Advertentie: bereik met Marokko.nl vrijwel alle Marokkaanse jongeren


Bekijk volle/desktop versie : SP Artikel: Wapenhandel van en naar Israël



Apple__
10-01-2009, 12:34


Wapenhandel van en naar Israël bijdrage Harry van Bommel voor werkgroepbijeenkomst ‘The EU policy on Palestine: The Dutch obstacle.’ Europees Sociaal Forum, Parijs - 13 november 2003 Inleiding Israël is een jonge staat. Een staat met een groot en sterk leger dat opgebouwd werd uit diverse milities in de jaren ’40 en sindsdien geprofessionaliseerd en versterkt is tot op het hoogste niveau van afschrikking. Israël is niet alleen een kernwapenstaat, maar Israël is een wankele staat en ondanks zijn militaire almacht is hij dat nog steeds. Door hulp van diverse bondgenoten in de afgelopen 55 à 75 jaar is het land opgebouwd, bewapend en in staat gebleken een zelfstandige en hoog-technologische wapenindustrie op te bouwen. Wapenhandel is één de bronnen van ellende in de wereld en met name in de zogeheten derde wereld. Wapenhandel naar en vanuit Israël bevordert een wapenwedloop in het Midden-Oosten, stimuleert de scheve ontwikkeling van het gehele Midden-Oosten, omdat uitgaven niet voor sociale doeleinden worden gebruikt en wakkert het gevoel van vijandschap tussen Israël en de directe buren, met name de Palestijnen ook aan. Dat wil niet zeggen dat het bestrijden van wapenhandel helemaal hetzelfde is als solidariteit voor de Palestijnse zaak. Het zijn twee aparte problemen die met behulp van wapenhandel op sommige punten samenvallen. Want sommige wapens en wapensystemen die door westerse landen geleverd worden, worden rechtstreeks tegen de Palestijnse beweging én tegen de bevolking gebruikt. Hoe gaat de bewapening van Israël in zijn werk en op welke wijze voert het land wapens in en uit? Waarom is het bewapend, welke wapens heeft het voor die doelen gekozen? En zijn er kansen om Israël te bewegen zich aan internationaal recht en mensenrechten te laten houden door middel van een internationale discussie over en actie tegen de wapenhandel met Israël. Dat zijn de vragen die ik van antwoorden hoop te voorzien zodat het ESF en de deelnemers uit de diverse landen kan inspireren in het komende jaar afzonderlijk en gezamenlijk op te treden tegen de bewapening van Israël. Wat is de situatie? Israël is vanaf het begin van zijn ontstaan politiek en militair sterk gesteund door de diverse Westerse landen. De Israëlische politiek was er op gericht om door middel van het opbouwen van een eigen wapenindustrie en buitenlandse steun geleidelijk aan sterker te worden. Op sommige momenten ontstonden spanningen met bondgenoten, zoals Engeland en Frankrijk in de eerste twintig jaar van het bestaan van de staat. Dan was het nodig zelfvoorzienend te zijn en, zo mogelijk, over te schakelen naar een andere bondgenoot. Het is van groot belang te constateren dat Israël economisch niet zelfvoorzienend is, maar afhankelijk van buitenlandse hulp en leningen. Op dit moment is de VS de onbetwiste steunpilaar van Israël. Israël is de grootste ontvanger van Amerikaanse hulp sinds de Tweede Wereldoorlog. Het gaat om tal van regelingen, giften, obligaties, unieke speciale terugbetalingsvoorwaarden e.d. meer. In de periode van 1950 tot 2000 hebben de VS in totaal meer dan 43 miljard dollar aan pure militaire steun gegeven. Deze steun gaat in de komende jaren gewoon door, ondanks onderhandelingen en de zogeheten bemiddelingsrol van de VS tussen Israël en de Palestijnen. Voor het net afgesloten belastingjaar 2003 ( FIY 2003, vanaf oktober 2002 tot en met september 2003) ontving Israël 2,1 miljard dollar aan militaire hulp, 600 miljoen dollar economische hulp en 60 miljoen voor ‘migration resettlement assistance’. (hulp voor verhuizing van joden – uit bijvoorbeeld Rusland en Ethiopië naar Israël.) Voor het net begonnen belastingjaar 2004 hebben de VS 2,16 miljard dollar militaire steun voorzien, 480 miljoen economische steun en 50 miljoen voor “refugee settlements funds”. Het steunen van speciale wapenprogramma’s zoals, bijvoorbeeld, de Merkava tank (200 miljoen, de Arrow anti-raket-raket (625 miljoen dollar) en tal van maatregelen op het vlak van antiterrorisme en de wapenwedloop in het Midden-Oosten Frankrijk Frankrijk was in de periode 1956-67 Israëls belangrijkste leverancier van zware wapens. Bovendien was er een intensieve militaire samenwerking tussen beide landen en stond Frankrijk model voor de defensie-industrie. De samenwerking tussen Frankrijk en Israël leidde kort na de Suez-crisis in 1956 tot de bouw van de omstreden kernreactor in EL-102 (Dimona - het begin van Tel Avivs kernwapenprogramma), waarvan nagenoeg alle hardware in het geheim in Frankrijk werd gemaakt. Met de oorlog van 1967, kondigde de Franse president De Gaulle een wapenembargo af. Het Franse embargo kwam dan ook als een shock en was de aanleiding voor een zeer intensief omschakelingsprogramma, zodat op zeer korte termijn zoveel mogelijk wapens en wapensystemen in eigen land werden aangemaakt. Met resultaat. In de eerste drie jaar na 1967 verviervoudigde de militaire productie. Vanaf dat moment werd de positie van Frankrijk overgenomen door de VS. Duitsland Onlangs verscheen in Berlijn een uitvoerig rapport over samenwerking tussen Israël en Duitsland op het gebied van bewapening. Voor de samenvoeging van de twee Duitsland in 1990 was er al intensieve, hoewel geheime, samenwerking waarbij Duitsland op basis van wiedergutmachung jegens het jodendom complete wapensystemen aan Israël leverde. Sinds het begin van de jaren negentig is er meer samenwerking tussen wapenbedrijven uit beide landen, exporteert Israël naar Duitsland en doen de wapenindustrieën uit beide landen veel meer aan onderzoek en ontwikkeling van nieuwe wapens. In de jaren 1990 tot 2001 leverde Duitsland 2,8 miljard DM aan wapens aan Israël. In de periode 1991 tot 1999 leverde het land voor minstens 3,36 DM aan goederen die een dubbele capaciteit had, ‘dual use’ in het jargon. Dat betekent dat het om goederen ging die zowel civiel als militair bruikbaar zijn. Israël is een van de grote ontvangers van Duitse wapens. Van groot belang is er op te wijzen dat Israël Duitse onderzeeërs van de Dolfijn klasse ontvangt. Onderzeeërs die naar berichten uit de internationale pers een zeer belangrijke rol spelen bij de ontwikkeling van de kernwapenstrategie van Israël. Onlangs heb ik hierover Kamervragen gesteld, die inmiddels door de Nederlandse regering zijn beantwoord, door te stellen dat haar daarvan niets bekend. Kortom, Nederland bagatelliseert de manier waarop Israël de wapenwedloop in het Midden-Oosten opvoert. Het rapport concludeert dat Israël wel een NAVO-land lijkt afgemeten aan de wijze waarop het wordt gesteund door NAVO-landen. Maar net als in vele landen is niet duidelijk voor de publieke opinie wat er gebeurt. Israëls kernwapenpolitiek De grote kernwapenstaten die officieel proberen het non-proliferatiebeleid in de wereld op te leggen, hebben Israël nooit wat ernstigs in de weg gelegd om te voorkomen dat Israël een kernwapenindustrie én eigen kernwapens met bijbehorende overbrengingsmiddelen bouwde. Frankrijk, Duitsland, de VS deden er hard aan mee. Het is nu 18 jaar geleden (oktober 1985) dat Mordechai Vanunu in de Sunday Times voor de publieke opinie onthulde wat de grootmachten al lang wisten. Israël heeft kernwapens. Vanunu werd ontvoerd en zit een straf van 18 jaar uit. Inmiddels zijn de VS een agressieve politiek tegen massavernietigingswapens gestart. Dat wil zeggen massavernietigingswapens van sommige landen. Israël wordt niets in de weg gelegd. Terwijl het feit dat Israël kernwapens heeft voor diverse landen in het Midden-Oosten een belangrijke is om zelf ook tot het verwerven van kernwapens over te gaan. Iran en Saoedi-Arabië geloven in de afschrikwekkende werking van kernwapens en duidelijk is dat deze landen kernwapens maken of willen hebben. Dat wordt terecht als een belangrijk probleem van de vrede gezien. Pleidooien voor het Midden-Oosten als kernwapenvrije zone zijn alleen geloofwaardig als ook Israël wordt gevraagd zijn kernwapens op te geven. In de VN is daar door landen in het Midden-Oosten regelmatig om gevraagd. Nederland steunt een dergelijk voorstel maar doet niets tegen Israels kernwapenpolitiek.

Apple__
10-01-2009, 12:35
Wapenimport uit Israël Het feit dat Israël altijd aan zelfvoorziening van wapens heeft gewerkt en aan het ontwikkelen van een eigen hoog-technologische wapenindustrie heeft het land geleidelijk aan minder afhankelijk gemaakt van westerse landen die op basis van meningsverschillen overgingen tot boycotmaatregelen. Dit heeft een zeer sterke wapenindustrie opgeleverd. Israël telt verschillende bedrijven in de top 100 van de wereldranglijst van de wapenindustrie. Een bedrijf als Israel Aircraft Industries (IAI, op de 26ste plaats, het heeft 17.000 werknemers), kondigde aan dat haar export voor het jaar 2001 met 3,9 procent was gestegen tot 2,195 miljard dollar (ruwweg 2,4 miljard Euro) t.o.v. het jaar daarvoor. Voor de helft ging het daarbij om militaire contracten. De belangrijkste afnemer van IAI-wapens waren de VS (1,356 miljard dollar), gevolgd door de eigen markt en op de derde plaats Aziatische landen (541 miljoen dollar). In Europa heeft IAI voor 190 miljard dollar contracten gesloten. IAI kondigde verder triomfantelijk aan dat het eind 2001 voor 2,884 miljard dollar aan nieuwe opdrachten in de wacht heeft gesleept, het hoogste aantal in de geschiedenis van het bedrijf en 300 miljoen dollar meer (plus 11 procent) dan het jaar daarvoor. Andere Israëlische bedrijven op de wapenproducenten top 100 zijn Rafael (57), Israel Military Industries (59), Elbit Systems (67), Koor Industries (85), Federman (86) en EI-Op (88). Ter indicatie levert dat volgens de landenlijst met de export van de belangrijkste conventionele wapens van het Zweeds vredesonderzoeksinstituut SIPRI, bekleedde Israël in het jaar 2000 de zevende plaats op de wereldranglijst. Nederland Ook Nederland doet op dezelfde wijze als drie bovengenoemde landen mee met wapenhandel met Israël. De Nederlandse bijdrage wordt vanouds gekenmerkt door exporten van wapen(onderdelen) naar Israël. In de periode 1990 tot juni 2001 bedroeg de waarde van de verleende wapenexportvergunningen voor leveranties aan Israël 92,5 miljoen gulden. Het gaat daarbij om onderdelen van jachtvliegtuigen, nachtzichtapparatuur, patronen en schakels die er toe dienen van patronen een ketting te maken, onderdelen van geschut en pantservoertuigen, en onderdelen van granaten. Nederlandse bedrijven leveren bovendien in het kader van een internationaal compensatiebeleid onderdelen aan Amerikaanse wapensystemen zoals de F-16 en de Apache-helikopter. De exporten naar de VS die in het kader van het compensatiebeleid worden geleverd vallen niet onder het exportvergunningsstelsel. De VS is lid van de NAVO en daarom hoeft dat niet. Omdat Nederland in haar wetgeving onderscheid maakt tussen wapenuitvoer en wapendoorvoer wordt Nederland veel gebruikt als doorvoerland. Nederland is een belangrijke draaischijf van wapens uit de VS naar Israël. Op een deel van de nationale luchthaven, nl op Schiphol-Oost, heeft El Al, een minikoninkrijk waar misschien niet alles gebeurt dat god verboden heeft, maar wel alles wat er gebeurt tegen de weinige regels van de wapenhandel is. El Al heeft er een vrijstaatje. De regering meldde in enkele gevallen aan de Kamer dat er in de periode 2000 tot en met september 2002 in totaal 193 doorvoerzendingen van militaire goederen uit de VS met El Al naar Israël zijn aangemeld n.l. 22 in 2000, 113 in 2001 en 58 in de eerste 8 maanden van 2002). En over de eerste helft van 2003 in totaal 23 meldingen zijn ontvangen van doorvoer van wapens van en naar Israël. Overigens wordt ook de haven van Rotterdam gebruikt. Eind 2002 meldde de regering dat er in het jaar 2002 twee doorvoerzendingen wapens naar Israël via Rotterdam zijn gemeld. Vorig jaar nam de SP (samen met 21 andere organisaties) deel aan een kort geding waarin van de rechter gevraagd een eind te maken aan de exporten en doorvoer naar Israël, vanuit Nederland. De rechter wees het verzoek af. Overigens is de SP van mening dat niet alleen export en doorvoer van wapens naar Israël de oorlogsmachine in dat land in beweging houdt. Ook import van wapensystemen uit Israël moet bekritiseerd worden. Enkele jaren geleden heeft de Nederlandse landmacht het Gill, anti-raketsysteem van Israël aangeschaft. De SP heeft daartegen geprotesteerd en bij de gelegenheid aangedrongen op regels voor wapenimport. Bij dit pleidooi hield de Nederlandse regering zich Oost-Indische doof. Wat nu? De Palestijnse Intifada lijkt weinig invloed te hebben op de Israëlische import en export van wapens, noch op de slagkracht van de Israëlische defensie-industrie. Daarom is het nodig na te denken wat Europese groepen hier bijeen in Parijs gezamenlijk kunnen doen. Het bepalen van het doel van gezamenlijke acties is het eerste punt. Richten we ons op zaken die rechtstreeks te maken hebben met de belangen van het Palestijnse volk, of laten we dat links liggen en richten we ons op de positie van de militaire grootmacht in het hele Midden-Oosten? De SP kiest voor het eerste, maar houdt ontwikkelingen met betrekking tot het gehele Midden-Oosten scherp in de gaten. Dat betekent dat in de keuze van actiethema’s de rechtstreekse onderdrukking van het Palestijnse volk door westerse wapens of westerse steun aan Israëlische wapens centraal moet staan. Vorig jaar april heeft de SP-fractie drie moties in de Tweede Kamer ingediend waarin gevraagd is een wapenembargo tegen Israel in te stellen en in Europees verband te streven naar het opschorten van het Associatieverdrag van de EU met Israël. Het is hoog tijd dat Nederland, of beter nog de EU, stappen onderneemt tegen Israël om de regering te tonen dat haar beleid niet kan worden aanvaard. Israël is er nog steeds op uit de economische en politieke structuren van de Palestijnen te vernietigen. Terreur van Palestijnse kant is alleen maar aanleiding. Het Associatieverdrag van de EU met Israël geldt sinds 1 juli 2000. De EU is een belangrijke handelspartner voor Israël en het akkoord biedt vele privileges voor Israël. In het jaar 2000 betrof het 27,2 % (ter waarde van 8,52 miljard dollar) van de totale Israëlische export en 43,3% (15,46 miljard dollar) van de totale Israëlische importen. Maar terug naar de wapenhandel. Het streven naar volledige openbaarheid van gegevens en onderlinge samenwerking in acties zijn voor de hand liggende thema’s. Twee vragen moet hierbij beantwoord worden. Deelt iedereen deze uitgangspunten en wie coördineert het werk? Dat betekent dat gewerkt moet worden aan bewustwording in Nederland en alle Europese landen en dat alle wapenonderdelen die via de VS gaan moeten worden gescreend. Geen onderdelen van F-16’s voor Israël. Als Israëlische piloten het beulswerk van buitengerechtelijke executies met behulp van F-16’s niet willen doen, waarom zouden wij, volksvertegenwoordigers en activisten daaraan wel willen meewerken. Geen onderdelen voor Apache’s via de VS naar Israël. Want ook voor deze vliegende executiemachines worden onderdelen in Nederland en andere Westeuropese landen gemaakt. De Europese gedragscode voor wapenhandel moet ook voor doorvoer gaan gelden. Doorvoer is uitvoer. Daarop moet controle komen en Israël is een land in oorlog. Daaraan wordt niets van wapens geleverd. Overleg op Europees niveau over de parlementaire en buitenparlementaire lobby om Europese gedragscode over de wapenhandel om te zetten in bindende richtlijn. Op Europees niveau moet ook coördinatie komen over gegevens van wapenhandel. Een doel dat we binnen de volgende periode van het Europees parlement (vijf jaar) moeten zien te bereiken. Europa werkt aan een bureau dat wapenhandel wil stimuleren. Dat bureau moet een tegenhanger krijgen dat wapenhandel zichtbaar maakt en van politiek commentaar voorziet. Het is minimaal noodzakelijk dat Europese wapenproduktie en wapenhandel aan regels wordt gebonden (zoals nu in de Gedragscode) en dat de gegevens daarover door middel van openbaarheid toegankelijk gemaakt voor publieke opinie en openbare discussie. Dit onderwerp komt op 20 november terug tijdens het jaarlijkse Kamerdebat over het wapenexportbeleid. Het is nodig dat er coördinatie komt tussen parlementariërs in Europa (en Israël) om informatie over feitelijke zaken en acties uit te wisselen. http://www.sp.nl/nieuws/nwsoverz/div/031113esf_hvbommel.stm

snake74
10-01-2009, 12:39
Ik zou er geen traan om laten als harry vandaag wordt omgelegd door de mossad.

Ilyaas
10-01-2009, 13:02
dit mag niet gezegd worden, anders ben je een jodenhater 'Antisemiet' is door die zestig jaren heen zo uitgekauwd. Israël heeft haar krediet verspild. Dan zijn mensen maar antisemieten als ze oorlogsmisdaden van Israël aan de kaak stellen, hetgeen vaak gebeurt. Ik denk niet dat veel mensen nog in die emotionele chantage trappen.

snake74
10-01-2009, 13:04


dit mag niet gezegd worden, anders ben je een jodenhater Waarom mag het niet gezegd worden? Van wie niet? Ik vind alleen dat harry &co zich er altijd makkelijk vanaf maken als het op misstanden aankomt.., nogal selectief.., harry is een beetje lui..!

Stavast
10-01-2009, 13:07
Harry Tietenknijper excelleert in de stalinistische pogrom-traditie.

lap_doek
10-01-2009, 13:18
Ik hou van Harry van Bommel, ik wilde de volgende kamerverkiezingen op de D66 stemmen, maar nu ga ik zeker op de SP stemmen! GO Harry!

fakkeldrager23
10-01-2009, 13:37
Ik zou er geen traan om laten als harry vandaag wordt omgelegd door de mossad. Ik zou er geen traan om laten als jij snake74 vandaag doodgaat door een hartaanval, of aangereden word door een auto, of word neergestoken :lekkerpuh.