel door en komen aan bij ons huis. In de verte zie ik al een auto voor ons huis staan en herken het meteen. Een van mijn nichtjes kende het hele verhaal, en merkte aan mij dat ik het zag. Ze kneep me in mijn arm. “C’est rien.” Zegt ze dan tegen me? “Tu est sur?” antwoord ik in het Frans terug. Wat was ik blij met de franse lessen die ik heb gehad. Nu hoefde mijn andere nichtje uit Marokko niet te weten waar we het over hadden. We komen aan en zie dat hij buiten staat. Hij begroet ons allemaal met een hand. “Wie is dat?”, hoor ik hem vragen. “Welke van de twee?” “Nou ja, allebei.” “Die lange is mijn nichtje uit Frankrijk, en die andere is mijn nicht van hier.” “Is dat het zusje van Mo?” “Yep, antwoord ik. Hoezo heb je interesse??”grapte ik. Hij kijkt me aan, en begint te lachen. Hij komt weer wat vaker naar ons huis. “En hoe is het thuis? Alles goed?” “Ja hoor gaat goed.” “En hoe is het met de baby?” Ik kreeg het met moeite eruit, maar ik moest een beetje belangstellend voorkomen. “Ik weet het niet.” krijg ik als antwoord, maar totaal niet wat ik verwachtte. Verbaasd kijk ik hem aan. “Hoezo weet je dat niet?” “Weet ik veel, zij is bij haar moeder.” “Oh oké, rustig maar hoor.” “Zo hebben de dames nog wat sjans gekregen vandaag?” verandert hij ineens van onderwerp. We beginnen met z’n drieën te lachen. “Hmm ja dames, vertel eens.” “Ach is niks bijzonders, je weet toch hoe jongens soms kunnen zijn.” “Ja, ik weet.” Ik ben meer met mijn nichtjes bezig dan met hem, ik zie dat het hem raakt. Ik wilde hem laten zien dat het mij niks deed. Wat moest ik dan?
“Yellah meiden gaan jullie mee??” “Waar gaan we heen a ma?” “We gaan naar je oom hij geeft vandaag Sadka.” Oh nee hè shit, daar had ik nou niet bepaald zin in, maar het moest maar.
Ik liep naar beneden, en zag er op mijn best uit. Dat zal hem leren, ik liet zien wat hij miste, maar ook dat ik door en gegaan met mijn leven. We kwamen steeds dichterbij en ik praatte honderduit. Ik was vrolijk, raar maar waar. Of was het om mijn zenuwen te bedwingen? Ik had er geen idee van, maar ik voelde me goed en dat was het belangrijkste. We kwamen aan, “Ga je ook even mee naar Mo?” Ik wilde eerst even naar mijn broers huis, want ik had eigenlijk geen zin in die drukte.

18-10-2002, 17:33


Ga verder..simran... het is echt een goed vervolg..en nu weer een nieuwe want ik heb hem uit!!
Nadia

20-10-2002, 15:37
het spijt me mensen, maar moet even mijn aandacht bij school houden.

Maar ik hoop snel met een vervolg te komen.................

20-10-2002, 15:57
heey....maak het please af...het is echt spannend! maarre meisje, school gaat eerst dusss, ik w8 wel!


liefssss,
ciaoooooo

Pagina's : 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 [17] 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59