Advertentie: bereik met Marokko.nl vrijwel alle Marokkaanse jongeren


Bekijk volle/desktop versie : Overig Onbereikbaar



Pagina's : [1] 2

Roy
25-02-2002, 22:42


Vastbesloten haar nooit meer terug te zien draaide ik me om. Dit is zonder enige twijfel een van de meest moeilijke en pijnlijke momenten uit mijn nog maar zo korte leven. Het lijkt een herhaling van een oude aflevering die nog vers in mijn geheugen gegrift staat maar dan anders. Het eindresultaat, pijn, verdriet en onbegrip is echter gelijk en dat is waar alles om draait. Wederom sta ik buitenspel en ik had mezelf nog zo plechtig beloofd nooit meer in zo'n situatie te geraken. Er is vandaag maar 1 grote verliezer en dat ben ik. Dit verlies lijkt zich bij elke stap die ik verder van haar verwijderd raak te vermenigvuldigen. Er is niets of niemand, maar dan ook geen enkele persoon op deze hele wereld die mij dit verlies samen met het inmense verdiet kan afnemen. De valkuil was zo duidelijk aanwezig en ik loop er met open ogen en geheel bewust van de situatie en haar gevolgen toch weer in. De verleiding was groot genoeg om te bezwijken en dit is dan ook wat ik heb gedaan, als man moet ik de gevolgen hiervan dragen en de consequenties aanvaarden alsmede de pijn waar dit mee gepaard gaan accepteren en ooit eens proberen te verwerken. Het is echter nog lang niet zover en ik vraag mezelf af hoeveel tijd erover heen moet gaan voordat deze wond weer geheeld is. Het zal zeker nog een diep litteken op mijn hart achterlaten. Mijn gedachten slaan op hol, achtervolg ik nu het noodlot of is het het noodlot dat mij maar niet met rust kan laten?? Waar dienen deze pijnen toe vraag ik me af, ik ben geen dichter die er gebruik van kan maken of er trots op kan zijn. Mijn geloof in rechtvaardigheid en het zegevieren van de liefde zijn voor de tweede maal als een kaartenhuis ineengestort. Weglopen en dit hoofdstuk, nee het hele boek, definitief afluiten is de enige juiste beslissing die ik op dit afschuwelijke moment nog kan nemen. Mijn blik staat op oneindig, bij elke stap die ik zet voel ik het lood in mijn schoenen zwaarder en zwaarder worden. Ik wil helemaal niet weg, ik wil mijn gevoel volgen, ik wil nog veel meer mooie momenten met haar meemaken, ik wil mijn leven met haar delen. Het is niet anders, mijn gevoel heeft al veel langer de overhand gehad op mijn verstand en je ziet in wat voor situaties je hierdoor terecht bent gekomen. Je had beter moeten weten denk ik bij mezelf. Liefhebben is niet eens zozeer een kwestie van elkaar mogen maar meer van elkaar begrijpen. Aangezien ik helemaal niets meer van haar begrijp vraag ik mezef af of we elkaar eigenlijk wel lief hebben gehad. In mijn hart weet ik wel beter, neem jezelf toch niet in de maling, dalt lost toch niets op!!! Als ik het had kunnen voorkomen zou deze vriendschap nooit vlam hebben gevat. De vonk laat zich echter niet leidden door de mens. Hij is er voor je het weet en wordt moeilijk gedoofd. De prachtige geluiden van de felgekleurde tropische volgels waar we samen steeds zo van konden genieten klinken nu als valse violen en doffe donderslagen in mijn oren. De eerst zo heerlijke zon waar we uren onder lagen en diepgaande gesprekken onder voerden is nu voor mij niets meer dan een verschrikkelijk vijandige hete vuurbal die mijn nek verbrand en mijn ogen verblinden met haar allesdoordringende stralingen. De wind die gisteren nog zo prachtig haar mooie haarbos alle kanten op liet dansen in de jeep ervaar ik nu als een vervelende vijand die zand in mijn ogen blaast en de weg voorwaarts lastig maakt. Alsof hij me wil terugduwen en me al die ellende weer van voor af aan wil laten beleven. Al onze mooie momenten samen flitsen in tienden van seconden nog eens aan mij voorbij..Het heerlijke, romantische diner op het onbewoonde eiland, de lange strandwandelingen, urenlang naar de sterren kijken, fantaseren en filosoferen over alle denkbare en uiteenlopende onderwerpen. Het zwemmen bij de watervallen en die ene mysterieuze, doordringende blik met haar prachtige donkere ogen. Die blik staat in mijn geheugen gegrift en zal mij altijd bij blijven. Ik wist zeker dat die ogen mij zoveel meer wilden vertellen dan dat haar lippen aankonden. De kleinste dingetjes maken nog het meeste indruk, de kneep in mijn hand en de spontane zoen op mijn wang. Was ze zich wel bewust van de impact die dat heeft gehad op mij, op de hele situatie en dus indirect ook op haar? Het zijn die momenten waarvan ik onlangs nog zo kon genieten. Die momenten die ik nu uit de grond van mijn hart haat en die ik het liefst zo snel mogelijk weer zou willen vergeten. Ook al weet ik nog zo zeker dat het daar nooit van zal komen. Vergeten zal niet lukken, herrinneringen zijn dagboekbladzijden die je altijd bij je zal blijven dragen. Helaas zijn mijn bladzijden in dit geval zo zwart als roet, maar dat is iets waar ik mee zal moeten leren leven en waar ik mijn ogen nooit voor zal kunnen sluiten hoe graag ik het ook zou willen. De herinnering is volgens velen het enige paradijs waaruit men ons nooit zou kunnen verdrijven, voor mij is het echter niets minder dan een angstaanjagende hel geworden waarin ik geen minuut langer meer zou willen verblijven. Roep me terug, roep me terug denk ik bijna smekend bij mezelf. Ons lot ligt in jouw handen....Ik had echter moeten weten dat het lot de kaarten schudt en dat wij ermee moeten spelen…Een spel waarvan vantevoren al vaststond dat er alleen verliezers uit voort zouden komen. Diep in haar hart wil zij dit ook niet, dat weet ik zeker. Verbaal kan ze het nog zo vaak ontkennen, maar de brief van het hart lees ik met dikgedrukte letters af van haar gezicht. Gevoel en verstand liggen met elkaar overhoop zoals ze nog niet eerder hebben gelegen. Ons gezamenlijk geluk was zo verschrikkelijk dichtbij, wij hadden de toekomst, 2 handen op 1 buik, 2 zielen 1 gedachte. Mijn laatste sprankje hoop op een goed einde is verdwenen als een druppel inkt in de grote oceaan, als een speld in een hooiberg. De eeuwige sterren schijnen zodra het donker genoeg is zeggen ze, maar de onzekerheid of het ooit nog zo donker zal worden is verdwenen als sneeuw voor de zon.

EsteeLauder01
25-02-2002, 22:44
Roy, zoveel lectuur op dit late uur!! Vind je het goed als ik het morgen pas lees??? Estée.

Nadia25
25-02-2002, 22:51
Het is een bedtime story estee ;)

Nadia25
25-02-2002, 22:55
Ben gewoon Sprakeloos Roy..Heel mooi verwoord..Hopelijk komt er gauw een vervolg...;)

tha_lady
26-02-2002, 13:01


waar gaat het over ik heb geen zin om het te lezen:D maar ja laat ook maar groetjes:zwaai:

tha_lady
26-02-2002, 13:05
wat mooi zo ik word er helemaal stil van. nou ik heb toch de moeite genomen om het te leze en het was het waard groetjes:zwaai:

Lila
26-02-2002, 16:23
Heel apart, maar tegelijkertijd ook heel mooi

EsteeLauder01
02-03-2002, 13:43
Abdenour, heb ik je al ergens laten weten dat je niemand iets gunt? Awel, ik blijf erbij. Estée. ps: niemand heeft jou verplicht om dit te lezen!!!

Nadia25
02-03-2002, 13:45
Denk zelfs niet dat hij de moeite nam om het te lezen..

EsteeLauder01
02-03-2002, 13:50
Ach ja Nadia, daar heb ik zelfs niet bij stilgestaan. En als 'm het gelezen heeft, de vraag is nog of 'm het begrepen had!! Estée. ps:Abdenour, niet dat ik iets tegen jou heb maar probeer in het vervolg ook eens een positief iets neer te pennen hier en niet altijd negatief zijn, oké???

Nadia25
18-03-2002, 22:29
Jammer, zo weinig reacties.....

remii
18-03-2002, 22:41
ik heb het ook gelezen en vond het eerlijk gezegd te langdradig het verhaal bleef te lang op 1 punt steken maar verder was het wel okee

sonya24
19-03-2002, 16:20


mijn complimenten jongen :duim:

Mouny
28-12-2003, 18:37
waar is roy gebleven???

Echie
28-12-2003, 18:52
mooi verhaal


Pagina's : [1] 2