Bekijk volle/desktop versie : Mijn kant van het verhaal.



08-03-2009, 02:00
1[/SIZE][/FONT]


[SIZE="3"][FONT="Tahoma"]Vol verbazing kijk ik naar mijn telefoon. Ik weet niet hoe ik me moet voelen. Mijn lichaam kan ik niet meer bewegen. In mijn hand heb ik mijn telefoon en het liefst gooi ik hem uit het raam. Verschillende emoties gieren door mijn lichaam. Aan de ene kant ben ik boos, verdrietig en teleurgesteld, maar aan de andere kant voel ik me opgelucht. Ik snap niet waarom ik me bevrijd voel, want het doet me pijn. Ik voel dat ik tranen in mijn ogen heb, maar houd me sterk. Ik ga hier echt niet om huilen, ik huil zelden. Dit is het niet waard. Of toch wel. Ik weet het niet meer en begin bang te worden van mezelf. Ik loop naar de spiegel die hangt aan de muur in mijn kamer. Ik zie dat ik rode ogen heb en geef mezelf een klap in mijn gezicht. “Wakker worden”, roep ik in mezelf, “jij bent Mo, gedraag je als een man”. Langzaam zak in elkaar en zit ik op de grond, kijkend in de spiegel. Ik hoor de klok langzaam verder tikken, kinderen die buiten met veel plezier spelen, auto’s die vol haat naar elkaar toeteren en mijn hart die steeds sneller begint te kloppen. Met moeite sta ik op en ga aan de rand van mijn bed zitten. Bed, ach ja, een matras op de grond. Ik kijk met onbegrip mijn kamer rond. Er staat alleen een leeg bureau, 2 tassen op de grond met mijn enige kleding erin en het matras waar ik nu op zit. Eens was het anders, nu leef ik naar mijn gevoel in een kamer zonder inhoud. Ik besef nu dat mijn kamer hetzelfde is zoals mij, Mo zonder inhoud.

08-03-2009, 02:05


2[/SIZE][/FONT]


[SIZE="3"][FONT="Tahoma"]Misschien heb ik wel de hele avond nagedacht over wat ik nu zou moeten doen. Wat hoort iemand in zo’n situatie te doen? Ik heb het nog nooit eerder meegemaakt, dus ik zou niet weten hoe ik me nu moet gedragen. Ik zoek naar mijn telefoon, maar kan hem nergens vinden. Ik sta op en kijk met mijn vermoeide ogen de kamer rond. Nergens is mijn telefoon te vinden. Ik raap mijn matras op en zie dat mijn telefoon eronder ligt. Ik kijk naar de tijd en zucht diep. Als ik nu bel naar Selma dan neemt ze toch niet op. Die slaapt allang en vast zonder zorgen. Ze weet niet dat ik weet waar ze mee bezig is. 3 maanden heeft ze het dan wel volgehouden om het voor mij te verbergen, maar vandaag heb ik allemaal gehoord van Yassir. Ik schrok wel dat hij me belde. Ik had al tijden niets van hem gehoord. Sinds ik verhuist ben naar Amersfoort heb ik eigenlijk nauwelijks contact met hem gehad. Wel raar, als je kijkt hoe we vroeger met elkaar omgingen. We waren bloedbroeders, zoals ze dat noemen. Alles wat ik in bezit had en hij, deelden we met elkaar. Geld, kleding, scooters, huiswerk en zelfs vriendinnen. Ik gunde hem alles. Hij was de broer voor mij die ik nooit heb gehad. Wat hij meemaakte, maakte ik ook mee. Als hij bleef zitten, bleef ik ook zitten. We hebben vanaf de basisschool toten met de examenklas van de vmbo bij elkaar in de klas gezeten. Als ik hem nodig had om 4 uur in de nacht kon ik hem altijd bellen en op zijn hulp rekenen. Ik kon zo goed met hem praten over van alles en nog wat. Hij begreep mij meteen en kon mij advies geven waar ik ook wat aan had. Maar raar genoeg kon ik tijdens het telefoongesprek van vanmiddag niet om advies vragen aan hem. Ik heb hem immers bijna 2 jaar niet gezien. Echt zonde, als ik er nu over nadenk. Maar ik heb nu belangrijkere dingen aan mijn hoofd. Selma. Wat moet ik daarmee? Hoe heeft ze me dit aan kunnen doen?

08-03-2009, 02:24
3[/SIZE][/FONT]


[SIZE="3"][FONT="Tahoma"]Nog 1 halte en dan moet ik er uit. Ik kan het bijna niet geloven dat ik op tijd ben. Ik ben echt zo'n type jongen die altijd en overal te laat komt. Soms 5 minuten, soms 2 uur. Al heb ik een solicitatiegesprek of iets anders wat belangrijk is voor mij ik kom te laat. Of ik het nou wil of niet. Het is een aangeboren ziekte dat in mijn genen zit en waar ik niets aan kan doen. Geloof me, ik heb alle theorieen en methodes toegepast. Zonder positief resultaat. Daarom heb ik het ook maar geaccepteerd. Mijn omgeving ook. Ik pak mijn schooltas en wil net opstaan totdat mijn ogen de ogen ontmoeten van het meisje dat de bus net instapte. Lang, de perfecte rondingen, golvend jaar en mooie ogen die verlegen naar beneden kijken.
Mijn lichaam bevriest en ik blijf zitten. Het meisje loopt langs mij en neemt een plaats achterin. Dit is mijn halte, hier moet ik uit. Mijn verstand zegt sta op, maar de vlinders in mij buik houden mij tegen. Ik durf niet achterom te kijken, dat is te associaal. Al voordat ik een besluit kon nemen, opstaan of blijven zitten, is het al te laat. De bus rijdt door. Verward over mijnzelf blijf ik 4 haltes vastgeklemd in de stoel zitten. Het meisje loopt de bus uit zonder mij één blik te gunnen.

08-03-2009, 02:46
leuk verhaal

wil je het volgend vervolgje dezelfde opmaak geven als de eerste
is aangenamer om te lezen

xx

08-03-2009, 10:53


Waargbeurd?

08-03-2009, 14:13
4[/SIZE][/FONT]


[SIZE="3"][FONT="Tahoma"]Ik zet mijn verstand op nul en loop het meisje achterna. Als een verliefd bezeten hyena achtervolg ik het meisje totdat ze een ziekenhuis inloopt. Het leek wel alsof ze haast had, want ze keek geen een keer achterom. Ik zag het mooie meisje zonder naam verdwijnen achter de grote ziekenhuisdeuren. Ik denk bijmezelf waarom liep ik haar achterna? Als ik ik haar had tegengehouden dan durfde ik toch niets te zeggen. In de ogen van andere mensen lijk ik dan misschien wel een zelfverzekerde macho, maar ik weet zelf dat ik verlegen en onzeker ben. Ik heb ook nooit moeite te hoeven doen om een meisje aan te spreken of te versieren. Dat gebeurde meestal andersom. Ik krijg altijd aandacht van de meisjes op school, ze vinden mij ge-wel-dig. Met mijn uiterlijk moet ik het maar hebben. Verdwaald in mijn gedachten schrik ik wakker van een telefoon die afgaat. Mijn telefoon. Het is Yassir.

Ik: 'Ewa'.
Yassir: 'Ewa a zemmel, waar ben je?'
Ik: 'Wollah, meh ik weet'.
Yassir: 'Kifesh je weet niet?'
Ik: 'Ja, ik sta nu voor een ziekenhuis, maar ik kom er aan'.
Yassir: 'Ziekenhuis? Wat is er gebeurd?'
Ik: 'Nee er niets gebeurd, was een beetje verdwaald'.
Yassir: 'Hahaha yallah schiet op. Weet je de weg naar school wel?'
Ik: 'Ja ja, ik kom er aan.'
Yassir: 'Je ziet toch dat ik aan het bellen ben ofniet.'
Ik:'Wat?
Yassir: 'Nee, is belangrijk. Mijn moeder. Ik moet straks boodschappen doen voor haar. Ze is ziek..'
Ik: 'Yassir, tegen wie praat je?'
Yassir: 'Hey, haha.'
Ik: 'Ja, tegen wie praat je?'
Yassir: 'Haha, nee dat was Bastianen. Ik moet hangen jongen. Schiet op.'
-

De les van Bastianen was allang begonnen. Weer was ik te laat. Als ik het mooie meisje zonder naam niet tegen was gekomen in de bus, dan zou ik voor het eerst sinds een lange tijd op tijd zijn. Nadenkend over het meisje loop ik richting de bushalte. Een half uur te laat zit ik in de les van Bastianen. Hij is wel relaxed. Ik hoef nooit van hem een te laat briefje halen. Het is een soort in ruil voor situatie. Als ik zo door ga met mijn cijfers voor de toetsen, dan hoef ik geen te laat briefje te halen. De meeste leerlingen van hem scoren slecht tijdens de toetsen voor Engels. Ik in tegendeel behaal cijfers waarmee ik een wit voetje kan halen bij Bastianen.
In de pauze zitten we altijd op hetzelfde plek, onder het afdakje op de bankjes. Dat plekje is letterlijk gereserveerd voor ons. Sabir kwam met het prachtidee om onze naam en dan gereserveerd eronder te schrijven op de bankjes. En geloof me het werkt. Nog nooit heeft iemand buiten ons groepje er proberen op te zitten.
Yassir komt aangelopen met broodjes en drankjes. Hij heeft de weddenschap van gisteren verloren en moet vandaag trakteren. Wanneer Yassir ons laat zien hoe leeg zijn portemonnee nu wel niet is, lacht de hele groep hem uit. Achmed: 'Jaaa Yas. Moest je maar niet zo stoer doen, he hahaha.' De hele groep lacht mee. Gisteren waren we met zijn allen bij de Mac Donalds in de centrum. Toen we buiten stonden liepen er steeds hetzelfde groep meisjes langs. Heen en weer. Alsof ze aandacht wilden hebben. Op een gegeven moment zei Yassir dat hij durfde te wedden dat hij een telefoonnummer kon regelen van een van de meisjes. De helft van de groep moedigde hem aan en de andere helft lachte hem uit. Yassir zei; 'Wollah, als ze zo weer langs lopen ga ik naar ze toe. Je ziet toch dat hun poesjes jeuken. Yassir krabt wel.' De hele groep lach in een deuk. Als ik er nu aan denk mis ik die zorgeloze tijden wel. Lachen om niets, geen stress aan onze hoofden. En ja hoor, het groepje met nederlandse meisjes liepen langs. Yassir liep als een neger met kramp in zijn linkerbeen op de meisjes af. Dat was zijn stoere loopje. Ik zag dat Yassir een praatje maakte met een meisje dat er het menselijkst uitzag. Hij haalde zijn telefoon te voor schijn uit zijn zak en liet daarbij een condoom in verpakking vallen op de grond. Het meisje keek eerst verbaasd naar de condoom op de grond en daarna Yassir aan en weer naar de condoom. Ze pakte haar tas en gaf Yassir daarmee een klap op zijn zij. Alle jongens lagen in een deuk en lachten Yassir vierkant uit. De meisjes liepen boos door en eentje riep nog; 'We zijn geen katten hoor.' Missie niet volbracht.

08-03-2009, 14:37
`ga dooooor :$

08-03-2009, 18:45
5[/SIZE][/FONT]


[SIZE="3"][FONT="Tahoma"]'Waarom heb je haar niet aangesproken dan, a mietje? Zo iets laat je toch niet gaan?' Yassir kijkt me hoofdschuddend aan. Ik vertel hem dat ze de ziekenhuis in was gelopen en dat het te laat was. Dat ik niet durfde zeg ik niet. Ons gesprek wordt gestoord door Latifa. Heb je haar weer. 'Hey Mo; zegt ze terwijl ze me aanraakt, ga je vanavond ook naar Nolita?' Ik pak haar hand die ze op mij schouder had gelegd en laat hem los. 'Ja, denk het wel.' Er verschijnt een verleidelijke glimlach op het mooie gezichtje van Latifa. 'Ok dan zie ik je vanavond.'; fluistert ze in mij oor.
Normaal gesproken zou ik meteen een stijve krijgen van haar, maar het doet me niets meer. Het is nu al weken uit tussen ons. Ze belde me te vaak en hield me altijd in de gaten. Ik zei toen tegen haar dat ik niet met een stalker wilde. Ik zie het in haar ogen dat ze nog steeds wat voor mij voelt. Maar voor mij is het afgelopen. Gestoord wijf dat ze is. Ze geeft me een knipoog en loopt weg. 'Jongen wat doe je nou moeilijk. Ze biedt zichzelf gewoon aan, grijpen die handel. Als ik jou was had ik haar allang gepakt.'; zegt Yassir. ' Ach man; zeg ik geirriteerd, fok haar.'
Yassir moest eens weten dat ik nog maagd ben. Niet omdat ik het niet durf of nooit een meisje heb kunnen krijgen, maar omdat het volgens mijn geloof zo hoort. Ja toch. Die regel geldt niet alleen voor meisjes, maar ook voor de jongens. Ik besef me maar al te goed dat ik een van de weinige ben die zo denkt. Ook weet ik dat ik niet de enige ben die nog maagd is. Vele jongens van de groep roepen stoer dat ze weer een meisje op zijn doggie hebben gepakt of wat dan ook. Maar ik weet dat dat vooral praatjes zijn. Mijn vader praatte met mij altijd over de islam.
Sinds de dood van mijn moeder 3 jaar geleden, is de islam hetgene wat de relatie tussen mij en mijn vader versterkt. Tot de dag van vandaag ben ik mijn vader dankbaar voor alles en bewonder ik hem hoe hij zich sterk heeft gehouden en heeft kunnen zorgen voor 7 kinderen zonder een vrouw. Hij is gelovig, maar laat zijn kinderen vrij. We mogen onze eigen keuzes maken en eigen pad volgen. Hij zegt altijd; 'Denk eerst goed na, als je het denkt te weten, denk dan nog een keer na.'
De schoolbel gaat en ik pak mijn tas en loop met de groep mee naar binnen. Nog een paar uurtjes doorzetten. Vanavond gaan we lekker los.

08-03-2009, 18:58
Nieuwe fan dr bij
ga gauw verder...

08-03-2009, 18:58
UPUPUPUPUPUPU verderrrrrrrrrrrrrrrrrrrr echt mooi verhaal