Bekijk volle/desktop versie : Naar liefde hoef je niet te zoeken, het zoekt jou wel op !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!



Pagina's : [1] 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18

03-02-2006, 20:22
oke jongens leuke waargebeurde verhaal , veel leesplezier

Vrijdag 03 december, de dag waarop iedereen zich voorbereid op het weekend.
Nou voor mij niet hoor!!! vrijdag is voor mij een dag waarop ik gewoon een hele dag naar school moet en niet eens de tijd heb om over het weekend na te denken.
Al vroeg zit ik in de trein onderweg naar school voor me uit te kijken, wetend dat ik vandaag een zeer lange en hersenslopende dag heb.
Er loopt een meisje en een jongen binnen, zo te zien aan hun warme blik een hartstochtelijk stel die schuin tegenover mij gaat zitten.
Ik heb persoonlijk niets tegen stelletjes maar vind het kleffe gedoe echt drie keer niets, maar heb vandaag niets in te brengen en ben gedwongen om deze treinreis er naar te gaan kijken.
Je kon duidelijk zien dat het nog maar een stel was die elkaar net heeft leren kennen, ze konden namelijk niet van elkaar afblijven.
Af en toe keek 1 van hen mijn kant op om te kijken hoe ik op hun vrijpartijtje reageerde.
Ik vond het zo gênant dat ik me ging schamen voor hun gedrag, ik begrijp en heb nooit begrepen dat mensen zich zo kunnen gedragen in het openbaar.
Met grote opluchting stond ik snel op toen ik de conducteur hoorde oproepen dat we waren aangekomen op mijn eindbestemming. Ik keek nog een keer achterom en snapte opeens heel goed waarom de islam soortgelijke gedrag niet tolereerde.
Ik ben een meisje dat niet houd van relaties, 1 die denkt dat ze geen man nodig heeft om gelukkig te worden en al helemaal niet om compleet te zijn. Maar zal deze vrijdag 3 december nooit meer vergeten, dit was namelijk de dag die mijn wereld op zijn kop heeft gezet en mij heeft veranderd tot de persoon die ik nu denk te zijn.
Het was die dag heel koud, aangezien het feit dat ik niet echt een wintermens ben had ik zoals gewoonlijk weer de verkeerde jas aan. Maar die kou duurde niet echt heel lang, ik kreeg het heel warm toen er een heel aangename jongen naast me kwam lopen en mij aansprak.”koud vandaag vindt je niet”. Ik kende deze zeer aantrekkelijke Marokkaanse jongen niet en gaf dus ook geen antwoord. Ik heb de gewoonte om niet met wildvreemde mensen zomaar een gesprek te gaan aanknopen. Maar lang heb ik het niet volgehouden: hij ging voor mij staan en stak zijn hand uit,” Hai ik zal me even voorstellen ik ben Tarik”. Ik wilde doorlopen maar vond dat ik hem uit beleefdheid een hand moest geven. Toen ik mijn hand wilde terugtrekken wilde hij mijn hand niet loslaten, daar stond ik dan op het station met een onbekende mooie Marokkaanse jongen te vechten om mijn had terug te krijgen.

he wil je weten hoe dit afloopt laat het me weten

03-02-2006, 20:32


Hey meid, ik ben je tweede fan!!!!
Zeker een mooi begin, dus ga gauw verder alsjeblieft!!

kuszzz safia

03-02-2006, 20:34
Mooi begin!!

03-02-2006, 20:40
okjeee nou dan zal ik het zeker voor jullie afmaken

03-02-2006, 20:41


Ik heb altijd gedacht dat ik als Marokkaan nooit rood kon worden, deze tegendeel is mij dan ook toen bewezen. Mijn hoorcollege arbeidsrecht begon over een kwartier en ik stond nog op station met iemand die mijn hand niet los wilde laten. Ik vond het niet kunnen wat er gebeurde en wilde daardoor ook graag tegen deze jongen uitvallen, maar telkens als ik al mijn moed bijeen had geraapt werd deze door 1 blik in zijn ogen weer helemaal vergenomen. Tarik had ondertussen met een brede glimlach mijn hand nog steeds stevig vast en begon deze als een object te bewonderen. Ik besloot hem vriendelijk te vragen of hij mijn hand los wilde laten, en godzijdank dat wilde hij ook. Maar het was te mooi om waar te zijn dat hij dat zomaar deed, Tarik wilde alleen mijn hand loslaten als ik hem beloofde dat hij deze zo snel mogelijk weer zou kunnen vasthouden. 1 blik op mijn horloge deed mij op dat moment alles beloven om nog een beetje op tijd te kunnen zijn voor mijn hoorcollege. Ik rende als een gek naar de bus die ik ook maar op het nippertje heb kunnen halen. Eenmaal plaatsgenomen in de bus begon ik mij pas te realiseren wat er allemaal is gebeurd. Tarik was een jongen van 1m80lang mooi bruin getint, atletisch gebouwd en had de mooiste bruine amandelvormig ogen die ik ooit heb gezien. Hij droeg een bruine corduroy blazer met een mooie trendy spijkerbroek. Ik ben normaal heel kritisch als het gaat om uiterlijk, maar deze jongen heeft het me wel heel moeilijk gemaakt om hem hierop te bekritiseren. Tijdens deze afdwaling van mijn gedachte realiseerde ik pas wat ik deze jongen heb belooft, ik kreeg weer een rode gloed op mijn gezicht met een sarcastische lach. Het was achteraf eigenlijk een piece of cake om van hem af te komen, ik heb hem iets belooft wat ik toch niet van plan was om na te komen, althans niet na kon komen. Ik kende hem niet en hij mij ook niet dus hoe dacht hij mij ooit weer te zullen treffen. Eenmaal aangekomen op school drong het tot mij door dat ik veelte laat was om nog naar binnen te kunnen zonder dat mijn leerdocent mij daarop zou aanspreken. Toch besloot ik koppig naar binnen te gaan en deze hoorcollege waar ik zoveel moeite voor heb gedaan ook daadwerkelijk te gaan bijwonen. Zoals ik mijzelf heb voorgenomen opende ik de deur van het collegezaal en nam plaats op de derde rij, ik zag dat de leraar mij raar aankeek maar heb daar dankzij mij goede humeur niets op uitgedaan. Na 10 minuten drong het tot mij door dat ik niets meekreeg van wat er allemaal werd gezegd tijdens deze college maar met mijn gedachten nog steeds bij Tarik was. Ik besefte stiekem dat hij heel veel indruk bij mij heeft gemaakt en vroeg mijzelf af wie deze mooie onbekende jongen was die mij zo van mijn stuk heeft gebracht?

03-02-2006, 20:49
als je wilt dat ik verder ga moet je het effe laten weten

doe het met veel plezier

03-02-2006, 21:00
Mooi vervolg meid

03-02-2006, 22:15
Doordat ik meer dan de helft van deze college al had gemist is deze voor mijn gevoel dan ook snel tot zijn einde gekomen. Ik belde een goede vriendin die tevens ook mijn klasgenoot was op om haar tussen deze menigte te vinden. Zij vertelde me door de telefoon dat ze ziek was en daardoor dus ook niet naar school is gegaan, ik moest het die dag dan ook met alleen mijzelf doen. Nadat ik mijn boeken weer netjes in mijn tas had gedaan besloot ik alleen in de kantine wat te gaan drinken om een beetje tot rust te komen van de tot nu toe hectische verlopen dag. Door de extreme drukte in de kantine besloot ik achterin aan een verlaten leegstaande tafeltje plaats te nemen.
Niet lang nadat ik daar zat hoorde ik een stem achter mij roepen:”het lot moet bepalend zijn”! Ik draaide me om en zag daar tot mijn verbazing Tarik achter mij staan. Ik kon door de schrik geen woord uitbrengen en voelde de roodheid weer naar boven komen. Hoe kon het dat deze jongen uitdrukkelijk nou juist bij mij op school zat, en waarom heb ik hem nooit gezien, en , en ,en. Er ging op dat moment zo veel door mij heen dat ik hem zonder daarvan bewust te zijn geweest 10 min met open mond heb zitten aanstaren. In de tussentijd had Tarik naast mij aan het tafeltje plaatsgnomen en mij heel onderzoekend aangekeken. Ik had op dat moment het gevoel dat de tijd was stopgezet en hoorde niets en niemand meer om mij heen. Het gevoel in mijn hand toen Tarik deze weer vasthield heeft mij weer op aarde gebracht.
Hij keek mij aan met zijn voor mij nu al bekende glimlach en zijn mooie ogen die ik niet lang durfde aan te kijken omdat ik bang was daarin te gaan verdrinken en zij:” ik ben heel trots op je dat je daadwerkelijk je belofte bent nagekomen en ook nog wel op de zelfde dag”. Ik zit nu al twee jaar op die school en ben daar bijna dagelijks, ik kon maar niet begrijpen waarom ik deze jongen nooit heb gezien, het was namelijk niet het type jongen die je makkelijke over het hoofd hebt kunnen zien. Tarik zat nog steeds mijn hand te bewonderen en begon er nu zachtjes in te knijpen. Ik zag vele marokkaanse medestudenten in de kantine onze kant op kijken en elkaar dingen toefluisteren, waardoor ik mij heel ongemakkelijk begon te voelen, dit is ook Tarik niet onopgemerkt gebleven. Hij liet dit keek op eigen inactief mijn hand los en stelde mij voor om ergens anders naartoe te gaan, een plaats waar we rustig konden praten. Ik wilde niets anders dan de blikken van al die mensen in de kantine ontlopen en stemde hiermee in. Ik liep achter hem aan niet wetend waar hij naartoe wilde en of ik überhaupt wel met hem wilde praten. De gebeurtenissen volgde elkaar zo snel op dat ik niet helder kon nadenken over mijn handelingen, het ging allemaal veel te snel. Tarik daarin tegen bleek er kennelijk geen problemen mee te hebben en deed een deur van een lokaal voor mij open. Zo zei hij,”nu kunnen we ongestoord verder praten, er verscheen een onbedoelde glimlach op mijn gezicht bij het horen van die opmerking, ik besefte mij namelijk dat alleen hij bij al onze ontmoetingen aan het woord is geweest en ik tot nu toe niets heb gezegd.

04-02-2006, 08:54
Wauww prachtig meid
egt goed
is het waargebeurt??..
ga gauw door
xxxx miryam

04-02-2006, 15:16
Nou daar zaten we dan, hij op een tafeltje en ik op een stoel in een leegstaande lokaal als twee wildvreemde mensen die elkaar niet kenden maar door het lot samen zijn gebracht. Er gingen duizenden vragen om in mijn hoofd maar kon er geen 1 onder woorden brengen, het enige wat ik op dat moment kon doen is glimlachend naar de grond staren. Tijdens het staren was ik bezig met een onopgemerkte innerlijke strijd, ik wilde daar zo snel mogelijk weg maar iets in deze jongen zorgde ervoor dat ik netjes bleef zitten waar ik zat! “Nou Esma begon hij” vertel mij eens hoe het met je gaat? “Hoe was je hoorcollege arbeidsrecht ging hij verder”. Bij het horen van mijn naam raakte ik nog meer in verwarring dan ik al was. Het enige waar ik nog aan kon denken is de vraag hoe wist deze jongen hoe ik heette en wat ik studeerde.
Ik probeerde mijn verwarring te verbergen door heel voorzichtig , wel goed te antwoorden. Mooi vervolgde hij, “zullen we samen zo meteen ergens wat gaan drinken”? Ik gaf bewust geen antwoord op die vraag, het enige waar ik aan kon denken is waar hij het lef vandaan heeft gehaald om te denken dat ik daar behoefte aan zou hebben. Deze jongen dacht zomaar mijn leven in te wandelen en alle touwtjes te gaan vasthouden.
Aangezien ik iemand ben die nooit een relatie heeft gehad onder het motto dat deze mij toch alleen maar ongelukkiger zou maken, wist ik nu even niet meer wat ik moest denken. Ik kon mij irriteren aan de gedachten dat hij dacht dat ik niets te doen had, ik had verdomme nog les tot 5 uur en ben zeker niet van plan dit voor hem te laten schieten. Nog naar de grond starend stond ik op ik keek hem vluchtig in zijn ogen en zei:” sorry ik kan niet, maar ik moet er nu vandoor!
Ik zag de teleurstelling in Tarik’s ogen en begon stiekem medelijden met hem te krijgen. Zonder dat ik daarvan bewust was draaide ik mij om en zij:” maar ik kan morgen wel om een uur of 1”. Ik zag het gedoofde licht in zijn ogen weer branden en wist niet wat ik mijzelf op de hals had genomen. Snel deed ik de deur achter mij dicht en verdween ik in de menigte.

04-02-2006, 15:25
he als er interesse is maak ik hem graag af

04-02-2006, 15:30
ik zou zeggen ga verder, hier een nieuwe fan. als je verder gaat komen de fans vanzelf!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

04-02-2006, 19:49


De volgende ochtend werd ik om 6 uur met een bonzend hart wakker, het was nog veelste vroeg maar slapen kon ik toch niet meer dus besloot ik maar te gaan douchen. Ik stond om 7 uur voor een kast met kleding om uit te gaan zoeken wat ik aan zou gaan trekken. Met 1 blik op mijn klok besefte ik mij dat het nog veelste vroeg was om mij klaar te maken voor school, ik had die dag pas om 11 uur les en stond 4 uur van te voren me al af te vragen wat ik aan zou moeten doen.
Ik herkende mijzelf niet meer, het meisje dat voor niemand maar dan ook niemand eerder zou opstaan. Opstaan betekende eerder wakker worden en dat voor iemand die ik pas een dag heb leren kennen.
Ik wist niet wat er allemaal met me gebeurde maar was me er zeker van bewust dat mijn wereld nu al op zijn kop was gezet door een jongen die Tarik heette.
Als iemand me dit had voorspeld had ik de desbetreffende persoon hard in zijn gezicht uitgelachen en met alle zekerheid gezegd dat mijn wereld nooit op zijn kop zou kunnen worden gezet en zeker niet door een jongen! Nadat ik mijn hele kast onderste boven heb gehaald heb ik besloten een gescheurde spijkerbroek aan te trekken met een strakke zwarte koltrui en zwarte pumps, ik wilde er leuk uitzien maar wilde niet dat Tarik zou kunnen zien dat ik daar veel moeite voor heb gedaan.
Met het binnenstappen van het schoolgebouw kreeg ik en koude rilling over mijn gehele rug, ik besefte mij heel goed wat ik vandaag zou gaan doen. Het kwam er namelijk op neer dat ik vandaag een date had, “wat cliché” dacht ik bij mijzelf, veel van mijn vriendinnen zouden mij op dit moment toejuichen en roepen dat ik eindelijk uit mijn schelp gekropen ben. Het was net zoals gewoonlijk heel druk op school, ik besefte dat ik vandaag veel meer onderzoekend om mij heen keek dan normaal, ik vroeg mijzelf namelijk af hoe Tarik mij weer dacht te gaan treffen. Ik had hem doorgegeven tegen een uur of 1 tijd te hebben maar heb hem niet gezegd waar ik hem dan zou tegenkomen. De lessen verliepen die dag sneller dan normaal, misschien komt dat wel door het feit dat ik alle lessen niets heb meegekregen over wat er verteld werd, maar met mijn gedachten heel ergens anders was. Mijn laatste college kwam tot zijn eind, de klok sloeg 1 uur, en mijn hart ging als een gek te keer.
Het zou gaan gebeuren, ik zou dingen gaan doen waar mijn verstand absoluut niet achter stond maar mijn hart daar verschrikkelijk naar verlangde.
Ik liep de trap af naar beneden en zag dat Tarik op een bankje al op mij zat te wachten, bij het zien van zijn gezicht, zijn lach en zijn adembenemende ogen had mijn hart het van mijn verstand gewonnen. Ik wist het nu zeker deze jongen was te leuk om te laten lopen!!!!!!!!!!

04-02-2006, 20:33
wollah jou verhaal is top
ga gauw verder

groetjes hind

05-02-2006, 14:04
Tarik kwam voor mij staan en boog zich voorover, het zag er naar uit dat deze jongen mij zou gaan begroeten met de gebruikelijk 4 kussen. Om hem voor te zijn stak ik snel mijn hand naar hem toe, “He leuk je weer te zien, en ben je er al klaar voor schat”zei hij. Er borrelde in mij zoveel van binnen bij het horen van het woord schat.
Ik vindt namelijk dat dit woord ons meisjes niet in onze waarde laat, ooit zal hij het mogen gebruiken dacht ik bij mijzelf maar nu is het daar nog veelte vroeg voor.
Ik heb besloten om er dit keer niets van te zeggen maar zal zeker zorgen dat het niet nog een keer voor zou komen. We liepen samen dit keer niet achter elkaar maar naast elkaar het schoolgebouw uit, tijdens het lopen werden mijn voeten met de stap zwaarder, ik kende deze jongen nauwelijks en wist überhaupt niet of hij te vertrouwen was wat bezielde mij om zomaar met hem ergens naartoe te gaan.
We stapten een cafeetje binnen waar we aan een tafeltje achterin plaats namen.
Tarik bestelde voor ons iets te drinken en pakte een pakje sigaretten uit de binnenzak van zijn jas, deed er zelf 1 in zijn mond en bood mij er ook een aan. Op dat momnet dacht ik even dat ik dood ging, waar haalde deze jongen het lef vandaan mij er een aan te bieden. Ik was heel kwaad maar liet dat niet echt merken “nee dank je “ antwoordde ik, biedt je dat je zusje ook aan besloot ik erachteraan te plakken. Ik zag Tarik draaien met zijn ogen en zich te laat beseffen wat hij eigenlijk had gedaan. Neem me niet kwalijk verontschuldigde hij zich,”

Pagina's : [1] 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18