Bekijk volle/desktop versie : lesbisch



06-04-2002, 11:19
Lang zwart haar en een vrolijk, knap gezicht. Haar ouders komen uit Marokko, Karima zelf is geboren en getogen in Nederland. Karima (21) heeft Zij aan Zij gebeld in de hoop dat er door haar verhaal hulp en opvang komt specifiek voor lesbische, Marokkaanse meisjes. Al ruim een jaar zit Karima dag in dag uit binnen. Niet eens in haar eigen huis, maar in dat van een kennis. Ze kan geen kant op. Want haar vader heeft gezegd dat hij haar eigenhandig vermoordt als hij haar nog een keer tegenkomt. Al eerder heeft hij Karima opgespoord en geprobeerd te ontvoeren. Onlangs kreeg ze een sms-je van hem: Wel eens gedacht aan zelfmoord?.



In vergelijking tot anderen was Karima's opvoeding nog eigenlijk best vrij. Ze mocht dan 's nachts niet stappen maar overdag mocht ze wel gewoon naar de binnenstad. "Mijn ouders wilden mijn broertje, zusje en mij Nederlands opvoeden. Ze zijn niet streng Moslim. Mijn oom en tante bijvoorbeeld wel. Als mijn nichtjes winkelend betrapt zouden worden, krijgen ze direct klappen van familie of zelfs kennissen - het is één groot netwerk. Of ze soms jongens staan uit de dagen, is dan de vraag. Maagd blijven tot het huwelijk, daar gaat het om." Ondanks haar - naar maatstaven - vrije opvoeding, is Karima altijd bang geweest voor haar vader die een psychische macht heeft over haar. Een continu voelbare afkeuring, die tot een uitbarsting kwam toen hij ontdekte dat Karima op haar zeventiende opeens graag omging met lesbiennes.

"Op zondag ging ik vaak mee met Marjon, mijn stagebegeleidster die een vaste vriendin had, om naar voetbal te kijken. Er waren allemaal oudere, lesbische meiden. Daar voelde ik me fijn. Ik kreeg een warm, lekker gevoel als ik bij Marjon was. Ik vond het heerlijk om te ontdekken dat ik op meisjes viel. Vriendinnen die jongensgek waren, begreep ik niet. Zelf maakte ik me ook wel eens nepverliefd op een jongen, maar het was niet te vergelijken met wat ik voor Marjon voelde. Tot Marjon bij mij uit de kast kwam, had ik nog nooit van lesbisch-zijn gehoord, wat dat betreft was ik echt een allochtoon. Het bestond gewoon niet. Thuis niet, op school niet, op televisie niet. Als het al op tv kwam, werd er direct gezapt."

Continu ruzie

Terwijl Karima voor het eerst van homoseksualiteit hoorde, bleek haar vader al over een uitstekende gaydar te beschikken. Zij is lesbisch hè, want mijn haren gingen overeind staan, zei hij over Marjon. "Ik mocht niet meer naar voetbal, hij was bang dat ik besmet zou raken. Het was een afschuwelijke tijd. Ik zat opgesloten in huis, had continu ruzie en kon nergens heen met mijn gevoelens. Als ik achttien word, ben ik hier meteen weg, schreeuwde ik altijd." En inderdaad, op die leeftijd zette pa haar koffers klaar.

"Ik ging voor het eerst stiekem stappen. Toen ik thuiskwam, wist ik niet wat ik zag. Al mijn spullen stonden ingepakt en mijn moeder stond ernaast te janken." Zoek het maar uit, luidde de boodschap. Gelukkig kon Karima bij Marjon en haar vriendin terecht, waar ze uiteindelijk een half jaar heeft gewoond. Terug wilde Karima niet. Nu kon ze tenminste praten over haar lesbisch-zijn. Ze kwam nog eten bij haar ouders, maar zweeg tegen haar vader.

Behalve deze koude oorlog, leek Karima verder alles eindelijk voor de wind te gaan. Ze zou gauw haar eigen etage vinden en ze had een leuke baan in de buitenschoolse opvang. Ze ging stappen in lesbische bars en zo ontmoette ze op haar negentiende haar vaste vriendin Anne. "Ik vond haar interessant en ze had mooie blauwe ogen. Na een avond kletsen waren we helemaal verliefd. Zij is acht jaar ouder en had meer ervaring, maar ze was lief en stelde me op mijn gemak."

Het geluk was van korte duur, want vader kreeg het al gauw door. Vanaf die dag veranderde Karima's leven in een hel. "Anne en ik kwamen 's ochtends mijn nieuwe woning uit met nat haar van het douchen, staat mijn vader opeens voor de deur, ik kreeg een hartverlamming! Wie is dat?, vroeg hij. Hij had het meteen door. Ik ontkende nog, maar ik kan niet liegen, dus ik belde mijn moeder angstig op en vertelde over Anne. Oja?, zei ze. Nou, gefeliciteerd. Veel plezier met je leven! Toen hing ze op. Ik zakte door de grond. Een uur later belde mijn vader dat ik moest langskomen. Als aan die dag terugdenk word ik nog bang."

Vader schold alsof ze bezeten was. Ben je ziek? Moet je naar de dokter? Dit kan niet! Je maakt de familie te schande! "Het is toch krom?", vindt Karima. "Hij wil zijn kinderen Nederlands opvoeden en doet niets met het geloof. En dan is lesbisch-zijn opeens een schande voor de familie!" Vader gaf Karima de keuze: of ze ging 'normaal doen' of het zou slecht aflopen met haar. Normaal doen hield in: met een man trouwen en tot die tijd weer thuis wonen. Hij gaf haar een weekend bedenktijd. Hij zei: als je zo doorgaat, leef je niet lang meer. Ik vermoord je. Dan zou ik nog maar genieten van je korte leven.

06-04-2002, 11:20


vervolg verhaal


Hysterisch

"Maandag probeerde het onderwerp te vermijden, maar dat lukte niet. Mijn antwoord? Ik zei: Mijn antwoord is NIKS. Mijn vader pakte me keihard bij mijn haren. Ik wou gillen, maar dacht: ik moet rustig blijven, dan blijven zij rustig. Als ik hysterisch word, pakt hij een mes." Moeder doorzocht koortsachtig de slaapkamerkasten. Ze vroeg: waar zijn de spullen van je vriendin? Of neemt ze haar speelgoed weer mee als ze klaar met je is? "Ga asjeblieft uit mijn huis, zei ik. Maar mijn vader werd steeds bozer. Ik dacht als ik nu niet zeg wat hij wil horen, overleef ik het niet. Dus ik gaf toe. Mijn vader liet los. Voor hij wegging zei hij: als ik hier nog een van die potten binnen zie, ben je er geweest!"

Haar ouders bleven verdekt opgesteld met hun auto voor het huis staan. Hulp kon dus niet komen terwijl Karima finaal instortte. "Ik werd gek. Ik begon hysterisch te janken, ik was in shock. Ik kon niet meer lopen, zakte in elkaar. Ik kreeg diarree en moest overgeven. Ik belde Anne huilend op en zei: Het is over. Het gaat niet meer. Ik kan het niet. Zij werd ook hysterisch en zei dat we moesten vluchten. Aangifte doen bij de politie durfde ik niet, dan zouden mijn ouders bericht krijgen en ik was bang dat het de situatie zou verergeren. De dag erna vertrok ik met mijn toilettas naar Anne. Ik voelde dat het de laatste keer zou zijn dat ik mijn huis zag."

Met een geleende bungalowtent vertrokken ze. Vluchten was de enige overlevingsstrategie die ze konden bedenken. Anne liet haar koopwoning voorgoed achter en ruilde haar luxe auto in voor een oude maar ruimere bak. Ze reden zo ver ze konden binnen Nederland en logeerden twee weken op een vrouwencamping. Karima belde alle homohulpinstanties die ze kende. "Niemand kon onderdak bieden en iedereen gaf hetzelfde advies: neem een familielid in vertrouwen. Maar dat kon nou juist niet! Niemand had een idee waar ik naartoe kon. De stichting Yoesuf was wel bereid om mijn ouders via het geloof te overtuigen dat homoseksualiteit niet verboden is, maar ja, mijn vader heeft zich nooit verdiept in het geloof, dus dat helpt ook niet."

Bij wijze van hoge uitzondering mochten Karima en Anne zes weken in een crisisopvanghuis logeren. Ondertussen begon Karima's doodsangst hardnekkig aan haar gezondheid te vreten. "Het was een hel. Het was ondraaglijk om in mijn eigen lichaam te zitten. Ik had dag en nacht migraine. Ik kreeg uitslag en had pijn in mijn buik. Ik huilde voortdurend, was zwaar depressief. Een huisarts zei dat ik overspannen was maar gaf geen medicijnen. Ik wilde uit mijn lichaam stappen, maar voor zelfmoord houd ik teveel van mijn vriendin." Anne probeerde Karima steeds op te beuren met lekker eten of bijvoorbeeld tijdschriften. Karima noemt het onvoorstelbaar wat Anne allemaal voor haar overheeft. Na de crisisopvang vonden ze een kamer, in weer een andere provincie. Karima kreeg eindelijk anti-drepressiva en Anne vond een baan.

Ontvoering

Vader gaf ondertussen niet zo makkelijk op. Hij leurde met haar foto langs gay uitgaansgelegenheden in Amsterdam. Via slimme leugens kreeg hij toegang tot Karima's etage, waar hij zich de splinternieuwe inboedel ter waarde van tienduizend gulden, Karima's zuurverdiende spaarcenten, toeeigende. Maar stelen was nog niks vergeleken bij wat hij van plan was: zijn dochter ontvoeren. Hij ontdekte het adres van de nieuwe postbus van de meisjes. (Vermoedelijk via een bevestiging van de PTT, gestuurd naar Karima's etage.) Met een gehuurd busje wachtte vader zijn dochter op. Hij bracht moeder mee en een oom uit Marokko die Karima nooit had gezien en dus ongemerkt naast haar kon lopen. Precies op het moment dat Karima het busje in gesleept had moeten worden, stortte haar moeder in. Drie weken heeft zij overspannen in het ziekenhuis gelegen. Karima en Anne hebben niets gemerkt. Pas toen Karima na een half jaar haar moeder belde, omdat ze die miste, hoorde ze het verhaal.

Moeder reageerde ongelooflijk aardig toen haar dochter belde. "Ze zei zelfs dat ze het had geaccepteerd en dat ik gezellig langs moest komen. Anne was achterdochtig, maar ik WILDE het geloven. Ik vertelde mezelf: mijn droom is uitgekomen! Ik was nerveus maar ik ging. Het was gezellig, mijn broertje en zusje waren ook blij om mij te zien." Vader hield zich gedeisd. Pas bij een tweede bezoek van Karima barstte hij los.

Wij hebben je gevonden, deelde vader doodleuk mee. Ik heb je gearmd zien lopen met je vriendin, gatverdamme, vloekte moeder. Vader: de enige reden dat je nog leeft, is dat je moeder is geflipt in dat busje! "Met knikkende knieën sleepte ik mezelf naar de deur. Het laatste wat mijn vader zei was: ik houd je niet tegen, maar als ik je nog één keer tegenkom maak ik je handspersoonlijk af. Daarna heb ik ze nooit meer gezien. Dat is nu ruim een jaar geleden."

Na dit drama zijn Anne en Karima verhuisd naar een woning van kennissen. Ze zoeken een eigen huis. Maar de woningbouwvereniging geeft hun geen voorrang. Karima wil weer een gewoon leven, ze gaat weer werken. Onlangs belde ze met haar zusje. Zij vertelde dat het thuis rustig is. Er wordt gedaan alsof Karima niet bestaat. Maar Karima denkt dat haar vader haar uiteindelijk toch weer zal zoeken. "Soms wil ik hem gewoon neerschieten. Door hem slik ik medicijnen en bezoek ik een psycholoog. Marokkaanse homo's zeggen dat ik beter kan liegen of een schijnhuwelijk aangaan. Maar ik ben al te ver in het proces. Ik weiger een dubbelleven te leiden."

(http://www.tanya.nl)

06-04-2002, 14:35
Wooooww, wat een goed verhaal. Is dit echt gebeurd? Als het echt gebeurd is dan is dit wel zielig wollah... Ik ben gelukkig geen homo dus kan ik me niet in haar positie verplaatse maar dat is geen leven wat ze lijdt....

Bent Dagilia

06-04-2002, 16:34
Bent Dagilia zij heeft die artikel overgeschreven van de site http://www.tanya.nl.
Het kan waar gebeurd zijn.IK zou het zelf niet weten.
Ik heb wel een opmerking hierover.De stichting youssef zei tegen de ouders dat homosexualiteit bij de moslims niet verboden is.
Het is degelijk wel verboden.In de koran staat dat het haram is dat een meisje lesbisch is.Een jongen een homo is.
Wat de anderen er ook van zeggen dat het niet haram is,zijn allemaal leugens.






Beslama

06-04-2002, 21:05


jeetje wat een verhaal!!

Ik vind het wel zielig voor haar, je kan lesbo zijn een ziekte noemen een afwijking of what ever, maar dat verdiend ze nou ook weer niet!

Ik heb trouwens niks tegen homosexuelen, iedereen moet zelf weten wat ie doet.

06-04-2002, 21:41
ik heb er geen woorden voor.......

06-04-2002, 22:11
ik ben als moslim sterk gekant tegen homo's maar weiger om hen anders te behandelen ... ik ben niet Degene die hen oordeelt namelijk,

Salahdin

06-04-2002, 22:30
Tfoe Allah yesghat 3liha als het echt waar is!!

Ughhhh.........Tfoe

07-04-2002, 21:33
Goed gesproken...hobino


groeten,

Justice.

08-04-2002, 18:18
Laat haar maar haar gang gaan...vroeg of laat beseft ze wel waar ze mee bezig is!! Laat het aan ALLAH SWT over.....

14-10-2004, 01:52
Matig verhaal

14-10-2004, 02:05
bla bla bla :maf3:

14-10-2004, 02:07


Verhaal is te lang. Kan iemand uittreksel er van maken

14-10-2004, 02:13
lang of kort vind t weer zo'n "oh wat ben ik toch een zielig onderdrukt meisje" verhaal, dus bla bla bla