Advertentie: bereik met Marokko.nl vrijwel alle Marokkaanse jongeren


Bekijk volle/desktop versie : Het laatste moment met mijn vader



Pagina's : [1] 2 3 4

Mouny
21-03-2002, 19:37


28 april 1994 Een stralende voorjaarsochtend, we zijn thuis druk bezig want mijn ouders gaan naar Mekka. Rond elf uur gaan we richtig de moskee waar alle mensen die de bedevaart gaan maken bij elkaar komen. Ik ben 11 jaar en de jongste uit een gezin van 9 kinderen. Terwijl alle toekomstige Hadja's richting de touringcar lopen die hun naar Schilhol zal brengen, lig ik nog steeds in de armen van mijn vader liggen totdat het moment daar is dat hij echt moet gaan. Afscheid nemen was iets nieuws voor me, ik was nog nooit bij mijn ouders weggeweest noch waren hun voor een langere periode van huis weggeweest. Het is de eerste keer dat ik mijn vader zie huilen................ maar meteen ook de laatste keer. We nemen afscheid van elkaar alsof we elkaar nooit meer zullen zien (soubhanalah). Mijn vader stapt in en weg zijn ze..... Het is de derde week van mei, ik zit in de namiddag buiten op de stoep met mijn buurmeisje Sandra als ik de telefoon hoor overgaan. Aangezien er verder niemand thuis was vloog ik als een gek naar boven om de telefoon aan te nemen. Mijn hart knapt bijna van blijdschap als ik mijn vader aan de andere kant van de lijn hoor....... he hbieba ziena rzella van mij. Passen je broers goed op mijn meisje? Hij verontschuldigde zich voor het feit dat ze al een tijdje niets van zich hadden laten horen. Hij vertelde me dat er tientallen mensen zijn omgekomen door de hitte. En dat mijn moeder ons ontzettend miste. He meissie ik ga nu anders denkt je moeder nog dat ik verdwaald ben. Thallaj fie rassik chineesje van me. Tuurlijk papa, selem 3le mama. Beslemma.............. De dagen vliegen voorbij en voordat ik het weet zijn we op weg naar Schiphol om mijn ouders op te halen. Sinds de dag dat ik mijn vader gesproken had hadden ze niet meer gebeld. Maar dat begrepen we wel. Ze hadden het natuurlijk veels te druk. Wachten wachten wachten, en daar was het moment dat die deuren open gingen en alle gloednieuwe HOUDJAJ naar buiten liepen. Ik zag mijn tante ......mijn oom.......de schoonouders van mijn nicht........mijn moeder..........mijn moeder WAAR WAS MIJN VADER? Ik liep iedereen voorbij en greep mijn moeder vast. Nog voor mijn moeder iets kon zeggen zei ik "papa" waar is hij. Mijn moeder barste in huilen uit..... ze viel flauw. Na enkele ogenblikken kwam ze bij en legde ons uit wat er gebeurd was. Kinderen luister: jullie vader heeft een zonnesteek opgelopen de dag dat hij met jullie zusje heeft gesproken. Hij heeft 5 dagen in coma gelegen en is 2 dagen geleden bij gekomen, hij maakt het goed maar mocht nog niet zo'n lange afstand afleggen. Daarom is hij daar gebleven, ik moest zeggen dat jullie je geen zorgen hoefde te maken. Zodra hij weer in staat is om te reizen komt hij terug. . Daar leefde we dus de dagen eraan op, op die verklaring. Mijn oudste broer kon het niet meer aan een regelde via via dat hij en mijn oom naar Mekka konden met een medische bemanning. Zodat mijn vader wel terug zou kunnen komen. Alles is geregeld, behalve..... Ze moeten toestemming krijgen om te landen op het vliegveld in Mekka of Jeddah. Nadat dit ook geregeld was hadden ze alleen nog maar het adres nodig van het ziekenhuis waar mijn vader in lag................. Ik zit op de gang met mijn rug tegen de muur met mijn nichtje bij hun te ouwe****en totdat mijn ander nichtje de trap opstormd. Ze verteld me dat Joesef me is komen halen. Joesef dacht ik nog, sinds wanneer komt hij bij 3zizi thuis. Ik loop de trap af en zie mijn tante aan de keukentafel huilen. Ik besteed er nauwelijks aandacht aan. Ik vind het alleen raar dat Joesef hier is...... Ik loop de woonkamer in als mijn oom me met tranen in zijn ogen verteld dat mijn broer me wilt spreken. Ik loop naar hem toe en vraag hem wat er loos is. Hij zegt: "Mounia meissie, kom's bij me op schoot wat ik dan ook doe. Mounia je weet dat papa een oudere man was, en je weet dat papa alles heeft gedaan in zijn leven wat een goed moslim hoort te doen. Ja zeg ik come to the point. Is pa terug roep ik nog. Mounia luister eens, papa is overleden. Het ziekenhuis heeft net gebeld. papa is dood Mounia". Mounia hoor je wat ik zeg...........stilte ............stilte. Mounia zeg verdomme iets. Ik kijk recht voor me uit, dood papa. Die twee woorden passen niet samen in een zin. Papa, mijn papa. Ik sta op en vraag hem me naar mijn moeder te brengen want alleen haar geloof ik. Hij weigert, hij wil me niet naar huis brengen. Aangezien dit maar een loopafstand is van 10 minuutjes zei ik dat ik dan zou gaan lopen. Uiteindelijk stemt hij in. Hij brengt me. Ik kwam thuis aan en het mijoelde van de mensen Op de gangen op de trappen, keuken overal zag ik gezichten. Gezichten van familie bekenden en van mensen die ik nog nooit eerder had gezien. Wat is dit, ben ik de laatste die het nieuws heeft gekregen. Ik liep de tweede trap op naar de slaapkamer van mijn ouders. Het enige wat ik hoorde was geschreeuw, maar tegelijkertijd hoorde ik niets. Alleen de stem van mijn vader die zei "ik zie je snel weer mijn chineesje". Voordat ik ook maar de klink van mijn oudersslaapkamer had aangeraakt, trokken mensen mij weg vandaar. Laat je moeder bijkomen zeiden stemmen, ga niet naar je moeder toe zeiden stemmen. Maar het enige wat nog voor mij gold, was dat mijn moeder het verhaal van mijn broer zou bevestigen. Nou veel gewik en geweeg ben ik de kamer van mijn moeder ingeslopen. Ik liep naar binnen, en het bed dat ik altijd zo groot had gevonden leek op dat moment miniscuul. Ik zag mijn moeder daar zitten, ze keek niet op, ze bewoog niet, ze beantwoorde mijn vraag niet eens. Op het moment dat ik mijn moeder daar zou heb zien zitten, letterlijk hopeloos wist ik dat ik geen bevestiging meer nodig had. Ze was in shock...... Je weet gewoon niet hoe het is om iemand van wie je zielsveel van houd je niet eens een blik waardig gunt. Ik realiseerde me op dat moment pas dat ik nooit eigenlijk met mijn moeder gepraat had. Ik was het papa's kindje. ------------------- Het was, en is nog steeds niet alsof ik mijn vader als 'overleden' beschouw. Hij is voor mij een wereldreiziger die nooit zal terugkeren. Omdat we zo uitgebreid afscheid hadden genomen was het gewoon anders. ------------------- De tijd met jou papa was gewoon tekort. Maar hasoel, het komt overwachts asl donderslag bij heldere hemel werd je meegenomen door "Melek el Moet". Hij bracht je mee naar een wereld die 1000x zo moi is als deze, maar weet je nog wat je altijd zei: "Men sgewch be Dounja, wacha 3arfien ne msiew le Lagiera". Hoevaak papa, Maarja wat kunnen we eraan doen dan bllij te zijn omdat je bent heengegaan in Mekka. Maar blij kan ik niet zijn, om de man van mijn leven na maar 11 jaar 11 maanden en 14 dagen te verliezen aan iets onbenulligs als een zonnesteek. God wou jou bij zich hebben dus was het maar een Sebba om je weg te ****** uit onze levens. Papa jij was alles voor mij, mijn steun en toeverlaat en natuurlijk mijn aller grootste voorbeeld. Liefs je Chineesje Mounia

Mouny
21-03-2002, 19:54
Thx lieverd> L mO

Cina
21-03-2002, 20:10
ik kreeg er echt kippevel van.... veel sterkte!!!! moge Allah (swt) je bijstaan...

lelarifia
21-03-2002, 20:22
ahhhh echt zielig voor je . ik weet echt niet hoe ik moet reageren, na veel tranen hebben weggeveegd. veel sterkte lieverd!!! :(

JustAgirl
21-03-2002, 20:39


Het is heel moeilijk om een dierbare te verliezen, en zeker als het 1 van je ouders zijn! Maar je vader is nu inhsallah in el Jenna, omdat hij op zo'n heilige plek is overleden... Hij kan dan ook alles zien wat je doet, want de doden die in el Jenna zijn kunnen zien wat hun familie doen, en als ze zien dat ze bidden en goede daden verrichten dan zijn ze heel blij, maar als ze zien dat ze niet bidden of slecht bezig zijn, dan worden ze heel verdrietig, en vragen ze Allah SWT hun op de rechte pad te brengen...maar je vader zal vast heel trots op je zijn...Allah yarhamoe! Veel sterkte meid...

tetouania_zina
21-03-2002, 20:57
hoi mouny alles goed? ik kreeg echt tranen bij het lezen van dit verhaal, ik ben eigenlijk altijd gevoelig geweest als ik een verhaal lees zoals deze bijvoorbeeld ik heb ook twee jaar geleden in ramaden mijn echt liefste oom kwijtgeraakt hij woonde in marokko en was meester daar, mijn vader was zo verdrietig en ja ik was pas 15 toen het gebeurde, maar ik hield zielsveel van mijn oom ook deed het me veel pijn toen mijn vader zei: 'Waarom is hij dood gegaan waarom ben ik niet doodgegaan in zijn plaats" maar hij was echt verdrietig en huilde heel erg, het was zijn broer ik vond het heel erg, maar misschen realiseerde hij niet eens wat hij zei toen hij dat zei moesten mijn broers, mijn moeder en ik nog harder huilen en namen we hem in onze handen het was echt moeilijk die tijd, ik mis mijn oom heel erg :( maar ja verder wens ik jou echt heel veel suc6

Pinokkio
22-03-2002, 00:36
Sallam He Mouny ik wens je veel sterkte en moed toe. Zina ik wens jou ook veel sterkte En moge Allah jullie beide bij staan.

Mouny
22-03-2002, 09:04
Dankjewel allemaal, ik moet zeggen ik heb het er de laatste tijd moeilijker mee dan voorheen. Zoals ik al eerder zei, ik heb nooit echt het gevoel gehad dat hij overleden is. Maar de laatste tijd wordt ik steeds weer met mijn neus op de feiten gedrukt dat hij gewoon nooit meer terug komt. Het stemt me goed dat ik weet dat hij op mij neer kan kijken. Ik hoop dat hij trots op mij is. Dat is wat ik altijd al heb gewild, ik zou er alles voor over hebben om alleen de woordjes 'ik ben trots op je mijn meisje'. Maar hoevaak de andere het ook zeggen het blijft anders. Ik dank jullie voor jullie reacties. Liefs Mounia

ghazella
22-03-2002, 09:15
salaam mounya ik weet precies wat je voelt ,mijn moeder is ook 4 jaar geleden overleden, en die moment zal ik nooit vergeten, en de dagen die waar ze echt pijn had, altijd zie ik die beeld voor me. zo'n moment zla ik noit kunnen vergeten, ik wist ook niet wat er precies aan de hand was met mijn moeder, ze wouden het me niet vertellen anders zou mijn schoolprestaties onder lijden, maar ik wist het wel ongeveer maar wou het niet geloven. ik waachte altijd op de dag dat ze naar huis kwam. ze kwam ook maar ze werd niet beter. waarom nou mijn moeder denk ik dan, ze was een goed persoon, maar de mensen zeggen dat allah alleen mensen neemt die goed waren.maar nu is je met jou vader in de paradijs waar iedereen wilt zijn thally fi rasiek en je kan me altijd mailen(kan via mijn profiel) want ik begrijp jou heel goed.

Mouny
22-03-2002, 09:32
Origineel gepost door ghazella salaam mounya ik weet precies wat je voelt ,mijn moeder is ook 4 jaar geleden overleden, en die moment zal ik nooit vergeten, en de dagen die waar ze echt pijn had, altijd zie ik die beeld voor me. zo'n moment zla ik noit kunnen vergeten, ik wist ook niet wat er precies aan de hand was met mijn moeder, ze wouden het me niet vertellen anders zou mijn schoolprestaties onder lijden, maar ik wist het wel ongeveer maar wou het niet geloven. ik waachte altijd op de dag dat ze naar huis kwam. ze kwam ook maar ze werd niet beter. waarom nou mijn moeder denk ik dan, ze was een goed persoon, maar de mensen zeggen dat allah alleen mensen neemt die goed waren.maar nu is je met jou vader in de paradijs waar iedereen wilt zijn thally fi rasiek en je kan me altijd mailen(kan via mijn profiel) want ik begrijp jou heel goed. Thx lieverd, er zijn inderdaad soms echt momenten dat ik met iemand moet praten die het "begrijpt" die iets soortgelijks heeft meegemaakt. Nogmaals thx, ik zal je mailen. L Mounia

Mouny
22-03-2002, 12:30
Origineel gepost door lornia ik heb nog nooit gereageerd op een discussie maar wolah, toen ik dit las was ik echt aangedaan je hebt echt een gevoelige snaar geraakt, moet nog steeds tranen wegnemen ik wens je echt het beste toe.nog veel sterkte toegewenst ik leef echt met je mee groetjes Soukran hbieba! L Mounia

Mouny
22-03-2002, 12:48
Origineel gepost door lornia ik heb juist op in een andere topic gelezen dat je naar Brussel komt ik woon er in de buurt misschien dat ik de 30e eens langs kom als je wil natuurlijk. incha Allah zien we elkaar dan eens zus Ik ben op de avond van 29 maart tot de avond van 2 april bij mijn zus in brussel. Zeg maar een tijd plaats en datum, ik zal er zijn. Liefs Mounia

Mouny
22-03-2002, 13:53


Origineel gepost door proximus dit moet echt wel echt erg zijn als je zoiets meemaakt. :( IK LEEF ECHT MET JE MEE ALLAH RHAMOU :( Erg is zacht uitgedrukt Proximus, het is hartverscheurend. Kun je je voorstellen dat ik soms zelfs jaloers ben op mijn vriendinnen als ik ze met hun vaders zie. Of hoe boos ik kan worden als een van mijn vriendinnen een grote bek opzet tegen hun vader. Maar zoals ook ik zelf heb moeten ondervinden zullen ook zij het eens ondervinden. Thx L Mounia

Mouny
22-03-2002, 14:39
Ik denk dat je me verkeerd begrepen hebt Proximus, ik wens het ze echt niet toe absoluut niet. Ik bedoel ermee te zeggen dat wanneer ik boos op ze wordt als ze hun vaders zo behandelen ze mij niet begrijpen. Snap je, allah je hfed alles ligt in Zijn handen. Ik houd net zoveel van de vaders van mijn vriendinnen als ik van mijn ooms houd Liefs mounia

Mouny
22-03-2002, 14:44
Zo is het MD. Thx en ook jij veel sterkte L Mo


Pagina's : [1] 2 3 4