Bekijk volle/desktop versie : Wie wil haar bevallingsverhaal met ons delen??



Pagina's : 1 [2] 3 4 5 6 7 8

19-08-2009, 22:45
wat fijn om te horen dat het uiteindelijk toch goed is gegaan met de bevallingen....

en wat leuk dat jullie dat met ons delen


zou er graag meer willen horen ben zo benieuwd en nieuwsgierig.

liefs
Reweda

20-08-2009, 10:24



Citaat door moslima1001:
Was 5 dagen over bevallingsdatum.

Savonds had ik lichte ween. Me man ging broeders bezoeken en ik zei nog ´Ga niet.. wil dat je hier blijft´ maar me ma zei ´nee joh, vanavond gebeurt er toch niks...´

Uiteindelijk viel ik in slaap.. Werd constant wakker geschud door de ween.. (Ik had tijdens de zw. heel veel tijdschriften en boekjes gehaald) die kwamen goed van pas. Ergens las ik dat je ween kon meten hoe vaak ze kwamen en per minuut, anyway.. Het kwam dus steeds vaker en heftiger.

Me man was thuis gekomen, en sliep net n uurtje toen ik hem wakker maakte. 4 uur s nachts reden we richting ziekenhuis met aardig wat pijn en ween. Eenmaal daar aangekomen gingen ze de ween meten en ontsluiting had ik net maar 1 cm

((Het was muizestil in het ziekenhuis en In de kamer ernaast hoorden we een vrouw puffen en hijgen en roepen)) werd alleenmaar banger en banger. Toen kwam een verloskundige en moest me man allerlei papieren invullen en weet ik het, ze deed nogal bot waardoor we alleenmaar dua deden dat zij niet aanwezig zou zijn tijdens de bevalling.

Later nogmaals kwam de arts(vrouwelijke) en deed een echo en zei dat ons dochtertje rond de 3900 gr zou zijn en vandaag de bevalling wel zou doorgaan ( ik schrok van het feit dat ons kindje zo groot was en dacht alleen HOE MOET IK HAAR ZOOO GROOT BAREN!?)

We kregen advies om beetje te wandelen door het zk om de ween zo beter op te vangen.. Ik wijsneus wilde per se die tijd naar huis (was 10 min. van ons vandaan). Thuis aangekomen baden we salaat al fadjr (met alle moeite) en toen gaf ik toch toe om beter naar het zk te gaan want de ween werder heftiger.

Daar aangekomen voelde ik iedere stap die ik zette.. 9 uur sochtends werd er gekeken hoeveel ontsluiting ik had. Tot mijn verbazing zaten we al op de 7 cm .. 12 uur moesten we weer terug komen (in de tussentijd liepen ik en me man rondjes in het ziekenhuis).. En toen kwamen DE ween, 12 uur precies kwamen we weer terug en ik hield t niet meer, de ween waren te heftig voor woorden. Me man hield me hand de hele tijd vast die ik goed fijnkneep.

Daar aangekomen lag ik op t bed en werden de ween gemeten en ik had 10cm ontsluiting. Om 1 uur kreeg ik een pijnstiller, maar dat werkte niet. De ween waren zo heftig dat ik vaak buiten adem kwam. Snel erna kreeg ik een injectie met een ween remmend middel ofzo.. waardoor ik 5 minuten even rust had en kon adem halen. Kort erna braken me vliezen. En begon het echte werk. Me man zat nog steeds naast me en hiel me hand vast en gaf me advies, leidde me af en praatte tegen me in. De pijn was echt ondraagelijk waardoor ik moest huilen
Mijn man was echt heel lief voor me, met tranen over zn wangen deed ie dua en we moedigden elkaar aan tot dhikr. Z´n hand was ik nog steeds aan het fijnknijpen hihi..2 uur mocht ik persen. Wat ik best moeilijk vond, het was echt hard werken. Gelukkig had ik een heel lieve verloskundige die me goed hielp en tips gaf. En ja voor ik het wist kwam de arts er ook aan, en voelde ik regelrecht hoe mijn kind door mijn baarmoeder heen ging. Luidkeels riep ik Laa ilaha ilallah La ilaha ilallah Laa hawla wa laa quwatta illah billah.. Dacht bij mezelf als ik nu dood ga dan tenminste met de shahada.
Het persen duurde zo een 20 minuutjes,, die een eeuwigheid voor me leken. Het moment waarop me dochtertje eruit kwam was heel intens. De verloskundige riep, ´het hoofdje is er al´ .. ´nog 2 keer persen!´ ´en ja daar is ze !!´
Zodra ze geboren was, ging alle pijn weg. Niks voeldde ik meer. Zag alleen het kleine mensje wat IK (met manlief) gebaard had, Subhanallah !

De arts feliciteerde ons en zei ´als we nou eens iedere dag vrouwen als u hadden die kwamen bevallen´ Ze zeiden dat ik het goed deed voor een eerste bevalling, een groot baby, en het vrij flot verliep.
Ik had wel 3 hechtingen, maar voor de rest was er niks bijzonders.

Dochterlief is 4110gr geboren, nog groter als verwacht

bij het lezen van dit stukje moest ik echt wat traantjes laten,prachtig gewoon

20-08-2009, 11:26
Ik was uitgerekent op 1 dec 2008, de hele dag was ik aan het wachten of ik al wat voelde, al mijn vriendinnen en familieleden belde me om te vragen of ik al wat voelde, maar nee hoor.

Inmiddels was ik zoo dik en moe van het zwanger zijn dat ik zei, ik wens zoo erg dat hij deze week geboren wordt ik kan niet meer!!


Op diezelfde dag in de avond besefte ik dat ik de baby de hele dag niet echt gevleod had (en dat terwijl ik kei-harde trappen kreeg elke x weer, dat mijn ribben gekneusd waren )

Ik belde de verloskundige en moest meteen komen, gelukkig woont ze bij mij om de hoek dus dat was niet zo moeilijk, ondertussen had ik mn vent gebelt en die zei dat hij eraan kwam.

De verloskundige maakte een echo, en opeens werd meneertje wakker, hij begon te trappen en te zwaaien met zn handjes, met hem was alles gelukkig goed!
De verloskundige meette mijn bloeddruk op en die was veeels en veeels te hoog, terwijl ik altijd een lage bloeddruk had.

Ze stuurde me meteen naar het ziekenhuis.

In het ziekenhuis aangekomen kreeg ik allerlei testen, conclussie:

Zwangerschapsvergiftiging.

De volgende ochtend zou ik ingeleid worden, aan de ene kant dacht ik YESSS!!!! Morgen ben ik van die dikke buik af.
Aan de andere kant dacht ik Shitt nu weet ik niet hoe een spontane bevalling begint!

De volgende dag om 8.00 uur kwamen er 5 artsen mn kamer in met de mededeling dat ik me klaar moest maken om ingeleid te worden, ik zou een infuus krijgen om mijn bloeddruk omlaag te krijgen want die was weer verder omhoog gestegen.

ik belde mn vent en om 9.00 uur was hij er, net op tijd want op dat moment kreeg in mn infuus.
En een ballon gevult met gel die de weeen opwekt ingebracht in mn baarmoedermond.
Mijn baarmoedermond was nog helemaal gesloten dus ze dachten dat het lang (zeker wel een aantal dagen)zou duren voor ik zou bevallen.

Ik had ondertussen een vriendin gebeld die bij de bevalling aanwezig zou zijn en ze was onderweg naar ons toe.

Toen het 13.00 uur was en ik nog geen enkele wee had gevoelt en het volgens de artsen wel minimaal 2 dagen zou duren voor ik zou bevallen zei mn man, ik gaa gewoon naar mn werk, bel me maar als er wat veranderd aan de situatie dan kom ik meteen!

Daar ging ik mee accoord en ik bleef achter met mn vriendin.

De artsen kwamen om et half uur kijken en om 15.00 uur had ik 3 cm ontsluiting, ze besloten om mn vliezen te breken zodat de ontsluiting sneller zou vlotten.

Ik ging ermee accoord want ik voelde nog geen enkele wee, en was nog lekker aan het lachen, grappen en grollen met mn vriendin.

Mn man belde elke half uur om te vragen hoe en wat.

Toen ze mn vliezen bragen leek het net of ze een zwembad leeg hadden laten lopen!
tot 3x toe hebben ze de hele zaal moeten opdweilen, het liep gewoon de gangen in!

Zoveel vruchtwater had ik.Ik was nog steeds aan het lachen en door het vruchtwaterincident lag ik in een deuk!

Mn man belde toen met toevallig en ik zei dat ze mn vliezen gebroken hadden, hij geloofde me niet en zei: 'Vrouwen die bevallen hebben pijn en jij bent aan het lachen, je houd me gewoon voor de gek!!'

Ik moest een arts de telefoon geven om het te bevestigen want hij geloofde mij niet!

Rond 16.00 uur begonnen de weeen!!Toen ervaarde ik voor het eerst PIJN!
Ik belde mn man en zei dat hij nu!nu!nu!! Moest komen!!

Dat deed hij, maar hij kwam in de file terecht! En was pas om 17.00 uur bij me!


Ik was zoo boos dat hij er niet was dat ik elke verpleegster die binnen kwam weg stuurde en boos deed tegen ze, uiteindelijk durfden ze niet te komen.


Inmiddels gilde ik het uit van de pijn en hij kwam doodsbang die zaal binnen, hij vroeg:'gaat het schat'?En ik begon hem meteen uit te schelden

Ik was zoo boos op hem, en weet eigenlijk niet eens waarom
De weeen waren heel heftig en bleven veels te snel achter mekaar komen en ik had ook nog eens de pech dat het allemaal rug-weeen waren

De artsen zagen dat ik het niet zou trekken, ik had inmiddels 7 cm ontsluiting, ze besloten om mij een prikje te geven waardoor ik in slaap viel na elke wee, zo kon mijn lichaam tot rust komen.

Ik had het gevoel dat mijn rug in tweeen zou knappen en dat bleef ik maar zeggen, ondertussen sloeg ik mijn man total loss
Meskien hij wist niet wat hij moest doen, want al mijn woede was naar hem gericht, mijn vriendin was k juist super lief tegen.

Toen ik 9 cm ontsluiting had was het inmiddels 20.00uur en ik kreeg heftige perweeen, maar ik mocht NIET persen want anders zou ik helemaal uitscheuren.1 uur lang heb ik gevochten tegen het NIET persen terwijl mijn lichaam juist wilde dat ik perste.

Toen ik eindelijk persen mocht, waren mijn persweeen weg
Ik kreeg toen nog een medicijn aan mn infuus gekoppeld zodat het de weeen zou opwekken.

In totaal heb ik 1.5 uur geperst, maar ik was veels te bang om door te persen omdat ik het gevoel had dat ik uitmekaar zou knappen!
De arts werd boos op me en zei:'Je moet nu door persen NU!!'
Toen durfde ik pas en ons zoontje werd geboren om 22.25uur.

Mijn vriendin knipte de navelstreng door.

Ik kreeg hem gelijk op mijn buik terwijl ik de moederkoek nog uit moest persen.

Daarna hebben ze mij 2 kleine hechtingen gegeven, zonder verdoving, ik merkte er ook helemaalniets van.

De arts en verpleegkundige zeiden:'Mw u heeft echt een hele zware bevalling ondergaan, knap werk hoor'.

En ik zei:'owhh maar dat doe ik zoo weer hoor, was echt makkelijk!'

Niemand kon geloven dat ik dat zei, de arts, verpleegster,mn man en mn vriendin zaten zo

Onze zoon was 54 cm 3510 kg


Ik moet zeggen dames, wat ik toch echt het ergste vond was, wanneer ze komen voelen hoever je ontsluiting is

VERSCHRIKKELIJK en daar zag ik ook zo erg tegenop elke x dat ik een tijdstip met ze afsprak van wanneer ze wel mochten voelen, zodat ik me geestelijk kon voorbereiden.

20-08-2009, 11:47
ik ben 6dagen voor mijn uitgerekende datum bevallen.
De laatste loodjes zijn altijd het zwaarst.
De laatste dagen, kon ik niet eens meer keren in bed.
Bij elke draai in bed, stond mijn man op. Om een handje te helpen. Ik kon niet eens meer fatsoenlijk zitten.
Mijn man vertrekte net naar zijn werk...
Hij kwam nog afscheid nemen, en riep nog.
Als jij je niet goed voelt, meteen bellen.
Rond 12:00 uur (ik lag nog in bed).
Begon ik me niet lekker te voelen. Ik begon hele lichte buikkrampen te krijgen. Ik deed me best om in bed te blijven.
Tegen 14.00uur begon ik meer pijn te krijgen. Ik belde mijn verloskundige op. Die haar best deed,om zo snel mogelijk te komen. Toen de verloskundige er eenmaal was. Begonnen mijn echte weeén te komen. Ze constateerde dat ik 4cm ontsluiting had. Ik moest meteen me man bellen. Ze bleef bij me tot dat me man arriveerde. Nadat ie aangekomen was. Zijn me meteen naar het ziekenhuis gereden. Waar ik meteen opgevangen werd. Een verpleegkundige vroeg mij, mijn panty's uit te doen. Zegt me man, het zijn kniekousjes.... Door de pijn heen, kreeg ik een slappe lach.([B]om het feit dat hij op dat moment, iemand wil corrigeren) De weeén werden steeds erger. Ik schreeuwde me longen er bijna uit. Op een gegeven moment, kwam de verloskunige terug. Ze ontdekte toen, dat ik al 10cm onsluiting had. Bij twee persen , om 16.50 werd mijn Achraf geboren, met een geboortegewicht van 3515 gram. De tranen van blijdschap kwamen toen bij mij en mijn man in vrije loop.[/B]

20-08-2009, 11:59


Om 10 uur 's avonds kreeg ik lichte krampen en ik dacht: zou het begonnen zijn?
Ik zei tegen mijn man: ik heb weeën volgens mij. Mijn man zei: ben je serieus?
Ik zei: ja natuurlijk, anders zeg ik dat toch niet?
Hij zei: je bent wel een dag te vroeg, want ik heb liever dat je vrijdag bevalt ik zei: ja, daaag, ik ga het echt niet ophouden als het nu komt.
Ik ben onder de douche gaan zitten, want als het oefenweeën zouden zijn, dan zouden ze wel weer wegtrekken. Maar nee hoor, ze bleven gewoon, maar wel heel licht.
Ik heb mijn moeder gebeld, zodat zij naar ons toe kon komen om bij ons zoontje te blijven. Ik zei haar wel dat het misschien loos alarm was, want de kramp was echt niet hevig.
Om half 2 's nachts toch de verloskundige maar gebeld, want de weeën kwamen om de 5 minuten al deden ze nog niet eens veel pijn.
Ze was er om 2 uur en ik bleek al 5 centimeter ontsltuiting te hebben. Ze zei: we gaan nu naar het ziekenhuis.
Ik moest natuurlijk nog weer vanalles pakken en om half 3 zaten we eindelijk in de auto.
Mijn man zette mij vast af in de verloskamer en hij ging de auto wegzetten.
Ik dacht: oh nee he, ik moet al persen! Ik zei tegen de verloskundige dat ik persdrang had. Ze zei: wacht even, even mijn doptone zoeken en ze schreeuwde naar de gang dat ik persweeën had. Er kwam gelijk een verpleegster aangesneld.
En ja hoor, 10 centimeter! Mijn man was er gelukkig ook net weer van het auto wegzetten en het persen kon beginnen.
Na 2 persweeën was ons dochtertje er al na een een zwangerschap van 39weken precies.
Als ik terugkijk naar de bevalling heb ik een erg makkelijke bevalling gehad. De laatste weeën die ik in het ziekenhuis opving deden alleen erg veel pijn, maar ik vond het erg goed te doen!

20-08-2009, 12:10
Ik werd sochtends wakker, beetje nat, verder zoiets; zal wel...
later verloskundige gebeld en zij zei mij; dit kan geen vruchtwater zijn...
iets later kwam er toch redelijk was uit (sliertjes) en heb ik weer gebeld, er zaten witte vlokjes in. Zij is toen langsgekomen en heeft bevestigd dat het vruchtwater was. Toen na een paar controles tussendoor kwam de verloskundige rond 10 uur (had nog geen buikpijn/ nergens last van) en toen had ik al 6 cm ontsluiting! aangezien ik nog geen pijn had ging ze beneden op de bank film kijken! toen ze weer terug kwam rond 12 uur, om even te controleren was ik al aan het persen!!!! en toen kwam het al! ze had nog geen spullen, en ik had verder nergens echt last van... had nog me onderbroek aan.. alleen persdrang... na 3 x persen kwam mijn dochtertje er uit!! tussen de pers weeen door lag ik een beetje relax te liggen.... had verder geen pijn of iets dergelijks!!!! was ook de heletijd er heel bewust bij, grapjes maken enz... dus niet te druk maken, komt het vanzelf goed!! (ik was thuis, en het was de eerste x)

ps. mijn man heeft haar trouwens "eruit gehaald"

20-08-2009, 12:15

Citaat door CaitlinV:
Ik werd sochtends wakker, beetje nat, verder zoiets; zal wel...
later verloskundige gebeld en zij zei mij; dit kan geen vruchtwater zijn...
iets later kwam er toch redelijk was uit (sliertjes) en heb ik weer gebeld, er zaten witte vlokjes in. Zij is toen langsgekomen en heeft bevestigd dat het vruchtwater was. Toen na een paar controles tussendoor kwam de verloskundige rond 10 uur (had nog geen buikpijn/ nergens last van) en toen had ik al 6 cm ontsluiting! aangezien ik nog geen pijn had ging ze beneden op de bank film kijken! toen ze weer terug kwam rond 12 uur, om even te controleren was ik al aan het persen!!!! en toen kwam het al! ze had nog geen spullen, en ik had verder nergens echt last van... had nog me onderbroek aan.. alleen persdrang... na 3 x persen kwam mijn dochtertje er uit!! tussen de pers weeen door lag ik een beetje relax te liggen.... had verder geen pijn of iets dergelijks!!!! was ook de heletijd er heel bewust bij, grapjes maken enz... dus niet te druk maken, komt het vanzelf goed!! (ik was thuis, en het was de eerste x)

ps. mijn man heeft haar trouwens "eruit gehaald"




wooow een echte droombevalling!

Ik hoop dat als ik straks voor een tweede zal gaan, ik een soortgelijke bevalling krijg en niet zo´n helse die ik nu 2,5 jaar terug heb moeten doorstaan!

20-08-2009, 12:38

Citaat door Maram:
wooow een echte droombevalling!

Ik hoop dat als ik straks voor een tweede zal gaan, ik een soortgelijke bevalling krijg en niet zo´n helse die ik nu 2,5 jaar terug heb moeten doorstaan!


Ja echt heerlijk, in de tussentijd, vlug babykamer klaar gemaakt enz... was echt een hele relaxte bevalling!

20-08-2009, 12:50
ga het zo schrijven als...als mijn kleintje niet wakker word

maaaaaar dames ik typ alle details inc de pijn dus wees gewaarscheuwd

20-08-2009, 13:09
het was een hele warme zomer maand
ik was al 8dagen overtijd en ik was het meeeer dan zat,ik was naar me ouders geweest we waren gaan BBQ ik weet nog dat ik op de terug weg naar huis erg stil was omdat ik nog nite was bevallen ik was zoooo opgezwollen en was het helemaal zat

ik was dus erg in me zelf gekeert en helemaal niet vrolijk,mijn man was t.v aan het kijken ik ging even naar de w.c en had het gevoel dat ik iets te vroeg urine verloor heeel gek vond ik dat,nog geen min later voelde ik een soort plop (iets knappen) ik sprong van de bank en een hele plas heerlijk warm water droop langs mijn benen zo op de grond Ik schreeuwde het ui

Yesss vandaag krijgen we eindelijk ons kindje
mijn man keek me aan die dacht dat ik gek was geworden en was alleen maar bezorg hihihi en ik super blij,ik wilde mijn ouders bellen maar dat mocht ik niet van mijn man omdat hij wist dat ze dan heeeel de tijd ongerust zouden zijn.

toen kwam de vk en die vertelde dat ik maar beter kon gaan slapen omdat het nog wel uren kon duren
nog geen paar minuten later kreeg ik al gelijk weeen en ik zeg je eerlijk ze waren gelijk pittig na 2uur wegpuffen hield ik het niet meer vol en vroeg of me man de vk wilde bellen,die kwam gelijk en ik had maaar 3cm ontsluiting ik baalde want ik had al erg veel pijn.
ik liep door heel het huis om maar een houding aan te nemen die de pijn zou verlichten mijn man zat in de keuken een kop koffie te drinken en een broodje te eten,op dat moment kon in die koffie wil in zijn gezicht gooien (hihih erg he)

ik wilde opeens naar het ziekenhuis omdat ik bang werd,dus wij in de nacht naar het ziekenhuis ik weet nog goed dat de balievrouwtje ons succes wenste en ik kon alleen maar denken ROT OP ROT OP ik kon echt niemand om me heen verdragen

na nog een 1uur in het ziekenhuis en puffen en doen vroegen ze of ik in bad wilde nou dat vond ik wel prima even afleiding ik wilde dus in mijn naakte lichaam door de gang lopen ik gaf er even niks om (moet ik nu niet aan denken) mijn man liep achter me aan met een handoek om mij te bedekken hihih

nou ik dus in bad bleek ik maar 5cm ontsluiting te hebben pfff wat deed dat pijn zeg

het was om 22:00uur begonnen en om 7uur had ik 8cm ontsluiting ik was echt kapot en me man bleef maar op mijn rug masseren,hij durfde niet van mij weg te gaan tot ik zei ga jij maar even koffie buiten drinken ik wil niemand om me heen,hij wilde me niet alleen laten maar ik stond er op de pijn was zo erg dat ik echt alleeen moest zijn

Eindelijk was het zover en mag ik gaan persen ik dacht oke nou ik zie altijd bij de bevalling hup 3keer persen en dan flop kind er uit

nou dat viel wel een beetje tegen het lukte maar niet persen en persen 1uur later ik moest naar de w.c oke daar ging ik door persen want hoe raar het ook klinkt ik vond die houding heerlijk om te persen maar ik had de deur op slot gedaan dus ze riepen van kom van die w.c af maar ik had zo'n persdrang dat ik niet op kon staan om open te maken hihihi

nou ik met moeite opengedaan snel weer op bed en na 2uur persen voelde ik opeens een branderig gevoel en ik zag een glibberig huidje met Zwarte haartjes

ik kreeg hem op mijn buik en ik rook aan hem en het was als of ik die geur herkende en wist owwww jij bent het

ik bleef maar roepen owww ik ben klaar ik ben klaar hij is er hij is er

mijn man was zooooooo blij en bleef mij maar kusjes geven op me hoofd hihi toen ging hij onze zoon aankleden maar mijn placenta wilde niet los laten dus moesten ze duwen en later kwam die er uit net toen ik naar de ok moest,ik verloor erg veel bloed dus dat moest weer door een infus bij gedaan worden,ik was heeeeel duizelig en exreem ijzer tekort maar ik was zooooooo gelukkig en trots op me zelf

oke en nu nummer 2 hihih

20-08-2009, 13:25
oke na mijn 1e bevalling was ik best bang geworden ook omdat ik zoveel bloed had verloren

maar gelukkig zou ik in het ziekenhuis moeten bevallen en hadden ze alles al klaarstaan als ik aan zou komen vertede ze mij

oke ik was 6dagen overtijd en dit keer was ik het helemaal niet zat ik genoot er ook echt van

het was woensdag en mijn man had onze oudste zoon naar de peuterspeelzaal gebracht zodat ik rustig aan kon doen,ik had wat bloed verlies en dat vond ik wel vreemd ik zou om 11uur naar de vk moeten

dus ik op mijn fiets eerst even naar de winkel want mijn vriendin was een paar dagen ervoor bevallen en ik zou op kraamvesite gaan na de verloskundige

ik kwam bij de vk aan en vertelde vanmijn bloed verlies en heel gek maar ze keek me aan en ze zei jij gaat nu naar het ziekenhuis bel je man maar en laat een echo maken maar geloof me meid morgen heb jij je kindje in je armen,nou ik dacht huuuu wat heeft die nou weer ik heb helemaal geen pijn waar heeft ze het over,dus ik op mijn fiets weer naar huis hahah mijn vriendin afgebelt en me man kwam me halen om naar het ziekenhuis te gaan

daar aangekomen en de peuterjuf gebelt dat mijn man wat later kwam.bleek alles goed te zijn met de baby ik ging bijna weer naar huis maar ze wilde me toch nog even toegeren en ik bleek 4cm ontsluiting te hebben!!! ik had dat helemaal niet gemerkt ik was zoooo blij want ik had zoveeeeeeeeeeel douá gedaan dat Allah mijn bevalling zou vergemakkelijken.

mijn man schrok enorm en bracht snel mijn zoontje naar mijn schoonouders ze wachten tot mijn man terug kwam en braken toen mijn vliezen

het was toen 14:30 en heel licht voelde ik de weeen opkomen na 1uurtje had ik wel flink wat pijn en vroeg of ik wat pijnstillers ofzo mag hebben ik had toen al 6 cm dus dat ging lekker snel,al vond ik dat toen niet en hele lieve verpleegkundige bleef bij me mijn man duwde in mijn rug om de rugweeen te verzachten na nog 1 klein uurtje later flinke weeen had ik opeens hele erge druk beneden ik zei ik voel drukkkkkkkkkkkkk help ik moet echt poepen (sorry sorry hihih) maar ik dacht nog dat kan toch niet zo snel ik had niet eens 2uur weeen

dus ik zei roeppppppp nu de arts de verpleegkundige zei even n og wegpuffen ze komen er aan

nouuuuu dat ging echt niet meer dus ik perste gewoon al mocht het niet ik kon het gewoon niet tegen houden

toen kwam de gyneceloog en nog 2 artsen (door mijn extreme bloed verlies) erbij en toen zeiden ze mevrouw nog 1keer persen en uw kindje word geboren.....nou ik kon mijn oren niet geloven en weet nog dat ik dacht Alhemdoelilah mijn Doa's zijn verhoord

en ik perste 1keer en jahhh hoor een heel klein lief ventje zag ik omhoog komen mijn man bleef maar roepen kijk kijk,maar hij was ook heel bang dat ik veel bloed zou verliezen dus dit keer bleef hij bij mij

en jah hoor dit keer ook meer dan 2liter bloedverloren maar gelukkig had ik al een infus aan mijn arm dus konden ze het gelijk inmijn lichaam laten gaan

ik was zooooooooooo blij dit kindje was kleiner dan mijn 1e hij was 3600 en 50cm en mijn oudste was groter,ik was zoooooooooo gelukkig en mijn man bleef maar zeggen owww ik ben zooo blij voor je dat deze bevalling zo snel en goed ing

toen ging mijn man eten bestellen hhihihih en gingen we lekker eten hij bleef de hele avond bij me,ik moest wel in het ziekenhuis blijven door extreem ijzertekort maar ze waren zo lief voor me dat ik het helemaal niet erg vond

die nacht sliep mijn kleintje naast me en ik vond hem zoooooo lief en was zooo dankbaar echt een prachtig en heeriljk gevoel

21-08-2009, 12:13
Mooie verhalen. Vind het altijd zoo ontroerend om dit te lezen.. Een bevalling heeft veel geduld nodig. Alles onder controle proberen te houden. en vooral je ademhaling.

Ik weet nog voor mijn bevalling vroeg ik mn zus voor een aantal tips. Zij was samen met mij zwanger en had zwangerschapscurses gedaan. Ze is 5 weken voor mij bevallen.

Ze vertelde mij dat ik vooral moest consentreren op mijn ademhaling. Als ik inadem buik naar voren buik bol maken tijdje vast houden samen met de wee. En dan rustig uitademen.

Ik heb precies dat gedaan en bleef daar maar aan denken, En ik denk dat ik daardoor alles onder controle had en het ook aankon. Denk ook dat de pijn minder door is geworden.

21-08-2009, 19:51


echt intersante verhalen.. zie het al helemaal voor me


kan niet w8en tot ik mee kan praten

21-08-2009, 21:23
leuk om te lezen joh

21-08-2009, 21:35

Citaat door koekje21:
1 ste keer in maart 2007

mijn water brak 1 uur snachts
het spoot als een gek alle kanten op
de eerste 16 uur viel wel mee

vond de weeen maar een lachertje en snapte niet waar iedereen zich druk om maakte

tot opeens de egte weeen begonnen!
kreeg de volgende nacht om 1 uur een prikje om te slapen.

werd 2 uur later wakker
de pijn was ondragelijk
en was maar op 3 centimeter.

ging in bad maar dat was niet uit te houden
en de water werd veel te snel helemaal vies.

ik heb die hele nacht zware weeen zitten opvangen
en ik moet eerlijk toegeven
dat ik gek werd van de pijn

ik smeekte om een keizersnee
of pijn bestrijding

die ochtend om 8 uut zat ik maar op 6 cm
en de weeen werden zwakker

ze gingen vergaderen
en ik raakte steeds meer in paniek.

ik kreeg 1 prikje om de ween weer op te wekken,

toen die begon te werken
begon de pijn weer opnieuw
en ik was niet meer aanspreekbaar

paar uur later weer was ik maar 1 cm
opgeschoten
ze gingen weer ff weg om te bespreken wat ze met me moesten

maar ik kon al niet meer
ik begon te persen op 7 cm

mijn moeder ging ze roepen
ik begon als een gek te persen bij elke wee

maar na anderhalf uur was ik niks opgeschoten

ik kon me herinneren dat ik op
die programma groeten uit de rimboe zag
dat een vrouw hurkend ging bevallen

dus ik vroeg ze om een baarkruk
zodra ik erop zat
begon ik weer met persen

ik vergeet dat nooit meer
elke keer als het hoofdje op het punt stond eruit te komen
werd ik bang
omdat ik het gevoel had dat alles ging scheuren

tot de gynecoloog boos om me werd
dat als ik gauw niet beter me best zou doen

de babie zou sterven

ik werd bang en heb toen maar door gezet

eindelijk werd de babie geboren
en ik scheurde in plaats van naar beneden
naar boven toe.



2 de keer 2008

mijn water brak weer presies om 1 uur snachts zoals met de eerste

ik had geleerd van me eerste bevalling
dat ik niet in paniek moest raken
en alles zijn gangetje moest laten gaan
en de weeen hun gang te laten

doordat ik me ontspannde merkte ik dat alles
vlotter ging ondanks dat de pijn het zelfde was

helaas had ik die dag geen btg
en me man ook niet.

ik wekte me man
maar die had geen zin om op te staan

de pijn werd ondragelijk

ik vroeg hem weer op te staan
maar het wou niet baten
hij bleef gewoon door slapen


heb een douche genomen
mijn tas gepakt
en ben 20 km gaan rijden naar de ziekenhuis
helemaal alleen.

toen ik daar aankwam
onderzochten ze me
en ik had al 4 cm ontsluiting

2.5 uur later

xxondertussen was me man opgehaald door mijn broer
en had hij ook de ziekenhuis bereikt
het laatste half uurtje werd wel een beetje zwaar
omdat ik al die tijd geen kick had gegeven

hahah hij zei dat ik neit zo kinderachtig moest doen en dat hij weg wilde
gaan
en hem het parkeer kaartje moest geven

terwijl ik op het punt sta te persen

na half uurtje persen van dat moment was de kleine geboren



nu nog wachten hoe deze bevalling zal gaan verlopen

(ga dit keer lekker alleen haaha)



amaai vind het alels behalve lief van je man!!!

een moedige vrowu ben je

inschallah zal je 3de bevalling goed verlopeb

Pagina's : 1 [2] 3 4 5 6 7 8