Bekijk volle/desktop versie : verstandelijk gehandicapte kinderen



Pagina's : [1] 2

06-05-2004, 21:02

Citaat door Peter2:
Ik ben 4e jaars student Maatschappelijk werk en dienstverlening op de hoge school van Amsterdam. Voor het laatste project heb ik gekozen voor het onderwerp âcommunicatie met Marokkaanse ouders van verstandelijk gehandicapte kinderenâ omdat ik met mijn werk in de Verstandelijk gehandicaptenzorg tegen veel miscommunicatie tegenkom met Marokkaanse ouders van licht verstandelijk gehandicapte kinderen. De verstandelijk gehandicapte kinderen zitten vaak klem tussen opvattingen van ouders en hulpverlenende instanties of scholen. Wat voor een groot deel cultuur bepaald lijkt. Zowel van Nederlandse kant als van Marokkaanse kant. Uit verschillende onderzoeken is gebleken dat cultuurverschillen vaak moeilijk overbrugbaar zijn en uiteindelijk zelfs tot het verbreken van het hulpverleningcontact kunnen leiden. Ik wil onderzoeken welke factoren een rol spelen bij de miscommunicatie tussen Marokkaanse ouders en hulpverlenende instanties. Het kan toch niet zo zijn dat kinderen met een verstandelijke beperking in Marokkaanse gezinnen wonen die geen hulp ontvangen alleen omdat men elkaar niet begrijpt? Mijn algemene vraag die ik aan dit forum wil voorleggen is, wordt deze problematiek herkent en zo ja wat ligt hieraan ten grondslag. Bij voorbaat dank, Peter
.

12-05-2004, 08:19


ik ga deze opmerking melden bij de moderator, je gaat niet inhoudelijk in (zoals gewoonlijk) op de vraag van deze toppicschrijver en beledigd weer eens de medemens. Dat jij je nu al verlaagd tot verstandelijk gehandicapten beledigen zegt weer veel over jou verstandsvermogen, deze ligt duidelijk heel laag

12-05-2004, 09:24

Citaat:
Origineel gepost door viroinval
Verstandelijk gehandicapte kinderen worden bij Marokkanen genegeerd, ttz men steekt ze weg in een kamertje als je begrijpt wat ik bedoel.
Alhoewel, soms heb ik de indruk dat men ze dumpt op Marokko.nl.
Nou Viroinval, je stompzinnige opmerkingen beginnen me op te vallen. Nadia heeft groot gelijk dat ze jou meldt bij de mod.

Als je nou je vooroordelen en generalisaties wilt uiten, ben je beter op je plek bij mensen die het met je eens zijn, dus ga óf op een normale manier een discussie aan, of ga naar een forum dat beter bij je past.

12-05-2004, 09:31
Oh, nou vergeet ik helemaal mijn inhoudelijke reactie (ik moet het goede voorbeeld geven he )

Ik ken niet veel marokkaanse gehandicapte kinderen. Ik ken er één, van een jaar of 13, 14 (kan iets ouder zijn, maar zo ziet hij eruit). Deze jongen speelt vaak buiten, met alle andere jongeren die voetballen, praten en andere dingen doen die jongeren met elkaar doen als ze naar buiten gaan. Ik heb niet het idee dat hij buitengesloten wordt ofzo. Zijn moeder en zus gaan ook vaak met hem wandelen en hij heeft zo'n aangepaste fiets waar hij helemaal dol op is.

Het is sowieso moeilijk om met verstandelijk gehandicapte kinderen om te gaan, en als ouder sta je voor een hele grote opgave als je met dit probleem geconfronteerd wordt. Maar ik zou niet durven zeggen dat de manier waarop er omgegaan wordt met deze kinderen, per definitie anders is bij Marokkanen dan bij Nederlanders. Elk individu zal het toch op een andere manier aanpakken.

Het enige verschil dat met cultuur te maken zou kunnen hebben, is dat Marokaanse mensen hun kinderen minder snel in een opvangtehuis zullen plaatsen. Ik heb daar geen wezenlijk bewijs voor, of cijfers die dat aangeven, maar ik denk dat het meer in de Marokkaanse cultuur past, om zelf voor de kinderen te zorgen, ook als dat erg moeilijk is.

12-05-2004, 10:05


ik heb zelf een gehandicapte broer en zit nu al een tijdje te bedenken wat je met dit berichtje bedoeld, tegen welke cultuurverschillen jij dan oploopt, kun je daar wat duidelijker over zijn

en babyvanbelisma jij verwoord nu precies wat ik dacht in je laatse reactie

12-05-2004, 11:54
HOi

ik heb zelf in een gvt gewerkt voor verstandelijkgehandicapten moet zeggen dat ik binnen die stichting weinig marokkanen ben tegen gekomen hebben trouwens in de famillie zelf te maken met een neef en nicht die verstandelijkgehandicapt zijn ik denk in de eerste instantie dat de ouders het niet aandurven om de zorg van hun kind uit handen durfen of willen geven omdat ouders hier vaak te weinig over geinformeerd worden hoe het nou binne zo een instelling aan toe gaat vaak is het zo dat mensen binne een gvt begleid worden naar zelfstandigheid ook is het zo dat marokkaanse ouders vaak niet weten wat hun kind nou wel op niet kan en zoveel mogelijk dingen van hen over nemen maar om even terug te komen op de vraag waar ik persoonlijk van denk waarom de ouders zich terug trekken is denk ik toch de taal wat een probleem is het kan ook zo zijn dat de ouders zich bedreigd voelen door zo een hulpverlener hiermee wil ik zeggen dat de ouders bang zijn dat zo een hulpverlener even hen kind komt wegnemen omdat zij het "beter weten'' maar goed weet niet of je hier wat aan hebt maar goed dacht laat ik het er maar effe op zetten sucses

12-05-2004, 12:54

Citaat:
Origineel gepost door viroinval
Nou, ik heb een vriend die woont in een straat met vele Marokkanen, en schuin over hem woont een paar met een geestelijk gehandicapt kind, dat kind komt nooit buiten en sttat voortdurend aan het raam naar buiten te turen.
Pure realiteit. Noem het stompzinnig, het is DE realiteit.
En mijn tweede opmerking sloeg op de vele Marokkanen hier die al Allhoe akjbar roepend de gruwelen van de oorlog bejubelen.
Een dode Nederlander! Goed hoor, ze moesten ze allemaal in lijkzakken terug sturen en meer van dat lekkers.
En ja, dan begin ik aan geestelijk gehandicapten te denken.
Of zou pimmetje toch gelijk gehad hebben?
zout ff op met je lompe commentaar telkens!!!

Jij zit hier echt alleen om de boel op te hitsen

mensen, negeer deze balhaar a.u.b.!

12-05-2004, 16:31
als je comentaar hebt op die anderen dan moet je dat doen waar dat gebeurt dit is een hele andere topic dus maak dat je hier wegkomt

12-05-2004, 17:07

Citaat:
Origineel gepost door babyvanbelisma


Het enige verschil dat met cultuur te maken zou kunnen hebben, is dat Marokaanse mensen hun kinderen minder snel in een opvangtehuis zullen plaatsen. Ik heb daar geen wezenlijk bewijs voor, of cijfers die dat aangeven, maar ik denk dat het meer in de Marokkaanse cultuur past, om zelf voor de kinderen te zorgen, ook als dat erg moeilijk is.
Klopt..dit speelt een grote rol inderdaad...

Beter voor het kind om thuis bij de ouders te blijven..want in verstandelijk gehandicapten instelling kan zo een kind aan veel agressie bloot gesteld worden..Verder hebben de hulpverleners niet alle aandacht voor het kind....

13-08-2009, 14:40
Hey Peter

Het is een tijd geleden dat je dit heb geplaats maar doordat ik nu onderzoek doe naar marokaanse gehandicapten kwam ik deze forum tegen . Ik wil hier toch even op reageren.


Zelf heb ik een oom (broertje van mijn moeder 28 jaar)
Ook verstandelijk gehandicapt en lichamelijk mist hij beide middelvingers.
Mijn oom heeft niet maar dan ook niet gemist in zijn leven.
Hij heeft alle hulp gehad van beide ouders. Die ontzettend veel van hem houden hem altijd vrij hebben gelaten. Altijd naar school gegaan.
Altijd buiten gespeeld, met vader naar de moskee met moeder naar de supermarkt , twee broers en 4 zussen die alles voor hem over hebben.
Leuke dingen doen lekker fietsen door de buurt op zijn driewieler.
Hij werkt nu in een restaurant speciaal voor gehandicapten hij vind het er heerlijk, maar hij woont gewoon thuis bij beide ouders en hij is getrouwd met een super vrouw en nee ze hoeft niet voor hem te zorgen want hij kan alles zelf. Dat is ook iets wat we hem hebben geleerd en wat hem op school geleerd is hij doet gewoon wat hij kan.
Hij heeft twee gezonde kindjes hij noemt ze mijn prinsesjes hij weet alles zo goed.
Hij is gelukkig dankzij mijn cultuur de Marokkaanse cultuur.

Stel je voor peter mijn opa en oma hadden toegestemd en hij ging naar een instelling en hij ging begeleid wonen. Dan zag hij ze ouders en zussen en broers niet vaak genoeg. Was hij niet getrouwd en had hij geen kinderen. Had hij niets van mijn cultuur van zijn cultuur geweten.
Dat is iets wat je niet van een mens kan vragen. Ik ken veel Nederlandse gehandicapten die ook niet goed behandeld worden.
Geen liefde van ouders kennen ,omdat ouders werk op eerste plaats zetten en kind ergens dumpen als hun maar niet voor die zware zorg hoeven te zorgen , want dat vinden ze van zo’n kind zware zorg weet je je wilt kinderen het is een gehandicapte zorg er dan voor of je wil of niet het is jou zorg niet iemand anders zorg.

13-08-2009, 15:01
ik heb in een andere topic een discussie gevoerd over het uit huis plaatsen van een autistisch kind. Dat was not done. Ik kon uit de overvloed aan reacties 2 redenen distilleren
1. als je je kind uit huis plaatst, hou je niet van je kind, dan had je geen kind moeten nemen. Je hebt je kind gekregen en zult het moeten opvoeden. Je bent een slechte ouder als je het wel doet.
2. In een tehuis kan een kind geen degelijke islamitische opvoeding krijgen

13-08-2009, 15:53

Citaat door missnaima:
Hey Peter

Het is een tijd geleden dat je dit heb geplaats maar doordat ik nu onderzoek doe naar marokaanse gehandicapten kwam ik deze forum tegen . Ik wil hier toch even op reageren.


Zelf heb ik een oom (broertje van mijn moeder 28 jaar)
Ook verstandelijk gehandicapt en lichamelijk mist hij beide middelvingers.
Mijn oom heeft niet maar dan ook niet gemist in zijn leven.
Hij heeft alle hulp gehad van beide ouders. Die ontzettend veel van hem houden hem altijd vrij hebben gelaten. Altijd naar school gegaan.
Altijd buiten gespeeld, met vader naar de moskee met moeder naar de supermarkt , twee broers en 4 zussen die alles voor hem over hebben.
Leuke dingen doen lekker fietsen door de buurt op zijn driewieler.
Hij werkt nu in een restaurant speciaal voor gehandicapten hij vind het er heerlijk, maar hij woont gewoon thuis bij beide ouders en hij is getrouwd met een super vrouw en nee ze hoeft niet voor hem te zorgen want hij kan alles zelf. Dat is ook iets wat we hem hebben geleerd en wat hem op school geleerd is hij doet gewoon wat hij kan.
Hij heeft twee gezonde kindjes hij noemt ze mijn prinsesjes hij weet alles zo goed.
Hij is gelukkig dankzij mijn cultuur de Marokkaanse cultuur.

Stel je voor peter mijn opa en oma hadden toegestemd en hij ging naar een instelling en hij ging begeleid wonen. Dan zag hij ze ouders en zussen en broers niet vaak genoeg. Was hij niet getrouwd en had hij geen kinderen. Had hij niets van mijn cultuur van zijn cultuur geweten.
Dat is iets wat je niet van een mens kan vragen. Ik ken veel Nederlandse gehandicapten die ook niet goed behandeld worden.
Geen liefde van ouders kennen ,omdat ouders werk op eerste plaats zetten en kind ergens dumpen als hun maar niet voor die zware zorg hoeven te zorgen , want dat vinden ze van zoân kind zware zorg weet je je wilt kinderen het is een gehandicapte zorg er dan voor of je wil of niet het is jou zorg niet iemand anders zorg.


Klinkt goed, maar 1 opmerking, ik denk dat dat jouw oom gelukkig is omdat hij liefdevol opgenomen is in het gezin en als volwaardig is gezien. Dat is niet DANKZIJ de marokkaanse cultuur.

Maar er zijn natuurlijk meer verhalen, ook verhalen waar het niet zo goed gaat als bovenstaande.

Ook in Molukse kringen was het 'not done' om je kind, je ouders, in een verpleegtehuis onder te brengen. Men ging ervan uit dat het kind beter thuis kon blijven, in veel gevallen kan dat ook gewoon. Maar een meervoudig gehandicapt kind kan nu eenmaal niet altijd thuis blijven, je moet de faciliteiten hebben, kennis en tijd en energie. Moedig als ouders het zelf willen doen, maar vaak ontbreekt het hen aan ervaring en middellen.

13-08-2009, 19:30



Citaat door viroinval:
Nou, ik heb een vriend die woont in een straat met vele Marokkanen, en schuin over hem woont een paar met een geestelijk gehandicapt kind, dat kind komt nooit buiten en sttat voortdurend aan het raam naar buiten te turen.
Pure realiteit. Noem het stompzinnig, het is DE realiteit.
En mijn tweede opmerking sloeg op de vele Marokkanen hier die al Allhoe akjbar roepend de gruwelen van de oorlog bejubelen.
Een dode Nederlander! Goed hoor, ze moesten ze allemaal in lijkzakken terug sturen en meer van dat lekkers.
En ja, dan begin ik aan geestelijk gehandicapten te denken.
Of zou pimmetje toch gelijk gehad hebben?


Ik werk met zwaar verstandelijke beperkten en zie soms dat ouders 1 keer in de maand of zelfs langer wegblijven. Ik word liever thuis opgesloten waar mijn familie is dan elders en ik mijn familie zelden zie.

Dus Marokkanen die moord bejubblen (slechts met woord) zijn even waardig aan verstandelijk beperkten. Hiermee doe je de verstandelijk beperkten geen eer aan. Jij maakt die mensen dus uit voor moordlustige types. De soldaten in Uruzgan die moorden ook en zijn er vaak trots op wanneer zij een berg punt verbrijzelen. Nederland stuurt dus verstandelijke beperkten om een Amerikaanse strijd te voeren.


Inhoudelijk:

Ik sluit mij aan bij het idee dat marokkaanse ouders hun beperkte kinderen niet gauw toevertrouwen aan een stichting. Waar ik werk zie ik een aantal
Marokkanen die rond de twintig zijn. Ik denk dat pas een acceptable leeftijd is waarin ouders hun kinderen "loslaten". Na een vermoeide opvoeding kunnen zij denk ik niet anders meer dan het overdragen aan instanties.

Ik vind dat er inderdaad rekening gehouden moet worden met de culturele achtergrond en het geloof wat wordt beleden. Daar waar Nederlandse ouders kiezen voor een permanent verblijf en vaak aldanniet weinig op bezoek komen moet bij Marokkaanse ouders meer zeggenschap gegeven worden wanneer dit gewenst is. (ik hoop dat die zin grammaticaal klopt)

13-08-2009, 19:35
Ben ik nou op een topic uit 2004 aan het reageren!
Peter is alang indicaties aan het afkeuren omdat het de staat veel geld kost. Denk ik.

13-08-2009, 19:56

Citaat door Peter2:
Ik ben 4e jaars student Maatschappelijk werk en dienstverlening op de hoge school van Amsterdam. Voor het laatste project heb ik gekozen voor het onderwerp “communicatie met Marokkaanse ouders van verstandelijk gehandicapte kinderen” omdat ik met mijn werk in de Verstandelijk gehandicaptenzorg tegen veel miscommunicatie tegenkom met Marokkaanse ouders van licht verstandelijk gehandicapte kinderen. De verstandelijk gehandicapte kinderen zitten vaak klem tussen opvattingen van ouders en hulpverlenende instanties of scholen. Wat voor een groot deel cultuur bepaald lijkt. Zowel van Nederlandse kant als van Marokkaanse kant. Uit verschillende onderzoeken is gebleken dat cultuurverschillen vaak moeilijk overbrugbaar zijn en uiteindelijk zelfs tot het verbreken van het hulpverleningcontact kunnen leiden. Ik wil onderzoeken welke factoren een rol spelen bij de miscommunicatie tussen Marokkaanse ouders en hulpverlenende instanties. Het kan toch niet zo zijn dat kinderen met een verstandelijke beperking in Marokkaanse gezinnen wonen die geen hulp ontvangen alleen omdat men elkaar niet begrijpt? Mijn algemene vraag die ik aan dit forum wil voorleggen is, wordt deze problematiek herkent en zo ja wat ligt hieraan ten grondslag. Bij voorbaat dank, Peter


Citaat door ABBUFOUAD:
HOi

ik heb zelf in een gvt gewerkt voor verstandelijkgehandicapten moet zeggen dat ik binnen die stichting weinig marokkanen ben tegen gekomen hebben trouwens in de famillie zelf te maken met een neef en nicht die verstandelijkgehandicapt zijn ik denk in de eerste instantie dat de ouders het niet aandurven om de zorg van hun kind uit handen durfen of willen geven omdat ouders hier vaak te weinig over geinformeerd worden hoe het nou binne zo een instelling aan toe gaat vaak is het zo dat mensen binne een gvt begleid worden naar zelfstandigheid ook is het zo dat marokkaanse ouders vaak niet weten wat hun kind nou wel op niet kan en zoveel mogelijk dingen van hen over nemen maar om even terug te komen op de vraag waar ik persoonlijk van denk waarom de ouders zich terug trekken is denk ik toch de taal wat een probleem is het kan ook zo zijn dat de ouders zich bedreigd voelen door zo een hulpverlener hiermee wil ik zeggen dat de ouders bang zijn dat zo een hulpverlener even hen kind komt wegnemen omdat zij het "beter weten'' maar goed weet niet of je hier wat aan hebt maar goed dacht laat ik het er maar effe op zetten sucses


Citaat door Peter2:
Ik wil degene bedanken die serieus op mijn vraag zijn ingegaan. Waar ik regelmatig tegen aan loop dat ik niet uitgelegd krijg wat een verstandelijke handicap inhoud. Het lijkt niet te beklijven. Als ik het onderwerp na enige tijd weer met ouders bespreek merk ik uit de reacties dat de inhoud van het vorige gesprek niet is binnen gekomen. De voorlichting is erop gericht om het gedrag van het kind op zijn juiste waarde te kunnen inschatten. De verwarring komt naar boven als ouders hun verwachtingen uitspreken en niet instaat lijken hun kind op zijn niveau te kunnen inschatten. Een van dingen die in de communicatie een rol speelt is de taal. Een ander punt is het de manier van onderzoek doen. Ook is van belang zijn mijn uitgangspunten van hulpverlenen. Die gericht is emancipatie en autonomie. Ik wil met deze vraag een aantal aandachtpunten naar boven halen. Zodat deze kinderen beter bereikt kunnen worden en niet blijven zitten in een situatie zitten waarin ze overvraagd worden.
Wat ik inderdaad graag zou willen weten wat jullie ervaringen zijn met verstandelijk gehandicapte kinderen en jullie ervaringen met de hulpverlening.
Peter


Citaat door missnaima:
Hey Peter

Het is een tijd geleden dat je dit heb geplaats maar doordat ik nu onderzoek doe naar marokaanse gehandicapten kwam ik deze forum tegen . Ik wil hier toch even op reageren.


Zelf heb ik een oom (broertje van mijn moeder 28 jaar)
Ook verstandelijk gehandicapt en lichamelijk mist hij beide middelvingers.
Mijn oom heeft niet maar dan ook niet gemist in zijn leven.
Hij heeft alle hulp gehad van beide ouders. Die ontzettend veel van hem houden hem altijd vrij hebben gelaten. Altijd naar school gegaan.
Altijd buiten gespeeld, met vader naar de moskee met moeder naar de supermarkt , twee broers en 4 zussen die alles voor hem over hebben.
Leuke dingen doen lekker fietsen door de buurt op zijn driewieler.
Hij werkt nu in een restaurant speciaal voor gehandicapten hij vind het er heerlijk, maar hij woont gewoon thuis bij beide ouders en hij is getrouwd met een super vrouw en nee ze hoeft niet voor hem te zorgen want hij kan alles zelf. Dat is ook iets wat we hem hebben geleerd en wat hem op school geleerd is hij doet gewoon wat hij kan.
Hij heeft twee gezonde kindjes hij noemt ze mijn prinsesjes hij weet alles zo goed.
Hij is gelukkig dankzij mijn cultuur de Marokkaanse cultuur.

Stel je voor peter mijn opa en oma hadden toegestemd en hij ging naar een instelling en hij ging begeleid wonen. Dan zag hij ze ouders en zussen en broers niet vaak genoeg. Was hij niet getrouwd en had hij geen kinderen. Had hij niets van mijn cultuur van zijn cultuur geweten.
Dat is iets wat je niet van een mens kan vragen. Ik ken veel Nederlandse gehandicapten die ook niet goed behandeld worden.
Geen liefde van ouders kennen ,omdat ouders werk op eerste plaats zetten en kind ergens dumpen als hun maar niet voor die zware zorg hoeven te zorgen , want dat vinden ze van zo’n kind zware zorg weet je je wilt kinderen het is een gehandicapte zorg er dan voor of je wil of niet het is jou zorg niet iemand anders zorg.



Zijn we in dit draadje een spelletje aan het doen, gebruik je enter toets zo min mogelijk.

Pagina's : [1] 2