Bekijk volle/desktop versie : waarom zoveel ruzie?



Pagina's : [1] 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25

19-05-2002, 21:24
Ik zat alleen op de bank. Het was al 24.00 geweest.Ik kon gewoon niet slapen. Ik wachtte op Khalid,mijn man. We waren nu een half jaar getrouwd,maar echt goed ging het niet tussen ons.
Oppeens hoor ik de deur open gaan,Khalid is thuisgekomen.Hij komt de woonkamer in en blijft staan. Waarom slaap je nog niet?vraagt hij.Ik wilde niet laten merken dat ik op hem wachtte en zei; gewoon ,ik kon niet slapen. Hij kwam naast me op de bank zitten en vroeg;ben je nog boos? Nee waarom zou ik;antwoordde ik. Hij wilde mijn hand pakken maar ik stond op en liep naar boven. Het was altijd hetzelfde verhaal;eerst ruzie en dan slijmen. Nee dacht ik dit keer trap ik er niet in.Ik stapte in bed en deed alsof ik sliep. Ik hoorde Khalid naar boven komen maar gelukkig ging hij ook meteen slapen zonder iets te zeggen.
Ik dacht na over ons huwelijk. Waarom was het zo gelopen? Kwam dat allemaal vanwege die nacht?Nee toch?
Ik dacht terug aan onze huwelijksnacht. Ik was zo zenuwachtig geweest.Ik was ook erg moe van de bruiloft maar Khalid wilde het perse die nacht doen.Ik begreep niet waarom ik zenuwachtig was.Ik kende Khalid goed en ik was er van overtuigd dat ik maagd was.
. Khalid was die nacht erg geduldig en lief geweest, maar toen hij merkte dat er geen bloed kwam begon hij raar te doen. Hij stond meteen op en liep weg. Ik schrok me rot. Waarom deed hij zo? Ik werd onzeker en begreep er niks meer van. Toen kwam hij terug. Hij keek teleurgesteld en begon te praten. Lamia ik dacht dat ik je kon vertrouwen, je zei toch dat je maagd was? waarom merk ik dat dan niet?
Ik keek hem onbegrijpelijk aan en zei; wat bedoel je nou? Hij wees op het witte doek .Ooh nee dacht ik. Hier was ik al bang voor geweest. Maar hij begreep toch wel dat niet ieder meisje hoefde te bloeden? Hij merkte toch wel dat ik nerveus was en dat ik pijn had?Of telde dat niet. Khalid ik....Maar hij liet me niet uitpraten. Hij keek me aan . Ik wist niet waar ik moest kijken. Waarom moest dit mij gebeuren. Wat moest ik aan mijn moeder vertellen en aan zijn moeder? Ik wilde dat hij me vertrouwde waarom deed hij zo raar? Khalid niet elk meisje hoeft te
bloeden, dat weet je toch? Hij knikte, draaide zic om en ging slapen. Ik voelde me op dat moment zo ongelukkig,geloofde hij me nu of niet?
Of hij me geloofde zal ik nooit weten want echt goed antwoord geeft hij me nooit als ik dat aan hem vraag. De dag na onze huwelijksnacht had hij zijn knie bezeerd totdat het bloedde. Hij pakte de witte doek en veegde daarmee zijn knie af. Die doek liet hij aan zijn en mijn ouders zien. Hij kwam naar me toe en zei; Sorry lamia dat ik zo raar deed gisteren maar het kwam gewoon zo hard aan. Op dat moment dacht
ik aan niks anders dan bloed. Maar wees maar niet bang ik vertouw je wel.Ik was erg opgelucht en blij.
in het begin ging het erg goed tussen ons ,maar naarmate de tijd verstreek begonnen we steeds meer ruzies te krijgen .Meestal ging het om niks. Khalid kwam vaak laat thuis .

19-05-2002, 21:31


hey alles goed met je ? nou ik wou je even zeggen: het is een heel mooi verhaal! en komt er een vervolg of niet !!! maar oke ik wacht wel af, en zie wat je gaat zeggen!! beslama , veel liefs: ouahiba.

20-05-2002, 11:48
de volgende ochtend stond ik vroeg op om naar mijn werk te gaan. Ik was manager in een internationaal bedrijf en ik hield echt van mijn werk .Daar kon ik gewoon alle ruzies vergeten. Ik was ook blij dat ik mijn opleiding had afgemaakt voordat ik trouwde.
Om 17.00 uur was ik afgewerkt en liep ik weer naar huis. Ik moest opschieten want als er geen eten op tafel stond werd Khalid weer boos.Ik deed de voordeur open en liep naar binnen . Khalid was er nog niet. Ik liep naar boven kleedde me om en liep vervolgens weer snel naar de keuken om het avondeten klaar te maken. Ik had eigenlijk geen zin om te koken en besloot toch maar om een paar pizza s van gisteren op te warmen. Khalid kwam thuis. We gingen aan tafel om te eten.Het was erg stilaan tafel dus besloot ik om de stilte te verbreken en zei; en hoe was je dagje vandaag? Hij keek me amper aan en zei; saai. Ik begreep hem echt niet. Khalid waarom doe je weer zo? Wat doe ik?vroeg hij.En wat is dit voor eten trouwens?Pizza van gisteren?kun je niet normaal koken of zo? Khalid ik was moe en ik dacht.. Wat jij denkt interesseersd me niet;omderbrak jij me. Eet het maar lekker zelf op.Hij stond op en liep weg. Even laten hoorde ik de voordeur dicht slaan. Ja loop maar weer weg; riep ik hem achterna. Ik had ook geen zin meer om te eten en stond op. Wat deed ik nu verkeerd? Waarom deed hij zo?Voordat ik het wist begon ik te huilen. Ik voelde me alleen. Ik besloot om een vriendin op te bellen, maar echt praten lukt niet.Ze merkte dat ik overstuurt was en besloot om langs te komen. Ik vertelde haar alles over de ruzies. Ze luisterde aandachtig en zei vervolgens; Lamia het lijkt me beter als je een tijdje weggaat. Dat helpt altijd bij mannen. Dan pas zullen ze erachter komen dat ze niet zonder hun vrouw kunnen. Ik twijfelde. Was dat wel de goede oplossing? Ja lamia dat is het beste. Ik bedankte haar voor haar raad.
Toen ze wegwas ging ik mijn spullen pakken. Het was wel het beste dacht ik. Het deed wel pijn, want ondanks alles hield ik van Khalid. Ik besloot een briefje voor het achter te laten';

Lieve Khalid,
Het kon zo gewoon niet meer , ik heb besloten om een tijdje weg te gaan.Zorg goed voor je zelf en vergeet nooit dat ik veel van je hou.

Ik keek nog even rond in mijn huis. Hoe lang zou ik weg blijven? Kan ik het wel? Ja dacht ik het moet.

20-05-2002, 13:29
We waren nu al een maand uit elkaar. Ik woonde bij mijn moeder in. Mijn moeder vond het in het begin niet goed en zei dat ik terug moest naar mijn man. Maar dat wilde ik echt niet. Ik miste hem verschrikkelijk en dacht veel aan hem.Maar toch hield ik vol.Ik had altijd mijn mobiel uitstaan,zodat hij me niet kon bereiken. Mijn moeder vertelde wel dat hij soms aan de deur kwam om te vragen of ik aanwezig was. Mijn moeder wist dat ik hem nog niet wilde zien en ontkende het.
Ik had het zo eigenlijk wel naar mijn zin. Lekker rustig om, geen ruzies niks.
Mijn moeder vroeg of ik wat boodschappen voor haar kon doen. Ik pakte mijn portemonne en liep naar buiten. Vlak voor de supermarkt zie ik opeens Khalid staan. Ooh nee dacht ik waarom moest ik hem nou tegenkomen?? Mijn hart klopte in mijn keel en ik durfde niet te kijken . Ik wilde snel teruglopen voordat hij me zou zien maar nee hoor hij had me al gezien en kwam mijn richting op. Hij zag er slecht uit, was ook en beetje afgevallen zag ik. Lamia riep hij. Lamia schatje,hoe gaat het met je? Ik deed zo koel mogelijk en zei; ja goed. Lamia waar zit? Waarom doe je me dit aan? Eh Khalid ik heb haast zei ik en wilde doorlopen. Hij pakte me bij mijn arm en zei; lamia lieverd geef me een kans, ik wil met je praten. Ik mis je. Ik wil dat je terugkomt. Die woorden raakte me zo, ik had hem ook gemist,maar moest ik dan zo snel toegeven? Lamia ik ben veranderd geef me een kans.Hij pakte me vast en kuste me zomaar voor de supermarkt.Ik ging terug.

20-05-2002, 13:39



Citaat:
Origineel gepost door senhajiaa
We waren nu al een maand uit elkaar. Ik woonde bij mijn moeder in. Mijn moeder vond het in het begin niet goed en zei dat ik terug moest naar mijn man. Maar dat wilde ik echt niet. Ik miste hem verschrikkelijk en dacht veel aan hem.Maar toch hield ik vol.Ik had altijd mijn mobiel uitstaan,zodat hij me niet kon bereiken. Mijn moeder vertelde wel dat hij soms aan de deur kwam om te vragen of ik aanwezig was. Mijn moeder wist dat ik hem nog niet wilde zien en ontkende het.
Ik had het zo eigenlijk wel naar mijn zin. Lekker rustig om, geen ruzies niks.
Mijn moeder vroeg of ik wat boodschappen voor haar kon doen. Ik pakte mijn portemonne en liep naar buiten. Vlak voor de supermarkt zie ik opeens Khalid staan. Ooh nee dacht ik waarom moest ik hem nou tegenkomen?? Mijn hart klopte in mijn keel en ik durfde niet te kijken . Ik wilde snel teruglopen voordat hij me zou zien maar nee hoor hij had me al gezien en kwam mijn richting op. Hij zag er slecht uit, was ook en beetje afgevallen zag ik. Lamia riep hij. Lamia schatje,hoe gaat het met je? Ik deed zo koel mogelijk en zei; ja goed. Lamia waar zit? Waarom doe je me dit aan? Eh Khalid ik heb haast zei ik en wilde doorlopen. Hij pakte me bij mijn arm en zei; lamia lieverd geef me een kans, ik wil met je praten. Ik mis je. Ik wil dat je terugkomt. Die woorden raakte me zo, ik had hem ook gemist,maar moest ik dan zo snel toegeven? Lamia ik ben veranderd geef me een kans.Hij pakte me vast en kuste me zomaar voor de supermarkt.Ik ging terug.
:duim: :duim: is dit het einde?

20-05-2002, 13:44

Citaat:
Origineel gepost door sweet_nadia



:duim: :duim: is dit het einde?
nee nog niet.....

20-05-2002, 16:04
We hadden het weer leuk samen. Khalid was nog nooit zo lief voor me geweest en we hadden nooit meer ruzie. Hij vertelde me dat het kwam doordat hij gestresst was en dat hij gewoon alles op mij afreageerde, maar toen ik weg was realiseerde hij dat hij fout bezig was. Daar was ik blij om.
Op een dag was zijn moeder bij ons op visite. Zijn moeder is een erg aardige vrouw en ik kan gelukkig goed met haar opschieten. Vaak hoor ik verhalen over gemene schoonmoeders enzo maar zij was niet zo n geval. We zaten met z n alle aan tafel toen ze opeens over kinderen begon. Ooh wat zou ik blij zijn als ik oma zou worden. Ik wil het nog wel meemaken voordat ik dood ga. Denken jullie nog niet aan kinderen? Ik keek haar aan en zei; nou eigenlijk niet, we zien pas getrouwd. Khalid deed alsof hij niks gehoord had en begon over een ander onderwerp.
S' avonds toen zijn moeder weg was vroeg hij of ik even bij hem wilde komen zitten. Dat deed ik. Hij pakte een doosje en gaf het aan mij. Er zat een gouden ring in. Lamia,je weet toch hoe veel ik van je hou en je weet ook dat we het een tijdje moeilijk hebben gehad. Ja Khalid zei ik en ik kon me ogen niet van de ring afhouden zo mooi was die.Maar ik wil die tijd nou gewoon vergeten. Toen zei hij;Ik wil dat je me het mooiste cadeau geeft wat bestaat. Ik keek hem aan . Wat bedoelt ie nou? Lamia ik wil dat je mij een kindje schenkt. Wat? zei ik. Maar we zijn pas getrouwd en ik ben pas begonnen met werken. Maar Lamia wil je dan geen kind van me? vroeg hij teleurgesteld. Ja maar..Oke dan zei Khalid ik wist wel dat je het ook wou.
Deed hij het nu omdat zijn moeder het wou?Of omdat hij het wou?
Ik wilde het eigenlijk niet maar ik durfde ook geen nee te zeggen.
Vanaf die dag slikte ik geen meer. Ik had verwacht dat ik zo zwanger zou worden, maar het duurde eigenlijk wel lang. Khalid werg ongeduldig. Is dit normaal of zo? vroeg hij steeds. Waarom duurt het zo lang? Ach komt wel zei ik steeds maar diep in mijn hart twijfelde ik ook. Wat was er met me? Was ik onvruchtbaar?? In het begin wilde ik nog geen kind maar de laatse tijd ben ik er zo vaak mee bezig geweest dat ik nu besef dat dat het mooiste is wat bestaat. Maar het duurde zo lang.
We deden het niet meer met plezier, nee het enige waar het nu om draaide was zwanger worden. Khalid werd weer gestresst. Lamia ik denk dat je maar naar de dokter moet zei hij op een dag. Ik was daar bang voor. En wat als de dokter zei dat ik onvruchtbaar was of zo?? Toch deed ik het. Gelukkig zei de dokter dat ik geduld moest hebben. Maar dat had ik niet en Khalid al helemaal niet.

20-05-2002, 16:30
IK WIL VERVOLLGGGGGG



Echt een mooie verhaal masalaah



VERVOLGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGG

20-05-2002, 16:31
IK Wachttttttttttt

20-05-2002, 16:44
he ik vindt het echt een mooi verhaal ,en ik kan niet wachten op het vervolg, ik hoop dat we gauw weer van je horen groetjes

20-05-2002, 21:23
K hoop dat niet te lang duurt, dit is echt een TOPPIE verhaal.
Ga zo door meid.

Thallazzzzzzzzzzzzzzzz

21-05-2002, 17:00
We waren nu al 3 maanden bezig maar zonder resultaat.
Op een dag zei Khalid tegen me;Ik wil je wat vertellen maar ik hoop niet dat je boos gaat worden. Ik werd nieuwsgierig.Wat zou hij nou willen zeggen? Ik zag dat het hem moeite kostte om erover te beginnen.Lamia, ik heb je gevraagd om me het mooiste cadeau te geven dat bestaat,maar je kunt het me niet geven. Ik weet niet waar het aan ligt, maar ik weet dat je er ook niks aan doen. Ik keek hem aan met pijn in mijn hart. Ik wilde hem zo graag gelukkig maken maar het was gewoon niet anders. Misschien moeten we nog meer geduld hebben dacht ik bij me zelf. Khalid ging verder. Lamia ik ben van plan iets te doen wat je niet zo leuk gaat vinden. Maar je moet een ding weten , ik heb geen keus en ik blijf altijd van je houden. Ik werd een beetje bang. Waar heb je t over? vroeg ik hem. Ik ben van plan om met een andere vrouw te trouwen; zei Khalid uiteindelijk.Ik wist niet wat ik hoorde. Wat wil je?? Waarom Khalid??Waarom?
Lamia ik heb toch gezegd dat ik geen andere keus heb .ik wil een kind en dat kan jij me niet geven , wat moet ik dan doen?
Maar Khalid waarom heb je geen geduld? Misschien komt het nog. Waarom laat je me nu in de steek? Je houdt toch van me? zei ik met tranen in mijn ogen. Lamia ik laat je niet in de steek. Ik zal gewoon bij je blijven,altijd.
Hij kwam naar me toe en wilde me omhelzen, maar dat was het laatste wat ik wilde. Ik rende naar boven en ging op mijn bed liggen. Ik kon er niks aan doen ,maar de tranen bleven maar komen. Waarom?Ik wilde Khalid niet delen, met niemand. Waarom doet hij dit?Ik zag het al helemaal voor me. Khalid met z n nieuwe vrouw en hun kind. Het deed zo n pijn. De tranen bleven maar komen....

21-05-2002, 19:19


Vandaag was de bruiloft van Khalid. Nog steeds kan ik niet aan het idee wennen. Ik wil er gewoon niet aan wennen. Ik wist niet meer wat ik tegen Khalid moest zeggen,dit had ik gewoon niet verwacht .Toen ik het aan mijn moeder vertelde zei ze;ja je weet dat mannen recht hebben om meerdere vrouwen te trouwen, maar als hij jullie nou gewoon gelijk behandeld dan is er toch niks aan de hand? Ik begreep niet hoe ze dat zo makkelijk kon zeggen. Misschien vond ze dat hij gelijk had. Hij wilde een kind ,maar hij had geen geduld.Khalid zag dat ik steeds stiller werd, hij zei steeds;Lamia je moet er niet mee zitten, dat ik ga trouwen wil niet zeggen dat onze relatie zal veranderen. Nee lamia ik hou van je dat weet je toch?Het enige wat ik wil is een kind,echt. Ik wist niet meer of ik hem moest vertrouwen.Ik vroeg aan hem of hij al een vrouw had gevonden. Maar hij negeerde mijn vraag. Lamia, als ik niet van je zou houden dan zou ik toch niet eerlijk vertellen dat ik ga trouwen.
Vandaag was het dus zover. Hij had gevraagd of ik naar de bruiloft zou komen. Toen werd ik boos. Wat denk je nou?Dat ik naar de bruiloft van mijn eigen man ga?Kan ik zeker vrolijk gaan dansen he,ja daar wacht ik helemaal op. Hij kwam dicht bij me staan .Ik keek hem expres niet aan want anders zou hij mijn vochtige ogen zien. Lamia kijk me aan,hij pakte mijn kin vast en duwde mijn gezicht omhoog. Ik keek diep in zijn ogen. Lamia waarom huil je nou?Je weet toch dat ik daar niet van hou?
Ik heb je toch alles uitgelegd?
Nu zat ik hier dus alleen op de bank. De bruiloft was nu aan de gang. Hoe zou zij er eigenlijk uitzien?Zou ze mooier zijn dan mij?Ik wilde er niet meer aan denken.Ik werd er alleen verdrietiger van..

21-05-2002, 19:25
Alsjeblieftttt ga VERDERRRRRR

22-05-2002, 12:40
wat leuk dit joh! nog niet meegemaakt dit leuke verhaal !! hee een tip schrijf een boek dat zou echt leuk zijn!! en hee ik wacht he x nadia

Pagina's : [1] 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25