Bekijk volle/desktop versie : BORDERLINE autisme MOEDER die m'n leven tot een HEL MAAKT



Pagina's : 1 2 [3] 4 5 6 7 8 9

08-08-2010, 22:40
Professionele hulp kan heel wat ellende voorkomen.
Psychologie studeren doe je 5 jaar en is niet eventjes googlen.
Pleintjespsychologen zijn we allemaal

08-08-2010, 23:08


TS heeft al een startsein gegeven voor de vragen.

11-08-2010, 09:45

Citaat door histoirejeweetw:
Professionele hulp kan heel wat ellende voorkomen.
Psychologie studeren doe je 5 jaar en is niet eventjes googlen.
Pleintjespsychologen zijn we allemaal



Dit dachten de tien mensen inderdaad ook, maar hoe meer ze gingen aankloppen hoe groter hun ellende werd.

Kijk als mensen even niet meer weten welke kruiden in het eten te gooien voor een overheerlijke ovenschotel of als je voor een moeilijke keuze staan dan is het handig even naar de psycholoog te gaan. Maar als het gezin bijna op instorten staat dan is er zeker wel wat meer nodig dan de DSM IV, DSM V en binnenkort de DSM VI en de Anti-Depressiva, spectrum enzovoort.

En zo professioneel is hun hulp trouwens niet, dat woordje professioneel hebben ze er zelf voor gegooid. Ik ken in ieder geval nog geen gevallen die door de "professionele hulp" geholpen zijn.

11-08-2010, 09:54
De tien vragen voor de Ts (sommigen lijken raar en vreemd, maar het antwoord op die vragen is echt belangrijk)

1) Als jouw moeder nu denkt aan je vader wat voor gevoel komt er in haar op afkerig, hatelijk, traumatiserend, wrokgevoelens, gevoel van gemis of een ander gevoel?

2) Hoe slaapt je moeder? Aan één stuk door, gemiddeld 1 keer wakker worden, vaker wakker worden of bijna niet kunnen slapen?

3) Heeft je moeder last van discussies in haar hoofd, alsof er een tweede ik tegen haar praat in haar hoofd en vaak komt met het tegenovergestelde?

4) Heeft je moeder in de afgelopen 15 jaar weleens gedroomd over dieren die haar achterna rennen, pakken en eventueel bijten?

5) Heeft ze vaak last van nachtmerries, zo ja van welke soort?

6) Is ze overdag vaak uitgeput en in de avond iets actiever dan overdag?

7) Eet ze goed, zo ja houdt ze meer van het gezonde of meer van het ongezonde?

8) Heeft ze weleens van die eetaanvallen, dat ze in staat is om een marmita in haar eentje op te eten?

9) Droomt ze weleens dat ze van hoge objecten naar beneden valt, bijvoorbeeld van een trap, flatgebouw enzovoort (dus in de afgelopen 15 jaar)?

10) Heeft ze bepaalde lichamelijke klachten zoals geirriteerd of gespannen schouder, onderrug, rug, gewrichten of andere lichamelijke klachten of beperkingen?

11) Bidt je moeder op tijd en draagt ze haar hijaab correct?

Ts probeer naar eerlijkheid deze vragen te beantwoorden, liever niet dat je het uit jezelf doet maar vraag het aan je moeder op een rustige manier aub. Sommige vragen moesten gesteld worden hoe gek ze ook leken. Na de antwoorden wil ik nog 5 aanvullende vragen stellen.

11-08-2010, 11:30


Inshallah komt het goed.
Lijkt me vreselijk om zo te moeten leven.
Beantwoord de vragen van Weesbarmhartig en inshallah kan hij je verder helpen.

11-08-2010, 11:44
interessante vragen stel jij broeder. ben erg benieuwd wat het kan betekenen als je idd droomt van vallen van hoge gebouwen, dieren die je bijten etc. Komt mij wel bekend voor.

11-08-2010, 12:29
Ik zou je adviseren om naar de huisarts te gaan met j verhaal en om hulp te vragen sowieso mss thuiszorg om thuis te helpen en daarna hulp voor j moeder en jezelf.

11-08-2010, 23:03

Citaat door berbercommunn:
Beste leden,



Ik ben een VROUW van 27 jaar.
Hier ga ik even mijn levens verhaal doen, want het moet eruit...

Thuis leef ik met 3 BROERS (lichte vorm van autisme) EN mijn moeder (borderline, autistisch...).

Ik zelf heb ook wat trekjes van borderline en autisme..



Vroeger hadden we het goed mijn ouders waren samen... Af en toe wat ruzie tussen mijn ouders, altijd mijn moeder die ging overdrijven, huilen, roepen, met alles gooien, dreigen met zelfmoord..



Totdat mijn vader verliefd werd op een ander vrouw en besloot om van mijn mama te scheiden. Is het allemaal begonnen.

Die periode ging als een hel voor mij. Daarover wil ik eigenlijk weinig kwijt.



Maar ik weet toen mijn ouders samen waren, mijn moeder zich altijd bezig hield met mijn vader. Ruzie... Aandacht vragen...



Toen hij wegging had ze iemand anders nodig dat was ik.. Daarna mijn klein broertje die epilepsie aanvallen had, hoge koorts...





Mijn moeder was altijd overbezorgd, paranoia, slapen bij ons in de kamer (om niet alleen te zijn), alles controleren alles....



Ik heb een rot jeugd gehad, ze had altijd ruzie met iedereen, niemand vond haar leuk, ene dag we ze beste vriendin met de die, totdat die persoon haar 1 ding had gelapt dan was de vriendschap voorbij, zo was dat telkens



Ik mocht nooit weg, met vriendinnen... NOOIT

mocht geen amusement hebben, mocht niet lachen want dan werd ze jaloers



IN mijn puberteit kwam ik natuurlijk in opstand, toen kreeg ik vanalles op mijn hoofd, pannen, boter, speeksel....

Dus ik gehoorzaamde maar om toch geen ruzie met haar te krijgen



Thuis was het altijd zo'n vuilnis, ze kocht vanalles wat we niet nodig hadden en dat liet ze dan daar liggen in de woonkamer

Ze wou het nooit opruimen, ook al is haar beroep kuisvrouw, thuis deed ze het niet, alleen afwassen en met water dweilen, alles wat met water te maken had deed ze wel



Ik mocht nooit bij vriendinnen thuis gaan, omdat zij para was (en bang om mij kwijt te raken?)

En vriendinnen wisten mijn situatie niet en wouden bij mij komen, maar hoe kon ik hen binnenlaten in de vuilnis?



Er kwamen altijd familieden ons rommel opruimen, omdat mijn moeder het niet kon of niet wou.

Na een tijdje kwamen ze ook niet meer, dus ik was degene die ermee opgescheept zat



Na jaren braaf hebben geleefd, GEEN ENKEL SOCIAAL CONTACT te hebben gehad en te zijn afgestudeerd

Heb ik op school iemand leren kennen die met mij wou trouwen, ik was heel blij, zodat ik uit de situatie thuis weg kon en EEN LEVEN ZOU HEBBEN WANT DAT HAD IK 22 jaar niet gehad



mIJN MOEDER heeft zich veel verzet tegen mijn huwelijk want ik ging haar alleen laten met mijn 2 broers en de miserie, dus thuis wie ging er nog opruimen? Financieel?

En ze wou mij altijd bij haar hebben, zodat ze de controle niet verloor.



UIteindelijk heeft ze ingestemd en mocht ik trouwen van haar, met heel veel verdriet heeft ze mij weggegeven.



Ik was 1 jaar getrouwd, ze belde iedere dag 1 min om mijn stem te horen, de ouders van mijn ex-man wouden dat niet dat zij belde.

Ze lag 1 jaar lang op de zetel te slapen met mijn foto en zei wees gelukkig dochter, je hebt mij hier achter gelaten



Toen ik dat allemaal zo hoorde, had ik medelijde met haar. En met de ouders van mijn ex-man liep het ook niet van een leien dakje, ze bemoeiden zich met alles had geen enkel privacy had geen eigen huis woonde bij zijn familie in... Was nog erger dan hoe ik het Thuis had. Dus na 1 jaar ben ik daar dan weggegaan terug naar hUIS



wANT MIJN MOEDER HAD MIJ NODIG



Nu ik weer terug ben al een aantal jaar, haat ik terug mijn leven

Ik zit altijd binnen en ga alleen naar buiten om te werken of samen met mijn moeder



Want ze is raar, ze denkt dat ik haar weer ga verlaten door een man te zoeken. Ze zei eens letterlijk tegen mij: GA JE MIJ OOK VERLATEN NET ZOALS JE VADER DAT HEEFT GEDAAN

wE WETEN WAT ER DE VORIGE KEER IS GEBEURT ZORG NIET DAT JE WEER SCHEID





HOe moet ik nu leven met zo'n moeder?

Die mij altijd controleert, zelfs op mijn werk belt ze (als ze alleen is en niets te doen heeft) WAT DOE JE, ik wou even je stem horen, wanneer kom je thuis oke





Zo gaat het dag in dag uit....

Weet niet wat ik met haar moet aanvangen..


Ik vind als je een kind of meerdere kinderen op de wereld brengt

en je psychisch niet in orde bent, dat je geen verantwoordelijkheid moethebben over die kinderen



Want ik hebh totaal geen leven, ik leef zoals zij dat wenst, IK WORD GELEEFD, zodat zij daar gelukkig en kalm van word



Dit is geen leven en dit wil ik niet



mAAR WAT kan ik eraan doen, wie kan mij helpen?



Mijn moeder beseft het niet...Zij heeft altijd gelijk



Ik wil een normaal leven hebben help mij aub




Wat erg voor jullie allemaal dat jullie in zo'n hel moeten leven.
Je titel zegt al genoeg in wat voor een hel je moet leven!

Ik kan je gevoelens heel goed begrijpen, vooral dat je in een dilemma zit.
De vraag, dat het je stilletjesjaan op je leeftijd teveel aan het worden is en of je nu de hartverscheurende keuze moet maken om te kiezen tussen jezelf of je moeder die je niet kan laten stikken.

Ik vind het verschrikkelijk voor jezelf en voor jullie allemaal echt waar. Dit is een hele moeilijke kwestie waar je niet zomaar uit kan en je moet ook voorzichtig zijn in jou geval, om direkt de raad van mensen te nemen.

Mensen bedoelen het misschien wel goed en willen je graag helpen maar je moet naar jezelf luisteren anders heeft het geen nut.

Ofwel maak je een harde keuze pm te kiezen tussen je eigen leven of je kiest voor het leven van je moeder. Want zoals ik het begrepen heb, in jou geval is je moeder heel veeleisend qua aandacht en ze claimt jou overal waar je gaat of bent. Ik persoonlijk zou hier geen geduld in kunnen hebben, tenzij ik echt heel veel van mijn moeder hou en mij erbij neerleg dat dat mij allemaal overkomt.

Ik vindt het een heel moeilijke situatie en ik vindt het ook heel moeilijk om je raad te geven omdat ik dit een zeer moeilijke situatie vind!

Om te beginnen, zou ik eerst eens stappen met je verhaal naar een ggz, die mensen zijn gespecialiseerd in dat soort zakens en geven je proffessioneel advies.
ik zou niet teveel naar andere mensen luisteren want dat kan je gedachten of beeld nog meer in de war brengen als je er niet mee oppast.

Wat mijn mening is als ik die mag zeggen, na jou verhaal te lezen heb ik sterk de indruk dat jou moeder ziek is geworden door het huwelijk met je vader.
Je mama heeft tijdens het huwelijk veel verkropt en waarschijnlijk komt het nu allemaal eruit en vooral ook bitterheid.
Weet dat je moeder het niet opzettelijk doet, maar het kan wel zo ver gaan dat ze haar gedrag niet meer onder controle heeft.
Je moeder smeekt om aandacht en erkenning als gevolg van haar mislukte huwelijk.

Het helpt al heel veel om er op een rustige manier met je moeder over te praten. leg haar uit dat ze verkeerde dingenù doet zonder dat ze het beseft en dat jij denkt dat het te maken heeft met haar verleden dat ze zo doet. En zeg erbij dat ze zo ver gaat dat ze jou kwetst maar dat ze het niet opzettelijk doet.
WEES HIER AUB HEEL VOORZICHTIG MEE EN KIES EEN MOMENT UIT WANNEER JE ER KAN OVER PRATEN, BEST WANNEER JULLIE AAN HET LACHEN ZIJN EN DE SFEER GOED ZIT.INSHA'ALLAH KOMT ALLES GOED. HOU ME MAAR OP DE HOOGTE ALS JE WIL en je kan me altijd pmn als je vragen hebt of erover wil praten


ik wens je het allerbeste toe en vooral veel sterkte voor jou en beterschap voor jullie allemaal, vooral je moeder.

11-08-2010, 23:29
Mensen met een borderline stoornis zijn een van de moeilijkere behandelbare mensen in de psychiatrie. Het is belangrijk dat je er zelf niet onder lijdt. Je geeft aan dat jezelf borderline en autistische trekjes hebt. Het klinkt misschien heel raar, maar als je zo door gaat kan je eindigen als je moeder.. Geen sociale contacten, enkel '' opgescheept'' zitten met haar.

Hoe zit het met je broers?

Ik krijg het idee dat jij je verantwoordelijk voelt voor haar. Weet wel dat borderline patienten vaak dingen doen en zeggen, wat ze als '' gezond'' persoon niet zouden zeggen. Wisseling van stemming wordt per minuut bepaald..

Misschien is het een idee om langs te gaan bij je huisarts?
- Voor jezelf
- Voor je moeder

Hieruit blijkt dat je een sterke vrouw bent!

Ik wens je heel veel sterkte..

Groetjes Lina,

hieruit blijk

12-08-2010, 10:40
Moge Allaah s.w.t jouw moeder en broers genezen, weleens gehoord van roqia?

12-08-2010, 11:46

Citaat door weesbarmhartig:
Dit dachten de tien mensen inderdaad ook, maar hoe meer ze gingen aankloppen hoe groter hun ellende werd.

Kijk als mensen even niet meer weten welke kruiden in het eten te gooien voor een overheerlijke ovenschotel of als je voor een moeilijke keuze staan dan is het handig even naar de psycholoog te gaan. Maar als het gezin bijna op instorten staat dan is er zeker wel wat meer nodig dan de DSM IV, DSM V en binnenkort de DSM VI en de Anti-Depressiva, spectrum enzovoort.

En zo professioneel is hun hulp trouwens niet, dat woordje professioneel hebben ze er zelf voor gegooid. Ik ken in ieder geval nog geen gevallen die door de "professionele hulp" geholpen zijn.


je vragen die je stelt duiden ook zeker niet op een hoge graad van professionaliteit.
Weet dat je zeer gevaarlijke spelletjes speelt met de (geestelijke)gezondheid van je broeders en zusters.
Nogmaals pleintjespsychologie is voor ieder van ons, echte hulp bieden bij lichamelijke of psychische klachten laten we beter over aan bevoegde personen.
Google is een vergif als je daarmee zelf voor dokter wil spelen.
De DSM is een leidraad, veel testen moeten er gebeuren en het analiseren van deze test is het werk van echte psychologen

12-08-2010, 13:24
Allahi 3awnkoum TS.

12-08-2010, 13:58



Citaat door sympathisant:
je vragen die je stelt duiden ook zeker niet op een hoge graad van professionaliteit.
Weet dat je zeer gevaarlijke spelletjes speelt met de (geestelijke)gezondheid van je broeders en zusters.
Nogmaals pleintjespsychologie is voor ieder van ons, echte hulp bieden bij lichamelijke of psychische klachten laten we beter over aan bevoegde personen.
Google is een vergif als je daarmee zelf voor dokter wil spelen.
De DSM is een leidraad, veel testen moeten er gebeuren en het analiseren van deze test is het werk van echte psychologen


Ik wil toch even reageren omdat ik dit heel anders gezien en gelezen heb. Weesbarmhartig pretendeert ook helemaal geen professional te zijn, sterker nog hij zegt juist dat hij zijn kennis en ervaring heeft van deels theorie en deels aanleg/interesse. Hij heeft ook duidelijk gezegd dat zeker niet bij iedereen verkeerde diagnoses worden gesteld door professionals en dat het vaak gewoon om goede professionele behandelingen gaat, MAAR dat het in sommige gevallen niet zo is. Dit heeft hij zelf meegemaakt dus dat kun je moeilijk weerleggen.

Het is nu eenmaal zo dat sommige gevallen niet op een professionele manier, maar wel op een andere manier kunnen worden behandeld. Als moslimzijnde zou je moeten weten dat bepaalde zaken niet op een wetenschappelijke manier zijn te genezen omdat ze gewoonweg een niet wetenschappelijk te verklaren oorzaak hebben

Als ik een probleem heb en er zijn 2 optionele oplossingen:

Oplossing A = een professionele oplossing middels bevoegde personen (hier zou jij te allen tijde voor pleiten), maar in mijn specifieke geval niet hetgeen mijn probleem zal oplossen.

Oplossing B = alternatieve oplossing middels niet bevoegd persoon en misschien ook wel niet op wetenschap gebaseerd (wat jij direct als pleintjes psychologie zou wegzetten), maar in mijn specifieke geval wel DE oplossing voor mijn probleem.

Waar denk je dat ik voor kies? Juist

12-08-2010, 14:24
sorryyyyyy helaas het komt nooit goed...

run for your own life before its too late

12-08-2010, 15:09
Ik wil je allereerst wel even zeggen dat je je diep moet schamen dat je zo over je moeder praat, al maakt ze je leven (overduidelijk onbewust) tot een hel.

Mijn moeder heeft ook Borderline. Ze heeft last van een enorm verlatingsangst. Wanneer ze ruzie heeft met een van ons of onze vader, dan overdrijft ze al-tijd. Altijd schreeuwen dat ze zichzelf wat gaat aandoen, dat soort dingen. Maakt dan ook meestal niet uit waar de ruzies over gaan.

De ruzies die we thuis hebben zijn altijd een stuk heftiger en emotioneler dan die van mensen die geen mentale beperkingen hebben. En meestal wanneer we eenmaal ruzie hebben gehad, en het willen goedmaken, weten we allemaal in feite al niet meer waar het allemaal ook alweer om ging.

Mensen met Borderline hebben geen normaal besef meer. Ze zien alles extreem zwart-wit en het lijkt wel alsof ze de hele dag door met een vreemde schuldgevoel rondlopen en je dan ineens bellen. Zoals jouw moeder je op je werk belt, gewoon als ze niks te doen heeft, doet de mijne ook bij mij. Niet alleen dat. MIjn moeder is ook een controle freak. Alles moet gaat zoals zij dat wilt. Gaat het niet zoals zij dat wilt, wordt ze pisnijdig, omdat haar 'planning' overboord gaat.

Ondanks alles, het is en blijft onze mamma. We moeten hen helpen.

Dus een tip: Bezoek eens sites die speciaal zijn opgezet voor mensen die met Borderliners moeten leven en zich geen raad weten. Zo ga je stap voor stap op een heel aangename manier met je moeder om. Jullie zullen allebei het verschil merken, en jullie zullen allebei een betere band met elkaar krijgen.

Het is nooit te laat.


p.s: Ik zag wat reacties die ik echt kinderachtig vond. Hebben jullie mensen dan geen schaamte? Beetje de clown uithangen als iemand hier de wanhoop nabij is en hulp zoekt? Ga bidden en zorg dat Allah je dit vergeeft.

Pagina's : 1 2 [3] 4 5 6 7 8 9