Bekijk volle/desktop versie : puberaal gedrag



Pagina's : [1] 2 3 4

11-11-2010, 11:38
salaam alaikoum beste moeders. als vader van drie opgroeiende kinderen probeer ik alles eraan te doen om ze goed op te voeden. elk ouder weet dat opvoeden niet zomaar gaat. en elk kind is dan weer anders. je zoekt natuurlijk naar een balans hoe moeilijk het soms kan zijn.wanneer een kind een puber wordt, brengt dit van alles met zich mee. het kind begin de wereld te ontdekken. krijgt misschien nieuwe vrienden en zal alles op zijn/haar pad krijgen. het is voor een ouder(denk ik) wel een moeilijke periode. hoe zou je je als ouder je kind behandelen in die periode? zul je je kind begrijpen en begeleiden door deze periode? of zul je het gedrag niet accepteren en de strijd aangaan?vanuit mijn praktijk zie ik dat veel ouders de strijd aangaan. ze snappen niet wat er met hun kind aan de hand is. het kind beland in een internaat om het gedrag te behandelen, terwijl het meestal gewoon een puber is.ik vraag mij af hoe jullie hierover denken. alvast bedankt

11-11-2010, 11:42


Ik zal insallah veel met mijn kinderen praten, begrip tonen maar ze de juiste richting sturen....
Als je met ze in strijd gaat, zal jij als ouder die geheid verliezen.....
Ik zal ervoor zorgen dat ze mij alles kunnen vertellen.. Ook de dingen die je eigenlijk niet wilt horen....

Moge ALLAH onze kinderen beschermen en ze laten opgroeienen tot vrome moslims. amien

11-11-2010, 11:45
insha'Allaah.

wat je ook ziet is dat ouders het gedrag negeren waardoor het wel problemen gaat veroorzaken. ik ben opzoek naar waar wij als ouders de balans kunnen vinden.

11-11-2010, 11:53
Ik wil er nog niet over nadenken. Krijg de kriebels als ik eraan moet denken. Mijn schoonvader: kleine kinderen, kleine problemen, grote kinderen, grote problemen. Nu vat ik hem.

11-11-2010, 11:53



Citaat door tetouani79:
insha'Allaah.

wat je ook ziet is dat ouders het gedrag negeren waardoor het wel problemen gaat veroorzaken. ik ben opzoek naar waar wij als ouders de balans kunnen vinden.


Klopt, ouders bagataliseren de problematiek.. Waardoor er verkeerde signalen naar de kinderen gaat. En zij gaan maar door waar ze mee bezig zijn en erger....

ben je alleenstaande vader?

11-11-2010, 12:04
nee ben hamdoulillah getrouwd. mijn vrouw en ik praten hier ook wel over. maar het is een onderwerp die je als ouder blijft bezig houden. en ik werk met probleem jongeren en zie dus vele gevallen waar eigenlijk niets mis mee is.

11-11-2010, 12:17
Een goede balans vinden is ontzettend moeilijk, pubers zijn vaak opzoek naar een identiteit, ze voelen zich duidelijk geen kind, maar worden ook niet als volwassene gezien. Om deze kinderen het gevoel te geven dat ze er wel degelijk bij horen is dat je als ouder extra je best gaat doen om je kind "te horen" geef het kind het gevoel dat je hem/haar begrijpt en de ruimte gunt om haar persoonlijkheid te ontwikkelen. (je ziet vaak dat jongeren elkaar vaak wel erkenning geven als jong volwassene, daardoor ontstaan ook de groepen waar kinderen zich veilig in voelen)

Blijf praten, er veranderd namelijk heel veel aan het lichaam van het kind en in et hoofd, het kind is vaak verward wat zich vaak uit in "extreem" gedrag. Het kind is overgevoelig, lijkt constant boos en opstandiger dan ooit..

Als ouder moet je dan vooral de confrontatie niet zoeken. Probeer het kind zachtaardig te benaderen en blijf praten (daarmee bedoel ik niet het kind constant preken geven) Als ouder zou je ook je manier van benaderen moeten aanpassen, ipv van het kind als kind te behandelen, dien je nu je kind als klein volwassene aan te zien, spreek haar/hem aan op bepaalde verantwoordelijkheden, spreek bepaalde verwachtingen uit en wees je ervan bewust dat het kind in een overgangsperiode zit, het is dus niet dat je kind ineens het verkeerde pad opgaat of onherkenbaar is, maar er gaat gewoon veel in dat koppie om.

Probeer geduld te bewaren en zorg voor een veilige haven, dit doe je niet door constant af te keuren en te klagen, maar een zachte benadering en het bespreekbaar maken van voorheen gevoelige onderwerpen (vaak is bij ons veel hchouma terwijl er vanuit het geloof "la Haya fi deen" is) en last but not least weet wat je kind doet, toon interesse in school, vrienden, invulling van vrijetijd etc maar dan niet op een manier die controlerend is maar vanuit pure interesse, vaak missen kinderen dat en ontstaan er dan twee werelden en komen ouders en kind steeds verder van elkaar te staan...

InshaAllah zal zowel de ouder als het kind niet al te veel moeite ervaren tijden de pubertijd.

11-11-2010, 12:21
natuurlijk is een aqeedah van groot belang. dit is een basis waarmee een kind moet oproeien. dit zorgt er ook voor dat het kind de pubertijd beter doorkomt.

wel ben ik van mening dat een kind het in die periode moeilijker heeft. dit heeft te maken met de fysiologische veranderingen in het lichaam en de hersenen. wanneer het kind het geloof als houvast heeft, zal het kind er sterk uitkomen insha'Allaah.

11-11-2010, 12:23
ze begrijpen ze aanhoren en zorgen dat je der voor ze bent.. en dat ze ten alle tijden ben je kunnen komen als het nodig is..ik moet zeggen dat mijn kinderen de pubertijd hebben over geslagen volgens mij..als ik hoor van sommige moeders dat de kinderen een groote mond hebben ..of met dingen smijten of dingen uitspoken ..kan ik echt van geluk spreken ..mijn kinderen hebben ontzettend veel respect voor ons beiden.. maar ook voor andere mensen ..en daar ben ik Allah zeer danbaar voor...

11-11-2010, 12:26
hamdoulillah.

en als we kijken naar ons eigen pubertijd. zouden wij ons kinderen ook op die manier aanspreken/ mee omgaan? en zouden wij ze toestaan om hetgeen wij gedaan hebben ook te doen?

11-11-2010, 12:42
Tja..het is normaal dat je kinderen altijd zijn eigen wil doordramt, maar niet elke ouder is perfect..soms verlies je jouw zelfbeheersing als je bv een slecht dag achter de rug heb gehad en 'niet met opzet' op de kinderen afreageert..maar ik vind dat men wel consequent moet zijn in de handelingen want als je telkens een 'andere' boodschap doorstuurt dan is het gewoon verwarrend vr de kinderen en weten ze zelfs niet hoe ze het moeten reageren en dan gaat dit meestal gepaard met krijsen, schreeuwen..hangerig etc.. omdat ze niet weten hoe ze met hun eigen emoties moeten omgaan. Als ik zie dat mijn dochtertje last heeft van haar tandjes, want nu krijgt ze haar kiezen..jeetje..dan om de seconde schiet ze in een driftbui niet normaal dus wat ik tracht te doen is gewoon haar oppakken op mijn schootje zodat ze effkes kan kalmeren..ze heeft pijn maar ze weet niet hoe ze dat zich moet uitdrukken dus dat gaat meestal gepaard met een driftbui probeer ik via die manier tot kalme te brengen en lukt me altijd alhamdoelilah..als ze voelt dat je rustig daar bij blijft dan wordt ze ook wat kalmer..tja maar als je nog 3 kleine kindjes hebt dan is het idd niet gemakkelijk, dus neem ze gewoon alle 3 en zit op de grond en wees gewoon bij ze tot ze gekalmeerd zijn of gewoon hen afleiden.

groetjes

11-11-2010, 12:46

Citaat door tetouani79:
nee ben hamdoulillah getrouwd. mijn vrouw en ik praten hier ook wel over. maar het is een onderwerp die je als ouder blijft bezig houden. en ik werk met probleem jongeren en zie dus vele gevallen waar eigenlijk niets mis mee is.

hmdl,

Klopt , ik lees ook verschrikkelijk dingen wat jongeren mee moeten maken.
maar ook omdat ouders onbekwaam zijn..

2/3 schuld van de ouders!!

11-11-2010, 12:49


Daarom is het erg belangrijk om een goede godvrezende en eerlijke vrouw te trouwen die de kinderen een goede opvoeding kan geven.
Het is makkelijk om gewoon iemand te trouwen die aardig overkomt, maar de vraag is of ze haar kinderen ook goed zal opvoeden, want zij zal hier een grote rol in hebben.
Als een moeder bijv. niet echt betrouwbaar of godvrezend is, dan hoef je ook niks te verwachten van je kinderen.


Achter elke goede gezin, schuilt een goede vrouw. En achter elke slechte gezin, schuilt een slechte vrouw.

11-11-2010, 13:42

Citaat door Shinny:
Daarom is het erg belangrijk om een goede godvrezende en eerlijke vrouw te trouwen die de kinderen een goede opvoeding kan geven.
Het is makkelijk om gewoon iemand te trouwen die aardig overkomt, maar de vraag is of ze haar kinderen ook goed zal opvoeden, want zij zal hier een grote rol in hebben.
Als een moeder bijv. niet echt betrouwbaar of godvrezend is, dan hoef je ook niks te verwachten van je kinderen.


Achter elke goede gezin, schuilt een goede vrouw. En achter elke slechte gezin, schuilt een slechte vrouw.

ik ben het met je eens. maar aan de andere kant kan men veranderen in de loop der jaren richting godsvrezendheid.

en waar blijft de rol van de vader naast die van de moeder?

11-11-2010, 14:55
nogmaals dames. wat is de rol van de vader hierin?

Pagina's : [1] 2 3 4