Advertentie: bereik met Marokko.nl vrijwel alle Marokkaanse jongeren


Bekijk volle/desktop versie : Anne...



Warzazate
06-11-2002, 22:57


Wrong place...:). Sorry!

ChebMami
06-11-2002, 23:13
sallaam broeder allah rahma echt erg gewoon hou je je taai en bid :(

wassima80
07-11-2002, 00:07
Salaam aleikoum, Heb geduld jongen......Huilen mag..... Sterkte...

Morgaine
07-11-2002, 00:40
Ik wens je heel veel sterkte in je verdriet. Neem de tijd om te rouwen, om kwaad te zijn, verdrietig, te huilen, te praten met wederzijdse vrienden. Neem ruimschoots je tijd om dit te verwerken. Zoveel tijd als je nodig hebt. Zoek steun bij je dierbaren. En moge de goede herinneringen je een troost zijn ! Heel veel sterkte, Morgaine

alhoceimagirl84
04-12-2002, 13:54


Origineel gepost door Warzazate Wrong place...:). Sorry! huh :confused: ik begrijp het niet...wat is er met anne??? :confused:

Oem_zackaria
04-12-2002, 18:45
Bismiellahie Arahmanie Rahiem salaam aleikoem wr wb IK SNAP HET OOK NIET WAT IS ER MET ANNE? :confused: :confused: wa salaam aleikoem wr wb

alhoceimagirl84
12-12-2002, 10:37
Origineel gepost door Warzazate Wrong place...:). Sorry! nou...dan niet :ego:

tafoektsoussia
14-12-2002, 15:05
he nou ik zie dat ik niet de enige ben die het niet snapt. GELUKKIG............

cheetah
16-12-2002, 11:38
hier nog een.... :confused:

jawhara1
16-12-2002, 11:39
snap het ook niet

FaDiKa
17-12-2002, 11:47
Me 2!! :confused:

SamiaGirl
17-12-2002, 22:22
Hier 3 die het ook niet snapt :confused:

cheetah
20-12-2002, 13:09


Ik las dit op maghreb.nl Vandaag hoorde ik haar stem weer. Ik zag haar gezicht voor even tussen de menigte. En ik wachtte tevergeefs op haar telefoontje. Een hopeloos gevecht dat geen einde leek te hebben vond plaats in mijn hoofd. Een gevecht dat me elke dag sinds haar dood wist te kwellen. ‘We gaan langs de Seine wandelen lieverd, zoals je altijd gewild hebt. Samen bij zonsondergang hand in hand langs het water. En als we een zwerver tegenkomen, vertel ik hem hoeveel ik van je hou...’ Nog steeds galmen die laatste woorden die ik uit haar mond hoorde door mijn lichaam. Elke letter voel ik. Ik keek haar nog met een betraand gezicht aan. Ze maakte mij beloftes waarvan ik wist dat ze geen waarheid zouden worden. ‘Jij gaat me tagine leren maken en ik wil Marokko zien. Ik wil zien waar je bent geboren. Ik wil lucht inademen op de plaats waar jij voor het eerst in je leven lucht inademde.’ Eerst dachten we dat het slechts een griepje was. Niets aan de hand, het gaat wel over… Uiteindelijk bleek het veel ernstiger te zijn. Ernstiger en fataal. Tot op de dag van vandaag weet ik mezelf te pijnigen met de ‘wat als’ vragen. Mijn hart kan niet geloven dat zij er niet meer is. Maar toch... Haar liefde bestaat niet meer. Onze kinderen zullen nooit geboren worden. Haar glimlach zal mijn hart nooit meer doen opwarmen. Ik zal nooit met mijn hoofd op haar schoot in slaap vallen en ik zal nooit meer haar ‘ik hou zo van je’ horen. Waar leef ik mijn leven voor als mijn hart in twee├źn is gesneden? In bed bekijk ik haar foto’s zoals ik elke nacht doe. Bij een portretfoto van ons tweetjes staar ik bewegingsloos voor me uit. Even later voel ik een dikke traan over mijn wang rollen die langzaam op de foto ploft. Oh mijn God, waarom wordt ik zo gemarteld? Ik voel geen antwoord. Ik voel slechts pijn. Heel hard druk ik de foto tegen mijn hart aan en sluit mijn ogen. In de hoop haar in elk geval in mijn dromen tegen te komen. Een gedachte die ik nooit voor mogelijk had gehouden toen ik elke ochtend wakker werd met haar aan mijn zijde. Mijn Anne is dood. Voorgoed weg.

Khataarlijk
20-04-2009, 20:32
Triest verhaal sterkte broeder OUarzazate

SOCIOPAAT
20-04-2009, 20:51
En dit ga je uppen?? Het moet wel leuk blijven. Dit is depri.