Bekijk volle/desktop versie : De liefde die me ontglipte (waar gebeurd!)



07-10-2002, 10:50
Prachtig verhaal simran!!

Ben benieuwd hoe het afloopt..........

08-10-2002, 00:58


GreeTz From a Trouwe Fan Die noG ff om 1.00 AchtEr De Pc KruiPt Om het VerhAal Van DikRa & NoVel Te lezen!!

Ik heb vandaag vaak aan het verhaal gedacht, je houdt ons in spanningggggg!!!

08-10-2002, 17:30
En wanneer ben je van plan
een vervolg te gaan schrijven,
ben namelijk erg nieuwschierig
naar zijn antwoord.


XXX-jes riffia

08-10-2002, 17:45
Mensen allemaal bedankt voor de leuke reacties,
vond het weer heel leuk om ze te lezen.

Hihihih, om 1 uur nog achter je pc kruipen, meskienaaa.
Volgens mij bezorg ik mensen slechte gewoontes....hihihihi

Ik zal er inshallah vanavond een stukje erbij zetten. I'm trying....

08-10-2002, 18:57


Ja het is avond,
dus wil ik een vervolg.

XXX-jes riffia

08-10-2002, 19:22
ja ik ook

08-10-2002, 21:27
“Ik weet niet waar het vandaan komt.” Ik voel me een beetje boos worden, omdat hij nooit rechtstreeks een antwoord gaf. En antwoord een beetje bot; “Nou moet ik het je uitleggen?” We hebben het er nog een tijdje over, en over andere dingen. “Ik spreek je inshallah weer gauw, doe je rustig aan??” “Ja, jij ook hè.” “Beslamma lieverd.” Nadat ik had opgehangen staar ik nog een tijdje naar het scherm. We hebben lang zitten praten, maar heb nog steeds vragen die rondspoken.
Dit is verre van wat ik had verwacht. Hij….hij word vader. Er gaan allemaal rare gedachtes en gevoelens door mij heen. Als in trance stap ik de bus uit en loop naar huis. Ik groet yemma met een kus. “Dikra, ik heb eten voor je in de magnetron achtergelaten. Kan je het opwarmen .” “La, a yemma ik heb geen honger.” Ik loop naar boven en begroet mijn zus. “Wat is er met jou aan de hand?” vraagt ze gelijk. “Niks, wat zou er moeten zijn,” antwoordde ik terug. Ze kijkt me even raar aan. Maar ik loop naar de douche alsof ik het niet in de gaten heb, en blijf er even voor de spiegel staan. Ik voel de tranen opkomen, en was snel mijn gezicht. Ik loop terug naar mijn bed, en ga liggen. Bbzzzzzz bbbzzzz, ik kijk op en zie dat mijn telefoon weer gaat, maar ik heb geen zin om op te nemen, en laat hem over gaan. Ik wilde even niets of niemand horen.
Ik loop met lood in mijn schoenen naar binnen. Een vaag gevoel maakt zich meester over mij. Ik loop naar binnen en zie haar staan. Ik kijk haar met een afkeurende blik aan. Ze heeft een kindje in haar armen, maar ze beschermde het voor mij. Ik kreeg ineens een verdrietig gevoel, het was allemaal wat vaagjes. Ik ging zitten, en zag Novel schuin tegenover mij zitten. We kijken elkaar een tijdje aan. “Kijk eens, daar heb je ook een tante van jou. Kom ga naar je tante toe.” Een beetje twijfelend kijk ik hem aan. Moet ik het kindje wel vast houden of niet? Hij kon inmiddels al lopen, en ik had hem nog nooit gezien. Ik kijk rond, en zie ook andere familieleden in de kamer. Twijfelend sta ik op en loop richting Novel om het kindje aan te pakken. Ik neem hem stijfjes op schoot, en kijk hem aan. Wat twijfelend, en langzaamaan, begin ik te ontdooien, en begin met het kindje te spelen. Plots kijk ik zijn richting op, en zie dat hij me aankijkt.
Ik schrik ineens en kijk om me heen. Ik val terug in mijn kussen, pfff het was maar een droom.
Een droom die wel eens werkelijkheid zou kunnen worden. Ik wist dat het er aan zat te komen. Vaak heb ik gehad dat alles wat mij overdag erg bezig hield, daar droomde ik dan s’nachts over. Zo ook weer deze nacht.
De zomervakantie naderde, en ik was blij dat we naar Marokko zouden gaan. Heerlijk even weg van alles. “Dikraaaaaaaaaaa!!!!” “Ja, meisje ik zag je al.” Ik had met mijn vriendin afgesproken om te gaan shoppen voor de zomer. “Wajow ik moet nog helemaal beginnen met inkopen.” “Hahah, nou sluit je bij mij aan. Ik heb ook nog helemaal niks.” “Ewa zied bismilah.” We zitten in de trein, druk te kletsen over koetjes en kalfjes. Plots zie ik dat we een hele verkeerde kant op gaan. “Zeg Manar, we gaan de verkeerde kant op, yellah zied uitstappen.” “Hahahaha, zo grappig. En ik reis nog wel elke dag naar school zo, en zie het niet eens. Hahahaha.” We zaten zo druk in gesprek, dat we het niet eens in de gaten hadden. Gelukkig waren we niet ver, we stappen uit, en nemen de trein terug. Vandaar zouden we dan overstappen naar de goede richting. We lachen er nog om. Ineens stop ik plotseling met lachen. Zijn achterkant, die jongen. Hij, nee dat zal toch niet. “Meid wat is er het lijkt wel of je een spook hebt gezien.” Draai je alsjeblieft om dacht ik in mezelf. Hij draait zich om en opgelucht haal ik adem, het was hem niet. Maar die jongen leek van de achterkant verdomd veel op Novel. “Hallo, contact met de aarde?? Wat is er meid?” “Nee, ik dacht even dat ik Novel zag. Maar ja kon ook eigenlijk niet hè.” “Lieverd kom, we gaan er een gezellig dagje van maken.” Ik laat hem mijn dag vandaag niet verpesten, bedenk ik me vastberaden. En zeg: "Yellah zied kom. We moeten nog veel doen." En beginnen aan een vermoeide, maar leuke dag.

08-10-2002, 21:52
kan ej aub nog een vervolgje plaatsen please

09-10-2002, 00:30
STELLETJE VERSLAAFDEN ZIJN WIJ OOK MET ZN ALLEN!!!

09-10-2002, 09:50
ik sluit me aan bij Kenitrya........


vervolg............


groetjes rahmona

09-10-2002, 10:32
Echt een mooi verhaal Simran, houd ons daarom niet te lang in spanning!

Groetjes



N

09-10-2002, 10:48
Hai Meid

Ik vind het een prachtige verhaal ga verder..


Groetjes San

09-10-2002, 20:43


Nerie a gti..........dit verhaal is gewoon master!! En wordt steeds en steeds en steeds beterzzzzzzzz!!!!!!!1 Tbark'Allah 3elliek!!
Heel veel liefs van Bahjaouia

10-10-2002, 13:29
zo he.....wanneer ga je verder met schrijven meissie.....je laat ons teveel wachten!


veel liefs fouzia

10-10-2002, 15:08
sorry mensen ik heb even geen tijd, maar zodra ik tijd ervoor kan maken dan komt er weer een vervolg voor jullie...............





Pagina's : 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 [14] 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59