Bekijk volle/desktop versie : Overig Onbereikbaar



Pagina's : [1] 2

25-02-2002, 22:42
Vastbesloten haar nooit meer terug te zien draaide ik me om. Dit is
zonder enige twijfel een van de meest moeilijke en pijnlijke
momenten uit mijn nog maar zo korte leven. Het lijkt een herhaling
van een oude aflevering die nog vers in mijn geheugen gegrift staat
maar dan anders. Het eindresultaat, pijn, verdriet en onbegrip is
echter gelijk en dat is waar alles om draait. Wederom sta ik
buitenspel en ik had mezelf nog zo plechtig beloofd nooit meer in
zo'n situatie te geraken. Er is vandaag maar 1 grote verliezer en
dat ben ik. Dit verlies lijkt zich bij elke stap die ik verder van
haar verwijderd raak te vermenigvuldigen. Er is niets of niemand,
maar dan ook geen enkele persoon op deze hele wereld die mij dit
verlies samen met het inmense verdiet kan afnemen. De valkuil was
zo duidelijk aanwezig en ik loop er met open ogen en geheel bewust
van de situatie en haar gevolgen toch weer in. De verleiding was
groot genoeg om te bezwijken en dit is dan ook wat ik heb gedaan,
als man moet ik de gevolgen hiervan dragen en de consequenties
aanvaarden alsmede de pijn waar dit mee gepaard gaan accepteren en
ooit eens proberen te verwerken. Het is echter nog lang niet zover
en ik vraag mezelf af hoeveel tijd erover heen moet gaan voordat
deze wond weer geheeld is. Het zal zeker nog een diep litteken op
mijn hart achterlaten. Mijn gedachten slaan op hol, achtervolg ik
nu het noodlot of is het het noodlot dat mij maar niet met rust kan
laten?? Waar dienen deze pijnen toe vraag ik me af, ik ben geen
dichter die er gebruik van kan maken of er trots op kan zijn. Mijn
geloof in rechtvaardigheid en het zegevieren van de liefde zijn
voor de tweede maal als een kaartenhuis ineengestort.

Weglopen en dit hoofdstuk, nee het hele boek, definitief afluiten
is de enige juiste beslissing die ik op dit afschuwelijke moment
nog kan nemen. Mijn blik staat op oneindig, bij elke stap die ik
zet voel ik het lood in mijn schoenen zwaarder en zwaarder worden.
Ik wil helemaal niet weg, ik wil mijn gevoel volgen, ik wil nog
veel meer mooie momenten met haar meemaken, ik wil mijn leven met
haar delen. Het is niet anders, mijn gevoel heeft al veel langer de
overhand gehad op mijn verstand en je ziet in wat voor situaties je
hierdoor terecht bent gekomen. Je had beter moeten weten denk ik
bij mezelf. Liefhebben is niet eens zozeer een kwestie van elkaar mogen maar meer van elkaar begrijpen. Aangezien ik helemaal niets meer van haar begrijp vraag ik mezef af of we elkaar eigenlijk wel lief hebben gehad. In mijn hart weet ik wel beter, neem jezelf toch niet in de maling, dalt lost toch niets op!!! Als ik het had kunnen voorkomen zou deze vriendschap nooit vlam hebben gevat. De vonk laat zich echter niet leidden door de mens. Hij is er voor je het weet en wordt moeilijk gedoofd.

De prachtige geluiden van de felgekleurde tropische volgels waar we
samen steeds zo van konden genieten klinken nu als valse violen en
doffe donderslagen in mijn oren. De eerst zo heerlijke zon waar we
uren onder lagen en diepgaande gesprekken onder voerden is nu voor
mij niets meer dan een verschrikkelijk vijandige hete vuurbal die
mijn nek verbrand en mijn ogen verblinden met haar
allesdoordringende stralingen. De wind die gisteren nog zo prachtig
haar mooie haarbos alle kanten op liet dansen in de jeep ervaar ik
nu als een vervelende vijand die zand in mijn ogen blaast en de weg voorwaarts lastig maakt. Alsof hij me wil terugduwen en me al die ellende weer van voor af aan wil laten beleven.

Al onze mooie momenten samen flitsen in tienden van seconden nog
eens aan mij voorbij..Het heerlijke, romantische diner op het
onbewoonde eiland, de lange strandwandelingen, urenlang naar de
sterren kijken, fantaseren en filosoferen over alle denkbare en
uiteenlopende onderwerpen. Het zwemmen bij de watervallen en die
ene mysterieuze, doordringende blik met haar prachtige donkere
ogen. Die blik staat in mijn geheugen gegrift en zal mij altijd bij
blijven. Ik wist zeker dat die ogen mij zoveel meer wilden
vertellen dan dat haar lippen aankonden. De kleinste dingetjes maken nog het meeste indruk, de kneep in mijn hand en de spontane zoen op mijn wang. Was ze zich wel bewust van de impact die dat heeft gehad op mij, op de hele situatie en dus indirect ook op haar?

Het zijn die momenten waarvan ik onlangs nog zo kon genieten. Die
momenten die ik nu uit de grond van mijn hart haat en die ik het
liefst zo snel mogelijk weer zou willen vergeten. Ook al weet ik
nog zo zeker dat het daar nooit van zal komen. Vergeten zal niet lukken, herrinneringen zijn dagboekbladzijden die je altijd bij je
zal blijven dragen. Helaas zijn mijn bladzijden in dit geval zo
zwart als roet, maar dat is iets waar ik mee zal moeten leren leven
en waar ik mijn ogen nooit voor zal kunnen sluiten hoe graag ik het
ook zou willen. De herinnering is volgens velen het enige paradijs waaruit men ons nooit zou kunnen verdrijven, voor mij is het echter niets minder dan een angstaanjagende hel geworden waarin ik geen minuut langer meer zou willen verblijven.

Roep me terug, roep me terug denk ik bijna smekend bij mezelf. Ons
lot ligt in jouw handen....Ik had echter moeten weten dat het lot de kaarten schudt en dat wij ermee moeten spelenâ¦Een spel waarvan vantevoren al vaststond dat er alleen verliezers uit voort zouden komen. Diep in haar hart wil zij dit ook niet, dat weet ik zeker. Verbaal kan ze het nog zo vaak ontkennen, maar de brief van het hart lees ik met dikgedrukte letters af van haar gezicht. Gevoel en verstand liggen met elkaar overhoop zoals ze nog niet eerder hebben gelegen. Ons gezamenlijk geluk was zo verschrikkelijk dichtbij, wij hadden de toekomst, 2 handen op 1 buik, 2 zielen 1 gedachte. Mijn laatste sprankje hoop op een goed einde is verdwenen als een druppel inkt in de grote oceaan, als een speld in een hooiberg. De eeuwige sterren schijnen zodra het donker genoeg is zeggen ze, maar de onzekerheid of het ooit nog zo donker zal worden is verdwenen als sneeuw voor de zon.

25-02-2002, 22:44


Roy,

zoveel lectuur op dit late uur!!

Vind je het goed als ik het morgen pas lees???

Estée.

25-02-2002, 22:51
Het is een bedtime story estee



25-02-2002, 22:55
Ben gewoon Sprakeloos Roy..Heel mooi verwoord..Hopelijk komt er gauw een vervolg...

26-02-2002, 13:01


waar gaat het over ik heb geen zin om het te lezen
maar ja laat ook maar


groetjes

26-02-2002, 13:05
wat mooi zo ik word er helemaal stil van.
nou ik heb toch de moeite genomen om het te leze en het was het waard

groetjes

26-02-2002, 16:23
Heel apart, maar tegelijkertijd ook heel mooi

02-03-2002, 13:43
Abdenour,
heb ik je al ergens laten weten dat je niemand iets gunt?

Awel, ik blijf erbij.

Estée.

ps: niemand heeft jou verplicht om dit te lezen!!!

02-03-2002, 13:45
Denk zelfs niet dat hij de moeite nam om het te lezen..

02-03-2002, 13:50
Ach ja Nadia,
daar heb ik zelfs niet bij stilgestaan.

En als 'm het gelezen heeft, de vraag is nog of 'm het begrepen had!!

Estée.

ps:Abdenour, niet dat ik iets tegen jou heb maar probeer in het vervolg ook eens een positief iets neer te pennen hier en niet altijd negatief zijn, oké???

18-03-2002, 22:29
Jammer, zo weinig reacties.....

18-03-2002, 22:41
ik heb het ook gelezen en vond het eerlijk gezegd te langdradig

het verhaal bleef te lang op 1 punt steken
maar verder was het wel okee

19-03-2002, 16:20


mijn complimenten jongen :duim:

28-12-2003, 18:37
waar is roy gebleven???

28-12-2003, 18:52
mooi verhaal

Pagina's : [1] 2