Bekijk volle/desktop versie : Liefde als vijand



23-01-2006, 00:19
Waar komt deze pijn vandaan, wat is het dat pijn doet? Is het mijn hart, mijn ogen die niet willen sluiten om te slapen of mijn hersens door het constant denken aan hem. Ik voel me miserabel, maar weet niet waarom. Het gaat goed op school, je werkt, hebt een liefdevolle famillie en vrienden op wie je kunt bouwen. Het belangrijkste is dat ik mijn geloof heb, die mij door alle moeilijke tijden kan slepen. Dit alles weerhoud mij toch niet aan hem te denken. Ik mis hem, ik mis hem zo erg. Ze zeggen dat ze me begrijpen, maar zullen nooit weten wat ik meemaak van binnen. De constante strijd om weg bij hem te blijven, mij telefoon niet op te pakken als hij belt, hem weg te sturen als hij voor me werk staat. Ik mis hem, ik houd van hem. Het kan niet, het mag niet. Ik weet niet waarom, maar het mag niet. Ik ben altijd dol geweest op uitdagingen en avontuurtjes in het leven. Maar waarom wil ik dit avontuur dan niet aangaan? Worden mijn gebeden soms niet verhoord tijdens het gebed? Allah laat mij hem vergeten, laat hem een vage herinnering worden en niet meer dan dat. Waarom is het dan dat mijn herinneringen aan hem sterker lijken na het gebed. Ik zie het voor me dat we de wereld ontdekken en mijn geheimen de zijne zijn. Dat ik afwas en hij afdroogt. Dat we elkaars zinnen afmaken. Dat 1 blik genoeg zal zijn om onze gevoelens voor elkaar duidelijk te maken. Het beeld dat wij allemaal hebben van liefde. Wat is liefde? De pijn die ik voel misschien? Als dit liefde is dan wil ik het niet hebben of kennen. Dan is liefde mijn grootste vijand. Ik zal de liefde tegen gaan. Maar dat kan niet. Liefde wilt iedereen, iedereen wilt die liefhebbende man of vrouw. Ik schrijf deze woorden, zonder te weten wat ik wil. Is het om mijn hart te luchten of om een antwoord te krijgen op mijn vraag: “Is hij de man voor mij?”

23-01-2006, 06:46


moooi begin
ga snel verder
1e fan btw

23-01-2006, 07:10
2e Fan!!!


06-02-2006, 00:54
A-P-P-I-E


I'm waiting for you