Bekijk volle/desktop versie : Wie wil haar bevallingsverhaal met ons delen??



Pagina's : 1 2 3 [4] 5 6 7 8

06-09-2009, 19:57
Wallah meh ik begrijp dat jullie je interesseren in andermans bevallingsverhalen. Wat kan mij het nou schelen hoe de ander dr kind eruit heeft geperst? Kweet nie hoor, ik snap dit soort topic's niet zo goed eigenlijk.

06-09-2009, 22:08


heb er 4 maar kies voor de eerste omdat TS nog voor eerste keer moet bevallen.:

00.00 uur: naar bed, kan niet slapen, harde buiken
die blijven terugkomen , weeen dus
ik ga naar beneden en ontspan me, laat maar komen denk ik,
ik zit te bedenken dat nu echt mijn baby gaat komen, het dringt amper tot me door, de nacht is donker en rustig en ik ontdek dat als ik staand voorover hang ik de weeen bijna niet voel , dat geeft een controle gevoel waardoor ik vol goede moed ben,
man maak ik niet nog niet wakker, ervanuitgaande dat het nog uren kan duren,
misselijk, diarree, mijn lichaam maakt zich leeg, 4 uur, man wakker,
pijn neemt toe, we gaan timen maar doen dat zo onhandig, weer een uur voorbij. Dan hoor ik mezelf schreeuwen, ik lig in trance op de bank,
man belt vk
alleen al de wetenschap dat die komt geeft nieuwe moed,
ze komt en zegt sta op naar boven, ik denk nee, maar het gaat zowaar,
ze voelt en 8 cm!, ik weet dat ik er bijna bij, het is een kwestie van een paar uur, ik GA die gewoon redden, ik ben dankbaar dat het soepel gaat en vat nieuwe moed,
we gaan naar ziekenhuis, daar babbel ik rustig tussen de weeen door met de verpleegkundigen, vk gaat papieren doen, wij staan daar maar,
dan komt ze en legt me op bed, en daar is het dooie punt, en ik krijg rugpijn, dan zegt zo toch nog onverwacht snel ga maar persen,
mijn trance is weer helemaal weg, de baby komt nu echt, ik ben er bijna vanaf, geweldig,
ik heb een paar weeen nodig om het persen onder de knie te krijgen, maar ik dan voel ik haar zakken,
persen is werken en je weet dat de bevrijding nabij is, dan wil je wel,
na 30 minutern wordt ze geboren en breekt de allermooiste tijd van ons leven aan. Ik kan niet geloven dat dit zo soepel is gegaan en ben daar zo dankbaar voor. Ik voel een oerkracht in mij opkomen, ik KAN de HELE wereld aan voortaan en ik heb een prachtige baby. We gingen zsm naar huis waar het grote genieten begon.

06-09-2009, 22:27

Citaat door Maanvis:
Wallah meh ik begrijp dat jullie je interesseren in andermans bevallingsverhalen. Wat kan mij het nou schelen hoe de ander dr kind eruit heeft geperst? Kweet nie hoor, ik snap dit soort topic's niet zo goed eigenlijk.


Ik vind al die bevallingsverhalen maar eng.

06-09-2009, 22:36

Citaat door Rooosje:
HaHaHaHa dat kan ik ook wel weer geloven..
maar als ik dat zo lees en die manne wajoo 3la znoen hahah..

Allah ie fakak 3la ghair inshallah A Gtii
Mag Allah Jou bij staan en onze andere zusters InshAllah


Amien!

06-09-2009, 22:37



Citaat door moslima1001:
Was 5 dagen over bevallingsdatum.

Savonds had ik lichte ween. Me man ging broeders bezoeken en ik zei nog ´Ga niet.. wil dat je hier blijft´ maar me ma zei ´nee joh, vanavond gebeurt er toch niks...´

Uiteindelijk viel ik in slaap.. Werd constant wakker geschud door de ween.. (Ik had tijdens de zw. heel veel tijdschriften en boekjes gehaald) die kwamen goed van pas. Ergens las ik dat je ween kon meten hoe vaak ze kwamen en per minuut, anyway.. Het kwam dus steeds vaker en heftiger.

Me man was thuis gekomen, en sliep net n uurtje toen ik hem wakker maakte. 4 uur s nachts reden we richting ziekenhuis met aardig wat pijn en ween. Eenmaal daar aangekomen gingen ze de ween meten en ontsluiting had ik net maar 1 cm

((Het was muizestil in het ziekenhuis en In de kamer ernaast hoorden we een vrouw puffen en hijgen en roepen)) werd alleenmaar banger en banger. Toen kwam een verloskundige en moest me man allerlei papieren invullen en weet ik het, ze deed nogal bot waardoor we alleenmaar dua deden dat zij niet aanwezig zou zijn tijdens de bevalling.

Later nogmaals kwam de arts(vrouwelijke) en deed een echo en zei dat ons dochtertje rond de 3900 gr zou zijn en vandaag de bevalling wel zou doorgaan ( ik schrok van het feit dat ons kindje zo groot was en dacht alleen HOE MOET IK HAAR ZOOO GROOT BAREN!?)

We kregen advies om beetje te wandelen door het zk om de ween zo beter op te vangen.. Ik wijsneus wilde per se die tijd naar huis (was 10 min. van ons vandaan). Thuis aangekomen baden we salaat al fadjr (met alle moeite) en toen gaf ik toch toe om beter naar het zk te gaan want de ween werder heftiger.

Daar aangekomen voelde ik iedere stap die ik zette.. 9 uur sochtends werd er gekeken hoeveel ontsluiting ik had. Tot mijn verbazing zaten we al op de 7 cm .. 12 uur moesten we weer terug komen (in de tussentijd liepen ik en me man rondjes in het ziekenhuis).. En toen kwamen DE ween, 12 uur precies kwamen we weer terug en ik hield t niet meer, de ween waren te heftig voor woorden. Me man hield me hand de hele tijd vast die ik goed fijnkneep.

Daar aangekomen lag ik op t bed en werden de ween gemeten en ik had 10cm ontsluiting. Om 1 uur kreeg ik een pijnstiller, maar dat werkte niet. De ween waren zo heftig dat ik vaak buiten adem kwam. Snel erna kreeg ik een injectie met een ween remmend middel ofzo.. waardoor ik 5 minuten even rust had en kon adem halen. Kort erna braken me vliezen. En begon het echte werk. Me man zat nog steeds naast me en hiel me hand vast en gaf me advies, leidde me af en praatte tegen me in. De pijn was echt ondraagelijk waardoor ik moest huilen
Mijn man was echt heel lief voor me, met tranen over zn wangen deed ie dua en we moedigden elkaar aan tot dhikr. Z´n hand was ik nog steeds aan het fijnknijpen hihi..

2 uur mocht ik persen. Wat ik best moeilijk vond, het was echt hard werken. Gelukkig had ik een heel lieve verloskundige die me goed hielp en tips gaf. En ja voor ik het wist kwam de arts er ook aan, en voelde ik regelrecht hoe mijn kind door mijn baarmoeder heen ging. Luidkeels riep ik Laa ilaha ilallah La ilaha ilallah Laa hawla wa laa quwatta illah billah.. Dacht bij mezelf als ik nu dood ga dan tenminste met de shahada.
Het persen duurde zo een 20 minuutjes,, die een eeuwigheid voor me leken. Het moment waarop me dochtertje eruit kwam was heel intens. De verloskundige riep, ´het hoofdje is er al´ .. ´nog 2 keer persen!´ ´en ja daar is ze !!´
Zodra ze geboren was, ging alle pijn weg. Niks voeldde ik meer. Zag alleen het kleine mensje wat IK (met manlief) gebaard had, Subhanallah !

De arts feliciteerde ons en zei ´als we nou eens iedere dag vrouwen als u hadden die kwamen bevallen´ Ze zeiden dat ik het goed deed voor een eerste bevalling, een groot baby, en het vrij flot verliep.
Ik had wel 3 hechtingen, maar voor de rest was er niks bijzonders.

Dochterlief is 4110gr geboren, nog groter als verwacht


Wow mashaAllaah, tabarakaAllaah!!

Super mooi beschreven en 'n prachtige bevalling!

06-09-2009, 22:39

Citaat door florida:
Ik vind al die bevallingsverhalen maar eng.


Wil ze juist zoveel mogelijk lezen, in de hoop mezelf een beetje te kunnen voorbereiden.

06-09-2009, 22:39

Citaat door Maanvis:
Wallah meh ik begrijp dat jullie je interesseren in andermans bevallingsverhalen. Wat kan mij het nou schelen hoe de ander dr kind eruit heeft geperst? Kweet nie hoor, ik snap dit soort topic's niet zo goed eigenlijk.

wohahahahahah te7ektienie!!!

06-09-2009, 22:42
Zal vast een stomme vraag zijn maar wat is pijnlijker de weeën of het persen?

En ik vind jullie verhalen 1 voor 1 echt een wonder, en hoe jullie ermee zijn omgegaan. Respect!

06-09-2009, 23:29
SubuanaAllah

06-09-2009, 23:38
Toen ik ging bevallen was ik al 2 weken over tijd...

Het was een hele rare dag, ik was helemaal voorbereid dacht dat ik gewoon thuis kon bevallen maar omdat ik al 2 weken achter elkaar te hoge bloeddruk had moest ik in het ziekenhuis bevallen..

die dag op 14 februari 2008 moest ik om elf uur in het ziekenhuis zijn, wanr mijn vliezen waren om 5 uur s'ochtends gebroken, het water was heel helder.. ik belde het ziekenhuis op dat mijn vliezen gebroken zijn, ze vroeg me of ik al last had van weeen, maar daar had ik helemaal geen last van.. dus moest ik wachten totdat ik om elf uur naar mijn afspraak ging, want ik moest tenslotte die dag bevallen hoe dan ook, was 2 weken over tijd..

in het ziekenhuis aangekomen met mijn man, gingen ze mijn bloedruk meten en de hartslag van de baby.. alles was goed en toen moest ik naar een bevallings kamer.. ik had nog steeds geen last van weeen!!! doordat ik helemaal geen weeen had gevoeld of gekregen, moesten ze ee infuus aan mijn hand aanbrengen zodat ze de weeen konden opwekken, ik had er in het begin geen last van maar toen ze werden op gewekt, toen dacht ik dit zijn dus weeen in het begin viel het mee en daarna kon ik het niet meer verdragen, het deed verschrikklijk veel pijn, ik moest echt huilen, ik kon er niet tegen zei ik tegen mijn man, hij huilde met me mee hij zei dat ik vol moest houden en dat het wel goed zou komen inschallah en ik zeg tegen hem het is allemaal jouw schuld dat ik hier lig (de arts zei je moet niet alles serieus nemen wat ze zegt, want ze heeft heel erg veel pijn en dat hoort er gewoon bij dat een vrouw rare dingen gaat zeggen)...mijn zusje was later gekomen en die huilde ook met mij mee omdat ik pijn had, (als ik er nu aan terug denk moet ik erom lachen) ze was er ook de hele tijd om me te steunen samen met mijn man!! any way ik had een paar uur later 3 cm ontsluiting, elke keer als er een arts terug kwam was het nog steeds 3 cm, zes uur later precies het zelfde, ik ging er nog steeds vanuit dat ik een natuurlijke bevalling zou ondergaan, maar ongeveer 7 uur later komt er een gynaecoloog vertellen in dokterstaal die ik niet begreep dat ze een keizersnede zouden moeten uitvoeren, ik schrok me echt te pletter ik bleef echt een tijdje met mijn mond open van verbazing, ik was in shock, vanaf dat moment werd ik vervoerd naar de operatiekamer en kreeg ik een ruggeprik en daarna voelde ik niets meer om 7 uur savond was mijn kleine schatje geboren ik was helemaal niet erbij, ze lieten mijn zoontje zien maar ik zei wat is dat want ze hebben hem eruitgezogen met een vaccuumpomp dus ik schrok en toen namen ze hem mee voor controle en toen werd ik naar mijn kamer gebracht met mijn wondertje.. Die dag van de bevalling heb ik heel anders voorgesteld, maar soebhanallah hetis allemaal goed gekomen elhamdoelilah, hij is heel gezond en is inmiddels al 1,5 jaar en groeit als kool hmdl...

nou dames dit is mijn ervaring..

girlforlive

06-09-2009, 23:41

Citaat door koekje21:
1 ste keer in maart 2007

mijn water brak 1 uur snachts
het spoot als een gek alle kanten op
de eerste 16 uur viel wel mee

vond de weeen maar een lachertje en snapte niet waar iedereen zich druk om maakte

tot opeens de egte weeen begonnen!
kreeg de volgende nacht om 1 uur een prikje om te slapen.

werd 2 uur later wakker
de pijn was ondragelijk
en was maar op 3 centimeter.

ging in bad maar dat was niet uit te houden
en de water werd veel te snel helemaal vies.

ik heb die hele nacht zware weeen zitten opvangen
en ik moet eerlijk toegeven
dat ik gek werd van de pijn

ik smeekte om een keizersnee
of pijn bestrijding

die ochtend om 8 uut zat ik maar op 6 cm
en de weeen werden zwakker

ze gingen vergaderen
en ik raakte steeds meer in paniek.

ik kreeg 1 prikje om de ween weer op te wekken,

toen die begon te werken
begon de pijn weer opnieuw
en ik was niet meer aanspreekbaar

paar uur later weer was ik maar 1 cm
opgeschoten
ze gingen weer ff weg om te bespreken wat ze met me moesten

maar ik kon al niet meer
ik begon te persen op 7 cm

mijn moeder ging ze roepen
ik begon als een gek te persen bij elke wee

maar na anderhalf uur was ik niks opgeschoten

ik kon me herinneren dat ik op
die programma groeten uit de rimboe zag
dat een vrouw hurkend ging bevallen

dus ik vroeg ze om een baarkruk
zodra ik erop zat
begon ik weer met persen

ik vergeet dat nooit meer
elke keer als het hoofdje op het punt stond eruit te komen
werd ik bang
omdat ik het gevoel had dat alles ging scheuren

tot de gynecoloog boos om me werd
dat als ik gauw niet beter me best zou doen

de babie zou sterven

ik werd bang en heb toen maar door gezet

eindelijk werd de babie geboren
en ik scheurde in plaats van naar beneden
naar boven toe.



2 de keer 2008

mijn water brak weer presies om 1 uur snachts zoals met de eerste

ik had geleerd van me eerste bevalling
dat ik niet in paniek moest raken
en alles zijn gangetje moest laten gaan
en de weeen hun gang te laten

doordat ik me ontspannde merkte ik dat alles
vlotter ging ondanks dat de pijn het zelfde was

helaas had ik die dag geen btg
en me man ook niet.

ik wekte me man
maar die had geen zin om op te staan

de pijn werd ondragelijk

ik vroeg hem weer op te staan
maar het wou niet baten
hij bleef gewoon door slapen


heb een douche genomen
mijn tas gepakt
en ben 20 km gaan rijden naar de ziekenhuis
helemaal alleen.

toen ik daar aankwam
onderzochten ze me
en ik had al 4 cm ontsluiting

2.5 uur later

xxondertussen was me man opgehaald door mijn broer
en had hij ook de ziekenhuis bereikt
het laatste half uurtje werd wel een beetje zwaar
omdat ik al die tijd geen kick had gegeven

hahah hij zei dat ik neit zo kinderachtig moest doen en dat hij weg wilde
gaan
en hem het parkeer kaartje moest geven

terwijl ik op het punt sta te persen

na half uurtje persen van dat moment was de kleine geboren



nu nog wachten hoe deze bevalling zal gaan verlopen

(ga dit keer lekker alleen haaha)



Sorry maar waarom i sjou man weggegaan?

07-09-2009, 00:50
Als ik dit allemaal zo lees Ik kan wel janken van de bangheiddddddddddd!

07-09-2009, 00:53



Citaat door xxMeissiexx:
Sorry maar waarom i sjou man weggegaan?


nee hij dreigde om weg tegaan

tijdens het persen kon ik mezelf niet meer stil houden
dus begon ik beetje te jammeren

denk dat hij in paniek raakte

07-09-2009, 09:08
Mijn bevalling 2 jaar en 7 maanden geleden heb ik als heel erg ervaren. Dinsdag 7 februari 2007 begonnen de weeen. Ik heb de verloskundige gebeld om te zeggen dat volgens mij de bevalling begonnen was. Ze gaf me wat tips en zei dat ze misschien in de loop van de avond langs zou komen, omdat ze dan toch in de buurt was.

Ik weet nog dat het sneeuwde die dag. Het was zo'n mooie dag. Ik was erg opgetogen, mijn kindje zou nu heel snel komen dacht ik. En het zou wel heel erg leuk zijn als het vandaag zou gebeuren, dacht ik. Mijn nichtje was op die dag jarig en die vond het wel een leuk idee een nichtje te krijgen die op dezelfde dag jarig was.

S'avonds laat kwam de vk langs en heeft me getoucheerd. Ja het ziet ernaar uit dat het echt is begonnen. De weeen kwamen op de 3 minuten. Ik had 4 cm ontluiting. Je doet het goed, zei ze. Ik kom morgenochtend weer terug. Mocht er wat zijn, bel even.

Ik heb de hele nacht lopen spoken. Mijn man meskien heeft ook niet kunnen slapen. Ik kon niet zitten, niet liggen, niet staan. Ik wist me geen houding. Onder de douche was het wel even fijn , maar lang hield ik het niet vol. Ik had pijn. Ook in mijn rug en mijn benen. Ik haalde alle mijn kruiken uit de kast en mijn hittepitkussentje. Het mocht allemaal niet baten. Maar ik was nog steeds vol goede moed. Een nachtje niet slapen maakte mij niet uit. Straks als het allemaal over was, zou ik ons meisje vast kunnen houden en knuffelen en vele kusjes gegeven.
Ik begon te twijfelen of alles wel goed ging. De weeen kwamen niet meer om de 3 minuten, er zaten steeds langere pauzes tussen. Maar het deed ze deden nog wel heel erg pijn. Ik was blij toen het licht begon te worden buiten. De vk zou snel komen.

Toen de vk kwam, keek ze of de ontsluiting gevorderd was. Maar dat was helaas niet het geval. Wat?! dacht ik. De hele nacht pijn geleden voor geen enkele centimeter. Ik was teleurgesteld en moe. De vk zei me lekker te gaan slapen als het lukte. De weeen zouden vanzelf weer op gang komen. Omdat mijn vliezen nog niet gebroken waren, kon ik nog lekker thuis blijven.

Slapen wilde niet echt lukken, dus ben ik maar eens de babykleertjes gaan opruimen (het zag er allemaal heel netjes uit, maar voor de zekerheid opnieuw vouwen). De keukenkastjes nog maar een keertje leeghalen en schoonmaken. Ik had een onwijze nesteldrang. Vond het allemaal doodnormaal wat ik deed. Mijn man verklaarde me voor gek, maar ach wat weet hij nou.

‘S avonds kwamen de weeën weer. Ik weer klokken. Op een gegeven moment kwamen ze weer om de 3 minuten. Nou kan het echt niet lang meer duren. De vk kwam weer. De ontsluiting was nog steeds 4 cm, maar de baarmoedermond werd al weker stelde ze me gerust, toen ze mijn verontwaardigde gezicht zag. Probeer te slapen als het lukt. Neem een lekkere lange douche. Het komt allemaal wel goed, morgenochtend zul je zien dat je een stuk verder bent. Als jij het zegt, dacht ik.

Om 3 uur ‘s nachts belde de vk om te kijken hoe het ging. Ik hou het niet meer, zei ik. Ik ben onwijs moe, maar ik kan niet slapen van de pijn. Mijn man nam de telefoon van me over, want er kwam weer een wee. De vk zei dat hij naar het ziekenhuis moest komen, waar ze op dat moment was. Daar kon ze een recept uitschrijven voor een slaaptablet, zodat ik toch aan mijn rust kon komen. Mijn man ging er snel heen en kwam terug met een tabletje. Opgelucht nam ik die in, ik zal snel kunnen slapen, dacht ik. Maar nee hoor. Ik werd er helemaal onrustig van, een beetje licht in mijn hoofd. Maar slaperig? Ho maar! Ik ben met moeite de nacht weer doorgekomen.

De volgende dag waren de weeën weer als sneeuw voor de zon verdwenen. Slapen lukte weer niet. Ik was uitgeput. Ik had het helemaal gehad, vooral toen de vk weer kwam en er weer niets gebeurd bleek te zijn in de tussentijd. Ik vertelde de vk, wat de slaappil met me heeft gedaan de afgelopen nacht. Ooh, ik denk dat je een hogere dosis nodig hebt, zei ze. Dus dat keer schreef ze 2 tabletjes voor, die mijn man moest halen.

Donderdagnacht was het inmiddels. Nog steeds liep ik rond met pijn overal. De weeën kwamen en gingen weer. Ik dacht aan wat de vk had gezegd. Elke wee die geweest is, is er een die niet meer terug komt. Denk aan je baby’tje straks als het allemaal voorbij is. Ontspan je! Het komt goed. En als er morgenochtend nog niets is, ga je naar het ziekenhuis. Dan zullen we kijken wat we gaan doen. Haar woorden bleven door mijn hoofd malen. Maar om 4 uur die nacht was ik er echt klaar mee. Ik maakte mijn man wakker, die net daarvoor eindelijk in slaap was gevallen. Ik wil NU naar het ziekenhuis. Ze gaan maar wat doen. Het kan me niet schelen wat, maar dit trek ik niet langer! Toen hij de vk belde, zei ze dat we naar het ziekenhuis konden komen. Mijn man pakte snel de tas en hielp me aankleden. Op de weg die we namen naar het ziekenhuis, werd een controle gedaan. We moesten stoppen. Er kwam een agent aangelopen. Mij man zei dat we op weg waren naar het ziekhuis en dat ik moet bevallen. De weg is afgesloten, zei de agent. Dat meende hij niet. Ik crepeerde van de pijn, ik wilde zo snel mogelijk naar dat verdomde ziekenhuis. Mijn man probeerde nog rustig de agent om te praten. De weg zag er leeg uit. Geen ongeluk ofzo, maar toch moesten we omrijden. Ik kon wel huilen! Maar goed in het ziekenhuis aangekomen was het inmiddels 7 uur in de ochtend. Ik werd naar een kamer gebracht. Trek wat makkelijks aan en neem een douche als je wilt en zolang je wilt, ze de verpleegkundige. De vk zal zo wel komen.
Ik was blij toen ik mijn vk zag. Maar al snel verging mijn blijdschap. Haar dienst zat erop. Er zou een invaller komen, eentje die ik niet kende. Maar die is ook goed en die zal je erdoorheen helpen,zei ze. Meteen toen ik die andere vk zag, mocht ik haar niet. Ze gaf me het gevoel dat ik me aanstelde, ze nam me niet serieus. Op een gegeven moment vroeg ik of ze kinderen heeft. Nee, zei ze. Toen dacht ik screw you! Ik hou me in. Ik schreeuw niet, ik huil niet. Al heb ik nog zo'n pijn. En jij doet hier alsof ik me een beetje aan het aanstellen bent! Ze moest weg, dacht ik. Ik wil niet dat zij me helpt.
Het geluk kwam bij een ongeluk. Toen ze mijn vliezen had gebroken, bleek dat de baby in het water had gepoept, wat erop duidt dat de baby het benauwd heeft of heeft gehad. De bevalling zou worden overgenomen door het ziekenhuis.

Ik moest op bed blijven liggen. Ik kreeg een infuus met weeënversterkers. De baby werd in de gaten gehouden. Er liepen allemaal draden overal en ik had een band om mijn buik. Ik lag niet lekker, maar ik kon niet teveel bewegen. Ik kreeg het koud, ik rilde over mijn hele lijf. En ik was bang. Wat gebeurde er? Ging alles goed met mijn baby. Ik was moe. Mijn man heeft de hele tijd geen moment van mijn zijde geweken. Hij hield m'n hand vast en zei dat het goed zou komen. Het zou niet lang meer duren. Ik had inmiddels 7 cm ontsluiting. Het was 13.00 uur. Ik had het gevoel dat het nog wel even zou duren. Ik had geen kracht meer. Ik had pijn, ik was moe. Ik wilde pijnstillers! Daar wilde de gyn niets van weten. Ik bleef aandringen. Ze zou overleggen met de arts, zei ze. Toen ze terug kwam, zei ze dat het niet mogelijk was. Ik werd boos. Ik wil NU pijnstillers. NU METEEN! Omdat ik voet bij stuk hield, besloten ze na nog een overleg toch wat toe te dienen. Ik kreeg petedine? Een spuitje in mijn bovenbeen. Ik voelde me snel daarna rustig worden. Mijn man plaagt me nog weleens als hij daarover verteld. Hij zegt: Je streek door je haar en zei; Zooo, ik voel me echt relaxedddd..En ik had nog veel te vertellen zei hij. Ik was de rustigheid zelfde. Tussen de weeën door, sloot ik mijn ogen en praatte non stop tegen hem.
Om half 8 die vrijdagavond had ik eindelijk 10 cm ontsluiting. Ik mocht gaan persen. Dat ging moeizaam. Ik was zoooo moe. Ik wilde slapen. Persen, persen, hoorde ik. Ik deed met moeite wat me opgedragen werd. Ik had geen kracht, maar ik moest nog even doorgaan zeiden ze. Zo en nu stoppen! Niet meer persen. Er was overleg. Ik was in de war. Wat is er aan de hand wilde ik weten. Niemand gaf antwoord. Ik ving iets op over een arts. Mijn man hield mijn hand vast en stelde me gerust. Het zal zo over zijn. Ik was zoo bang, mijn hart ging tekeer. Er zal toch niets mis zijn met mijn baby.
Een ogenblik later, kwam er een arts binnen. Toen ik hem zag voelde ik me op de een of andere manier rustig worden. De baby heeft tweemaal de navelsteng om haar nekje heen. Ze moet er snel uit. Ik ga je inknippen en we gaan de baby halen. Je moet goed luistern naar wat ik zeg, zei hij. Ik knikte braaf. Ik voelde niks. De arst pakte een vacumpomp. Ik moest een beetje persen. En daar was mijn meisje eindelijk. Ipv dat ik haar in mijn armen kreeg en mijn man de navelstreng mocht doorknippen, ging alles supersnel. Ze liepen weg met mijn kindje. Mijn man liep mee en weer terug naar mijn toe. wat doen ze, wat is er? vroeg ik. Hij was in shock. Hij zei niets. Ik begon bijna te huilen, toen ik hoorde: Alles is in orde! Ze brachten mijn kindje naar me toe en ik hield haar stevig tegen me aan. Ze was zo mooi. Ze bleef me aan kijken, met haar mooie oogjes. Ik was verliefd! Intussen werd de knip gehecht. Daar voelde ik niets van. Ik voelde niets meer. Ik was in de wolken. Toen mijn kindje gewassen en aangekleed was, en ik ook had gedoucht, belde ik iedereen op om mijn blijdschap te delen. De hele nacht hebben ik en mijn meisje elkaar aan liggen kijken. Dit was geweldig. Het was het allemaal waard.

De volgende dag, dacht ik er anders over. Ik had pijn. Ik kon niet lopen. Het eerste wat ik zei tegen mijn man die dag: Jij moet vooral niet denken dat er nog een kindje komt! Ik ben blij met dit kindje en het was het wel waard. Maar ik doe het niet nog eens.

Ik heb nog maandenlang last gehad van de knip. Na bijna een jaar voelde ik er eindelijk haast niets meer van.

Nu twee jaar later, zou ik het toch zo weer doen. Ik ben zoo trots op mijn dochtertje. Zij was het zeker weten dubbel en dwars waard!!!!

07-09-2009, 09:09
lang verhaal!

Pagina's : 1 2 3 [4] 5 6 7 8