Bekijk volle/desktop versie : Wie wil haar bevallingsverhaal met ons delen??



Pagina's : 1 2 3 4 [5] 6 7 8

07-09-2009, 09:17

Citaat door new_mommy:
Zal vast een stomme vraag zijn maar wat is pijnlijker de weeën of het persen?

En ik vind jullie verhalen 1 voor 1 echt een wonder, en hoe jullie ermee zijn omgegaan. Respect!
weeën

Kun je vergelijken met een knuppel die steeds sneller en harder tegen je rug/buik wordt geslagen.

07-09-2009, 11:46



Citaat door koekje21:
nee hij dreigde om weg tegaan

tijdens het persen kon ik mezelf niet meer stil houden
dus begon ik beetje te jammeren

denk dat hij in paniek raakte


Ow
Ik d8 al, wat is er met hem

07-09-2009, 13:50

Citaat door new_mommy:
Zal vast een stomme vraag zijn maar wat is pijnlijker de weeën of het persen?

En ik vind jullie verhalen 1 voor 1 echt een wonder, en hoe jullie ermee zijn omgegaan. Respect!



weeen zijn veel pijner, persen is een makkie als je het met de weeen vergelijkt..tenslotte wil je GRAAG persen, want dan ben je van de pijn af.

07-09-2009, 20:57

Citaat door koekje21:
1 ste keer in maart 2007

mijn water brak 1 uur snachts
het spoot als een gek alle kanten op
de eerste 16 uur viel wel mee

die ochtend om 8 uut zat ik maar op 6 cm
en de weeen werden zwakker

ze gingen vergaderen
en ik raakte steeds meer in paniek.

ik kreeg 1 prikje om de ween weer op te wekken,

toen die begon te werken
begon de pijn weer opnieuw
en ik was niet meer aanspreekbaar

paar uur later weer was ik maar 1 cm
opgeschoten
ze gingen weer ff weg om te bespreken wat ze met me moesten

maar ik kon al niet meer
ik begon te persen op 7 cm

mijn moeder ging ze roepen
ik begon als een gek te persen bij elke wee

maar na anderhalf uur was ik niks opgeschoten

ik kon me herinneren dat ik op
die programma groeten uit de rimboe zag
dat een vrouw hurkend ging bevallen

dus ik vroeg ze om een baarkruk
zodra ik erop zat
begon ik weer met persen

ik vergeet dat nooit meer
elke keer als het hoofdje op het punt stond eruit te komen
werd ik bang
omdat ik het gevoel had dat alles ging scheuren

tot de gynecoloog boos om me werd
dat als ik gauw niet beter me best zou doen

de babie zou sterven

ik werd bang en heb toen maar door gezet

eindelijk werd de babie geboren
en ik scheurde in plaats van naar beneden
naar boven toe.



2 de keer 2008

mijn water brak weer presies om 1 uur snachts zoals met de eerste

ik had geleerd van me eerste bevalling
dat ik niet in paniek moest raken
en alles zijn gangetje moest laten gaan
en de weeen hun gang te laten

doordat ik me ontspannde merkte ik dat alles
vlotter ging ondanks dat de pijn het zelfde was

helaas had ik die dag geen btg
en me man ook niet.

ik wekte me man
maar die had geen zin om op te staan

de pijn werd ondragelijk

ik vroeg hem weer op te staan
maar het wou niet baten
hij bleef gewoon door slapen


heb een douche genomen
mijn tas gepakt
en ben 20 km gaan rijden naar de ziekenhuis
helemaal alleen.

toen ik daar aankwam
onderzochten ze me
en ik had al 4 cm ontsluiting

2.5 uur later

xxondertussen was me man opgehaald door mijn broer
en had hij ook de ziekenhuis bereikt
het laatste half uurtje werd wel een beetje zwaar
omdat ik al die tijd geen kick had gegeven

hahah hij zei dat ik neit zo kinderachtig moest doen en dat hij weg wilde
gaan
en hem het parkeer kaartje moest geven

terwijl ik op het punt sta te persen

na half uurtje persen van dat moment was de kleine geboren



nu nog wachten hoe deze bevalling zal gaan verlopen

(ga dit keer lekker alleen haaha)


Citaat door moslima1001:
Was 5 dagen over bevallingsdatum.


((Het was muizestil in het ziekenhuis en In de kamer ernaast hoorden we een vrouw puffen en hijgen en roepen)) :w werd alleenmaar banger en banger. Toen kwam een verloskundige en moest me man allerlei papieren invullen en weet ik het, ze deed nogal bot waardoor we alleenmaar dua deden dat zij niet aanwezig zou zijn tijdens de bevalling.

Later nogmaals kwam de arts(vrouwelijke) en deed een echo en zei dat ons dochtertje rond de 3900 gr zou zijn en vandaag de bevalling wel zou doorgaan (:w: ik schrok van het feit dat ons kindje zo groot was en dacht alleen HOE MOET IK HAAR ZOOO GROOT BAREN!?)



2 uur mocht ik persen. Wat ik best moeilijk vond, het was echt hard werken. Gelukkig had ik een heel lieve verloskundige die me goed hielp en tips gaf. En ja voor ik het wist kwam de arts er ook aan, en voelde ik regelrecht hoe mijn kind door mijn baarmoeder heen ging. Luidkeels riep ik Laa ilaha ilallah La ilaha ilallah Laa hawla wa laa quwatta illah billah.. Dacht bij mezelf als ik nu dood ga dan tenminste met de shahada.
Het persen duurde zo een 20 minuutjes,, die een eeuwigheid voor me leken. Het moment waarop me dochtertje eruit kwam was heel intens. De verloskundige riep, ´het hoofdje is er al´ .. ´nog 2 keer persen!´ ´en ja daar is ze !!´
Zodra ze geboren was, ging alle pijn weg. Niks voeldde ik meer. Zag alleen het kleine mensje wat IK (met manlief) gebaard had, Subhanallah !

De arts feliciteerde ons en zei ´als we nou eens iedere dag vrouwen als u hadden die kwamen bevallen´ Ze zeiden dat ik het goed deed voor een eerste bevalling, een groot baby, en het vrij flot verliep.
Ik had wel 3 hechtingen, maar voor de rest was er niks bijzonders.

Dochterlief is 4110gr geboren, nog groter als verwacht


Citaat door iemieminie:
Ik was uitgerekent op 1 dec 2008, de hele dag was ik aan het wachten of ik al wat voelde, al mijn vriendinnen en familieleden belde me om te vragen of ik al wat voelde, maar nee hoor.

Inmiddels was ik zoo dik en moe van het zwanger zijn dat ik zei, ik wens zoo erg dat hij deze week geboren wordt ik kan niet meer!!


Op diezelfde dag in de avond besefte ik dat ik de baby de hele dag niet echt gevleod had (en dat terwijl ik kei-harde trappen kreeg elke x weer, dat mijn ribben gekneusd waren )

Ik belde de verloskundige en moest meteen komen, gelukkig woont ze bij mij om de hoek dus dat was niet zo moeilijk, ondertussen had ik mn vent gebelt en die zei dat hij eraan kwam.

De verloskundige maakte een echo, en opeens werd meneertje wakker, hij begon te trappen en te zwaaien met zn handjes, met hem was alles gelukkig goed!
De verloskundige meette mijn bloeddruk op en die was veeels en veeels te hoog, terwijl ik altijd een lage bloeddruk had.

Ze stuurde me meteen naar het ziekenhuis.

In het ziekenhuis aangekomen kreeg ik allerlei testen, conclussie:

Zwangerschapsvergiftiging.

De volgende ochtend zou ik ingeleid worden, aan de ene kant dacht ik YESSS!!!! Morgen ben ik van die dikke buik af.
Aan de andere kant dacht ik Shitt nu weet ik niet hoe een spontane bevalling begint!

De volgende dag om 8.00 uur kwamen er 5 artsen mn kamer in met de mededeling dat ik me klaar moest maken om ingeleid te worden, ik zou een infuus krijgen om mijn bloeddruk omlaag te krijgen want die was weer verder omhoog gestegen.

ik belde mn vent en om 9.00 uur was hij er, net op tijd want op dat moment kreeg in mn infuus.
En een ballon gevult met gel die de weeen opwekt ingebracht in mn baarmoedermond.
Mijn baarmoedermond was nog helemaal gesloten dus ze dachten dat het lang (zeker wel een aantal dagen)zou duren voor ik zou bevallen.

Ik had ondertussen een vriendin gebeld die bij de bevalling aanwezig zou zijn en ze was onderweg naar ons toe.



Ik ging ermee accoord want ik voelde nog geen enkele wee, en was nog lekker aan het lachen, grappen en grollen met mn vriendin.

Mn man belde elke half uur om te vragen hoe en wat.

Toen ze mn vliezen bragen leek het net of ze een zwembad leeg hadden laten lopen!
tot 3x toe hebben ze de hele zaal moeten opdweilen, het liep gewoon de gangen in!

Zoveel vruchtwater had ik.Ik was nog steeds aan het lachen en door het vruchtwaterincident lag ik in een deuk!

Mn man belde toen met toevallig en ik zei dat ze mn vliezen gebroken hadden, hij geloofde me niet en zei: 'Vrouwen die bevallen hebben pijn en jij bent aan het lachen, je houd me gewoon voor de gek!!'

Ik moest een arts de telefoon geven om het te bevestigen want hij geloofde mij niet!

Rond 16.00 uur begonnen de weeen!!Toen ervaarde ik voor het eerst PIJN!
Ik belde mn man en zei dat hij nu!nu!nu!! Moest komen!!

Dat deed hij, maar hij kwam in de file terecht! En was pas om 17.00 uur bij me!


Ik was zoo boos dat hij er niet was dat ik elke verpleegster die binnen kwam weg stuurde en boos deed tegen ze, uiteindelijk durfden ze niet te komen.


Inmiddels gilde ik het uit van de pijn en hij kwam doodsbang die zaal binnen, hij vroeg:'gaat het schat'?En ik begon hem meteen uit te schelden :h

Ik was zoo boos op hem, en weet eigenlijk niet eens waarom :ke:
De weeen waren heel heftig en bleven veels te snel achter mekaar komen en ik had ook nog eens de pech dat het allemaal rug-weeen waren

De artsen zagen dat ik het niet zou trekken, ik had inmiddels 7 cm ontsluiting, ze besloten om mij een prikje te geven waardoor ik in slaap viel na elke wee, zo kon mijn lichaam tot rust komen.



In totaal heb ik 1.5 uur geperst, maar ik was veels te bang om door te persen omdat ik het gevoel had dat ik uitmekaar zou knappen!
De arts werd boos op me en zei:'Je moet nu door persen NU!!'
Toen durfde ik pas en ons zoontje werd geboren om 22.25uur.

Mijn vriendin knipte de navelstreng door.

Ik kreeg hem gelijk op mijn buik terwijl ik de moederkoek nog uit moest persen.

Daarna hebben ze mij 2 kleine hechtingen gegeven, zonder verdoving, ik merkte er ook helemaalniets van.

De arts en verpleegkundige zeiden:'Mw u heeft echt een hele zware bevalling ondergaan, knap werk hoor'.

En ik zei:'owhh maar dat doe ik zoo weer hoor, was echt makkelijk!'

Niemand kon geloven dat ik dat zei, de arts, verpleegster,mn man en mn vriendin zaten zo

Onze zoon was 54 cm 3510 kg


Ik moet zeggen dames, wat ik toch echt het ergste vond was, wanneer ze komen voelen hoever je ontsluiting is

VERSCHRIKKELIJK en daar zag ik ook zo erg tegenop elke x dat ik een tijdstip met ze afsprak van wanneer ze wel mochten voelen, zodat ik me geestelijk kon voorbereiden.


Zijn er serieus leden die dit hebben gelezen? 3aad ik moest de helft verwijderen anders was de reactie te groot

07-09-2009, 22:21


[QUOTE=Maram;70652598]Mijn bevalling 2 jaar en 7 maanden geleden heb ik als heel erg ervaren. Dinsdag 7 februari 2007 begonnen de weeen. Ik heb de verloskundige gebeld om te zeggen dat volgens mij de bevalling begonnen was. Ze gaf me wat tips en zei dat ze misschien in de loop van de avond langs zou komen, omdat ze dan toch in de buurt was.

Ik weet nog dat het sneeuwde die dag. Het was zo'n mooie dag. Ik was erg opgetogen, mijn kindje zou nu heel snel komen dacht ik. En het zou wel heel erg leuk zijn als het vandaag zou gebeuren, dacht ik. Mijn nichtje was op die dag jarig en die vond het wel een leuk idee een nichtje te krijgen die op dezelfde dag jarig was.

S'avonds laat kwam de vk langs en heeft me getoucheerd. Ja het ziet ernaar uit dat het echt is begonnen. De weeen kwamen op de 3 minuten. Ik had 4 cm ontluiting. Je doet het goed, zei ze. Ik kom morgenochtend weer terug. Mocht er wat zijn, bel even.

Ik heb de hele nacht lopen spoken. Mijn man meskien heeft ook niet kunnen slapen. Ik kon niet zitten, niet liggen, niet staan. Ik wist me geen houding. Onder de douche was het wel even fijn , maar lang hield ik het niet vol. Ik had pijn. Ook in mijn rug en mijn benen. Ik haalde alle mijn kruiken uit de kast en mijn hittepitkussentje. Het mocht allemaal niet baten. Maar ik was nog steeds vol goede moed. Een nachtje niet slapen maakte mij niet uit. Straks als het allemaal over was, zou ik ons meisje vast kunnen houden en knuffelen en vele kusjes gegeven.
Ik begon te twijfelen of alles wel goed ging. De weeen kwamen niet meer om de 3 minuten, er zaten steeds langere pauzes tussen. Maar het deed ze deden nog wel heel erg pijn. Ik was blij toen het licht begon te worden buiten. De vk zou snel komen.

Toen de vk kwam, keek ze of de ontsluiting gevorderd was. Maar dat was helaas niet het geval. Wat?! dacht ik. De hele nacht pijn geleden voor geen enkele centimeter. Ik was teleurgesteld en moe. De vk zei me lekker te gaan slapen als het lukte. De weeen zouden vanzelf weer op gang komen. Omdat mijn vliezen nog niet gebroken waren, kon ik nog lekker thuis blijven.

Slapen wilde niet echt lukken, dus ben ik maar eens de babykleertjes gaan opruimen (het zag er allemaal heel netjes uit, maar voor de zekerheid opnieuw vouwen). De keukenkastjes nog maar een keertje leeghalen en schoonmaken. Ik had een onwijze nesteldrang. Vond het allemaal doodnormaal wat ik deed. Mijn man verklaarde me voor gek, maar ach wat weet hij nou.

‘S avonds kwamen de weeën weer. Ik weer klokken. Op een gegeven moment kwamen ze weer om de 3 minuten. Nou kan het echt niet lang meer duren. De vk kwam weer. De ontsluiting was nog steeds 4 cm, maar de baarmoedermond werd al weker stelde ze me gerust, toen ze mijn verontwaardigde gezicht zag. Probeer te slapen als het lukt. Neem een lekkere lange douche. Het komt allemaal wel goed, morgenochtend zul je zien dat je een stuk verder bent. Als jij het zegt, dacht ik.

Om 3 uur ‘s nachts belde de vk om te kijken hoe het ging. Ik hou het niet meer, zei ik. Ik ben onwijs moe, maar ik kan niet slapen van de pijn. Mijn man nam de telefoon van me over, want er kwam weer een wee. De vk zei dat hij naar het ziekenhuis moest komen, waar ze op dat moment was. Daar kon ze een recept uitschrijven voor een slaaptablet, zodat ik toch aan mijn rust kon komen. Mijn man ging er snel heen en kwam terug met een tabletje. Opgelucht nam ik die in, ik zal snel kunnen slapen, dacht ik. Maar nee hoor. Ik werd er helemaal onrustig van, een beetje licht in mijn hoofd. Maar slaperig? Ho maar! Ik ben met moeite de nacht weer doorgekomen.

De volgende dag waren de weeën weer als sneeuw voor de zon verdwenen. Slapen lukte weer niet. Ik was uitgeput. Ik had het helemaal gehad, vooral toen de vk weer kwam en er weer niets gebeurd bleek te zijn in de tussentijd. Ik vertelde de vk, wat de slaappil met me heeft gedaan de afgelopen nacht. Ooh, ik denk dat je een hogere dosis nodig hebt, zei ze. Dus dat keer schreef ze 2 tabletjes voor, die mijn man moest halen.

Donderdagnacht was het inmiddels. Nog steeds liep ik rond met pijn overal. De weeën kwamen en gingen weer. Ik dacht aan wat de vk had gezegd. Elke wee die geweest is, is er een die niet meer terug komt. Denk aan je baby’tje straks als het allemaal voorbij is. Ontspan je! Het komt goed. En als er morgenochtend nog niets is, ga je naar het ziekenhuis. Dan zullen we kijken wat we gaan doen. Haar woorden bleven door mijn hoofd malen. Maar om 4 uur die nacht was ik er echt klaar mee. Ik maakte mijn man wakker, die net daarvoor eindelijk in slaap was gevallen. Ik wil NU naar het ziekenhuis. Ze gaan maar wat doen. Het kan me niet schelen wat, maar dit trek ik niet langer! Toen hij de vk belde, zei ze dat we naar het ziekenhuis konden komen. Mijn man pakte snel de tas en hielp me aankleden. Op de weg die we namen naar het ziekenhuis, werd een controle gedaan. We moesten stoppen. Er kwam een agent aangelopen. Mij man zei dat we op weg waren naar het ziekhuis en dat ik moet bevallen. De weg is afgesloten, zei de agent. Dat meende hij niet. Ik crepeerde van de pijn, ik wilde zo snel mogelijk naar dat verdomde ziekenhuis. Mijn man probeerde nog rustig de agent om te praten. De weg zag er leeg uit. Geen ongeluk ofzo, maar toch moesten we omrijden. Ik kon wel huilen! Maar goed in het ziekenhuis aangekomen was het inmiddels 7 uur in de ochtend. Ik werd naar een kamer gebracht. Trek wat makkelijks aan en neem een douche als je wilt en zolang je wilt, ze de verpleegkundige. De vk zal zo wel komen.
Ik was blij toen ik mijn vk zag. Maar al snel verging mijn blijdschap. Haar dienst zat erop. Er zou een invaller komen, eentje die ik niet kende. Maar die is ook goed en die zal je erdoorheen helpen,zei ze. Meteen toen ik die andere vk zag, mocht ik haar niet. Ze gaf me het gevoel dat ik me aanstelde, ze nam me niet serieus. Op een gegeven moment vroeg ik of ze kinderen heeft. Nee, zei ze. Toen dacht ik screw you! Ik hou me in. Ik schreeuw niet, ik huil niet. Al heb ik nog zo'n pijn. En jij doet hier alsof ik me een beetje aan het aanstellen bent! Ze moest weg, dacht ik. Ik wil niet dat zij me helpt.
Het geluk kwam bij een ongeluk. Toen ze mijn vliezen had gebroken, bleek dat de baby in het water had gepoept, wat erop duidt dat de baby het benauwd heeft of heeft gehad. De bevalling zou worden overgenomen door het ziekenhuis.

Ik moest op bed blijven liggen. Ik kreeg een infuus met weeënversterkers. De baby werd in de gaten gehouden. Er liepen allemaal draden overal en ik had een band om mijn buik. Ik lag niet lekker, maar ik kon niet teveel bewegen. Ik kreeg het koud, ik rilde over mijn hele lijf. En ik was bang. Wat gebeurde er? Ging alles goed met mijn baby. Ik was moe. Mijn man heeft de hele tijd geen moment van mijn zijde geweken. Hij hield m'n hand vast en zei dat het goed zou komen. Het zou niet lang meer duren. Ik had inmiddels 7 cm ontsluiting. Het was 13.00 uur. Ik had het gevoel dat het nog wel even zou duren. Ik had geen kracht meer. Ik had pijn, ik was moe. Ik wilde pijnstillers! Daar wilde de gyn niets van weten. Ik bleef aandringen. Ze zou overleggen met de arts, zei ze. Toen ze terug kwam, zei ze dat het niet mogelijk was. Ik werd boos. Ik wil NU pijnstillers. NU METEEN! Omdat ik voet bij stuk hield, besloten ze na nog een overleg toch wat toe te dienen. Ik kreeg petedine? Een spuitje in mijn bovenbeen. Ik voelde me snel daarna rustig worden. Mijn man plaagt me nog weleens als hij daarover verteld. Hij zegt: Je streek door je haar en zei; Zooo, ik voel me echt relaxedddd..En ik had nog veel te vertellen zei hij. Ik was de rustigheid zelfde. Tussen de weeën door, sloot ik mijn ogen en praatte non stop tegen hem.
Om half 8 die vrijdagavond had ik eindelijk 10 cm ontsluiting. Ik mocht gaan persen. Dat ging moeizaam. Ik was zoooo moe. Ik wilde slapen. Persen, persen, hoorde ik. Ik deed met moeite wat me opgedragen werd. Ik had geen kracht, maar ik moest nog even doorgaan zeiden ze. Zo en nu stoppen! Niet meer persen. Er was overleg. Ik was in de war. Wat is er aan de hand wilde ik weten. Niemand gaf antwoord. Ik ving iets op over een arts. Mijn man hield mijn hand vast en stelde me gerust. Het zal zo over zijn. Ik was zoo bang, mijn hart ging tekeer. Er zal toch niets mis zijn met mijn baby.
Een ogenblik later, kwam er een arts binnen. Toen ik hem zag voelde ik me op de een of andere manier rustig worden. De baby heeft tweemaal de navelsteng om haar nekje heen. Ze moet er snel uit. Ik ga je inknippen en we gaan de baby halen. Je moet goed luistern naar wat ik zeg, zei hij. Ik knikte braaf. Ik voelde niks. De arst pakte een vacumpomp. Ik moest een beetje persen. En daar was mijn meisje eindelijk. Ipv dat ik haar in mijn armen kreeg en mijn man de navelstreng mocht doorknippen, ging alles supersnel. Ze liepen weg met mijn kindje. Mijn man liep mee en weer terug naar mijn toe. wat doen ze, wat is er? vroeg ik. Hij was in shock. Hij zei niets. Ik begon bijna te huilen, toen ik hoorde: Alles is in orde! Ze brachten mijn kindje naar me toe en ik hield haar stevig tegen me aan. Ze was zo mooi. Ze bleef me aan kijken, met haar mooie oogjes. Ik was verliefd! Intussen werd de knip gehecht. Daar voelde ik niets van. Ik voelde niets meer. Ik was in de wolken. Toen mijn kindje gewassen en aangekleed was, en ik ook had gedoucht, belde ik iedereen op om mijn blijdschap te delen. De hele nacht hebben ik en mijn meisje elkaar aan liggen kijken. Dit was geweldig. Het was het allemaal waard.

Mooi Verhaal Rabi Ie galihalak InshAllah

07-09-2009, 23:21
hierbij me eerste bevalling

het was zaterdag middag, iedereen was op een bruidloft en ik bleef thuis voor het geval het zou gebeuren, was 2 weken overtijd.

rond 10 uur wilde ik naar het toilet gaan en eenmaal derop leek het niet op te houden, roen ik keek schrok ik dodelijk het was bloed geshokt riep ik me man en belde gelijk de VK werd binnen 10 min met de ambulance vervoerd omdat ik niet rechtop mocht zitten.
een maal daar aangekokem werd ik gelijk aan een infuus en wat draden vast gezet, er klote iemand aan de deur en ik zag een knappe man strak in pak met 2 dames in takshitas
de zuster riep nog hoord dit erbij mevr azininoe ik schoot in een lach en zie dat het me broer is met zijn vrouw en zusje en die kwamen van een bruidloft
na even geklets te hebben waren iedereen weg en ik bleef achter met die stomme draadjes en draaiede hele n8 heen en weer.

de volgende ochtend:
de verloskundige kwam en zei als ik niet binnen 2 uur geen weeen kreeg ingeleid te worden tarab liever weeen riep ik.
en ja hoor even later kwamen ze spontaan en wat een pijn die weeen zeg niet te beschrijven, en soebhana allah ik riep wel eens oei oei wat een pijn maar je hoorde me helemaalniet kreunen en schreeuwen.
later kwamen me zus, vriendin, en mans binnen huppelenen zaten even aan een tafeltjeen ze keken me zo zielig aan en ik hield mijn mans hand vast en wist wat me moeder toch allemaal heeft meegemaakt om 10 kids op de wereld te zetten macha allah. kuste haar een paar x op der hand en hield der stevig vast.
later moesten ze weg en me zusje bleef omdat ze het persee mee wilde maken.

rond 2 uur waren de weeen heviger en wat doet madam, nou ik zat een liedje te zingen en grapjes maken met de zusters
en lachte om me eigen grappen, hoorde wel me zus vragen wat me hebben gegeven want ze herkende me niet meer
en als een wee kwam riep ik beetje hard kom op dames nu met z'n allen puffen hahaha het grappigste ze deden ook gezellig mee
en me zusje riep weer hou je kop mens
alsof ik haar aand8 gaf ik ging gewoon door hahaha.
de zuster keek mij aan en daarna naar de monitor met groote ogen en vroeg of ik uberhaut wel een wee voel, zei dat ze het knap vond dat ze me niet hoorde janken, kreunen, of schelden aangezien de wee heel erg sterk was.maar goed na een scheet gelaten te hebben verliet me zusje de kamer en kwamniet meer terug omdat ze het niet kon aanzien aldat bloed.
dames ik was echt dronken joh zo raar was het, want ik ik riep dat zusters met kids me wel mochten steuen, omdat ze weten hoe het voelt om te bevallen,
er was een zuster weg geroepen om ergens anders te helpen, maar kwam 5 min terug omdat het bij mij veelgezelliger aan toe was en dat leit ze me weten ook.

rond 16:00 uur waren de weeen steeds heviger en mocht eindelijk persen, ik hoorde kom op meid zie een zwart koppie nog een keer, kon het niet laten en schreeuwde voor de gein o mijn god stuur em terug hij moet blond zijn hahaha, ze wisten niet wat ze hoorden en schoten in de lach en ondertussen kwam de kleine 6 min later ter wereld, en nu loop ik achter em aan met een pappa slipper
had later te horen gekregen dat ze zo iemand byzonder nog nooit hebben meegemaakt, en hoopten op meerdere

me 2de bevalling had ik ergens bij een ander topic geplaats, als jullie willen dat ikemhier plaats let me know.

kus azininoe

07-09-2009, 23:35

Citaat door azininoe:
hierbij me eerste bevalling

het was zaterdag middag, iedereen was op een bruidloft en ik bleef thuis voor het geval het zou gebeuren, was 2 weken overtijd.

rond 10 uur wilde ik naar het toilet gaan en eenmaal derop leek het niet op te houden, roen ik keek schrok ik dodelijk het was bloed geshokt riep ik me man en belde gelijk de VK werd binnen 10 min met de ambulance vervoerd omdat ik niet rechtop mocht zitten.
een maal daar aangekokem werd ik gelijk aan een infuus en wat draden vast gezet, er klote iemand aan de deur en ik zag een knappe man strak in pak met 2 dames in takshitas
de zuster riep nog hoord dit erbij mevr azininoe ik schoot in een lach en zie dat het me broer is met zijn vrouw en zusje en die kwamen van een bruidloft
na even geklets te hebben waren iedereen weg en ik bleef achter met die stomme draadjes en draaiede hele n8 heen en weer.

de volgende ochtend:
de verloskundige kwam en zei als ik niet binnen 2 uur geen weeen kreeg ingeleid te worden tarab liever weeen riep ik.
en ja hoor even later kwamen ze spontaan en wat een pijn die weeen zeg niet te beschrijven, en soebhana allah ik riep wel eens oei oei wat een pijn maar je hoorde me helemaalniet kreunen en schreeuwen.
later kwamen me zus, vriendin, en mans binnen huppelenen zaten even aan een tafeltjeen ze keken me zo zielig aan en ik hield mijn mans hand vast en wist wat me moeder toch allemaal heeft meegemaakt om 10 kids op de wereld te zetten macha allah. kuste haar een paar x op der hand en hield der stevig vast.
later moesten ze weg en me zusje bleef omdat ze het persee mee wilde maken.

rond 2 uur waren de weeen heviger en wat doet madam, nou ik zat een liedje te zingen en grapjes maken met de zusters
en lachte om me eigen grappen, hoorde wel me zus vragen wat me hebben gegeven want ze herkende me niet meer
en als een wee kwam riep ik beetje hard kom op dames nu met z'n allen puffen hahaha het grappigste ze deden ook gezellig mee
en me zusje riep weer hou je kop mens
alsof ik haar aand8 gaf ik ging gewoon door hahaha.
de zuster keek mij aan en daarna naar de monitor met groote ogen en vroeg of ik uberhaut wel een wee voel, zei dat ze het knap vond dat ze me niet hoorde janken, kreunen, of schelden aangezien de wee heel erg sterk was.maar goed na een scheet gelaten te hebben verliet me zusje de kamer en kwamniet meer terug omdat ze het niet kon aanzien aldat bloed.
dames ik was echt dronken joh zo raar was het, want ik ik riep dat zusters met kids me wel mochten steuen, omdat ze weten hoe het voelt om te bevallen,
er was een zuster weg geroepen om ergens anders te helpen, maar kwam 5 min terug omdat het bij mij veelgezelliger aan toe was en dat leit ze me weten ook.

rond 16:00 uur waren de weeen steeds heviger en mocht eindelijk persen en kwam 6 min later ter wereld, en nu loop ik achter em aan met een appa slipper
had later te horen gekregen dat ze zo iemand byzonder nog nooit hebben meegemaakt, en hoopten op meerdere

me 2de bevalling had ik ergens bij een ander topic geplaats, als jullie willen dat ikemhier plaats let me know.

kus azininoe



Jij bent grappig wollah, plaats je 2de bevalling ook.
Ik snap ook niet dat er vrouwen zijn die helemaal hysterisch gaan doen en schelde en hun man slaan enzo, oke af en toe iriteerde ik mij ook ergens aan maar echt niet zo overdreven, en wou je het zelf dat je zusje erbij was, lijkt mij moeilijk ik vind het toch iets van jezelf en je man.

07-09-2009, 23:41

Citaat door xxMeissiexx:
Jij bent grappig wollah, plaats je 2de bevalling ook.
Ik snap ook niet dat er vrouwen zijn die helemaal hysterisch gaan doen en schelde en hun man slaan enzo, oke af en toe iriteerde ik mij ook ergens aan maar echt niet zo overdreven, en wou je het zelf dat je zusje erbij was, lijkt mij moeilijk ik vind het toch iets van jezelf en je man.


hahhaha, als me man mee zou gaan zouden ze meer met hem bezig zijn dan met mij
met al dat bloed zouden ze meteen een bed regelen, en de ene zuster pakt een natte doek en de andere een waaier
hij wilde niet mee en ik vond dat prima ,

ach me zusje wilde graag mee en t mocht en ze hoopte heel graag dat ze ook mijn bevalling zou mee maken
ewa safi al dat geschreeuw neey hoor ik houmemuis stil of roep in koor en nu met zijn allen puffen hahahahah.
is goed voor ik ga slapen zet ik me 2de bevalling en morge inshaallah me 3de

08-09-2009, 00:22
me 2de bevalling

het was donderdag n8 4 uur, ik voelde veel pijn en het waren de weeen ik kon niet slapen recht op staan. het was vreselijk, ik wekte me man en zei sta op ik moet bevallen, hij snurkte even en zei ewa safi ga lekker slapen het gaat zo weer over , maar ik kon het niet meer aan, en liep wat rondjes thuis, ik belde het ziekenhuis op en zei dat ik me weeen voel en dat ik er aan kwam, ze zei ga even onder de douche en ga lekker je bed in je moet nog niet bevallen, t was daar bomvol en ze willen natuurlijk niet nog meer vrouwen, maar goed na 10 min belde ik weer en zei ik kom toch want dit is niet uit houden en trouwens het word me 2de, hoorde ik haar zeggen ja doei als elke vrouw wat pijn voelt lopen ze hele huis vol
ik belde dezelfde zusje op en zei of ze me kon brengen, binnen no time was ze er en bracht me erheen. was ik eindelijk bij de bali en gaf me naam door en dat ik gebeld had, hoorde ik dezelfde wijf roepen die vrouw denkt dat ze gaat bevallen en brachten me naar een kamer en lieten ons alleen.

een kwartier later niemand die naar me kwam en liet me zusje hun roepen, een half later nog steeds niemand, zusje riep in het rond en deed do"as en zette koran op heel zacht.
ik zei tegen haar ik kan het niet meer verdragen zeg hun dat als ze niet komen ga ik persen, een broeder kwam even binnen en zei dat ze zo komen en ging me even bezig houden, ik kletste een eind door want dat was meer me afleiding, ik hoorde me zusje in het marokaans roepen hij mag je niet aanraken hij is een man, ik keek haar zo aan en zei er moet toch iemand me kind helpen er uit te halen en zei weer zo kijken hahaha.
hij liep weg en er kwam een verpleegkundige en keek hoeveel ontsluiting ik had en keek geshokt en zei jeetje we moeten je nu weg brengen je moet nu bevallen, zehma ik keek echt
en zei stoer wat denken jullie dan sjonge mensen maar thuis houden en later zeggen had je maar moeten komen oeoeffff.

nou eenmaal in de verloskamer te zitten ging ik even onder de douche maar kon het helemaal niet verdragen en ging weer op bed liggen.
en ja hoor kreeg dames aan me bed die ik niet eerder zag en d8 laten we het gezellig houden. er was een dame die me hand vast hield me zusje ging heen en weer voor een natte was handje, en samen gingen we de hele
bevalling samen puffen want moest even die 2 cm ontsluiting halen voor ik mocht persen.
het waren zoals gewoonlijk hele zware weeen en ik kon ze goed opvangen, en elke keer wilde ik het opgeven, en d8 hoe meer ik opvang hoe beter anders voel ik meer pijn en onnodig,hoor ik me zusje weer zeggen in het marokaanse als je maar je scheten maar in je houd ayafata7 hihihi, ik riep die zuster en zei expres ik voel een scheet toen zei ze laat maar gaan hoor meid geen probleem aayemaa ik kwam niet meer bij en zusjewas weer hahahah.
nou dames rond half 5 was ik daar een half uur op een apparte kamer gezeten, rond half6 begonnen met puffen en mocht ik om kwart over 6 persen en ne 2x persen kwam die wonder ter wereld, die broeder kwam later de kamer binnen en zei ik hoorde dat mevrouw azininoe bevallen was maar ik wilde het zien dan geloven omdat er vrouwen hier meer dan een paar uur eerder binnen zijn en ze zijn nog bezig , en ik zei ik wil wel die zuster met een groote mond wel even spreken hahaha en ja hoor later kwam ze me gefeliciteren en bood haar excuzes aan,
morge inshaallah me 3de en laatste bevalling.
azininoe

08-09-2009, 00:29

Citaat door ghorabaa:
weeën

Kun je vergelijken met een knuppel die steeds sneller en harder tegen je rug/buik wordt geslagen.




Sobhanallah

08-09-2009, 00:31
zo meid tbarkallah 3liek
waren alle bevalling maar zo makkelijk.

en die trut van een verpleesgter wilde je thuis houden...thnx voor je waarschuwing

08-09-2009, 00:41

Citaat door Womantje:
zo meid tbarkallah 3liek
waren alle bevalling maar zo makkelijk.

en die trut van een verpleesgter wilde je thuis houden...thnx voor je waarschuwing


ja tegenwoordig denken ze niet aan ons maar aan hun zelf, maar echt zodra je pijn hebt of je denkt een wee te voelen gewoon erheen gaan, beter 10 x lastig vallen dan 1x telaat, ik zie dat je 30 weken zwanger bent, inshaallah krijg je ook zo een makkelijke bevalling, moge allah jou en de rest van de zwangeren bij staam

08-09-2009, 09:16



Citaat door Rooosje:
[QUOTE=Maram;70652598]Mijn bevalling 2 jaar en 7 maanden geleden heb ik als heel erg ervaren. Dinsdag 7 februari 2007 begonnen de weeen. Ik heb de verloskundige gebeld om te zeggen dat volgens mij de bevalling begonnen was. Ze gaf me wat tips en zei dat ze misschien in de loop van de avond langs zou komen, omdat ze dan toch in de buurt was.

Ik weet nog dat het sneeuwde die dag. Het was zo'n mooie dag. Ik was erg opgetogen, mijn kindje zou nu heel snel komen dacht ik. En het zou wel heel erg leuk zijn als het vandaag zou gebeuren, dacht ik. Mijn nichtje was op die dag jarig en die vond het wel een leuk idee een nichtje te krijgen die op dezelfde dag jarig was.

S'avonds laat kwam de vk langs en heeft me getoucheerd. Ja het ziet ernaar uit dat het echt is begonnen. De weeen kwamen op de 3 minuten. Ik had 4 cm ontluiting. Je doet het goed, zei ze. Ik kom morgenochtend weer terug. Mocht er wat zijn, bel even.

Ik heb de hele nacht lopen spoken. Mijn man meskien heeft ook niet kunnen slapen. Ik kon niet zitten, niet liggen, niet staan. Ik wist me geen houding. Onder de douche was het wel even fijn , maar lang hield ik het niet vol. Ik had pijn. Ook in mijn rug en mijn benen. Ik haalde alle mijn kruiken uit de kast en mijn hittepitkussentje. Het mocht allemaal niet baten. Maar ik was nog steeds vol goede moed. Een nachtje niet slapen maakte mij niet uit. Straks als het allemaal over was, zou ik ons meisje vast kunnen houden en knuffelen en vele kusjes gegeven.
Ik begon te twijfelen of alles wel goed ging. De weeen kwamen niet meer om de 3 minuten, er zaten steeds langere pauzes tussen. Maar het deed ze deden nog wel heel erg pijn. Ik was blij toen het licht begon te worden buiten. De vk zou snel komen.

Toen de vk kwam, keek ze of de ontsluiting gevorderd was. Maar dat was helaas niet het geval. Wat?! dacht ik. De hele nacht pijn geleden voor geen enkele centimeter. Ik was teleurgesteld en moe. De vk zei me lekker te gaan slapen als het lukte. De weeen zouden vanzelf weer op gang komen. Omdat mijn vliezen nog niet gebroken waren, kon ik nog lekker thuis blijven.

Slapen wilde niet echt lukken, dus ben ik maar eens de babykleertjes gaan opruimen (het zag er allemaal heel netjes uit, maar voor de zekerheid opnieuw vouwen). De keukenkastjes nog maar een keertje leeghalen en schoonmaken. Ik had een onwijze nesteldrang. Vond het allemaal doodnormaal wat ik deed. Mijn man verklaarde me voor gek, maar ach wat weet hij nou.

‘S avonds kwamen de weeën weer. Ik weer klokken. Op een gegeven moment kwamen ze weer om de 3 minuten. Nou kan het echt niet lang meer duren. De vk kwam weer. De ontsluiting was nog steeds 4 cm, maar de baarmoedermond werd al weker stelde ze me gerust, toen ze mijn verontwaardigde gezicht zag. Probeer te slapen als het lukt. Neem een lekkere lange douche. Het komt allemaal wel goed, morgenochtend zul je zien dat je een stuk verder bent. Als jij het zegt, dacht ik.

Om 3 uur ‘s nachts belde de vk om te kijken hoe het ging. Ik hou het niet meer, zei ik. Ik ben onwijs moe, maar ik kan niet slapen van de pijn. Mijn man nam de telefoon van me over, want er kwam weer een wee. De vk zei dat hij naar het ziekenhuis moest komen, waar ze op dat moment was. Daar kon ze een recept uitschrijven voor een slaaptablet, zodat ik toch aan mijn rust kon komen. Mijn man ging er snel heen en kwam terug met een tabletje. Opgelucht nam ik die in, ik zal snel kunnen slapen, dacht ik. Maar nee hoor. Ik werd er helemaal onrustig van, een beetje licht in mijn hoofd. Maar slaperig? Ho maar! Ik ben met moeite de nacht weer doorgekomen.

De volgende dag waren de weeën weer als sneeuw voor de zon verdwenen. Slapen lukte weer niet. Ik was uitgeput. Ik had het helemaal gehad, vooral toen de vk weer kwam en er weer niets gebeurd bleek te zijn in de tussentijd. Ik vertelde de vk, wat de slaappil met me heeft gedaan de afgelopen nacht. Ooh, ik denk dat je een hogere dosis nodig hebt, zei ze. Dus dat keer schreef ze 2 tabletjes voor, die mijn man moest halen.

Donderdagnacht was het inmiddels. Nog steeds liep ik rond met pijn overal. De weeën kwamen en gingen weer. Ik dacht aan wat de vk had gezegd. Elke wee die geweest is, is er een die niet meer terug komt. Denk aan je baby’tje straks als het allemaal voorbij is. Ontspan je! Het komt goed. En als er morgenochtend nog niets is, ga je naar het ziekenhuis. Dan zullen we kijken wat we gaan doen. Haar woorden bleven door mijn hoofd malen. Maar om 4 uur die nacht was ik er echt klaar mee. Ik maakte mijn man wakker, die net daarvoor eindelijk in slaap was gevallen. Ik wil NU naar het ziekenhuis. Ze gaan maar wat doen. Het kan me niet schelen wat, maar dit trek ik niet langer! Toen hij de vk belde, zei ze dat we naar het ziekenhuis konden komen. Mijn man pakte snel de tas en hielp me aankleden. Op de weg die we namen naar het ziekenhuis, werd een controle gedaan. We moesten stoppen. Er kwam een agent aangelopen. Mij man zei dat we op weg waren naar het ziekhuis en dat ik moet bevallen. De weg is afgesloten, zei de agent. Dat meende hij niet. Ik crepeerde van de pijn, ik wilde zo snel mogelijk naar dat verdomde ziekenhuis. Mijn man probeerde nog rustig de agent om te praten. De weg zag er leeg uit. Geen ongeluk ofzo, maar toch moesten we omrijden. Ik kon wel huilen! Maar goed in het ziekenhuis aangekomen was het inmiddels 7 uur in de ochtend. Ik werd naar een kamer gebracht. Trek wat makkelijks aan en neem een douche als je wilt en zolang je wilt, ze de verpleegkundige. De vk zal zo wel komen.
Ik was blij toen ik mijn vk zag. Maar al snel verging mijn blijdschap. Haar dienst zat erop. Er zou een invaller komen, eentje die ik niet kende. Maar die is ook goed en die zal je erdoorheen helpen,zei ze. Meteen toen ik die andere vk zag, mocht ik haar niet. Ze gaf me het gevoel dat ik me aanstelde, ze nam me niet serieus. Op een gegeven moment vroeg ik of ze kinderen heeft. Nee, zei ze. Toen dacht ik screw you! Ik hou me in. Ik schreeuw niet, ik huil niet. Al heb ik nog zo'n pijn. En jij doet hier alsof ik me een beetje aan het aanstellen bent! Ze moest weg, dacht ik. Ik wil niet dat zij me helpt.
Het geluk kwam bij een ongeluk. Toen ze mijn vliezen had gebroken, bleek dat de baby in het water had gepoept, wat erop duidt dat de baby het benauwd heeft of heeft gehad. De bevalling zou worden overgenomen door het ziekenhuis.

Ik moest op bed blijven liggen. Ik kreeg een infuus met weeënversterkers. De baby werd in de gaten gehouden. Er liepen allemaal draden overal en ik had een band om mijn buik. Ik lag niet lekker, maar ik kon niet teveel bewegen. Ik kreeg het koud, ik rilde over mijn hele lijf. En ik was bang. Wat gebeurde er? Ging alles goed met mijn baby. Ik was moe. Mijn man heeft de hele tijd geen moment van mijn zijde geweken. Hij hield m'n hand vast en zei dat het goed zou komen. Het zou niet lang meer duren. Ik had inmiddels 7 cm ontsluiting. Het was 13.00 uur. Ik had het gevoel dat het nog wel even zou duren. Ik had geen kracht meer. Ik had pijn, ik was moe. Ik wilde pijnstillers! Daar wilde de gyn niets van weten. Ik bleef aandringen. Ze zou overleggen met de arts, zei ze. Toen ze terug kwam, zei ze dat het niet mogelijk was. Ik werd boos. Ik wil NU pijnstillers. NU METEEN! Omdat ik voet bij stuk hield, besloten ze na nog een overleg toch wat toe te dienen. Ik kreeg petedine? Een spuitje in mijn bovenbeen. Ik voelde me snel daarna rustig worden. Mijn man plaagt me nog weleens als hij daarover verteld. Hij zegt: Je streek door je haar en zei; Zooo, ik voel me echt relaxedddd..En ik had nog veel te vertellen zei hij. Ik was de rustigheid zelfde. Tussen de weeën door, sloot ik mijn ogen en praatte non stop tegen hem.
Om half 8 die vrijdagavond had ik eindelijk 10 cm ontsluiting. Ik mocht gaan persen. Dat ging moeizaam. Ik was zoooo moe. Ik wilde slapen. Persen, persen, hoorde ik. Ik deed met moeite wat me opgedragen werd. Ik had geen kracht, maar ik moest nog even doorgaan zeiden ze. Zo en nu stoppen! Niet meer persen. Er was overleg. Ik was in de war. Wat is er aan de hand wilde ik weten. Niemand gaf antwoord. Ik ving iets op over een arts. Mijn man hield mijn hand vast en stelde me gerust. Het zal zo over zijn. Ik was zoo bang, mijn hart ging tekeer. Er zal toch niets mis zijn met mijn baby.
Een ogenblik later, kwam er een arts binnen. Toen ik hem zag voelde ik me op de een of andere manier rustig worden. De baby heeft tweemaal de navelsteng om haar nekje heen. Ze moet er snel uit. Ik ga je inknippen en we gaan de baby halen. Je moet goed luistern naar wat ik zeg, zei hij. Ik knikte braaf. Ik voelde niks. De arst pakte een vacumpomp. Ik moest een beetje persen. En daar was mijn meisje eindelijk. Ipv dat ik haar in mijn armen kreeg en mijn man de navelstreng mocht doorknippen, ging alles supersnel. Ze liepen weg met mijn kindje. Mijn man liep mee en weer terug naar mijn toe. wat doen ze, wat is er? vroeg ik. Hij was in shock. Hij zei niets. Ik begon bijna te huilen, toen ik hoorde: Alles is in orde! Ze brachten mijn kindje naar me toe en ik hield haar stevig tegen me aan. Ze was zo mooi. Ze bleef me aan kijken, met haar mooie oogjes. Ik was verliefd! Intussen werd de knip gehecht. Daar voelde ik niets van. Ik voelde niets meer. Ik was in de wolken. Toen mijn kindje gewassen en aangekleed was, en ik ook had gedoucht, belde ik iedereen op om mijn blijdschap te delen. De hele nacht hebben ik en mijn meisje elkaar aan liggen kijken. Dit was geweldig. Het was het allemaal waard.

Mooi Verhaal Rabi Ie galihalak InshAllah




Amien!

08-09-2009, 12:12

Citaat door azininoe:
me 2de bevalling

het was donderdag n8 4 uur, ik voelde veel pijn en het waren de weeen ik kon niet slapen recht op staan. het was vreselijk, ik wekte me man en zei sta op ik moet bevallen, hij snurkte even en zei ewa safi ga lekker slapen het gaat zo weer over , maar ik kon het niet meer aan, en liep wat rondjes thuis, ik belde het ziekenhuis op en zei dat ik me weeen voel en dat ik er aan kwam, ze zei ga even onder de douche en ga lekker je bed in je moet nog niet bevallen, t was daar bomvol en ze willen natuurlijk niet nog meer vrouwen, maar goed na 10 min belde ik weer en zei ik kom toch want dit is niet uit houden en trouwens het word me 2de, hoorde ik haar zeggen ja doei als elke vrouw wat pijn voelt lopen ze hele huis vol
ik belde dezelfde zusje op en zei of ze me kon brengen, binnen no time was ze er en bracht me erheen. was ik eindelijk bij de bali en gaf me naam door en dat ik gebeld had, hoorde ik dezelfde wijf roepen die vrouw denkt dat ze gaat bevallen en brachten me naar een kamer en lieten ons alleen.

een kwartier later niemand die naar me kwam en liet me zusje hun roepen, een half later nog steeds niemand, zusje riep in het rond en deed do"as en zette koran op heel zacht.
ik zei tegen haar ik kan het niet meer verdragen zeg hun dat als ze niet komen ga ik persen, een broeder kwam even binnen en zei dat ze zo komen en ging me even bezig houden, ik kletste een eind door want dat was meer me afleiding, ik hoorde me zusje in het marokaans roepen hij mag je niet aanraken hij is een man, ik keek haar zo aan en zei er moet toch iemand me kind helpen er uit te halen en zei weer zo kijken hahaha.hij liep weg en er kwam een verpleegkundige en keek hoeveel ontsluiting ik had en keek geshokt en zei jeetje we moeten je nu weg brengen je moet nu bevallen, zehma ik keek echt
en zei stoer wat denken jullie dan sjonge mensen maar thuis houden en later zeggen had je maar moeten komen oeoeffff.

nou eenmaal in de verloskamer te zitten ging ik even onder de douche maar kon het helemaal niet verdragen en ging weer op bed liggen.
en ja hoor kreeg dames aan me bed die ik niet eerder zag en d8 laten we het gezellig houden. er was een dame die me hand vast hield me zusje ging heen en weer voor een natte was handje, en samen gingen we de hele
bevalling samen puffen want moest even die 2 cm ontsluiting halen voor ik mocht persen.
het waren zoals gewoonlijk hele zware weeen en ik kon ze goed opvangen, en elke keer wilde ik het opgeven, en d8 hoe meer ik opvang hoe beter anders voel ik meer pijn en onnodig,hoor ik me zusje weer zeggen in het marokaanse als je maar je scheten maar in je houd ayafata7 hihihi, ik riep die zuster en zei expres ik voel een scheet toen zei ze laat maar gaan hoor meid geen probleem aayemaa ik kwam niet meer bij en zusjewas weer hahahah.nou dames rond half 5 was ik daar een half uur op een apparte kamer gezeten, rond half6 begonnen met puffen en mocht ik om kwart over 6 persen en ne 2x persen kwam die wonder ter wereld, die broeder kwam later de kamer binnen en zei ik hoorde dat mevrouw azininoe bevallen was maar ik wilde het zien dan geloven omdat er vrouwen hier meer dan een paar uur eerder binnen zijn en ze zijn nog bezig , en ik zei ik wil wel die zuster met een groote mond wel even spreken hahaha en ja hoor later kwam ze me gefeliciteren en bood haar excuzes aan,
morge inshaallah me 3de en laatste bevalling.
azininoe




hahahaha plaats gauw je 3de bevalling!!!!

super verhalen heb jijhahahah

08-09-2009, 16:57
Haha Subhnallah het verschild echt per vrouw..

Echt leuk om te lezen ik zit zowat in de beeld scherm haaahahhaha

Pagina's : 1 2 3 4 [5] 6 7 8