Bekijk volle/desktop versie : Help ik heb mijn carriere verloren........



Pagina's : [1] 2 3 4

09-04-2002, 10:37
Ik heb jarenlang achter mijn studieboeken geschuild. Mijn studie heeft altijd op de eerste plaats gezeten. Na de middelbare school ben ik doorgestroomd naar de universiteit. Daar heb ik mijn studie internationaal recht behaald, en wou aan een veelbelovende carrière als advocate gaan beginnen. Ik had talloze sollicitaties de deur uitgestuurd. Het was een kwestie van afwachten. Ik wist altijd hoe laat de postbode aankwam. Bij het zien van de postbode versnelde ik naar de deur om de post in ontvangst te nemen. Talloze teleurstellingen heb ik moeten verwerken, maar eindelijk na zo lang wachten heb ik een uitnodiging ontvangen van een advocatenkantoor waar ik verwacht werd voor een gesprek. Het gesprek verliep uitzonderlijk goed en ook de sollicitatieprocedure was goed verlopen, want ik werd aangenomen. Mijn carrière was begonnen. Het contact met mijn collega’s verliep prima. Al gauw werd ik opgenomen in de groep. Dus het wachten was de moeite waard.
Ook ontmoette ik de prins op het witte paard, hij bezat alles wat ik in een man wenste. Ik was smoorverliefd en al gauw liep het uit tot een huwelijk. Mijn eis was echter dat ik gewoon wou blijven werken, man lief vond het logisch en vond het absoluut niet erg dat ik gewoon bleef werken. De bruiloft kwam eraan en verliep op rolletjes. Alles werd van tevoren tot in de puntjes geregeld. Het was gewoonweg een perfecte bruiloft.
Het was in het begin wel wennen, ik miste toch mijn ouderlijke huis. Maar ieder persoon moet ooit uit het vertrouwde nest wegvliegen en ik dus ook.
De wittebroodsweken vlogen voorbij, en ieder pakte zijn eigen leven weer op. Het werken en het huishouden vielen mij zwaar tegen. Dagelijks vroeg opstaan en gauw het ontbijt klaar maken voor man lief . Na zessen was ik meestal weer thuis en moest dan weer beginnen met een beetje hier en daar op te ruimen en dan beginnen aan het avond eten. Het was eerst wel wennen maar na twee jaar was ik er wel gewend aan geraakt.

Het kwam wel eens voor dat man lief eerder klaar was met werken en dan trof ik bij thuiskomst alles zo aan hoe ik het ‘ s ochtends achter liet. Hij deed niet eens moeite om wat klaar te maken. Hij was niet zo een goede kok, maar hij kon wel een beetje in het huishouden helpen. Mijn woede barste dan ook snel uit toen ik na een zware dag binnen kwam en man lief op de bank aantrof met zijn voeten op tafel en tv zat te kijken, en verder niets uitvoerde. Ik kwam binnen en plofte neer op de bank, ik probeerde een geur te herkennen van een verbrande maaltijd of iets dergelijks, maar nee hoor, niets te bekennen. “ Heb je nog niets voorbereid, vroeg ik liefjes”. “ Nee hoor, antwoordde hij koel.” Ik was stomverbaasd, “ Je had toch wat simpels kunnen klaarmaken? Ik ben echt kapot.” “ Lieve schat als je het niet aankan, dan kan je beter thuisblijven. Ik verdien genoeg voor ons twee”. Hij ging verder met zijn gepreek. “ Ik heb er over na zitten denken dat je beter thuis kunt blijven”. Ik voelde dat de wereld om me heen draaide, hij kon me liever een stomp in het gezicht geven. Ik zat met een mond vol tanden, en stond op en ging richting de keuken. De tranen prikten in mijn ogen, maar ik hield me sterk. Ik wou dit gesprek vermijden. Ik wist dat klagen mijn vijand was. Deed dat ook helemaal niet, maar die dag was een uitzondering. Aan tafel probeerde ik over koetjes en kalfjes te praten. De avond leek weer normaal te verlopen, maar algauw vroeg hij wat ik ervan vond. Ik deed natuurlijk of mijn neus bloede en vroeg hem wat hij bedoelde. “ Dat je gaat stoppen met werken”. “ Ik ga nu niet stoppen met werken”, antwoordde ik simpelweg. “Maar lieverd wordt het niet eens tijd dat we kinderen krijgen?”, Ik keek hem verbaasd aan en was geschrokken omdat ik dacht dat hij wat vermoedde. “Natuurlijk wil ik ook wel kinderen, maar dat kan toch later wel en trouwens als ik kinderen heb kan ik toch wat minder werken.” Weer ging hij verder; “Maar een kind heeft een fulltime moeder nodig”, ik had geen zin meer om deze nutteloze discussie te voeren. “Een kind kan ook naar een van zijn oma’s. Ik weet niet wat jij doet, maar ik ga slapen”. Ik negeerde hem en ging naar de slaapkamer. Ik kon niet stoppen met werken, ik kan niet dagenlang thuiszitten. Het zou mijn dood worden als ik niets meer om handen had. Weken gingen voorbij en iedere avond was de discussie om niet te werken aan de orde. Ik was het spuugzat. Ook van zijn ouders kreeg ik het verhaal iedere keer te horen waardoor ik de visites meer ging haten. Thuis ging het steeds slechter iedere keer eindigde zo een discussie in een ruzie. Ik was helemaal op, ik was vaak misselijk en gaf de schuld aan de stress. Ik ging wel langs bij de huisarts en die feliciteerde mij met mijn drie maanden gevorderde zwangerschap. Ik had wel een vermoeden, maar stond er niet echt bij stil, ik legde de schuld iedere keer neer bij de stress, dus ik was wel verrast.
Nou moest ik een gelegenheid bedenken om het aan man lief te vertellen. Ik wou dat die ruzies een keer ophielden en dat hij zich gewoon bij mijn besluit ging neerleggen. Ik was van plan om er een romantische avond van te maken en dan ook gelijk vertellen dat we een kindje verwachten. Ik maakte allerlei lekkere dingen en legde ze op tafel neer. Ik stak ook wat kaarsen aan en wachtte op zijn thuiskomst. Het was half negen, en nog steeds was hij niet thuis. Ik probeerde hem op zijn mobiel te bereiken, maar geen gehoor. Ik vond het vreemd, meestal belde hij op. Ik begon me nu echt ongerust te maken. Klokslag halftien en nog niemand. Ik blies de kaarsen uit en ging even op de bank liggen. Na ongeveer een kwartier te hebben gelegen hoorde ik de deur eindelijk open gaan. “Waar was je nou?”, Vroeg ik ongerust. “ik was bij mijn ouders, en heb ook een beslissing genomen over onze kwestie”, “Als jij niet wilt stoppen met werken, dan is er geen andere mogelijkheid dan uit elkaar te gaan”, ik was verbaasd en woedend tegelijk. “Sinds wanneer beslis jij de dingen in je eentje?”, “Heeft je moeder je deze wijze raad opgedrongen?”, ik was natuurlijk fout bezig, maar floepte het er zo uit. Tegelijkertijd voelde ik opeens een harde klap in mijn gezicht en stortte neer op de grond. Ik wou dat ik liever ter plekke dood kon gaan. Ik hoorde de deur in het slot vallen. Hij was zeker weggegaan, die lafaard. Alles tolde door mijn hoofd, moest ik mijn koffers pakken en naar mijn ouders gaan? Moest ik verdwijnen uit dit huis? Wou ik mijn man en kind opofferen voor mijn carrière? Ik wist niet wat ik moest doen, mijn leven leek aan diggelen te gaan. Mijn carrière waarvoor ik jaren heb gevochten mocht ik dat zomaar opgeven? Ik wist een ding zeker dit vergeef ik hem nooit. Ik stond op en keek naar mijn gezicht in de spiegel waar een paars plek te zien was. Ik legde er een compressor op, in de hoop dat die paarse plek zou verdwijnen. Mijn geplande romantische avondje viel in duigen. Ik pakte de slaapzak en mijn kleren voor de volgende dag en liep naar de logeerkamer, hier zit ik voorlopig veilig. De tranen wouden die avond niet ophouden. Het leek op een overstroming die op het juiste moment zat te wachten. Ik was van plan om hem in ieder geval te negeren, hij moest eens voelen wat hij me had aangedaan. Ik stond de volgende dag op en was verbaasd dat het ontbijt al gemaakt was. Hij had wat croissantjes met jam gesmeerd en jus d’orange klaargezet. Hij was intussen al weggegaan. Ook lag er een kaartje met een bos bloemen op tafel. Met het opschrift: Ik weet dat het onvergeeflijk is wat ik heb gedaan, maar ik wil dat je weet dat ik er spijt van heb en niet zo een beetje ook. Ik hou van je!
De tranen begonnen al te stromen, wat dacht ie wel niet dat ie me zo kon inpalmen? Ik pakte mijn sleutels en liep het huis uit. Ik wist ook gelijk wat ik zou gaan doen, ik ging mijn ontslag bekend maken. Ik had er geen zin in om dag in dag uit ruzies te maken. Ik heb genoeg gewerkt, misschien is het tijd om me nu te wijden aan mijn gezin.
Bij aankomst op kantoor trof ik een enorme bos rozen aan. Er hing een kaartje aan met hetzelfde handschrift als vanmorgen en dit keer met het opschrift: Vergeef me! Naast die boeketten werd ik overspoeld met smsjes, met allerlei soorten spijt betuigingen. Maar stuurde geen enkele terug. Ik voelde aan mijn gezicht en dankte Allah dat het niet opgezwollen was en makkelijk te camoufleren was met rouge. Ik vergat even mijn zorgen en ging aan het werk. Ook had ik mijn ontslag ingediend. Ik moest echter nog een maandje blijven werken.
Ik voelde of er een last van mijn schouders afgleed, maar wist dat het moeilijke gedeelte mij bij thuiskomst opwachtte.


Zie verder voor het vervolg

09-04-2002, 10:50


Ik kwam thuis en zag dat de tafel al gedekt was en dat diezelfde kaarsen van gisteravond nu weer branden. Ik was nog steeds met het voornemen hem te negeren. Ik liep de logeerkamer in en bleef daar nog een tijdje, had me al omgekleed en wou het liefst gelijk gaan slapen. Door het wassen van mijn gezicht was die inmiddels wat lichtblauwe plek weer te zien. Al gauw hoorde ik een geklop. Ik probeerde me sterk te houden, en opende zelf de deur voor hem. Ik keek recht in zijn ogen en liep zonder wat te zeggen naar de eettafel. Ik schepte het eten op mijn bord en begon zwijgzaam te eten. Ik was nu niet van plan om hem te vertellen dat we een kindje verwachten. Ik wou net beginnen met opruimen toen hij een woord wist uit te brengen. “ Het spijt me. Ik weet dat die klap jammer genoeg onherroepelijk is, maar probeer me alsjeblieft te vergeven. Ikzelf vergeef het mezelf nooit, maar dat is niet belangrijk. Het belangrijkste is dat jij het doet. Ik wist niet wat ik deed, pas toen ik je op de grond zag liggen, kon ik mezelf wel overhoop schieten. Ik weet dat het verkeerd is geweest
om je te vragen om te stoppen met werken en dat zie ik nu ook wel in. En ik zou niet zonder je kunnen. Voor mij mag je gewoon blijven werken. Ik zal je beslissing accepteren. Het enige wat ik je nu vraag is om alsjeblieft wat te zeggen.” Ik kon niet tegen hem praten alles was nog vers in mijn geheugen geprint. “Ben je klaar? Ik ga slapen”, dat was het enige wat ik zei en voegde de daad bij het woord en verliet de huiskamer. Het was te laat ik had mijn besluit al genomen. Ik sprak verder tegen hem als het belangrijk was en verder negeerde ik hem nog een paar dagen. Hij kwam ieder keer thuis met wat lekkers of een of andere sieraad om me te laten zien dat hij fout zat. Na hem een week te hebben genegeerd, vond ik het goed zo en vertelde hem dat ik over een paar weken geen werk meer had. Hij was verbaasd en keek me geschokt aan. Hij vroeg wat de reden was. Ik vertelde hem doodleuk, dat ik het druk ga krijgen met pampers verschonen. Hij keek me dit keer nog verbaasder aan dan hij al was. Ja je hoort het goed wreef ik nog in en verliet de kamer. Ik hoefde me maar om te draaien en zag hem weer voor me, dit keer was het met een brede grijns.

Ik werd wakker uit mijn gepeins en ging verder met het boenen van de keuken. Ik moest het eten nog klaar maken voor man lief. Ik lachte om de herinnering van nog minder dan een jaar. Ik ben nu een huisvrouw en een moeder van een kereltje van zes maanden. Ik hoorde het gehuil van een kind en liep op het gehuil af. Ik nam het kindje in mijn armen en voelde mij zo rijk. Ik weet dat deze baby een veel mooier geschenk is vergeleken met mijn carrière………….


Dit is niet een waargebeurd verhaal hoor enkel een schets van de conflicten die tegenwoordig tussen een man en een vrouw plaatsvinden.

09-04-2002, 10:51
Nou ik wacht ook op het vervolg......Hou ons niet te lang in spanning

Ik vind het ook zeer goed verteld....

Maar is het fictief of...Echt gebeurd????

09-04-2002, 10:55
Ik dacht dat het bij jou was gebeurd zoeits.Gelukkig maar van niet.
Prachtig verhaal en zoeits gebeurt dagelijks in het echt.De man moet altijd het laatste woord hebben.Hij beslist of de vrouw mag werken of niet.Hij is de baas in huis.Zehma dat noemt zich een man laat me niet lachen.




Beslama

10-04-2002, 10:33


Asalaam allemaal,

Het is gelukkig niet bij mij overkomen, ik studeer nog en ben niet getrouwd, maar vraag me de laatste tijd wel af: Stel het overkomt me??
Wat moet ik later gaan doen. Het is een heel moeilijk geval voor ons als vrouw zijnde.

Het enige wat we kunnen doen is bidden dat we de juiste tegen komen die onze beslissingen respecteert. Insaalah zal dat ook gebeuren.

Groet Madam

21-05-2002, 11:08
De eerste dagen van het vrij zijn waren heerlijk, ik maakte het hele huis schoon en ging vaak naar familie op bezoek die ik de laatste tijd lang niet had gezien, ik bereide me voor op mijn bevalling, het leek alsof ik in een trance verkeerde, ik kon maar niet geloven dat ik een kindje zou krijgen. Ik maakte de babykamer gereed en kocht allerlei kleertjes en spulletjes voor de baby. Daarna begon de ellende iedere dag leek hetzelfde. Het opstaan het schoonmaken, boodschappen doen en dan het eten bereiden voor man lief, dag in dag uit. Ik miste mijn baan. Ik probeerde stiekem naar werk te zoeken die ik van thuis kon doen, maar zonder enige resultaat. Als je me enkele jaren geleden zou vragen of ik mijn baan zou afstaan voor het huishouden zou ik diegene voor gek hebben verklaard. Maar het lot heeft anders voor me bepaald. Ik heb heel veel moeten leren wat betreft kokkerellen in het begin brandde er wel het een en ander aan, maar oefening baart kunst zeggen ze vaak. Ik heb altijd maar achter de studie boeken gezeten, heb wel eens gekookt, maar om een eigen huishouden te runnen dat is te veel van het goede. Ik belde in het begin vaak mijn moeder om me wat aanwijzingen te geven over het koken. De dagen vlogen voort en ik kwam vaker op de achtergrond te staan, ik voelde me opgesloten. Ik kon het niet meer aan, ik beklaagde me nergens over het was mijn keuze en daar ga ik me ook aan houden. Heel vaak tolde het door mijn hoofd om na de bevalling weer te gaan werken, maar ik kon het kind niet alleen laten.
Ik ergerde me vaak aan man lief als hij weer eens thuis kwam en over het eten begon te zeuren. Zo gebeurde het dat ik een keer vergeten was zout in het eten te doen. “Wat is dit voor troep die je vandaag hebt klaar gemaakt, wil je me dood hebben of zo.” Hij zei het op een snauwende manier wat ik die dag niet kon verdragen. Hij had het wel op een subtielere manier kunnen zeggen en niet op deze toon. Ik pakte het potje zout en gooide het hele potje over het eten heen. “Als je zout wil dan kun je ook zout krijgen”. Ik kon er niet meer tegen, als hij mijn eten niet lekker vindt dan moet hij het maar zelf gaan voorbereiden. Ik zag dat hij opstond en zijn jas van de kapstok pakte en het huis verliet. Ik was stomverbaasd, hij ging zomaar weg zonder wat te zeggen. Ik ruimde de tafel af en ging naar bed, ik voelde me leeg. Heb ik nou al die jaren hiervoor gestudeerd om het huisvrouwtje te spelen. Ik voelde de tranen over mijn wangen stromen, ik kon ze niet meer stoppen. Ik bleef maar draaien en luisterde of hij al niet thuis was. Ik keek naar het klokje en zag dat het al over twaalven was. Hij was al uren geleden weggegaan en hij was nog niet terug. Ik pakte de telefoon en toetste zijn nummer in. Ik hoorde de telefoon twee keer overgaan, en hoorde daarna zijn voicemail. Hij heeft hem weggedrukt. Ik dacht dat hij misschien in de auto zat en daardoor zijn telefoon niet kon beantwoorden. Ik ging weer naar bed en na een paar minuten belande ik in dromenland…

31-05-2002, 14:13
Ik hoorde ergens een geluid vandaan komen, en pas later realiseerde ik me dat het de wekker was, het was zes uur. Ik rook de koffiegeur al die hij zeker al had klaar gezet. Ik had geen zin meer om te slapen en trok mijn ochtendjas aan. Ik ging af op de koffiegeur en zag dat hij zijn brood aan het klaarmaken was. “waar was jij nou gisteravond heen gegaan zonder wat te zeggen.” Ik was boos omdat hij niets had gezegd. Hij leek geschrokken te zijn van mijn vraag. “ Ook een hele goede morgen, ik was met wat vrienden wat gaan drinken.” “Heb je ook nog wat gegeten?” Ik voelde me min of meer schuldig. Ik had mezelf toch moeten beheersen.“ Ja heb wat gegeten.” Hij antwoordde kort en nors. Man lief was ’s ochtends altijd chagrijnig. Ik stond weer op en liep slaperig weer richting bed. Ik had geen zin om naar zijn norse kop zitten te kijken, ik had beter in mijn bed kunnen liggen. De spanning tussen ons groeide met de dag. Ik hoorde even later de deur in het slot vallen, hij was kenbaar ook vergeten mij gedag te zeggen. Ik verwachtte iedere moment het kindje en maakte me enorme zorgen. Je hoort tegenwoordig allerlei verhalen. Ik kon de laatste tijd ook niet zo goed meer slapen, ik voelde de baby iedere keer schoppen. Ik verwonder me iedere keer over het feit, dat een vrouw een mens in haar lichaam kan dragen, Subhana Allah. Ik stond op besefte dat ik toch niet meer kon slapen. Ik ruimde de tafel af, ik liep langs de spiegel en zag een mollige vrouw naar me staren gekleed in een plunje jurk die ik speciaal voor mijn positie had gekocht. Onder mijn ogen zag ik wallen. Ik zag er gewoonweg niet uit. Ik ging op het bed zitten en begon spontaan te huilen. Ik riep mezelf tot bedaren en ging weer verder met het opruimen. Nog een week en dan zou de baby komen volgens de gynaecologe, als alles goed gaat insha allah. Maar je weet het nooit alles ligt in handen van Allah. Wanneer hij wil dat het komt, komt het. Ik maakte het huis schoon en ging daarna ontbijten. Het was nog vroeg. Ik liep in de richting van de baby kamer en controleerde of ik wel alles had gekocht. Ik nestelde me in een stoel en zat voor me uit te staren. Ik dacht aan man lief en begreep niet waarom hij zo deed. Het zat me nog steeds dwars dat hij zijn telefoon uitzette toen ik hem belde, stel dat de baby kwam. Ik zou het er met hem vanavond over hebben. Ik hoorde opeens de telefoon gaan en sjokte richting de telefoon. Ik nam de telefoon op en hoorde de stem van man lief, met de mededeling dat hij het druk had en weer moest overwerken. Ik vertelde hem maar dat hij dan langs mijn ouders moest komen en dat ik daar te vinden was.

05-06-2002, 11:45
Ik pakte mijn jas en liep richting de deur, ik was al een tijdje niet buiten geweest. Ik was bang dat ik op straat zou moeten gaan bevallen. Ik controleerde of ik mijn mobieltje op zak had, je weet maar nooit. Ik lachte al om de bezorgde blik van mijn moeder en haar advies dat ik de laatste weken, maar gewoon binnen moest blijven. Ik opende de deur en een zachte bries verwelkomde me. Ik snoof de herfstgeur in me op en liep richting mijn ouderlijke huis. Ik was zo blij dat mijn moeder een paar straten verderop woonde. Ik kon binnen glippen wanneer ik wou. Ik keek naar de bomen en zag de bladeren als vrije vogels op de grond dwarrelen. Ik vond het heerlijk om in de buitenlucht te lopen. Opeens voelde ik een paar natte druppels op mijn voorhoofd, als het maar niet zou gaan regenen, dat was minder leuk. Ik versnelde mijn pas om de regen, te kunnen ontwijken. Mijn hand op mijn buik houdend, alsof ik bang was dat mijn buik eraf zou vallen. Ik voelde een steek door mijn zij gaan, het leek alsof er iets van binnen scheurde. Ik verminderde mijn pas en ging langzamer lopen. Misschien dat het door het lopen kwam. Ik naderde het huis van mijn ouders en ging naar binnen. Ik begroette mijn moeder en zusje en ging op de bank zitten. Ik was totaal uitgeput, het was nauwelijks tien minuten lopen en het leek of ik er een uur over had gedaan. De pijn leek te zijn verminderd. Mijn moeder keek me verbaasd aan en zei waarom ik niet even had gebeld om te worden opgehaald. Ik stond op en liep naar mijn moeder toe en nam haar in mijn armen. “Mama nu weet ik wat je hebt doorgemaakt toen ik 9 maanden lang in je buik heb gezeten.” Mijn moeder antwoordde dat dit nog maar het begin was van wat ik moest doormaken. Vervolgens zei mijn moeder dat het pas begint als de baby wordt geboren. Ik zag mijn zusje met afschuw kijken naar het tafereel. “Tjonge jonge wat een emotionele toestand zeg, ik ga nooit trouwen.”
Ik moest om haar lachen, dat dacht ik namelijk een paar jaar terug ook. Ik wou altijd vrij zijn als een vrije vogel, maar op den duur kun je het lot niet ontwijken. Samen met mijn moeder en zusje vermaakten we ons de hele middag, we hadden voor de zoveelste keer weer de videoband bekeken van mijn huwelijk en hebben nog wat zitten kletsen onder een genot van een kopje thee. Algauw verliet mijn moeder ons en ging naar de keuken om te koken. Mijn vader was op zijn werk. Ik liep naar de keuken, om een poging te wagen mijn moeder te helpen, algauw merkte ik dat het niet lukte. Ik voelde weer een stekende pijn opkomen en dacht misschien dat het de weeën waren. Ik vroeg mijn zusje of ze me niet naar huis kon brengen. Ik nam afscheid van mijn moeder en verontschuldigde me dat ik niet kon blijven eten. Ik wachtte op mijn zusje, ze was voor de zoveelste keer haar sleutels kwijt. Algauw zag ik dat ze die ergens onder de bank opdook en liepen richting de auto. Mijn zusje was bezorgd. “ He je gaat niet in mijn auto bevallen hè! Ik heb mijn auto pas gewassen dus zeg maar tegen die baby dat ie even moet wachten” Ze wilde me aan het lachen krijgen die arme ziel. De pijn was alweer verdwenen. Ik zou de verloskundige zometeen even bellen. Mijn zusje parkeerde de auto en liep mee naar mijn huis. Mijn zusje bood aan om te blijven, ik nam het aanbod al te graag aan. Ik keek naar de klok en zag dat het vier uur was. Ik wou man lief opbellen om te zeggen dat de plannen gewijzigd waren en dat ik alweer thuis was, maar zijn telefoon stond uit. Ik herinnerde me dat hij moest overwerken en sprak een boodschap in. Ik zat te overwegen om een verloskundige te bellen, maar zag er toch van af. Ik ging naar de keuken en maakte iets eenvoudigs klaar. Ik kon niet langer op mijn benen staan. Ik ging naar de bank en nestelde me in een hoekje. Ik zag mijn zusje verveeld naar de buis kijken, ik vond het zielig en verloste haar maar uit haar lijden. “He meid, je kan wel weer naar huis gaan hoor. Ik heb geen oppas meer nodig.”
Ik zag de twijfel in haar gezicht. Er overkomt mij niets hoor, en als er wat gebeurd dan bel ik wel. Mijn zusje overtuigd dat het goed ging, stond op en ging weg. Ik zat nog steeds in het hoekje van de bank en probeerde nu wat te slapen, misschien zou me dat goed doen. Man lief zou toch pas over een paar uurtjes thuis zijn dacht ik. Ik deed mijn ogen dicht en hoopte dat ik in slaap zou vallen. Ik lag denk ik een paar minuutjes, toen ik weer een pijn voelde. Het leek of er allemaal scheermesjes in mijn buik aan het snijden waren. Ik hield mijn adem in en luisterde naar de pijn. Dit waren volgens mij echt de weeën, in paniek greep ik naar de telefoon en probeerde man lief te bereiken. De telefoon ging over, maar niemand nam op. Ik deed mijn ogen dicht en probeerde moed in mezelf te spreken. Ik hoopte dat de pijn zou afnemen en bad tot Allah. Ik heb ergens gelezen dat je tijdens je bevalling je zoveel duha’s moet doen. Allah zal dan al je zonden vergeven insha allah. Ik was bang, wat moest ik nou doen, moest ik de ambulance bellen? Ik wist het niet, ik kon niet meer helder denken. Ik pakte mijn mobiel en probeerde hem weer te bellen, tevergeefs alleen het antwoordapparaat………

06-06-2002, 16:11
Asalaam cowboy,

Het leven is inderdaad bij tijd en wijle hard, het is er wat je ervan maakt. En er komt zeker een vervolg ben er druk mee bezig. Ik zal het insha allah binnekort plaatsen.

Groet Madam

06-06-2002, 16:32
oh, schrijf zo snel mogelijk verder aub!!

en laat ons niet in spanning afwachten!!

kuskes!!

07-06-2002, 11:08
De tranen prikten achter mijn ogen, waarom nam hij niet op. Nu ik hem het hardst nodig had was hij er niet. Ik wachtte tot de pijn wat minder werd en stond even op. Ik was het liggen zat, je kon ook niet echt liggen met zo’n dikke buik. Je tenen kan je nauwelijks zien, laat staan liggen. Ik liep wat door het huis en bedacht me allemaal wat ik moest doen. Als het de weeën waren dan zou het niet lang duren voordat er een andere steek zou plaatsvinden. Ik ging naar de slaapkamer en pakte mijn tas in voor het geval dat. Ook liep ik weer naar de telefoon en belde weer op. Nog steeds nam hij niet op, ik probeerde het tig keer, maar er leek geen leven te zijn achter die telefoon. Ik werd woest, wat is dit nou voor man. Ik pakte de telefoon en smeet hem in een hoek. Ik ging weer zitten en begon te huilen, wat een toestand zeg. Ik was bang dat hij nog steeds boos op me was en daarom niet wou opnemen. Ik hoorde ergens een vaag geluid vandaan komen, het was mijn telefoon. Raar dat ie niet kapot was, ik dacht dat er niets meer te reden viel. Ik liep naar de telefoon en probeerde te bukken om hem op te rapen. “Ja hallo”, zei ik op een wat buiten ademde toontje. Ik hoorde zijn bezorgde stem aan de andere kant. “He wat is er aan de hand, ik zie dat je me dringend nodig had.” Ik was opgelucht dat hij terug belde en vertelde hem dat de weeën misschien waren begonnen en ik niet wist wat ik moest doen. “ Verroer je niet, ik ben over enkele minuten bij je.” Ik moest lachen, hoe kan ik me bewegen in deze situatie. Au, de steek was er weer, ik was niet meer bang. Het voelde of er een last van mijn schouders af was nu ik wist dat hij eraan kwam. Ik ging naar de kinderkamer en keek naar de lege wieg. Ik was benieuwd wie er in kwam te liggen. Het leken uren te duren voordat ik eindelijk de voordeur hoorde open gaan. “Camellia waar ben je?” Ik hoorde de ongerustheid in zijn stem en liep op hem af. “Hier ben ik hoor.” Ik probeerde nog wat te lachen, maar tegelijkertijd voelde ik weer een steek., dit keer was het in mijn onderbuik. Het koste me veel moeite om te staan, ik zocht steun bij de muur. Hij kwam aanrennen en hield me vast. Ik rook een walm damesparfum die hem omringde, Ik kon dat geurtje nergens plaatsen. Zover ik me kan herinneren was ik niet in het bezit van zo’n geurtje, maar ik wuifde deze gedachtes van me af. Het was niet het juiste moment om over deze onbenullige dingen na te denken, ik moest me concentreren op mijn baby. “Lieverd gaat het wel goed met je”. Ik hoorde de bezorgdheid, maar had de kracht niet om hem te antwoorden. “Ik moet mijn tanden nog poetsen.” Ik keek hem aan en zag hem lachen.”Man wat lach je nou.” Ik keek hem woedend aan, ik zat te vergaan van de pijn en hij lachte me uit. “ Hoezo moet jij je tanden gaan poetsen, we moeten naar het ziekenhuis gaan.” Ik keek hem aan en besefte opeens dat het krankzinnig was, wat ik hem had voorgesteld. Ik trok mijn jas aan en werd door man lief ondersteund. Ik hoopte dat we het ziekenhuis zouden redden we waren nog op tijd. De pijn kwam iedere keer terug, ik wist het dit waren de weeën. Ik had van mijn leven nooit zo een pijn gevoeld als deze. Man lief kreeg alles naar zijn hoofd geslingerd, ik haatte hem op dat moment, ik haatte iedereen. Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen ging alles zo snel, ik werd in een rolstoel gezet werd naar de afdeling verloskunde gereden en naar een kamer gebracht. Ik leek in een trance te verkeren de pijn leek onophoudelijk. Ik dacht dat ik in een graf beland was, alles leek zwart. Eindelijk na 15 uur, wat voor mij een eeuw duurde, werd onze zoontje Nasser geboren. Ik realiseerde me dat ik nu moeder was, maar het voelde niet zo. Ik kreeg de baby aangereikt, ik wou hem niet vasthouden, het voelde niet alsof hij van mij was. Het voelde raar aan, de baby begon te huilen. Ik keek naar het rode behuilde gezichtje. Wat moest ik nou doen? Wat werd er nou van me verwacht. Moest ik hem gaan voeden? Ik zag er geloof ik hulpeloos uit, want al snel zag ik dat de zuster hem kwam halen.
“Yassir” Ik hoorde mezelf roepen. Ik keek om me heen en zag hem nergens, waar was hij nou? Hij was toch niet flauw gevallen? Algauw kreeg ik hem in het oog. Hij kwam versneld aanlopen. Ik zag dat hij blij was. “Ik heb onze ouders op de hoogte gesteld en ze komen er allemaal aan.” Ik hoorde de trots in zijn stem. “Camellia we hebben een zoon!!” Ik kon niets anders opbrengen dan een glimlach Ik was helemaal uitgeput. Ik werd naar een andere kamer gebracht en wou slapen, maar ik zag de zuster weer aankomen met de baby. Dit keer lag hij vredig te slapen in zijn wieg. Ik keek hem aan en wist niet wat ik moest voelen. Het was zo raar, ik had opeens een kindje. ..

07-06-2002, 11:36
Verder verder verder?????!!!!!!!

13-06-2002, 11:55


Het was raar dat er nu in huis een nieuwe persoontje in een kamer lag te slapen. Ik ging in het begin om de minuut kijken of hij sliep. Hij lag er soms wel heel vredig bij dat ik weleens luisterde of hij nog ademhaalde. Ook als hij naar mijn idee te lang lag te slapen dan probeerde ik hem wakker te maken. Ik was in het begin bang om hem op te tillen omdat ik bang was dat ik iets zou breken, hij was zo klein. Mijn moeder gevoelens werden al snel aangewakkerd. Het was een kwestie van wennen. En wat betreft zijn vader die loopt overal op te scheppen dat hij een zoontje heeft. Nu zes maanden later lijkt Nasser niet meer weg te denken uit dit huis. Het was vanzelfsprekend om zijn gehuil te horen.
Van buiten leek het een perfect gezinnetje, maar ik voelde dat er iets niet klopte. Mijn hart was deze dag onrustig, het bloed gierde door mijn lijf zonder dat ik me had ingespannen voor iets. Ik voelde alsof er iets vreselijks ging gebeuren. Mijn gevoel heeft me nooit in de steek gelaten, maar nu begon ik te twijfelen. Wat kon er nou misgaan? Waarom was ik zo wantrouwig? Waarvoor was ik bang? Ik kon geen antwoord geven op mijn vragen. Ik leed aan hallucinaties. Ik moest weer doorgaan waar ik was gebleven en niet zitten dagdromen. Ik nam Nasser weer terug naar zijn bedje. Yassir moest weer voor de zoveelste keer overwerken. Ik keek naar de klok en zag dat het negen uur was, hij had nog nooit tot zo laat overgewerkt. Ik besloot maar weer te gaan bellen. Ik hoorde zijn mobiel overgaan, “Ja hallo, met wie spreek ik”. Ik drukte de telefoon uit en snakte naar adem. Ik moest eerst van mijn schrik bekomen, het was een onbekende vrouwen stem die opnam. Wat had dit te betekenen, werden mijn twijfels bevestigd? Yassir laat nooit zomaar iemand opnemen, alles draaide om me heen. Ik hield me vast aan het keukenkastje. Ik probeerde mezelf tot kalmeren te brengen. “Camellia dit heeft niets te betekenen, het kan een collega zijn geweest die tijdens zijn afwezigheid zijn telefoon opnam of hij had zijn telefoon ergens laten liggen was weer een andere optie die in me opkwam. Niet gelijk aan het allerergste denken.” Ik leek wel een psychopaat die hardop tegen zichzelf zat te praten. Ik belde naar zijn werk om te zien of hij er was, maar niemand nam op. Ik probeerde het opnieuw en kreeg een collega van Yassir aan de lijn. Ik vroeg haar of ik Yassir aan de lijn kon krijgen, maar die bleek uren geleden naar huis te zijn gegaan. Ik dacht dat ik in een nachtmerrie beland was. Ik moest helder blijven nadenken. Hij had ten eerste gelogen wat betreft het overwerken en ten tweede waarom neemt een vrouw zijn telefoon op? Ik probeerde weer te bellen naar de mobiel van Yassir, dit keer stond hij helemaal uit. Ik wist niet wat ik ervan moest denken. Moest ik hem confronteren met wat ik had ontdekt of moet ik eerst zijn verhaal aanhoren? Ik besloot dat ik dat laatste maar moest gaan doen. Ik moest doen of mijn neus bloedde en dan zien of hij de waarheid zou spreken. Ik voelde de tranen opkomen, ik mag nu niet gaan huilen. Ik ken de waarheid niet eens. Zo haalde ik me zelf over om sterk te blijven. De gedachte alleen al dat hij een verhouding zou hebben bezorgde mij een harststilstand. Misschien was er helemaal niets aan de hand en trok ik mijn conclusies te snel. Al piekerend wachtte ik op zijn thuiskomst…..

13-06-2002, 13:41
vertel verder, je maakt me echt nieuwsgierig!! en meisje.......je bent goed man!! Ga een boek schrijven, of maak deze af, maar laat me niet weer zo lang wachten voordat je verder gaat.

13-06-2002, 16:41
ga verderrrrrrrrrrrrrrrrrrrr


xxxxx moi

Pagina's : [1] 2 3 4