Bekijk volle/desktop versie : Wie wil haar bevallingsverhaal met ons delen??



Pagina's : 1 2 [3] 4 5 6 7 8

05-09-2009, 22:03
Heb de mijne nooit op papier/pc gezet, zal dat vanavond of morgen maar eens doen. Ook ter verwerking ervan en ter voorbereiding op de volgende bevalling inshaAllah.

05-09-2009, 22:49


BismiAllah,

Na een moeilijke zwangerschap met verschillende klachten die me belemmerden in mijn dagelijks leven liep het dan eindelijk tegen het einde en kwam de dag van bevalling steeds dichterbij.
Omdat ik zwangerschapsdiabetes had moest ik op medische indicatie in het ziekenhuis bevallen.
Iets wat ik erg jammer vond gezien ik de voorkeur gaf aan een thuisbevalling.
Op een donderdag had ik mijn wekelijkse controle bij de gyn. Ik was toen al 5dagen overtijd.
In tegenstelling tot de andere gyn. wilde hij ivm mijn suiker niet wachten tot 42 weken om in te leiden.
Nee hij ging ter plekke bellen naar de verloskamers om te kijken of er plaats is.
Ya Rabb dacht ik nog, laat het niet zo zijn, hoe graag ik mijn kindje ook in mijn armen wilde houden, geestelijk had ik me er niet op voorbereid om die dag al te bevallen.
Ik had mijn ziekenhuistas niet meegenomen, het huis moest nog gedweild worden.
Nee niet nu! en alhamdoulillah, mijn gebeden werden verhoord.
Ik moest me de volgende dag, vrijdag om 8 uur in de ochtend meldden bij de verloskamer.
Die nacht had ik amper geslapen, de zenuwen gierden me door het lijf.
En om half zeven was ik al aan het dweilen, al dweilend heb ik deur achter me dichtgedaan, op weg naar het ziekenhuis.

Iets voor 8 uur melden we (moi en mijn man) ons bij de verloskamers, niemand was echter op de hoogte dat we zouden kwamen, teleurgesteld nam ik plaats in de wachtkamer.
Hoopte niet dat ik naar huis gestuurd zou worden, niet nu ik me er op had voorbereid (voor zover je dat kan).
Gelukkig, er was nog ruimte vrij op een van de verloskamers.
Omdat mijn baarmoedermond nog helemaal gesloten was, is er besloten om middels een vetertje de baarmoedermond weker te maken zodat er ontsluiting op zou treden.
Alleen ik werd al gewaarschuwd, het kan uren, zelfs 2 dagen duren voor dit zou gebeuren.
En na 2 dagen zouden ze het dan opnieuw gaan proberen met nieuw vetertje.
Vetertje werd ingebracht, en baby kreeg kabeltje op hoofdje voor de hartmonitor.
Al gauw was duidelijk dat hartslag van mijn kindje telkens naar beneden zakte.
Ze had het duidelijk niet fijn in de buik. Om 11 uur werd er een gyn. bij gehaald.
Die ging ff controleren of het vetertje zijn werk had gedaan, niks, nog steeds potdicht.
Er werd overleg gevoerd of het niet beter is om keizersnee uit te voeren.
Nee ze keken het nog aan. Ik kreeg toen wel een zuurstofmasker op omdat mijn meisje hier gebrek aan had.
Om half 1 kwam de gyn terug, alhamdoulillah 0.5 cm ontsluiting.
Niet veel maar iets, hoofd gyn werd erbij gehaald om de vliezen te breken, iets wat de vk en de dienstdoende gyn. niet lukte doordat ik te weinig ontsluiting had.
Vliezen werden door hoofd gyn. gebroken. Eindelijk dacht ik, ik kon ingeleid worden.
Infuus werd aangebracht om kwart voor 1.
En toen begon het, het eerste uurtje was nog acceptabel, weeen kwamen zo nu en dan, maar makkelijk op te vangen, ik weet nog dat ik dacht, oooh is dit het??? en mensen maar bang maken dat inleiden zooooo erg is.
En toen begon het.... infuus werd steeds hoger gezet, weeen werden krachtiger en kwamen te snel om ze op te vangen, wajouw, heb best een hoge pijngrens maar dit ging alles te boven.
Mijn man kon meskien niks goeds doen, het was allemaal ZIJN schuld dat ik dit moest doormaken, terwijl hij me juist heeeeel goed had geholpen, telkens dat ik in paniek raakte, maande hij me op te puffen, en hij telde en deed mee.

Om 16.00 kon ik niet meer, vooral omdat ik niet kon lopen ofzo om de weeen op te vangen, doordat ik vol slangetjes en kabels zat en zuurstofmasker was t gewoon niet mogelijk.
Ondanks alles bleef het hartje van mijn baby schommelen, werd dus nauwlettend in de gaten gehouden, ik wilde geen keizersnee maar de hele tijd het gepiep van de hartmonitor omdat hartslag te laag was, was ook heel beangstigend. Niet nu, wilde haar niet verliezen.
Hoe ik me ook draaide of lag, het bleef ondragelijk, om 4 uur kwam dus de gyn.
Met een grijns op haar gezicht zei ze, het begint al te vlotten, je hebt al 3 cm ontsluiting
Wat?????????????????????????????????????? zei ik
3 cm maar? ik dacht dat ik wel over de helft zou zijn, nee hoor, voor een eerste bevalling is dit normaal. Ya Rabb, wat stond mij nog meer te wachten.
Om 5 uur besloten ze me onder de douchte te zetten in de hoop dat de ontsluiting was sneller zou gaan en dat het voor mij wat dragelijker zou zijn. Nee, ook dat hielp niet, daar onder de douche besloot ik om pijnbestrijding te vragen.
Oke, er zou een gyn. komen om de mogelijkheden door te nemen.
Ik koos voor de ruggeprik, alleen degene die hem zou zetten had nog 2 operaties voor de boeg.
Pfffff, nee kon niet meer, om 7 uur besloten ze maar zelf in afwachting van de ruggeprik om me een prikje in de bovenbeen te geven dat de weeen iets verlicht.
Het maakte me niet meer uit als ik dit maar niet hoefde te voelen.
Ik werd er high van, en het had niks geholpen, de weeen waren te krachtig.
Ik weet nog dat ik ging zingen door dat prikje, en met mijn handen ging gebaren naar mijn man terwijl ik zong dat ik NOOIT NOOIT meer een kind wilde.

Om 7 uur had ik 6 cm ontsluiting... pijn bleef ondragelijk en ik heb wat afgehuild die dag.
Om 11 uur in de avond kwam eindelijk de anesthetist, om 23.30 werd ie dan eindelijk geplaatst.
Ik probeerde nadat ze weg waren wat te slapen maar om 00.15 werd ik wakker. Mijn man is geen minuut van mijn zijde geweken, ik zei tegen hem dat ik naar het toilet moest, maar toen dacht ik weer, nee, volgens mij ga ik nu echt bevallen, hoorde uit verhalen dat persweeen beschreven werden als drang voor de grote boodschap.
Dus belde en de verpleegkundige kwam, zei dat ik naar toilet moest, meteen zei ze, nee denk dat je persdrang hebt. Gyn werd erbij gehaald, ja had volledige ontsluiting. Ruggeprik werd uitgezet, had uiteindelijk niks geholpen, was te kort aangeweest om zijn werk te doen.
Mocht op eigen kracht persen, wat een oerkracht en wat een bevrijding, weg was de pijn, soebhanAllah. Allah Ta'ala gaf me kracht, ik was zelf immers helemaal op en gebroken maar die kracht om te persen, soebhanAllah, dat kende ik niet van mezelf.
Mijn man stond zelfs versteld van mij. Na 3 kwartier was baby er nog niet, ze schoot telkens terug, er werd nog een gyn. bijgehaald en er werd overleg gepleegd om alsnog tot een spoedkeizersnee over te gaan omdat bij iedere perswee de hartslag weer daalde.
Alhamdoulillah, ik mocht het nog een keer proberen, 1 perswee en anders werd het een spoedkeizersnee, omdat het te riskant voor de baby was om nog langer door te gaan.
Met een vacuumpomp, een knip en scheur van hier tot tokio werd mijn meisje dan eindelijk om half 2 in de nacht geboren. Alhamdoulillah.
En meteen zette ze een keel op, het ging goed met haar, ze werd binnenste buiten gekeerd en onderzocht maar alles was in orde. Heb nog 2 nachten in het ziekenhuis doorgebracht waarbij zij ook in de gaten werd gehouden maar alhamdoulillah, alles bleef goed gaan en we mochten naar huis.

Men zegt dat je de pijn vergeet, en geloof me, het is waar, ik weet dat ik het heel moeilijk, pijnlijk en zwaar heb gehad maar als iemand mij vraagt om de pijn te beschrijven, dat kan ik niet.

Na een paar dagen met ons meisje in het midden dacht ik alweer aan een tweede wondertje, maar gelukkig had ik nog wel mijn verstand die me zei nog even te wachten hihi.

Sorry voor het lange stuk maar ging van zelf.

06-09-2009, 01:09
prachtig!!!

06-09-2009, 14:31
Wat een mooie verhalen..
Echt En gelukkig loopt alles goed af voor de meiden die nog moeten..
Allah ie fakom 3la ghair

06-09-2009, 14:31


Wat een mooie verhalen..
Echt En gelukkig loopt alles goed af voor de meiden die nog moeten..
Allah ie fakom 3la ghair

06-09-2009, 17:29

Citaat door oem_assiya:
BismiAllah,

Na een moeilijke zwangerschap met verschillende klachten die me belemmerden in mijn dagelijks leven liep het dan eindelijk tegen het einde en kwam de dag van bevalling steeds dichterbij.
Omdat ik zwangerschapsdiabetes had moest ik op medische indicatie in het ziekenhuis bevallen.
Iets wat ik erg jammer vond gezien ik de voorkeur gaf aan een thuisbevalling.
Op een donderdag had ik mijn wekelijkse controle bij de gyn. Ik was toen al 5dagen overtijd.
In tegenstelling tot de andere gyn. wilde hij ivm mijn suiker niet wachten tot 42 weken om in te leiden.
Nee hij ging ter plekke bellen naar de verloskamers om te kijken of er plaats is.
Ya Rabb dacht ik nog, laat het niet zo zijn, hoe graag ik mijn kindje ook in mijn armen wilde houden, geestelijk had ik me er niet op voorbereid om die dag al te bevallen.
Ik had mijn ziekenhuistas niet meegenomen, het huis moest nog gedweild worden.
Nee niet nu! en alhamdoulillah, mijn gebeden werden verhoord.
Ik moest me de volgende dag, vrijdag om 8 uur in de ochtend meldden bij de verloskamer.
Die nacht had ik amper geslapen, de zenuwen gierden me door het lijf.
En om half zeven was ik al aan het dweilen, al dweilend heb ik deur achter me dichtgedaan, op weg naar het ziekenhuis.

Iets voor 8 uur melden we (moi en mijn man) ons bij de verloskamers, niemand was echter op de hoogte dat we zouden kwamen, teleurgesteld nam ik plaats in de wachtkamer.
Hoopte niet dat ik naar huis gestuurd zou worden, niet nu ik me er op had voorbereid (voor zover je dat kan).
Gelukkig, er was nog ruimte vrij op een van de verloskamers.
Omdat mijn baarmoedermond nog helemaal gesloten was, is er besloten om middels een vetertje de baarmoedermond weker te maken zodat er ontsluiting op zou treden.
Alleen ik werd al gewaarschuwd, het kan uren, zelfs 2 dagen duren voor dit zou gebeuren.
En na 2 dagen zouden ze het dan opnieuw gaan proberen met nieuw vetertje.
Vetertje werd ingebracht, en baby kreeg kabeltje op hoofdje voor de hartmonitor.
Al gauw was duidelijk dat hartslag van mijn kindje telkens naar beneden zakte.
Ze had het duidelijk niet fijn in de buik. Om 11 uur werd er een gyn. bij gehaald.
Die ging ff controleren of het vetertje zijn werk had gedaan, niks, nog steeds potdicht.
Er werd overleg gevoerd of het niet beter is om keizersnee uit te voeren.
Nee ze keken het nog aan. Ik kreeg toen wel een zuurstofmasker op omdat mijn meisje hier gebrek aan had.
Om half 1 kwam de gyn terug, alhamdoulillah 0.5 cm ontsluiting.
Niet veel maar iets, hoofd gyn werd erbij gehaald om de vliezen te breken, iets wat de vk en de dienstdoende gyn. niet lukte doordat ik te weinig ontsluiting had.
Vliezen werden door hoofd gyn. gebroken. Eindelijk dacht ik, ik kon ingeleid worden.
Infuus werd aangebracht om kwart voor 1.
En toen begon het, het eerste uurtje was nog acceptabel, weeen kwamen zo nu en dan, maar makkelijk op te vangen, ik weet nog dat ik dacht, oooh is dit het??? en mensen maar bang maken dat inleiden zooooo erg is.
En toen begon het.... infuus werd steeds hoger gezet, weeen werden krachtiger en kwamen te snel om ze op te vangen, wajouw, heb best een hoge pijngrens maar dit ging alles te boven.
Mijn man kon meskien niks goeds doen, het was allemaal ZIJN schuld dat ik dit moest doormaken, terwijl hij me juist heeeeel goed had geholpen, telkens dat ik in paniek raakte, maande hij me op te puffen, en hij telde en deed mee.

Om 16.00 kon ik niet meer, vooral omdat ik niet kon lopen ofzo om de weeen op te vangen, doordat ik vol slangetjes en kabels zat en zuurstofmasker was t gewoon niet mogelijk.
Ondanks alles bleef het hartje van mijn baby schommelen, werd dus nauwlettend in de gaten gehouden, ik wilde geen keizersnee maar de hele tijd het gepiep van de hartmonitor omdat hartslag te laag was, was ook heel beangstigend. Niet nu, wilde haar niet verliezen.
Hoe ik me ook draaide of lag, het bleef ondragelijk, om 4 uur kwam dus de gyn.
Met een grijns op haar gezicht zei ze, het begint al te vlotten, je hebt al 3 cm ontsluiting
Wat?????????????????????????????????????? zei ik
3 cm maar? ik dacht dat ik wel over de helft zou zijn, nee hoor, voor een eerste bevalling is dit normaal. Ya Rabb, wat stond mij nog meer te wachten.
Om 5 uur besloten ze me onder de douchte te zetten in de hoop dat de ontsluiting was sneller zou gaan en dat het voor mij wat dragelijker zou zijn. Nee, ook dat hielp niet, daar onder de douche besloot ik om pijnbestrijding te vragen.
Oke, er zou een gyn. komen om de mogelijkheden door te nemen.
Ik koos voor de ruggeprik, alleen degene die hem zou zetten had nog 2 operaties voor de boeg.
Pfffff, nee kon niet meer, om 7 uur besloten ze maar zelf in afwachting van de ruggeprik om me een prikje in de bovenbeen te geven dat de weeen iets verlicht.
Het maakte me niet meer uit als ik dit maar niet hoefde te voelen.
Ik werd er high van, en het had niks geholpen, de weeen waren te krachtig.
Ik weet nog dat ik ging zingen door dat prikje, en met mijn handen ging gebaren naar mijn man terwijl ik zong dat ik NOOIT NOOIT meer een kind wilde.

Om 7 uur had ik 6 cm ontsluiting... pijn bleef ondragelijk en ik heb wat afgehuild die dag.
Om 11 uur in de avond kwam eindelijk de anesthetist, om 23.30 werd ie dan eindelijk geplaatst.
Ik probeerde nadat ze weg waren wat te slapen maar om 00.15 werd ik wakker. Mijn man is geen minuut van mijn zijde geweken, ik zei tegen hem dat ik naar het toilet moest, maar toen dacht ik weer, nee, volgens mij ga ik nu echt bevallen, hoorde uit verhalen dat persweeen beschreven werden als drang voor de grote boodschap.
Dus belde en de verpleegkundige kwam, zei dat ik naar toilet moest, meteen zei ze, nee denk dat je persdrang hebt. Gyn werd erbij gehaald, ja had volledige ontsluiting. Ruggeprik werd uitgezet, had uiteindelijk niks geholpen, was te kort aangeweest om zijn werk te doen.
Mocht op eigen kracht persen, wat een oerkracht en wat een bevrijding, weg was de pijn, soebhanAllah. Allah Ta'ala gaf me kracht, ik was zelf immers helemaal op en gebroken maar die kracht om te persen, soebhanAllah, dat kende ik niet van mezelf.
Mijn man stond zelfs versteld van mij. Na 3 kwartier was baby er nog niet, ze schoot telkens terug, er werd nog een gyn. bijgehaald en er werd overleg gepleegd om alsnog tot een spoedkeizersnee over te gaan omdat bij iedere perswee de hartslag weer daalde.
Alhamdoulillah, ik mocht het nog een keer proberen, 1 perswee en anders werd het een spoedkeizersnee, omdat het te riskant voor de baby was om nog langer door te gaan.
Met een vacuumpomp, een knip en scheur van hier tot tokio werd mijn meisje dan eindelijk om half 2 in de nacht geboren. Alhamdoulillah.
En meteen zette ze een keel op, het ging goed met haar, ze werd binnenste buiten gekeerd en onderzocht maar alles was in orde. Heb nog 2 nachten in het ziekenhuis doorgebracht waarbij zij ook in de gaten werd gehouden maar alhamdoulillah, alles bleef goed gaan en we mochten naar huis.

Men zegt dat je de pijn vergeet, en geloof me, het is waar, ik weet dat ik het heel moeilijk, pijnlijk en zwaar heb gehad maar als iemand mij vraagt om de pijn te beschrijven, dat kan ik niet.

Na een paar dagen met ons meisje in het midden dacht ik alweer aan een tweede wondertje, maar gelukkig had ik nog wel mijn verstand die me zei nog even te wachten hihi.

Sorry voor het lange stuk maar ging van zelf.



jou verhaal lijkt op de mijne ook met vaccumpomp knip enz en ook een helll doorgemaakt ik d8 ook nooooit meer een 2e kind! aleen duurde het bij mij niet zo langs als bij jou mijn bevalling duurde 7uur.. maar voor de restt lijkt ie sprekend op de mijne

06-09-2009, 17:32
KhouvanA wanneer krygen wy jouw verslagje?

06-09-2009, 17:58

Citaat door StreetChic:
KhouvanA wanneer krygen wy jouw verslagje?



moet ik nog steeds doen he...

lang verhaal en meestal geen zin om te typen maar hij komt zoieso deze maand nog

06-09-2009, 18:46
Prachtig en ontroerend om jullie verhalen te lezen.

06-09-2009, 19:18
Ik ben zo bang.. :|

06-09-2009, 19:29

Citaat door Experience:
Ik ben zo bang.. :|


Als ik dit zo lees denk ik voorlopig niet aan kids hahaha
Ookal ben ik zo gek op kleintjes

06-09-2009, 19:35

Citaat door Rooosje:
Als ik dit zo lees denk ik voorlopig niet aan kids hahaha
Ookal ben ik zo gek op kleintjes

Ik kan ook niet wachten totdat ik mijn eigen kindje heb maar zo te lezen; no way!

06-09-2009, 19:39



Citaat door Rooosje:
Als ik dit zo lees denk ik voorlopig niet aan kids hahaha
Ookal ben ik zo gek op kleintjes


Citaat door Experience:
Ik kan ook niet wachten totdat ik mijn eigen kindje heb maar zo te lezen; no way!


Dames toch, en ik kan niet wachten om te gaan bevallen en mijn beebje in de armen te hebben. Hoe verschrikkelijk sommige verhalen dan ook zijn.

06-09-2009, 19:43

Citaat door new_mommy:
Dames toch, en ik kan niet wachten om te gaan bevallen en mijn beebje in de armen te hebben. Hoe verschrikkelijk sommige verhalen dan ook zijn.



HaHaHaHa dat kan ik ook wel weer geloven..
maar als ik dat zo lees en die manne wajoo 3la znoen hahah..

Allah ie fakak 3la ghair inshallah A Gtii
Mag Allah Jou bij staan en onze andere zusters InshAllah

06-09-2009, 19:52
Prachtige verhalen!!

Pagina's : 1 2 [3] 4 5 6 7 8