Bekijk volle/desktop versie : Wie wil haar bevallingsverhaal met ons delen??



Pagina's : 1 2 3 4 5 [6] 7 8

08-09-2009, 17:09

Citaat door azininoe:
me 2de bevalling

hoor ik me zusje weer zeggen in het marokaanse als je maar je scheten maar in je houd ayafata7 hihihi, ik riep die zuster en zei expres ik voel een scheet toen zei ze laat maar gaan hoor meid geen probleem aayemaa ik kwam niet meer bij en zusjewas weer hahahah.


ik zou jou voortaan gewoon miezarithen noemen als ik jou persoonlijk kende

08-09-2009, 21:43


Het is echt apart dat sommigen zo alleen hebben kunnen bevallen zonder hun man

hebben sommige mannen dan echt geen greintje vadergevoel

08-09-2009, 22:07
een maal daar aangekokem werd ik gelijk aan een infuus en wat draden vast gezet, er klote iemand aan de deur en ik zag een knappe man strak in pak met 2 dames in takshitas
en als een wee kwam riep ik beetje hard kom op dames nu met z'n allen puffen hahaha het grappigste ze deden ook gezellig mee
en me zusje riep weer hou je kop mens
alsof ik haar aand8 gaf ik ging gewoon door hahaha.
maar goed na een scheet gelaten te hebben verliet me zusje de kamer en kwamniet meer terug
rond 16:00 uur waren de weeen steeds heviger en mocht eindelijk persen, ik hoorde kom op meid zie een zwart koppie nog een keer, kon het niet laten en schreeuwde voor de gein o mijn god stuur em terug hij moet blond zijn hahaha,

nou nou azininoe gezellie was het wel hihihi

08-09-2009, 22:12
azininoe zoooo grappig

08-09-2009, 22:24


het was op een zondag middag dat mijn vlies gebroken waren maar omdat het mijn eerste bevalling is wist ik het niet zeker heb mijn verloskundigen gebeld maar kreeg voicmail heb wat ingesproken en omdat ze me niet heeft teruggebelt dacht ik dat het niet zo belangrijk is mijn vliezen waren om 5 uur gebroken en heb pas na 7 uur tot 9 uur een paar weeen gehad die heel goed te doen waren van 9 tot 11 heb ik niks meer gehad en daarna kreeg ik weer weeen die ook goed te doen waren maar omdat het de eerste keer is weet je niks en zei me man bel je verloskundigen og een keer en ik zei tegen hem ik mag pas bellen als ze om de 5 min had en dat had ik niet maar heb toch gebelt en heb eerlijk gezecht gelogen tegen de verloskundigen dat ze ongeveer om de 6 min had toen zei de verloskundigen nou omdat et je eerste is is het net begonnen of gaat het nog beggin maar als we het niet erg vinden om na het ziekenhuis te komen mochten we langs komen maar ze zei reken nergens op en dat je daarna gelijk weer na huis gaat ik zei geen probleen heb eerst uitgebreid gedocht en mijn man heeft nog wat gegeten voordat we naar het ziekenhuis gingen en helemaal geen pijn of weeen om 1 uur s nachts aangekomen in het ziekenhuis en nog steeds geen pijn ging ze kijken en bleek ik al 5cm ontsluiting te hebben ze zei je blijft hier ik en mijn man te gelijk hoezo gaan we niet naar huis zei nee wij naar een kamer en daar vertelden ze dat het 1 cm per uur ongeveer is dan zou ik dus om 6 uur sochtens bevallen aangezien we hier niet op hadden gerekend ging mijn man naar huis om mijn spullen te hallen maar toen hij weg ging kreeg ik de enen wee naar de ander om half 3 was het ondragelijk na mijn gevoel omdat ik ander pijn had dan weeen pers weeen dus maar mijn verloskundigen geloofden mijn niet was trouwens een staigeren om ze zei zelf dat ik nep weeen had want het kan niet dat ik zo vaak achter elkaar weeen had toen werd ik boos en zei als dit gewonen weeen zei dan wilik nu een ruggenprik omdat ik dat vroeg heeft ze de verloskundigen gehaalt was inmiddels kwart over 3 ze ging kijken hoever ik was en ze stopt haar vingers er in en schreeuwtpersen bleek ik al 10 cm onsluiting te hebben ze heeft mijn man en mijn fam gebeld gelukkig was mijn man al in het ziekenhuis aangekomen heb toen een paar keer geperst en omdat mijn baby er eigelijk al te lang onnodig binnen bleef ging het met zijn hartslag niet goed en ze hebben gelijk ingeknipt en na 2 keer persen was hij er gelukkig uit anders was het misschien anders afgelopen heb nu 7 hechtingen aan overgehouden en was om 4 uur bevallen en hellemaal klaar verloskundigen zei nog voor een eerste keer heb ik het heel goed en heeeeeel snel gedaan maar zo zie je maar luister na je lichaam en niet naar anderen want als ik niet om die ruggenprik had gevraagt en ze me hadden gelooft was ik veel eerder bevallen met nog minder pijn
achteraf heb ik een heel makelijk bevalling gehad en maar een uur echt pijn gehad de pers weeen zijn niet pijnlijk vond ik
en weet je wat echt raar was de dag er voor hebik gedroomd dat ik aan het bevallen was en ik om 6 uur klaar was met bevallen en ik weer thuis was en alles is uitgekomen want ik was om 6 uur weer op weg naar huis

08-09-2009, 22:30

Citaat door new_mommy:
Zal vast een stomme vraag zijn maar wat is pijnlijker de weeën of het persen?

En ik vind jullie verhalen 1 voor 1 echt een wonder, en hoe jullie ermee zijn omgegaan. Respect!



zeker weten de weeen!

net of iemand je bekken van onder pakt
en je ruggengraat presies in de midden
door 2en splitst

en dan is de pijn weg en 3 seconden later
begin de pijn weer van vooraf aan

08-09-2009, 22:34

Citaat door nadiab:
het was op een zondag middag dat mijn vlies gebroken waren maar omdat het mijn eerste bevalling is wist ik het niet zeker heb mijn verloskundigen gebeld maar kreeg voicmail heb wat ingesproken en omdat ze me niet heeft teruggebelt dacht ik dat het niet zo belangrijk is mijn vliezen waren om 5 uur gebroken en heb pas na 7 uur tot 9 uur een paar weeen gehad die heel goed te doen waren van 9 tot 11 heb ik niks meer gehad en daarna kreeg ik weer weeen die ook goed te doen waren maar omdat het de eerste keer is weet je niks en zei me man bel je verloskundigen og een keer en ik zei tegen hem ik mag pas bellen als ze om de 5 min had en dat had ik niet maar heb toch gebelt en heb eerlijk gezecht gelogen tegen de verloskundigen dat ze ongeveer om de 6 min had toen zei de verloskundigen nou omdat et je eerste is is het net begonnen of gaat het nog beggin maar als we het niet erg vinden om na het ziekenhuis te komen mochten we langs komen maar ze zei reken nergens op en dat je daarna gelijk weer na huis gaat ik zei geen probleen heb eerst uitgebreid gedocht en mijn man heeft nog wat gegeten voordat we naar het ziekenhuis gingen en helemaal geen pijn of weeen om 1 uur s nachts aangekomen in het ziekenhuis en nog steeds geen pijn ging ze kijken en bleek ik al 5cm ontsluiting te hebben ze zei je blijft hier ik en mijn man te gelijk hoezo gaan we niet naar huis zei nee wij naar een kamer en daar vertelden ze dat het 1 cm per uur ongeveer is dan zou ik dus om 6 uur sochtens bevallen aangezien we hier niet op hadden gerekend ging mijn man naar huis om mijn spullen te hallen maar toen hij weg ging kreeg ik de enen wee naar de ander om half 3 was het ondragelijk na mijn gevoel omdat ik ander pijn had dan weeen pers weeen dus maar mijn verloskundigen geloofden mijn niet was trouwens een staigeren om ze zei zelf dat ik nep weeen had want het kan niet dat ik zo vaak achter elkaar weeen had toen werd ik boos en zei als dit gewonen weeen zei dan wilik nu een ruggenprik omdat ik dat vroeg heeft ze de verloskundigen gehaalt was inmiddels kwart over 3 ze ging kijken hoever ik was en ze stopt haar vingers er in en schreeuwtpersen bleek ik al 10 cm onsluiting te hebben ze heeft mijn man en mijn fam gebeld gelukkig was mijn man al in het ziekenhuis aangekomen heb toen een paar keer geperst en omdat mijn baby er eigelijk al te lang onnodig binnen bleef ging het met zijn hartslag niet goed en ze hebben gelijk ingeknipt en na 2 keer persen was hij er gelukkig uit anders was het misschien anders afgelopen heb nu 7 hechtingen aan overgehouden en was om 4 uur bevallen en hellemaal klaar verloskundigen zei nog voor een eerste keer heb ik het heel goed en heeeeeel snel gedaan maar zo zie je maar luister na je lichaam en niet naar anderen want als ik niet om die ruggenprik had gevraagt en ze me hadden gelooft was ik veel eerder bevallen met nog minder pijn
achteraf heb ik een heel makelijk bevalling gehad en maar een uur echt pijn gehad de pers weeen zijn niet pijnlijk vond ik
en weet je wat echt raar was de dag er voor hebik gedroomd dat ik aan het bevallen was en ik om 6 uur klaar was met bevallen en ik weer thuis was en alles is uitgekomen want ik was om 6 uur weer op weg naar huis



wat een verhaal!

elhamdoellah dat je naar je lichaam luisterde
en wist dat je persdrang had
die domme stagaire ook

08-09-2009, 22:45

Citaat door koekje21:
wat een verhaal!

elhamdoellah dat je naar je lichaam luisterde
en wist dat je persdrang had
die domme stagaire ook




de staigaire wordt haar geleert om rekening te houden met een gemiddelden en niet dat het bij iedereen anders is en het ook zo snel kan gaan ik moet je ook eerlijk vertellen dat mijn moeder ideren dag heeft gebeden toen ik zwanger was dat ik een makkelijke bevalling zou hebben en elhamdoelleh heeft allah haar gebeden beloont want als ik anderen verhallen lees en hoor denk ik ellhamdoellah en bedank ik allah voor zo een snel en makkelijk bevalling met weinig pijn en als ik eerder had geperst was hij er al veel eerder en had ik nog minder pijn want persweeen op de verkeerden manier behandelen is pijnlijk dan helpt geen puf of iets

08-09-2009, 22:50

Citaat door nadiab:
de staigaire wordt haar geleert om rekening te houden met een gemiddelden en niet dat het bij iedereen anders is en het ook zo snel kan gaan ik moet je ook eerlijk vertellen dat mijn moeder ideren dag heeft gebeden toen ik zwanger was dat ik een makkelijke bevalling zou hebben en elhamdoelleh heeft allah haar gebeden beloont want als ik anderen verhallen lees en hoor denk ik ellhamdoellah en bedank ik allah voor zo een snel en makkelijk bevalling met weinig pijn en als ik eerder had geperst was hij er al veel eerder en had ik nog minder pijn want persweeen op de verkeerden manier behandelen is pijnlijk dan helpt geen puf of iets



dat is wat fout gaat in de ziekenhuis tegen woordig
patienten worden op een gemiddelde behandelt
en dat is egt fout!

maar hamdoellah dat jij zo snel bent bevallen

08-09-2009, 23:54
heb net alle bevallingsverhalen gelezen, echt respect voor de dames Nou binnenkort komt mijn verhaal , hoop dat die zo kort mogelijk is en er niet veel te vertellen valt behalve dat ik snel mijn kleine wondertje in mijn armen heb insha allah

09-09-2009, 00:08
Ik was uitgerekend op zondag 21 mei. Die maandag ervoor had ik nog een afspraak met mijn VK en die vertelde dat de baby nog niet ingedaald was en dat het haar niet zou verbazen als ik 42 weken volhouden. Met dit in mijn aachterhoofd gingen we naar huis. De nacht van woensdag op donderdag 18 mei werd ik wakker om 3 uur 's nachts. Ik voelde hele lichte krampjes in mijn onderbuik. Ze waren zo licht dat het niet de moeite waard was om mijn (toenmalige) man wakker te maken. Vanaf dat moment ben ik wakker gebleven en volgens mij ben ik minimaal 20 keer naar de WC geweest om te plassen. Om 7 uur werd mijn man wakker en zag dat ik aan het ijsberen was in de woonkamer. ik vertelde hem over de lichte krampen maar dat hij gewoon kon werken om ze niete cht pijn deden. Bovendien was de baby nog niet ingedaald dus we dachten dat het voorweeen waren.

mijn man vertrok naar zijn werk en ik ging nog wat liggen. Vanaf dat moment begon ik wat heviger pijn te voelen in mijn onderrug. En dit is een pijn die echt niet normaal was. het kwam voor een paar minuten en ging weer weg. Ook moest ik constant naar de WC om te plassen. De pijn werd heviger en heviger en op gegeven moment kon ik de pijn ook niet meer opvangen, Ik belde me man dat hij direct moest komen (was toen ongeveer10 uur) en ben zelf in bad gaan liggen. Dit hielp niet. Staan hielp niet. Liggen hielp niet. Lopen hielp niet. kortom ik ging kapot van de pijn in mijn rug. Toen mijn man aankwam zag hij aan mijn gezicht dat het menens was en hij belde de VK. Zij was er binnen 10 minuutjes. Ze vroeg of mijn vliezen gebroken en ik zei dat ik geen idee had. dat ik al de hele tijd naar de WC moest om te plassen en dat dat waarschijnlijk de vruchtwater moest zijn. Zij heeft hierop erg moeten lachen ( ). Volgens haar zou ik het zeker hebben geweten als mijn vliezen waren gebroken. ik mocht gaan liggen zodat ze kon kijken of ik al ontsluiting had. Ik stond net op en toen kwam al het vruchtwater eruit (ik begreep toen pas wat ze bedoelde. Dit is absoluut niet met plassen te vergelijken). Daarna ging ze kijken en had ik al 6 cm ontsluiting. Omdat ik al in het ziekenhuis wilde bevallen hebben we mijn tas gepakt en zijn richting ziekenhuis gegaan.

Daar aangekomen stonden ze me op te wachten (mijn VK belde ze blijkbaar onderweg). Ik werd begeleid naar een kamer. Dit was de laaste kamer en al die andere kamers waren al vol. Ik vergeet dat nooit meer: al dat gegil van vrouwen die aan het bevallen waren. was net een horror film. het was maar goed dat ik teveel pijn had om er helemaal bij stil te staan. Eenmaal in een bed gingen ze nogmaals kijken en bleek dat ik 8 cm had. Ik hoorde nog mijn VK zeggen: dit wordt een spoedbevalling. Nou toen begon het pas echt. Vanaf dat moment tot ongeveer 7 uur in de avond had ik rugweeen. Mijn lieve babietje wilde namelijk niet draaien met zijn hoofdje. op een gegeven moment stopte de VK haar volledige hand in mijn 'doos'. Ze ging namelijk bij elke wee helpen om het hoofdje mee te draaien. Ze heeft dit bijna 2 uur onafgebroken gedaan. Nou geloof me: rugweeen waren een hel maar rugweeen en de hand van mijn VK in mijn 'punani' was erger dan hel. ik dacht toen ook echt dat ik dood ging. Ik was de sahada de hele tijd aan het opzeggen. ook dingen als: ya rabi laat dit kind eruit komen. ik beloof dat ik vanaf nu alleen maar goede dingen ga doen. Ik word een voorbeeldig moslima. Mijn man was wel erg lief met de koude washandjes en het masseren van mijn rug. De VK zat aan mijn voeteinde met haar hand IN mij en ik heb haar tijdens weeen echt vaak keihard geschopt en gevraagd om die hand weg te halen. Ik weet ook nog dat ik tijdens een wee riep: haal redbull voor me En snij me open en haal dat kind eruit. ik wil volledige narcose. kortom ik was echt gek geworden door de pijn. Ik wilde ook niet meer en had bijna geen fut meer. na 16 uur weeen gingen ze nogmaals kijken en ik zat gelukkig op 10 cm en mocht gaan persen. Helass voor mij stopte het daar. Ik heb 1 keer kunnen persen en toen stopte het. De arts moest erbij en ik moest meteen aan een infuus zodat ze de persweeen konden opwekken omdat ik die zelf niet kreeg. Waarschijnlijk hebben ze infuus op de hoogste stand gezet want vlak daarna kwamen de persweeen in erg snelle tempo. ik vond die ook pijnlijk maar was zo blij dat ik kon persen. Na 45 minuten persen hoorde ik de arts zeggen dat ze moest inknippen omdat de baby het benauwd kreeg (ze hadden namelijk van die draadjes op zijn hoofd geplakt en ik kon al die tijd zijn hartslag horen en zijn hartslag werd inderdaad steeds zwakker). Ik ging me toen zehma voorbereiden op het inknippen en toen kwam weer een perswee. Nadat die even voorbij was vroeg ik nog wanneer ze ging knippen en ik kreeg te horen dat ze dat al tijdens de wee had gedaan (ik heb er werkelijk niets van gemerkt). Bij de volgende wee was mijn kleine engel eruit. Toen ik hem net zag terwijl hij op mijn buik werd gelegd, kon ik mijn tranen niet meer bedwingen. Zijn vader overigens ook niet. Was zo'n mooi moment. Zijn gehuil was het mooiste wat ik had gehoord. Zijn vader moest zijn navel knippen en daarna heeft hij hem opgetild en op dat moment poepte de kleine op mijn buik ( was een kadootje of zo). Nadat zijn vader de sahada in zijn oor heeft opgezegd werd hij door de arts meegenomen en gecontroleerd. Hij was helemaal gezond, alhamdoelilah. Hij woog toen 3610 gram en was tbakellah errrrrgggggggg lang voor een baby, namelijk 58 cm (dit had hij dus duidelijk van zijn vader aangezien die bijna 190 is en ik maar 160 ) Binnen 30 minuten was de placenta eruit en gingen ze me hechten (kreeg 7 hechtingen) en dat heb ik de dagen erop geweten wat je behoefte doen was nog nooit zo pijnlijk geweest.

Maar alhamdoelilah voor alles, want heb er uiteindelijk het mooiste kado in de wereld ervoor terug gekregen.

09-09-2009, 00:46
Allah Jasmahna mil Walidien oe safi

09-09-2009, 09:15



Citaat door StreetChic:
Het is echt apart dat sommigen zo alleen hebben kunnen bevallen zonder hun man

hebben sommige mannen dan echt geen greintje vadergevoel


Ja gek he
al helemaal wie moet je brengen naar het ziekenhuis zelf rijden kan echt niet hoor

09-09-2009, 09:24

Citaat door MoneyMonster:
Ik was uitgerekend op zondag 21 mei. Die maandag ervoor had ik nog een afspraak met mijn VK en die vertelde dat de baby nog niet ingedaald was en dat het haar niet zou verbazen als ik 42 weken volhouden. Met dit in mijn aachterhoofd gingen we naar huis. De nacht van woensdag op donderdag 18 mei werd ik wakker om 3 uur 's nachts. Ik voelde hele lichte krampjes in mijn onderbuik. Ze waren zo licht dat het niet de moeite waard was om mijn (toenmalige) man wakker te maken. Vanaf dat moment ben ik wakker gebleven en volgens mij ben ik minimaal 20 keer naar de WC geweest om te plassen. Om 7 uur werd mijn man wakker en zag dat ik aan het ijsberen was in de woonkamer. ik vertelde hem over de lichte krampen maar dat hij gewoon kon werken om ze niete cht pijn deden. Bovendien was de baby nog niet ingedaald dus we dachten dat het voorweeen waren.

mijn man vertrok naar zijn werk en ik ging nog wat liggen. Vanaf dat moment begon ik wat heviger pijn te voelen in mijn onderrug. En dit is een pijn die echt niet normaal was. het kwam voor een paar minuten en ging weer weg. Ook moest ik constant naar de WC om te plassen. De pijn werd heviger en heviger en op gegeven moment kon ik de pijn ook niet meer opvangen, Ik belde me man dat hij direct moest komen (was toen ongeveer10 uur) en ben zelf in bad gaan liggen. Dit hielp niet. Staan hielp niet. Liggen hielp niet. Lopen hielp niet. kortom ik ging kapot van de pijn in mijn rug. Toen mijn man aankwam zag hij aan mijn gezicht dat het menens was en hij belde de VK. Zij was er binnen 10 minuutjes. Ze vroeg of mijn vliezen gebroken en ik zei dat ik geen idee had. dat ik al de hele tijd naar de WC moest om te plassen en dat dat waarschijnlijk de vruchtwater moest zijn. Zij heeft hierop erg moeten lachen ( ). Volgens haar zou ik het zeker hebben geweten als mijn vliezen waren gebroken. ik mocht gaan liggen zodat ze kon kijken of ik al ontsluiting had. Ik stond net op en toen kwam al het vruchtwater eruit (ik begreep toen pas wat ze bedoelde. Dit is absoluut niet met plassen te vergelijken). Daarna ging ze kijken en had ik al 6 cm ontsluiting. Omdat ik al in het ziekenhuis wilde bevallen hebben we mijn tas gepakt en zijn richting ziekenhuis gegaan.

Daar aangekomen stonden ze me op te wachten (mijn VK belde ze blijkbaar onderweg). Ik werd begeleid naar een kamer. Dit was de laaste kamer en al die andere kamers waren al vol. Ik vergeet dat nooit meer: al dat gegil van vrouwen die aan het bevallen waren. was net een horror film. het was maar goed dat ik teveel pijn had om er helemaal bij stil te staan. Eenmaal in een bed gingen ze nogmaals kijken en bleek dat ik 8 cm had. Ik hoorde nog mijn VK zeggen: dit wordt een spoedbevalling. Nou toen begon het pas echt. Vanaf dat moment tot ongeveer 7 uur in de avond had ik rugweeen. Mijn lieve babietje wilde namelijk niet draaien met zijn hoofdje. op een gegeven moment stopte de VK haar volledige hand in mijn 'doos'. Ze ging namelijk bij elke wee helpen om het hoofdje mee te draaien. Ze heeft dit bijna 2 uur onafgebroken gedaan. Nou geloof me: rugweeen waren een hel maar rugweeen en de hand van mijn VK in mijn 'punani' was erger dan hel. ik dacht toen ook echt dat ik dood ging. Ik was de sahada de hele tijd aan het opzeggen. ook dingen als: ya rabi laat dit kind eruit komen. ik beloof dat ik vanaf nu alleen maar goede dingen ga doen. Ik word een voorbeeldig moslima. Mijn man was wel erg lief met de koude washandjes en het masseren van mijn rug. De VK zat aan mijn voeteinde met haar hand IN mij en ik heb haar tijdens weeen echt vaak keihard geschopt en gevraagd om die hand weg te halen. Ik weet ook nog dat ik tijdens een wee riep: haal redbull voor me En snij me open en haal dat kind eruit. ik wil volledige narcose. kortom ik was echt gek geworden door de pijn. Ik wilde ook niet meer en had bijna geen fut meer. na 16 uur weeen gingen ze nogmaals kijken en ik zat gelukkig op 10 cm en mocht gaan persen. Helass voor mij stopte het daar. Ik heb 1 keer kunnen persen en toen stopte het. De arts moest erbij en ik moest meteen aan een infuus zodat ze de persweeen konden opwekken omdat ik die zelf niet kreeg. Waarschijnlijk hebben ze infuus op de hoogste stand gezet want vlak daarna kwamen de persweeen in erg snelle tempo. ik vond die ook pijnlijk maar was zo blij dat ik kon persen. Na 45 minuten persen hoorde ik de arts zeggen dat ze moest inknippen omdat de baby het benauwd kreeg (ze hadden namelijk van die draadjes op zijn hoofd geplakt en ik kon al die tijd zijn hartslag horen en zijn hartslag werd inderdaad steeds zwakker). Ik ging me toen zehma voorbereiden op het inknippen en toen kwam weer een perswee. Nadat die even voorbij was vroeg ik nog wanneer ze ging knippen en ik kreeg te horen dat ze dat al tijdens de wee had gedaan (ik heb er werkelijk niets van gemerkt). Bij de volgende wee was mijn kleine engel eruit. Toen ik hem net zag terwijl hij op mijn buik werd gelegd, kon ik mijn tranen niet meer bedwingen. Zijn vader overigens ook niet. Was zo'n mooi moment. Zijn gehuil was het mooiste wat ik had gehoord. Zijn vader moest zijn navel knippen en daarna heeft hij hem opgetild en op dat moment poepte de kleine op mijn buik ( was een kadootje of zo). Nadat zijn vader de sahada in zijn oor heeft opgezegd werd hij door de arts meegenomen en gecontroleerd. Hij was helemaal gezond, alhamdoelilah. Hij woog toen 3610 gram en was tbakellah errrrrgggggggg lang voor een baby, namelijk 58 cm (dit had hij dus duidelijk van zijn vader aangezien die bijna 190 is en ik maar 160 ) Binnen 30 minuten was de placenta eruit en gingen ze me hechten (kreeg 7 hechtingen) en dat heb ik de dagen erop geweten wat je behoefte doen was nog nooit zo pijnlijk geweest.

Maar alhamdoelilah voor alles, want heb er uiteindelijk het mooiste kado in de wereld ervoor terug gekregen.


knap hoor

Maar die hele hand in je doos

09-09-2009, 09:32
Leuk om verhalen van anderen te lezen. Wij vrouwen zijn sterke wezens subhanallah!

Pagina's : 1 2 3 4 5 [6] 7 8