Bekijk volle/desktop versie : het ingrijpende leven van farid en fatima!! (auteur farid130 &just-somebody)



Pagina's : [1] 2 3 4 5 6

23-05-2002, 20:40
hallo allemaal,

aangezien we nog lang kunnen wachten op een verhalen forum heb ik besloten om hier een verhaal te plaatsen!!!
ik moet er wel ff bij zeggen dat farid130 hier mee begonnen is en aangezien zijn topic een beetje verwarrend is geworden met al die reacties heb ik besloten om er een nieuwe topic voor te openen!!!!

het kan zijn dat er stukken in het verhaal naar voor komen die jullie al eerder gelezen hebben van mij maar dat komt dat omdat ik in een verhaal lijn schrijf!!!!!

ik zou zeggen veel lees plezier...

gegroet.....

23-05-2002, 20:43


AUTEUR JUST_SOMEBODY

Je stapt de trein uit. Je maakt haast om snel thuis te komen. Je wil niet weten wat je thuis te wachten staat. Het is laat en ze gaan vast zeuren. Waar was je? Waarom ben je zo laat thuis? Ze begrijpen er toch helemaal niks van en zo gaat het trouwens elke avond.
Je staat even stil voor de deur eigenlijk wil je niet naar binnen. Je wil niet weten wat je te wachten staat. Alweer een preek waar je al die tijd zat, vast weer een klap van je vader. Ach, zou hij nou niet begrijpen dat je er toch niks meer van voelde. Hij kan je nog zo hard slaan het deed toch geen pijn meer vroeger moest je nog huilen van de pijn, maar je bent immuun geworden.
Je staat nog even iets langer dan normaal stil en ademt diep in en draait de sleutel in het sleutelgat. Heel voorzichtig draai je de sleutel om in de hoop dat niemand je hoort en je gaat voorzichtig naar binnen. Je blaast je ingehouden adem uit en je bent voor even opgelucht. Ze hebben je niet horen binnen komen.
Ineens schiet de keuken deur open. Je staat oog in oog met je moeder. Haar ogen stralen vuur uit. Je bent niet bang voor wat je te wachten staat. Je kon het al raden ze gilt: “waar was je genza?”. Je bent even stil. Je had het net zo helder kunnen opdreunen; een nieuwe smoes ofwel een van de duizenden die je elke dag maar weer moest gebruiken.
Nu was je bewust ofwel onbewust even stil. Je moeder gilt dat de dochter van de buurvrouw al uren thuis was en dat ze had gekookt. Ze gilt er achteraan: “waarom heeft Allah mij deze niks nut gegeeft”. Eigenlijk wil je er om lachen, maar voor je ook maar een grijns op je gezicht kan zetten. Pakt iets je bij je haren. Je schrikt er zo van dit keer was je er niet op voorbereid.
Je broer trekt expres extra hard aan je haren. Hij vraagt; waar je was vuile xxxx?”. Hij is zo gemeen tegen je. Je kan het niet begrijpen; hoe kan hij zich er nou mee bemoeien? Je wil je nog verzetten.. Dat maakt je broer alleen nog kwader. Hij geeft je een hele harde stomp in je buik. Je snakt naar adem en je wilt gillen.. Maar het helpt toch niet. Je blijft in gebukt staan. Je broer gilt: “vuile xxxx dat je bent”. Je moeder kijkt toe. Je probeert op te kijken en het enige wat je ziet is haar glimlach. Ze geniet van je pijn. Je ondragelijke pijn waar je al zo lang mee leeft.
Dag in dag uit is dit wat je thuis aantreft. Is het je vader niet die je in elkaar slaat is het een van je broers wel. Je vraagt je af wanneer het op zal houden? Je broer gilt nogmaals: “vuile xxxx” en schopt je letterlijk naar boven. Je blijft even stil zitten bij de bovenste trap. Je hoopt, smeekt alles en iedereen om er een einde te maken. Je wilt niet meer ademhalen. Je hoopt dat je lichaam het nu begeeft. Keer op keer vraag jij jezelf af; “ Waarom nu niet, Waarom kan je hart niet gewoon stoppen want wat heeft het leven voor zin?”.
Je probeert op te staan. Je hebt zo veel pijn. Stap voor stap loop je richting je kamer heel voorzichtig schuif je jouw kamerdeur open. Je staat even stil voor de deur opening en vraagt jezelf af; “wanneer het opzal houden?”. Je kamer is helemaal over hoop gehaald. Echt alles maar dan ook alles lag overhoop. Waarom doen ze je dit aan? Wat had jij ze ooit misdaan?
Je loopt naar je bureau je kijkt tussen je engelse boeken. Je haalt diep adem en slaat je boek open.. Gelukkig je brief zit er nog in. Je bedenk je; of dit is wat je wil Of dit is waar je van droomde? Je hebt er wel eens vaker over nagedacht maar het nooit gedurfd.
Je liet je rustig op je bed neervallen met de brief in je handen. Je had overal pijn, je hart was gebroken, je voelde niks meer, je gezicht was rood en blauw en er kwam bloed uit je neus, maar dat was niet meer dan normaal het viel nog wel mee. Je voelde niks meer, bijna niks meer alleen de pijn. Pijn die deel van je leven was geworden. Je leefde al maanden met je pijn samen, maar nu deze dag nam je pijn de overhand. Het was anders dan al de andere dagen. Je probeerde op te staan en je liep voorzichtig naar je nachtkasje. Je haalde wat tijdschriften weg en daaronder lag een potje. Je haalde het te voor schijn zonder er over naar te denken draaide je het potje open. Er kwam een stoflucht vanaf je had het potje de vorige keer zo goed dicht gedraaid, maar voor nu was het potje open. Zonder verder na te denken sloeg je het potje achter over en begon te kauwen. Je voelde niks, helemaal niks alleen die verschrikkelijke pijn die jou eigen was geworden.
Daar stond je in afwachting wat je lichaam zou doen, je ogen waren gesloten je wilde niet meer kijken nooit meer kijken.
Je ledenmaten werden zwaarder, je voelde je licht in je hoofd worden, je hart ging te keer en je begon te zweten als een gek. Het maakte je niet uit voor je in het potje kon kijken zakte je in elk.

Daar lag je even loos op de grond niemand die zich om je bekommerden niemand die van je hield…

Je brief lag op bed

23-05-2002, 20:47
AUTEUR: JUST-SOMEBODY

Je loopt met een tevreden gevoel naar huis… je heb een leuke dag gehad.. en je hebt zo gelachen.. je denk terug aan de momenten en schiet in een deuk.. Tegelijkertijd gaat er een andere gedachten door je heen.. die het over neemt van alle mooie momenten van de dag.. je hoort je moeder een zin zeggen:
Alles je te veel lacht dan komt dat allemaal terug in huilen.. voor even leek het of je bang was.. je moeder haar woorden ging geloven.. maar het was voor even.. de leuke momenten namen al snel de overhand in je gedachte.. je floot met de externe geluiden die er om je heen aanwezig waren.. ineens ging je telefoon.. je moppert zoekt in je tas.. je kan hem niet vinden.. je moppert er achter aan dat je eigen schuld is.. waarom moet je ook altijd met de trend mee doen.. want iedereen weet gewoon dat een kleine telefoon stoerder is, maar of het handig is, is ten tweede.. he he daar komt je telefoon te voor schijn.. heel de straat heeft kunnen mee genieten van je deuntje.. cheb galied. Op zijn best… je kijkt nog even snel op het schermpje.. je baalt er zo van dat mensen anoniem bellen.. maar je denkt er niet eens verder bij naar en neemt de telefoon op…
Ja hallo met mij…. daarna werd het stil.. muis stil.. je wilde luisteren wat de stem aan de andere kant van de lijn je te vertellen had… je kijkt even om je heen.. en vraagt de persoon zichzelf te herhalen.. even sta je stil… je drukt je ene oor dicht.. en vraagt nog een keer voor verheldering….
Je hart gaat te keer.. het lijkt wel als of ie er elk moment uit kan schieten… je begint te trillen.. het lukt je nog net om je telefoon vast te houden… je benen gaan te keer.. je probeert je telefoon met twee handen vast te houden.. maar je blijft maar trillen… ineens voel je jezelf heel zwak worden.. alles om je heen begint te draaien.. je kan nog net hou vast vinden bij een prullenbak… die nog geen 20 cm van je af stond… de prullen bak was je net niet eens opgevallen.. even blijf je staan.. levenloos sta je voor je uit te staren… alles om je heen is verdwenen.. je bent alleen.. helemaal alleen en hoort geen enkel ander geluid… je weet niet wat je tegen de stem aan de andere kant van de lijn moet zeggen.. je bent stil.. je weet niet wat je moet zeggen.. het enige wat je kan is levenloos voor je uit staren… het begint beetje bij beetje tot je door te dringen.. maar je wil het niet geloven.. je wil het niet begrijpen.. je wil niet dat het waar is.. je blijft het ontkennen. de persoon aan de andere kant van de lijn vraagt je: “of je er nog bent.. en zegt dat niemand het begrijpt, niemand het aan had zien komen”.
Je staat nog steeds stil… je wil door je knieën zakken.. jezelf op de grond laten zakken… en nog dieper dan dat.. je zou willen dat de grond voor je voeten open zou barsten dat je er in kon springen.. maar er gebeurde helemaal niks…je voelde je ogen zwaarder worden… het leek wel als of iemand peper in je ogen strooide… je had zo’n pijn ineens… de tranen namen de over hand.. met je ene hand had je nog steeds te telefoon vast.. met je andere hand veegde je de tranen weg.. maar het had geen zin.. de tranen bleven komen.. na enkele minuten zei de stem aan de andere kant dat hij ging ophangen.. er moest nog zo veel geregeld worden… er moesten nog zo veel mensen gebeld worden… maar jij wilde niet dat hij ophing.. je wachte op het moment dat hij zou zeggen dat het een geintje was, maar voor je het wist was het enige wat je hoorde TUT TUT TUT en het ging maar door.. je wilde je telefoon uitzetten, maar je kon het knopje niet vinden.. je wilde hem en zijn familie veel succes wensen.. ghadem allah azerkom zeggen, maar het was al te laat… hij had al opgehangen…
Je bleef daar levenloos staan.. met de gedachten aan haar.. je beste vriendin… is ze echt van ons heen gegaan????

23-05-2002, 20:50
AUTEUR; farid130

Buzzzzzzzzzzzzzzzzzzz!!!
Schit! half acht al!? Vandaag is mijn grote dag. Ik spring mijn bed uit om mij vervolgens tot het douchen te wenden, mijn moeder had gisteren avond gelukkig al mijn pak voor mij gestreken anders zou ik nu gegarandeerd te laat komen. ik neem snel een ontbijtje en loop al kauwend de deur uit om de bus van 08:10 te halen, die mij brengt naar Nationale Nederlanden waar ik een sollicitatie gesprek heb voor de functie controller. ...daar aangekomen en na te zijn ontvangen door de heer Hoevenaars, word ik geleid naar een kamertje met nog eens een man en twee vrouwen, ik weet nog dat de gedachte "ik hoop dat die vrouwen geen sexisten zijn" mijn hoofd doorkruisde. Het viel gelukkig allemaal mee; het was zelfs positiefer, er werd meteen verteld dat ik aangenomen ben! Ik slaakte een innerlijke kreet van vreugde uit en werd prompt door de heer Hoevenaars geintroduceerd op de afdeling waar ik te werk gesteld zou worden. Het waren allemaal vrij jonge mensen, maar er was een iemand in het bijzonder die uit het oog sprong! Ze zat daar met haar zwarte haren en bruine ogen; eigenlijk zo uit een sprookjesboek gevlogen. Ik was ontzet en als aan de grond genageld toen ik aan haar werd voorgesteld. Met een stem waar het begrip bescheidenheid niet eens bij komt kijken, zei ik: ik ben Farid.
Ze antwoorde met een stem die als hemelse gezang in mijn oren klonk: Fatima. Ik keek haar op dat moment zooo intens en zooo innig aan dat ik vreesde dat de heer Hoevenaars dit alles opmerkte, tergelijke tijd overheersde echter de gedachte dat ik verliefd was op het eerste gezicht, iets wat ik nog nooit eerder had ervaren, maar waarvan ik zeker wist dat dit het moest zijn. terwijl ik aan de rest van de collega's werd voorgesteld verkeerde ik in een hele andere wereld, een wereld waar het vraagteken koning is. Vragen als: wat ik moet ik met dit gevoel voor een totaal vreemde aan? Is het wederzijds?
Meneer hoevenaars bracht me terug naar het kamertje waar hij mijn nog enkele instructies gaf. Het enige wat ik mij daarvan kon herinneren toen ik weer via de voordeur naar buiten ging is dat hij zei: na het weekend moet je beginnen. Vaak wordt gezegd dat als je naar iets verlangt de tijd trager loopt, echter duurde dit een eeuwigheid!
Meteen toen ik thuis was vroeg mijn moeder hoe het was gegaan. Ik zei met een verslagen blik: wel goed! ...maar waarom kijk je dan zo down,..nou gewoon omdat ik moe ben zei ik geiriteerd. Ik gooide mijn colbert op de bank en ging regelrecht naar mijn kamer waar ik deze hele gebeutenis nog eens zou overdenken!
Mijn god!! Verliefd! Ik dacht meteen aan wat mijn neef eens ooit tegen mij zei toen hij verliefd was op een meisje: Verliefdheid en liefde zijn emoties met alleen uitersten, ze verijken je leven optimaal of zorgen voor enorme leegte. Het laatste was exact wat ik voelde!

Alles wat ik dat weekend deed stond in teken als voorbereiding op maandag, de dag dat ik er achter zou komen of dit gevoel bij ontmoeting wederom zich kenbaar zou maken. Ik ging die zaterdag naar de disco met mijn vrienden maar was absoluut niet te genieten! Ik leefde als een zombie en was verdwaald in mijn gedachten!

............Maandag 06:30. Ik heb de hele nacht geen oog dicht gedaan en dan wel te bedenken dat ik de gene ben die altijd tegen zijn vrienden zegt: wat een sukkels zijn jullie, hoe kunnen jullie nou zooo in de wolken zitten door een meisje!
Ik woelde nog een half uurtje in bed en stond op om de rituelen van de ochtend uit te oefenen.
.....de bus van acht uur nemen leek mij verstandiger, gezien het feit te laat komen op de eerste dag niet echt bevorderlijk was voor je reputatie, dit werkt versterkt zoals jullie inmiddels al weten door een ander motief.
... Ik kwam een kwartier te vroeg aan op de afdeling, zag al wel een aantal mensen zitten maar geen Fatima! Ik liep naar een van de mensen toe om te vragen of de heer Hoevenaars al aanwezig was. Men verwijsde mij naar een kamer gelegen aan het einde van de gang.
Ik klopte aan en werd begroet door de heer hoevenaars met goedemorgen en vertelde mij gelijk dat ik door hem een plaats toegewezen kreeg en dat vandaag niet meer dan een introductie dag zou zijn.
Ik liep met hem mee naar de afdeling en zag tot mijn schrik Fatima al zitten, met tegen over haar nog een leeg bureau.. ZOU HET????
Jawel meneer Hoevenaars dirigeerde mij naar die exacte plek, de plek die voor altijd m'n leven zou veranderen, alsof ik in een goddelijke stoel werd gelicht.
Ik ging zitten en krijg de instucties de regelementen van het bedrijf door te lezen. Toen ik net wou beginnen met lezen voelde ik de blik van Fatima op mij neerdalen. Ik durfde niet omhoog te kijken, omdat ik bang was verblind te worden door de schittering van haar ogen.
Na twee minuten te doen alsof ik aan het lezen was werpte ik op een heimelijke manier een blik op haar, ze keek me echter tot mijn schrik tegelijker tijd aan. ....oohhh goeiemorgen zij ik haast op een feministische toon; ze glimlachte en wenste mij ook een goedemorgen.
Ik vroeg haar of ze hier al een tijdje werkte? Ze zei: al twee jaar.
Het gesprek stagneerde nogal, dus besloot ik maar weer verder te gaan met foplezen. De hele ochtend zat ik te denken over de vreselijke indruk die ik had achtergelaten, ik dacht er zo hard over na dat ik er af en toe van overtuigd was dat mijn collega's mijn hersenen konden horen kraken. Tegen de lunchpauze aan het ik echter iets besloten wat tegen mijn natuur, karakter en principes was: ik zou Fatima in de pauze vertellen dat ik haar leuk vind.
Het was 01:30 en de lunchpauze zou gaan beginnen, Fatima bleef zitten en pakte wat boterhammen uit haar tas. Ze vroeg of ik een van haar boterhammen met kaas wou. Ik weigerge beleefd en kuchte even aloverens ik met een liefelijke stem zei: Fatima ik moet je wat VERTELLEN......................................... ....

23-05-2002, 22:14


auteur just-somebody

Ik moest denken aan vorige week toen ik hem nog aan de telefoon had. Ik kan het nog zo voor de geest halen. Ik kroop over de wolken ik liep niet meer. Ik viel bijna flauw. Ik kan me ook niet meer herinneren hoe ik thuis ben gekomen. Ik liep snikkend over straat. Het interesseerde mij niet wat anderen van mij dachten. Het ging nu niet meer om de buiten wereld. Het ging mij om mijn wereld. Die naar gister ineens instorten
Ineens schrok ik en spong opzij stomme auto gil ik. Kunnen mensen dan helemaal niet meer uitkijken. Ik moest naar mijn werk maar ik had echt geen zin. Geen zin om op te staan geen zin om wat te doen. ik wilde alleen zijn. denken aan jamila. Wachten op haar telefoontje maar daar kon ik heel mijn leven nog op wachten. Hoe kon ze nou zo iets doen? waarom heeft ze het niet verteld. ik kan het gewoon niet begrijpen dat iemand er eigenhandig een eind aan maakt. Ik loop maar wat voor mij uit te staren en hoop eigenlijk nooit op werk aan te komen. ik graai in mijn tas opzoek naar peuken. Eigenlijk vind ik roken vies maar ik doe het toch maar. ik kan mezelf nog herinneren dat ik samen met jamila op het dak een peuk had gerookt en dat wij wel 2 bussen deo leeg spoten wat hadden wij een lol. Ik was nu weer begonnen. Wij hadden elk beloofd dat wanneer wij het moeilijk hadden mochten roken, maar nu moest ik het alleen doen dat is moeilijk.
Nog 100 meter en dan ben ik er eindelijk. De stappen wegen zo zwaar. Het lijkt wel een eeuwigheid, maar ik moest gewoon. Ik moest gewoon weer werken. ik moest onder de mensen zijn volgens iedereen maar dat was niet wat ik wilde. De afgelopen week was echt een hel nadat ik het hoorde heb ik mezelf opgesloten en ben ik de volgende dag pas weer naar buiten gekomen. Ik moest wel. Want ik moest mezelf ziek melden.
Nu ben ik hier weer. Het grote saaie gebouw waar helemaal niks gebeurde waar iedereen zo zakelijk was tegen elkaar, maar goed daar was de grote draaideur. Het koste me zo veel moeite om kracht te zetten. Het leek wel een eeuwigheid te duren voor er beweging in kwam.
Ik was hier voor het weekend nog even om wat dingen op te halen. Ik had nog een stapel werk voor mij maar ik had een goed excuus. Ik moest denken aan het woord goed? wat was er nou goed aan. ik was mijn beste vriendin veloren was dat nou goed. ik kreeg tranen in mijn ogen bij de gedachten.
De klok geeft 9:00 en ja hoor daar komt meneer hoevenaars aan lopen met nog iemand. ik kijk en kijk nog eens en neem het hele beeld op. Het is die jongen die hoevenaars vrijdag aan mij voorstelde. hoe heet hij ook alweer vroeg je jezelf af. oja zijn naam was farid. Hij was aangenomen blijkbaar. Ik voelde mijn hart steeds harder kloppen en wist me geen houding te geven. Ik werd helemaal rood en ik zag dat meneer hoevenaars het merkte.
Hij kreeg het bureau van anelies aangewezen, maar zij zou toch gewoon terug komen naar haar zwangerschapsverlof? Maar ik kreeg geen tijd om er verder over na te denken.
Hij keek mij aan Hij bleef mij aankijken en begreep echt niet wat hij nu aan mij zag. Ik zag er niet uit. Mijn haar was helemaal vet en ik had het in een staartje als of ik het drie jaar niet gekamd had. Ik had een stomme spijkerbroek aan met daarop een stom bloesje Wij moesten altijd zakelijke kleding aan, maar daar trok ik mezelf niks van aan. ik was een uitzondering ik had net mijn beste vriendin verloren. Ik had pijn de ondraaglijke pijn. De pijn die niet weg wilde gaan, maar de pijn die ik heel even vergat. Ik kon het ook niet plaatsen maar ik vond wel dat ik een kop koffie verdiende en liep weg. bij de koffie automaat stond een grote rij. Ik baalde daar altijd zo van. al die leeghoofden moesten allemaal zeghma koffie en ik moest wachten. Eindelijk ik was aan de beurt en liet bijna mijn kop koffie vallen. Ik was zwaar aan de nicotine en cafeïne maar ik verzon telkens een excuus maar nu mocht ik. Mijn lichaam werkte alleen nog maar op koffie was niks anders meer gewend.
Ik kwam terug en hij keek mij nu recht in mijn ogen aan en zei op een vreemde toon;
“oohhh goeiemorgen”. Ik glimlachte naar hem en wenste hem ook een goede morgen. Ik probeerde te werken maar zag dat hij mij aan keek en bleef kijken. Op een gegeven moment vroeg hij of ik hier al lang werkte. Mijn antwoord was misschien kortaf maar ja. Hij ging door met werken en ik natuurlijk ook. Ik kon het niet laten om elke keer op te kijken maar hoopte dat hij het niet zou merken.
Het was 01:30 en de lunchpauze zou gaan beginnen, ik bleef zitten en pakte wat boterhammen mijn tas. Ik vroeg of hij een van mijn boterhammen met kaas wou. hij weigerde beleefd en kuchte even alvorens en met een liefelijke stem zei hij: “Fatima ik moet je wat VERTELLEN......................................... ....

24-05-2002, 12:46
Beste Just-Somebody,

Ik heb al een klein vervolg geschreven. Hij staat onder de topic In de ban van Fatima.

Groetjes,
Farid

24-05-2002, 13:36
Nou als iedereen hier verhalen aan het schrijven is...doe ik het maar ook.......here it comes.....

DIE OGEN DIE MIJ HEBBEN VEROVERD...


Het was een donderdagochtend, wij zaten zoals gewoonlijk in de kantine, wij hadden alles afgerond van school dus hadden eigenlijk niets meer te doen. Mijn vriendin kwam met het voorstel om naar Amsterdam te gaan.....zo gezegt zo gedaan...Wij naar het centraal station van Rotterdam om daar de trein naar Amsterdam te nemen. Wij zijn om 12.00 vertrokken...en het duurt minstens een duur voordat we daar zijn, maar ach, wij hadden lol en namen iedereen van top tot teen op (wat hadden wij anders te doen). Er was 1 jongen die mij eigenlijk al langer is opgevallen, maar ik heb niet zoveel aandacht aan hem geschonken, totdat mijn vriendin opmerkte dat die mooie jongen wel heel vaak mijn kant op keek. Elke keer als hij mijn kant opkeek stoote zij mij aan. Hij zag er leuk uit moet ik eerlijk bekkenen, donker bruine trui een vale donker blauwe spijkerbroek en donkerbruine schoenen....hmmmmmm....smaak had hij ook...hij had een mooie bruine huidskleur...gitzwart haar....en zijn ogen...o, shit...ik keek precies in zijn ogen en kon niets anders doen als hem aan blijven kijken...hij bleef ook terug kijken...bij Allah...wat een mooie ogen..."over enkele ogenblikken...station Leiden" hoorde ik door de boxen en ik was weer bij kennis....mijn vriendinnen hoorde ik lachen over een paar schoenen die ze aanhad, maar het enigste waar ik aan kon denken was die jongen...wie is hij in hemelsnaam...en waarom voelde ik mij zo opgelaten...ik kon er niets aan doen, ik keek weer jou kant op en....je glimlachte..zo mooi....ik glimlachte terug, tenminste iets dat er op leek...ik wist niet eens meer hoe ik normaal lachen moest. "over enkele ogenblikken komen wij aan op Amsterdam centraal...dit is tevens ons eindbestemming"....mijn vriendinnen stonden allemaal op en ik volgde hun voorbeeld..."Noor...is studie binnen dat je weet...anders moet jij betalen...ik ben arm"....ik lachte naar haar..
'ik weet niet...volgens mij wel...het is toch al 22 Maart"...met veel herrie stapten wij uit...ik keek achterom...ik zag je de uitgang naderen...jij keek achterom...maar ik kon gelukkig nog net jij blik ontwijken. We liepen de trap naar beneden...ik keek nog om me heen, maar zag je niet meer...jammer..maar het kon de pret niet bederven die ik had met mijn vriendinnen...wij zaten aan tafel in een eethuis toen mijn vriendin opeens zei.."hey Noor...is dat niet die gozer van de trein?"...."menie?" vraag ik..."tieha...zie je hem niet dan...daar o...je vindt hem wel leuk"..."Waaaat...ik!?....echt niet..sodemieter op joh!"......"Noortje is verliiiiehhhhhiefd"...klonk het in koor...ik lachte en keek die kant op die mijn vriendin aanwees...en ja hoor, daar was je...je was met nog een paar anderen, die ook onze kant opkeken...O, mij god..." hey...die dikke komt onze kant op" zegt mijn vriendin..."mag ik jullie misschien wat vragen?" vroeg die jongen die iets van je weg heeft maar wel voller was als jij..."hangt ervan af WAT je wil vragen" antwoord mijn vriendin..."mijn broer daarzo...vindt haar leuk....hey Aziz!!! zij is het toch!!!"...je lachte verlegen en sloeg je ogen neer...je zei wat tegen een ander jongen.."a sahbie...is zij het of niet man?!"...je wenkte je broer naar je toe...jou broertje ging zitten en jij schoof je stoel naar achteren..en stond op..."Hey Noor...wij komen zo...wij moeten...uhhhhh...iets halen..ik bel je zo wel...waga?"...ik had niet eens de kans om te antwoorden of ze stonden allemaal lachend weg...ook jou vrienden zag ik weggaan..."later.." hoorde ik je ze na roepen...je kwam mij kant op...heel rustig...ik wist bij god niet waar en hoe ik moest kijken..........

24-05-2002, 19:10
auteur: farid130

Ehmmm…. Ik wil even kwijt… ehmm… Ik wil even vragen. Ik twijfelde en bij twijfel verlies ik altijd mijn moed, dus vroeg ik met een teleurstelling in mijn stem: waar is het bedrijfsrestaurant? Begane grond, vraag het daar dan maar nog een keer zei ze. Nooit gedacht dat liefde zo een uitwerking kon hebben. Ik ben eigenlijk een vrij uitgesproken persoon en zeg wat er op mij tong ligt, maar nu leek het alsof er een lijn om mijn nek is gebonden, mijn gevoel was overgeleverd aan de grillen van haar opmerkingen en haar doen en laten. Ik heb verder toen de hele dag min of meer versuft achter mijn bureau gezeten en de tijd was meer dan ooit genadeloos. Op de radio draaide trouwens een nummer van Marco Borsato, die op een iets andere manier een redelijke weerspiegeling gaf van mijn gevoelens…het ging ongeveer zo:

Als er nooit meer een morgen zou zijn
En de zon viel in slaap met de maan.
Heb je enig idee wat het met je zou doen, als je nog maar een dag zou bestaan.
Zou je hart zich weer vullen met vuur, van de eeuwige schaamte bevrijd.
Keek je niet meer benauwd naar de klok aan de muur,
kwam je los uit de greep van de tijd.
Zou de toekomst niet langer je leven bepalen,
Was je, je held of heldin van je eigen verhalen,
Al was het maar voor een dag.
Zou het leven niet langer je denken beheersen en leefde je voor het moment.
Met een luisterend oor voor het kind in jezelf zou je eindelijk zijn wie je bent.
We verbannen de dromen naar morgen en later maar doet het je stiekem geen pijn,
Dat je dan pas zou doen wat je altijd al wou.
Als er noot meer een morgen zou zijn!

De terug reis naar huis die dag leek zoo onwerkelijk; mensen liepen als schimmen aan mij voorbij. Thuis aangekomen had mijn moeder de marmita al reeds opgeserveerd, maar ik had geen trek en ging meteen naar mijn kamer en zette de televisie aan waarop ironisch genoeg net de serie unhappely ever after begon.
….een uur later; mijn zaktelefoon ging af, het was een van mijn beste vrienden Ali die vroeg of ik zin had om met hem en een aantal andere kennissen te gaan poolen. Ik zei: dat ik geen zin had en moe was. Nog steeds ben ik onder de indruk van de overtuigingskracht van Ali, hij wist me als vanouds toch over te halen om mee te gaan. Achteraf ben ik hem daar eeuwig dankbaar voor, want het was een van de dingen die voor een andere wending in mijn leven hebben gezorgd.

We kwamen aan in het poolcafe en ik ging meteen achter de bar zitten waar ik een cola bestelde. Mijn vrienden gingen gulzig op de biljarttafels af om daar vol trots hun pool kunsten tentoon te stellen. Het was er druk die dag, maar nooit drukker dan het was tussen mijn oren. Waarom kon ik haar gewoon niet uit mijn gedachten zetten. Het was immers nog een totaal vreemde. Net voor dat ik die gedachte verder af kon maken hoorde de ik wat kabaal bij de ingang van het café. Het waren een paar meiden die luidkeels aan het kletsen waren, net toen ik mij weer wilde omdraaien zag een dame in dat zelfde gezelschap naar me zwaaien. Toen ze wat dichterbij kwam zag ik dat het de vrouw was die al enkele dagen mijn hart in een wurggreep had!
Ze kwam nogal nonchalant op me af lopen en zei: hallo Farid wat toevallig dat ik je hier tegenkom. Ik bevestigde dit en vroeg of ze hier vaker kwam, waarop ze nee antwoordde. Dit is eigenlijk de eerste keer. Ik bood haar wat te drinken en ze ging vervolgens naast me zitten. Het leek op dat moment wel alsof ik meerdere harten had want ik voelde hem overal bonken. Ze stak een sigaret op, waarop ik een beetje verbaasd en verontwaardigd naar keek. Dit had ze door en zei: ik ben pas een week geleden begonnen. Stress, zei ik. Nee, ik heb een week geleden een van mijn beste vriendinnen verloren. Ik merkte op dat het water haar in de ogen lag. Op dat moment wilde ik niets anders doen dan haar omhelzen en vertellen dat het allemaal goed komt en de tijd de wonden heelt, maar dat klonk zelfs cliché in mijn eigen oren!!
Ik vertelde haar dat ik begreep in welke situatie zij nu zat omdat ik drie jaar gelden ook een vriend heb verloren aan een enge ziekte. Het gevoel van ongeloof heerst dan, het gevoel dat die persoon je elk moment kan bellen. Ik kan me nog het intense verdriet herinneren en de lidtekens op mijn ziel voelen zei ik op een toon die haar klaarblijkelijk raakte. Misselijkheid, het niet goed kunnen eten of slapen, terwijl je leven gewoon verder moet gaan. Dus ik adviseerde haar om rustig de tijd te nemen om het te verwerken en er met mensen over te praten waarvan ze zeker wist dat ze een goed luisterend oor hebben. Een beetje met ongeloof in haar ogen keek ze me aan en zei: dank je wel! We praatten nog wat door over onze hobby’s, gezinssituatie etc. etc.
Ik voelde me na drie kwartier zo op mijn gemak dat ik uit het niets aan haar vroeg: heb je een vriendje? Ik zag haar ogen een beetje verdraaien, waarop ik meteen zei ooh sorry dat zijn natuurlijk niet mijn zaken…….

24-05-2002, 19:12
Ehmmm…. Ik wil even kwijt… ehmm… Ik wil even vragen . waar is het bedrijfsrestaurant?”. Ik dacht nu gaat het komen. ik was al vanaales aan het verzinnen in mijn gedachten, maar damn wat was dit nou voor een vraag. Ik keek hem een beetje vreemd aan en moest er om lachen ik zei: “Begane grond, vraag het daar dan maar nog een keer”
Ik at mijn boterhammen op en ging weer aan het werk. ik baalde er wel van dat hij weg ging, maar hij zou toch zo terug komen.
Daar kwam hij aan lopen. Hij had een apart loopje en ik deed als of ik hem niet zag. Hij zei die middag niet veel. hij leek zo in zichzelf getrokken, maar ik was ook niet bepaald spraakzaam.
Ik vond hem leuk en hij zag er echt kei lekker uit maar ik mocht nu niet aanmezelf denken. Nog voor ik die gedachten af kon maken hoorde ik het volgende nr op de radio;

Als er nooit meer een morgen zou zijn
En de zon viel in slaap met de maan.
Heb je enig idee wat het met je zou doen, als je nog maar een dag zou bestaan.
Zou je hart zich weer vullen met vuur, van de eeuwige schaamte bevrijd.
Keek je niet meer benauwd naar de klok aan de muur,
kwam je los uit de greep van de tijd.
Zou de toekomst niet langer je leven bepalen,
Was je, je held of heldin van je eigen verhalen,
Al was het maar voor een dag.
Zou het leven niet langer je denken beheersen en leefde je voor het moment.
Met een luisterend oor voor het kind in jezelf zou je eindelijk zijn wie je bent.
We verbannen de dromen naar morgen en later maar doet het je stiekem geen pijn,
Dat je dan pas zou doen wat je altijd al wou.
Als er noot meer een morgen zou zijn!

Ik moest denken aan jamila voor haar was er nooit meer een morgen, zal er nooit meer een morgen zijn. nooit meer zal je samen met haar zijn, dat deed je zo veel pijn. Voor even was je alles kwijt maar dit nr drukte je neus op de werkelijkheid. Heb je enig idee wat het met je zou doen, als je nog maar een dag zou bestaan.. die woorden dreunen door en door. Ik kan ze niet vergeten. Even denk ik in een beeld vorm wij samen. Wij die alles wilde delen met elk wij die eeuwig samen zouden zijn. maar nu moet ik alles alleen doen want er zal nooit meer een morgen zijn voor ons twee samen. Met tranen in mijn ogen sta ik op. Ik hoop niet dat hij het gezien heeft. Ik loop snel naar de wc en sta te huilen. Huilen om haar. mijn lieve jamila waarom kom je niet teruggg???

Nooit meer zal ik nog mogen genieten nieten, nooit zal zij de man leren kennen waar ik mee zou gaan trouwen. al deze gedachtes deden mij pijn. De ondraaglijke pijn die sinds vorige week mijn eigen was geworden. Ik stond er mee op en ik ging er mee slapen. Niemand die het begreep, niemand die zich in mij kon verplaatsen. Al die goede bedoelingen van iedereen. Maar goed ik moest weer aan het werk, want wat zou farid denken als ik zo lang weg zou blijven. Even keek ik in de spiegel trok alles even recht en keek nog een keer. Schoof richting de spiegel en damn wat zag ik er uit. Waarom moest juist vandaag die farid komen? waarom wist ik er niks van, maar goed ik moest redden wat er te redden viel. Hij zal wel denken dat ik arrogant ben, dat ik net als al die andere marokkanen ben, nou dan heeft hij het mooi fout. Ik liep nog wat verder te mopperen en liep bijna tegen de deur op. Ik stond maar te trekken aan die deur en toen vloog de deur aan de andere kant op. Ik moest namelijk duwen en dat werkt hier al 2 jaar. Ik was gewoon versuft en dat kon alles verklaren. Terug aangekomen bij het bureau was farid weg. hij was zomaar weg gegaan zonder iets te zeggen wat gemeen. Hij zal wel gedacht hebben. ooit zal ik het hem wel uitleggen, maar niet nu. Ik draaide om en de klok sloeg 3 minuten over 5. Ik moest eens huiswaarts gaan.
Buiten op het terein kwam ik anna tegen. Ze vroeg mij of ik zin had om vanavond mee te gaan. eigenlijk wilde ik helemaal niet. ik wilde gewoon alleen zijn denken aan jamila. Samen met haar zijn en onze momenten en ik sloeg het aanbod af. ik wilde niet tussen de mensen zijn. naar veel aandringen besloot ik uiteindelijk toch mee te gaan. er gingen nog meer collegas mee en het kon wel gezellig worden. Anna liep weg en je was helemaal veregeten te vraag waar jullie heen gingen, maar het zou goed komen. ze kwam mij rond 20:00 ophalen en dan zou ik wel zien.
Ik keek in de spiegel en stomd mezelf versufd af te vragen hoe ik nog goed voor de dag kon komen met zo’n gezicht. Damn die wallen, die kringen al die pukkels het was een vatale ramp. Ik wilde niet nog lang in de spiegel kijken maar ik deed mijn best. Ik was al 2 uur verder en was inmiddels alweer thuis en had zelfs naar een week weer wat fatsoenlijks gegeten. Mijn moeder stond er op en onder toezicht moest ik alles opeten.
Nu stond ik dan in de douch met een ramp in de spiegel, maar ik moest opschieten, voor ik verder na kon denken moest ik redden wat er nog te redden viel.
Daar hoorde ik de bel gaan. mijn moeder riep “fatimaaaa anna voor je aan de deur”. Snel trok ik een broek aan en viel bijna over de xxxxxx. Ïk kom zo gil je, laat haar maar ff binnen”.
Ik moest de laaste dingen nog doen en viel echt weer bijna van de trap. Ik ben echt zo een klungelaar. Het is gewoon niet meer te geloven.
Ik hoorde de deur achter mij dicht klappen. Ik wist dat mijn moeder daar een hekel aan had en dat ze vast nog schreeuwde; ‘zachtjes fatimaaaa’. Maar het was te laat.
Anne liep voor mij en ze moest zo om mij lachen, het was haar ook al opgevallen dat ik zo’n klungel ben, maar ja. Ik vroeg haar waar we heen gingen en wie er uiteindelijk mee gingen. Dat was altijd nog maar de vraag. We gingen naar het poolcafe nou daar hield ik helemaal niet van, maar ik wilde de sfeer niet bederven. Volle goede moed probeerde ik alles van mezelf af te zetten en er een leuke avond van te maken. ik moest om 00:00 thuis zijn dus dat was een redelijke tijd.
We moesten even wachten op de andere meiden en toen iedereen verzameld was liepen we naar binnen. We maakte echt veel kabbaal bij binnen komst en iedereen keek onze richting op. Ik moest er zelf wel om lachen. ik keek vol bewondering naar binnen. Ik was hier nog nooit geweest en toen ik verder op keek zag ik 2 bekende ogen. Ik keek nog een keer en ze waren inderdaad op mij gericht. Ik zwaaide maar even, want ik had zo afstandelijk gedaan op kantoor. De meiden waren druk bezig met elk en ik liep even zijn richting op. Ik zwaaide en liep volle moed door. Hij glimlachte naar mij.
Ik liep zo nonchalant mogelijk en deed echt zo mijn best. Zou hij het merken dat mijn hart zowat mijn lichaam uit springt. Nou het interesseerde mij niet en ik liep gewoon door.
Mijn openningszin was dan ook; “hallo Farid wat toevallig dat ik je hier tegenkom”. hij bevestigde dit en vroeg of ik hier vaker kwam, waarop ik “nee Dit is eigenlijk de eerste keer”. Hij wist natuurlijk helemaal niet dat ik geen zin had ofwel ik wilde in de eerste instantie helemaal niet mee, maar ben blij dat ik het toch gedaan heb. Maar hij mag niet merken dat ik hem ook leuk vind, want dan gaat hij denken dat ik net zoals al die andere ben en dat wil ik niet.
Hij bood mij wat te drinken. Ik probeerde het ijs te breken en besloot naast hem te gaan zitten. hij keek mij op dat moment zo lief aan, maar ook een beetje verbaast. Hij had denk ik niet verwacht dat ik naast hem zou gaan zitten, maar ja iemand moet toch de eerste stap zetten. ik moest er ook wel om lachen. met deze gedachten zocht ik naar mijn peuken. Ik kon ze niet vinden. Uiteindelijk kwamen ze te voor schijn en nu mijn vuur nog. Ik stak mijn peuk op en de eerste hijs was echt lekker. Normaal gesproken kon ik er niet zo van genieten maar nu wel.
Je was zijn bijzijn helemaal vergeten, wat zou hij nu wel niet denken. Je vond dat je het even moest uitleggen want je zag dat hij je een beetje verontwaardigd en verbaast aan keek.
Ik begon als volgt: ”ik ben pas een week geleden begonnen. Stress, zei ik. Nee, ik heb een week geleden een van mijn beste vriendinnen verloren” ik merkte dat er tranen aan het opkomen waren. ik had het er nog niet echt met een onbekende overgehad. Ik deed mijn best om mezelf groot te houden, maar ik hoopte zo dat hij het niet door had. Zijn reactie was als volgt; “ de tijd die wonden heelt”.
Het klonk zo cliché zou hij dat zelf in de gaten hebben? ik had wel een respons verwacht maar niet zo een. Ik moest er wel om lachen en het hielp mij mijn tranen in bedwang te houden.
hij vertelde; “dat hij begreep in welke situatie ik nu zat omdat hij drie jaar gelden ook een vriend had verloren aan een enge ziekte. Het gevoel van ongeloof heerst dan, het gevoel dat die persoon je elk moment kan bellen. hij kon zich nog het intense verdriet herinneren en de lidtekens op zijn ziel voelen” zei hij op een toon die mij natuurlijk raakte. “Misselijkheid ging hij verder, het niet goed kunnen eten of slapen, terwijl je leven gewoon verder moet gaan. Dus hij adviseerde mij om rustig de tijd te nemen om het te verwerken en er met mensen over te praten waarvan ik zeker wist dat ze een goed luisterend oor hebben”.
Ik wist niet dat hij zo zou reageren en begreep hem in eerste instantie niet. ik begreep niet hoe hij er zo makkelijk over kon praten maar aan de andere kant had ik zo iets van wel lief van hem.
Ik vond dat ik hem maar moest bedanken en dat deed ik ook. Kon hij zien dat ik er eigenlijk niks van meende?
We praatten nog wat door over onze hobby’s, gezinssituatie etc. etc.
het gesprek liep lekker vlot en ik vergat alles om mij heen. Mijn vriendinnen zullen wel denken maar ja het maakte mij niet uit. Net voor ik die gedachtes af kon maken vroeg hij mij iets; Heb je een vriendje?
Ik vond dat zo’n domme vraag en het verpeste meteen alles. Hoe kon hij zo iets vragen in mijn situatie als of ik nergens anders mee bezig kon zijn. ik reageerde niet en draaide mijn blik weg. een beetje verontwaardigd en volgens mij merkte hij het wel op, hij reageerde dan ook direct; “ooh sorry dat zijn natuurlijk niet mijn zaken…….

24-05-2002, 19:41
auteur farid130

......Ik wilde helemaal niet zo onbeschoft zijn Fatima, helaas is mijn tong mij ver vooruit af en toe. Geeft niet zei ze met een matevan irritatie in haar stem.
Het gonsde weer sukkel, sukkel door me hoofd! Omdat ik even wou ontvluchten aan de schande die mijn vraag had gecreerd besloot ik haar te vertellen dat ik even naar een van mijn vrienden moest om wat te vragen. Ze volgde mij met argus ogen, althans ik voelde ze branden in mijn rug toen ik wegliep. Ik ging naar een van mijn vrienden toe en vroeg of hij wat wou drineken; hij weigerde beleefd.

..Toen ik terug was ging ik weer op de barkruk zitten die mij onderhand zowat een hernia had bezorgt. Oefff dacht ik bij mijn zelf nu zal het lastig zijn om een nog een boeiend gesprek met haar te hebben. Ik keek haar op dat moment aan en glimlachte even vriendelijk waarop ze heel onverwacht zei: Farid heb jij weleens het gevoel van levensmoeheid ervaren. Het gevoel dat je leven op pauze is gezet, het verdwalen in je zorgen en dillama's. Een tijd waarin obstakels hoger dan ooit lijken. Geschrokken keek haar een beetje aan, dit was het laaste wat ik van haar verwachte. Een man zou geen man zijn als hij zich bij zo'n vraag niet zo afvragen waarom een vrouw die hij net heeft ontmoet hem deze gedachten toevertrouwde.

..Ik moest even nadenken over mijn antwoord om mijn stomme vraag van zojuist einigsinds goed te maken. Fatima, allen ervaren wij dat weleens in het leven, hoe je ermee om moet gaan kan ik je niet vertellen. Iedreen heeft daar zijn eigen recept voor. In zulke tijden die jij beschrijft dien je zo sterk mogelijk te blijven en overal een les uit te trekken zodat je in de toekomst beter bestand ben tegen dit soort emoties. Ze keek me vervolgens voor haar doen ongebruikelijk lang aan "Óoh mijn god wat zou ik op dat moment wel allemaal niet geven om toegang te krijgen tot haar gedachten". Ze vroeg me toen als of ik nooit iets had gezegd; wil je wat drinken? Graag zei ik.

Het nadeel van verliefd zijn is dat je achterdochtig bent. Achter alles wat de geen waar je verliefd op bent doet of zegt zoek je iets. Je word haast opgegeten door je gedachten. Plots kwam een vriendin naar toe, ze stelde zich zelf voor en zei tegen Fatima dat ze weggaan, ik zag de twijfel in het gezicht van Fatima een eigen leven beginnen Is goed zei ze, we gaan. Mijn hart viel in stukjes uiteen, althans zo voelde het. Juist nu het ijs onder ons hoorde kraken ging ze weg. Ze zei: nou we zien elkaar weer snel op een sarcastische manier. Ja tot snel zei ik.

De tranen stonden mij in de ogen, wat had ik gefaald. Waarom dit gevoel, waarom heb ik dit gevoel wat bijna grenst aan wanhoop!
Ik vertelde mijn vrienden vervolgens dat ik wegging en wel lopend naar huis ging. Onderweg probeerde ik alles weer op een rijtje te krijgen maar dat scheen niet echt te lukken. Thuis aangekomen was ik verbeten dan ooit. Meteen ging ik naar bed om de volgende dag iets te doen waarvan de gevolgen mij nog steeds achtervolgen.............

25-05-2002, 19:17
Toch was zijn reactie wel lief maar ik kon het gewoon niet begrijpen hoe kon hij nou zoiets vragen. hij zag mijn reactie en hij probeerde er op in te spelen maar ik had echt zo iets van dat gaat zomaar niet. wil je die weg inslaan dan heb je de verkeerde aan mij. Hij zij; “Ik wilde helemaal niet zo onbeschoft zijn Fatima, helaas is mijn tong mij ver vooruit af en toe”. Tja hoe moest ik daar dan op reageren? Ik wist het echt niet en zei maar snel terug: “geeft niet”. Volgens mij merkte hij dat ik het helemaal niet leuk vond want de manier waarop ik het zei kwam een beetje bot over. Ik moest nu de draad maar weer op pakken want hij had het voor nu even verpest.
Ik keek even rond om te kijken waar de andere meiden waren. Eigenlijk wilde ik opstaan maar ik vond het lullig voor hem, dus besloot ik maar te blijven zitten.
Ik wilde net een gesprek aan snijden toen hij zei dat hij naar zijn vrienden ging. ik vond het stom en reageerde er niet op. Ik zat eerlijk gezegd met mijn mond open te kijken hoe hij gewoon opstond en weg liep. Ik zag zijn kontje heen en weer gaan en damn ik kreeg er kriebels in mijn buik van. Hij had echt een lekker geurtje op. Ik rook hem nog beter toen hij opstond en voor mij langs wegliep.
De andere meiden waren druk aan het kletsen en volgens mij hadden ze wat aan de haak geslagen. Anna keek mijn kant op en zwaaide. Ze maakte de beweging van kom je, maar ik deed als of ik het niet zag want ik zag dat farid terug kwam lopen. Ze maakte met haar vingers een L vorm dat was in onze taal de betekenis van losser! Ik schudde met mijn hoofd en ze moest er om lachen, vervolgens stak ik mijn duim omhoog. Toen vormde ze met haar lippen oké want ik kon haar toch niet horen. Daar kwam farid mijn kant op lopen. Ik deed als of ik hem niet zag en zwaaide nog een keer met opzet naar Anna en gebaarde ik kom zo. Ik moest best wel lachen om mezelf maar voor ik de kans kreeg om verder te gaan stond farid weer voor mij. Hij nam plaats op de barkruk en ik zag aan hem dat hij wat wilde zeggen, maar ik liet hem zijn kans niet gaan en vroeg hem; “Farid heb jij wel eens het gevoel van levensmoeheid ervaren. Het gevoel dat je leven op pauze is gezet, het verdwalen in je zorgen en dilemma’s Een tijd waarin obstakels hoger dan ooit lijken”. Hij keek mij heel vreemd aan en ik moest er wel om glimlachen. Het was meer een nepglimlach want achteraf schaamde ik mezelf dood. Ik had gewoon zoiets vreemds gezegd, maar het was er al uit voor ik het zelf in de gaten had. Ik zag hem denken en hoorde zijn hersenen bijwijze van kraken. Hij keek mij doordringend aan en zei; “Fatima, allen ervaren wij dat wel eens in het leven, hoe je ermee om moet gaan kan ik je niet vertellen. Iedereen heeft daar zijn eigen recept voor. In zulke tijden die jij beschrijft dien je zo sterk mogelijk te blijven en overal een les uit te trekken zodat je in de toekomst beter bestand ben tegen dit soort emoties.”
Ik zat met mijn mond voltanden zijn richting op te staren, bij elk woord kreeg ik nog meer kriebels, mijn hart geen steeds sneller te keer. Ik schrok er zelf van. ik had dit nog nooit mee gemaakt en kon mezelf niet in de hand houden. ik wist mezelf geen houding aan te geven. Ik weet niet of het hem opgevallen is, maar damn wat wilde ik hem graag even omhelzen, gewoon zijn lichaamswarmte voelen. Al was hij een onbekende en zou ik het nooit doen, toch verlangde ik er naar. Ik wilde het zo graag even zijn geur opsnuiven zijn stevige armen om mij heen. Zijn zachte stem bij mijn oor die mij gerust stelt en verteld dat alles goed zou komen. ik was voor heel even zo ver weg. ik hoorde zijn woorden in mijn gehoorgang door dreunen.
Ineens was hij uitgepraat ik had het niet aanzien komen. ik was zo in gedachten. Ik was zo ver weg dat ik niet wist hoe ik moest reageren. Ik vroeg op een hele uitgelaten toon; “wil je wat drinken?” ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan maar ja wat maakte het uit. Hij reageerde heel lief en antwoorden; “ja graag”. Voor ik ook maar de kans kreeg om iets te bestelen stond ineens Anna voor mij. ik wist niet waar ik het zoeken moest en stelde ze aan elk voor. Anna stelde voor om naar huis te gaan aangezien ik op tijd thuis moest zijn van mama; met twijfel in mijn stem want ik wilde helemaal niet weg. ik wilde bij hem blijven. Ik wilde al mijn gedachtes waar maken, maar dat kon niet anders zou hij denken dat ik net zoals al de andere ben en dat mag niet gebeuren. Anna keek mij doordringende aan en haar hand kruiste zich, dat wilde zeggen dat we ook later naar huis konden. Gebaren taal was zo makkelijk maar nu moest ik een besluit nemen en mijn reactie was misschien niet geplaatst maar Anna moest er om lachen en begreep hem. Ik pakte mijn tas en groeten hem op een manier als ik een onbekende vaarwel zei, ik ben zo slecht in afscheid nemen dat ik het altijd probeer te ontlopen.

Ik stond samen met Anna op het parkeerplaats en ze vroeg mij naar farid. Ze vond hem een leuke jongen en reageerde kei enthousiast. Anna woont in een buiken wijk ten noorden van waar ik woon. Ze moest altijd een stukje omrijden als ze mij kwam ophalen, maar dat maakte haar niet veel uit. Ik stelde voor om eerder uit te stappen en de rest te gaan lopen. Anna begreep het helemaal en gaf geen reactie. Ze wist ook van de dood van jamila en ze wist dat ik niet te troosten was en ze ontweek dan ook alles wat tot het onderwerp kon lijden. Ze vroeg mij volgens mij bewust niet naar de reden waarom ik wilde lopen. Ik denk dat ze het kon aanvoelen.
Ik stapte uit. Het was 5 min lopen naar mijn huis. Ik deed er extra langzaam over. Ik wilde genieten van alles om mij heen.
Het was muis stil, normaal gesproken reden er hier altijd auto’s maar het was best laat. Maar tot mijn verbazing hoorde ik hele andere geluiden dan normaal. Ik hoorde voor het eerst het stoplicht op een andere kleur springen. Normaal gesproken viel het geluid van de blinde stoplicht niet op, maar nu hoorde ik kei hard.
Ik keek om mij heen en stond even stil. Ik moest terug denken aan mijn avond. Ik moest er wel omlachen, maar aan de andere kant liepen mijn ogen vol. Ik had een kei leuke nacht gehad en ik kon het niet eens kwijt aan jamila dat deed zo veel pijn. Met die gedachten liep ik snel naar huis. Ik wilde er niet aan denken. Ik wilde voor nu even genieten van mijn avond samen met farid. Maar het lukte mij niet. ik had zo de drang om jamila te bellen. Dit was mijn eerste uitje naar haar dood…. De tranen liepen over mijn wangen………………..

25-05-2002, 19:28
Just-Somebody,

Ik ben blijdat ik zo'n impact op je heb. (Grapje)

Prachtig geschreven. Ik was helemaal verdwaald in je woorden!

Groetjes,
Farid

25-05-2002, 19:33


he farid,

nu is het aan jou om weer verder te gaan!!!!
en ik ben blij dat ik zo veel impact op je heb met mijn woorden!!! (hahahaha)

dus beetje opschieten en ik wacht op je vervolg!!
aangzien ik benieuwd ben naar het geen wat jij mij gaat vertellen aangzien de gevolgen daarvan jou nog steeds achtervolgen!!!!

groetjesssss

PS jij kan er ook wat van hoor met je schrijftalent!!!!

25-05-2002, 19:38
Hallo Just-Somebody,

Ik ben blij dat ik enigzinds wat erkenning van je krijg!!

Maar ik zal zo snel mogelijk verder schrijven.

Groetjes,
Farid

26-05-2002, 16:36
oke farid ben benieuwd!!!!!!!!

Pagina's : [1] 2 3 4 5 6