Bekijk volle/desktop versie : Een ingrijpend verhaal over hoe snel de dood wel niet kan komen!!



Pagina's : [1] 2

08-10-2002, 17:09
Salaam oe aleikoem oe rahmatoe lahie oe barakatoe
"Zij is mijn zuster" is de naam van het verhaal. Er zullen vast mensen tussen zitten die dit verhaal kennen maar niet iedereen kent het.

Een waar gebeurd verhaal, vertaald vanuit het Arabisch.

Beste Moslim, lees dit alstublieft. Het is iets dat zeker de moeite
waard is om over na te denken.

Moge Allah u belonen in deze Dunya en Khira.





Haar wangen waren slap en ingevallen en haar huid zat tegen haar
botten aan. Toch hield dat haar niet tegen. Je kon haar er nooit op
betrappen dat ze de Koran niet reciteerde. Altijd biddend in haar
eigen gebedskamer die vader voor haar gemaakt had. Buigend, zich ter
aarde werpend, en haar handen verheven in gebed. Dat was hoe zij
was, van zonsopgang tot zonsondergang en andersom.

Als het op mij aankomt, ik las niets anders dan modebladen en
romans. Ik trakteerde mezelf altijd maar op video's. Zo veel, dat
mijn wandelingetjes naar de videotheek mijn karakteriserend kenmerk
werd.

Zoals men zegt; als iets een gewoonte wordt, neigt men ertoe om jou
er niet meer van te onderscheiden.
Ik verwaarloosde mijn verantwoordelijkheden en luiheid was het
kenmerk voor mijn Salaat.

Op een nacht, nadat ik een marathon had gehouden van 3 uur lang
video's kijken, deed ik de video uit. De adhan rees zacht in die
stille nacht. Vredig slipte ik mijn bed in.

Haar stem klonk uit haar gebedskamer. "Ja? Kan ik iets voor je doen,
Nora?" vroeg ik. Alsof ze met een scherpe naald door mijn plannen
prikte. "ga niet slapen, voor je de Fajr hebt gebeden!!" Och, dat
duurt nog een uur, het was nog maar de eerste adhan.

Ze haalde me dichter bij haar met haar liefdevolle kneepjes. Ze was
altijd al zo, zelfs vóórdat de ziekte beslag op haar nam en haar in
bed opsloot.

"Hanan, kun je even bij me komen zitten?" Ik kon nooit haar
verzoeken weigeren. De puurheid en eerlijkheid was voelbaar. "ja,
Nora?"

"Kom alsjeblieft hier zitten."

"Ok, hier ben ik. Wat is er?"

Met de liefste monotone stem reciteerde ze: "Elke ziel zal de dood
proeven, en voorwaar: pas op de Dag der Opstanding zullen jullie je
beloning (volledig) ontvangen." (Koran 3: 185)

Ze stopte, doordacht. Toen vroeg ze: "Geloof jij in de dood?"

"Natuurlijk doe ik dat."

"Geloof je dat je verantwoordelijk zult zijn voor alles wat je doet,
ongeacht hoe klein of groot?"

"Ja, maar Allah is Vergevingsgezind en Genadevol en ik heb nog een
lang leven te gaan."

"Houd op Hanan. ben je niet bang voor de dood en de abruptheid
ervan? Kijk nou naar Hind. Zij was jonger dan jij, maar zij overleed
in een auto- ongeluk. En kijk naar die en die, en naar die en die...
De dood kent geen leeftijd en je leeftijd kan nooit bepalend zijn
voor wanneer je zult overlijden."

De duisternis van de kamer vervulde mij met angst. "Ik ben bang van
het donker en nu heb je me bang gemaakt voor de dood. Hoe moet ik
nou gaan slapen? Nora, ik dacht dat je ons beloofd had om met ons op
reis te gaan, in de zomervakantie."

Wat een uitwerking. Haar stem brak en haar hart beefde. "Ik zou dit
jaar wel eens een hele lange reis kunnen gaan maken, Hanan, maar dan
ergens anders naartoe. Heel misschien. Al onze levens zijn in de
handen van Allah en tot Hem behoren wij allen."

Mijn ogen zwelden op en de tranen vielen langs beide wangen naar
beneden. Ik dacht aan de griezelige ziekte van mijn zus, hoe
doktoren mijn vader hadden verteld dat er niet veel hoop meer was
dat Nora deze ziekte zou overleven.

Maar háár was niets verteld. Wie had het haar laten weten? Of kon ze
gewoon de waarheid voelen?

"Waar denk je aan Hanan?" Haar stem was scherp. "Denk je dat ik dit
alleen zeg omdat ik ziek ben? Uh- uh. Ik zou mogelijk nog langer
leven dan de mensen die niet ziek zijn. En jij Hanan? Hoe lang denk
jij nog te leven? Twintig jaar misschien? Veertig? En dan?" In het
donker reikte ze uit naar mijn hand en kneep er zachtjes in. "Er is
geen verschil tussen ons; we zullen allemaal deze wereld verlaten om
in het Paradijs te leven of in de Hel te verdoemen. Luister naar de
woorden van Allah: "En wie van de Hel weggehouden wordt en het
Paradijs binnengeleid wordt heeft waarlijk succes"(Koran 3: 185) "

Ik verliet de kamer van mijn zus verward, haar woorden suisden nog
in mijn oren: Moge Allah je leiden Hanan - vergeet je gebed niet.

Acht uur 's morgens. Geklop op mijn deur. Normaalgesproken word ik
dit om deze tijd wakker. Gehuil. Verwarring. O Allah, wat is er
gebeurd?

Nora's toestand is na el Fajr kritiek geworden. Ze hebben haar
meteen naar het ziekenhuis gebracht.




Inna lilahi wa inna ilayhi raji'un. (Tot Allah behoren wij en tot
Allah zullen wij wederkeren.)

Er zullen geen reizen worden gemaakt deze zomer. Het stond
geschreven dat ik deze zomer thuis zou doorbrengen.

Na en eeuwigheid.

Het was één uur in de middag. Moeder belde het ziekenhuis. "Ja, je
kunt haar nu komen zien." Vaders stem was omgeslagen, moeder merkte
dat er iets vreselijk verkeerd was gegaan. We vertrokken gelijk.

Waar was die korte weg waar ik altijd over wandelde? Waarom was die
nu zo lang, zo vreselijk lang? Waar was de geliefde drukte en het
verkeer dat me altijd de tijd gunde om links en rechts te kijken? Ga
nou uit de weg, allemaal! Mijn moeder schudde huilend haar hoofd in
haar handen, terwijl ze dua'a maakte voor haar Nora.



We arriveerden bij de hoofdingang van het ziekenhuis. Zij was op de
intensive care.
De zuster kwam naar ons toe. "Laat mij jullie naar haar toe
brengen." Terwijl we door de gangen liepen, ging de zuster maar door
over wat een lieve meid Nora was. Ze stelde moeder ietwat gerust dat
Nora's toestand beter was dan het die morgen was geweest.

"Sorry. Niet meer dan één bezoeker tegelijk." Dit was de intensive
care- afdeling. Door het smalle raampje in de deur en langs de rij
witte gordijnen ving ik een glimp op van haar ogen. Moeder stond
naast haar. Na 2 minuten kwam moeder naar buiten. Ze had haar tranen
niet meer in bedwang.

"Je mag naar binnen en haar groeten, onder de voorwaarde dat je niet
te lang met haar spreekt.", zeiden ze me. "twee minuten zou genoeg
moeten zijn"

"Hoe is het Nora? Gisteren ging het nog goed, wat is er gebeurd?"

We hielden elkaars hand vast, ze kneep argeloos. "Zelfs nu,
Alhamdulilah gaat het prima."

"Alhamdulilah.. maar.. je handen zijn zo koud."

Ik zat op haar bed en legde mijn vingers op haar knie. Ze duwde het
weg. "Sorry.. heb ik je pijn gedaan?"

"Nee, maar ik herinnerde me de woorden van Allah: "Waltaffatul saaqu
bil saaq" (en de benen (in doodsangst) zullen over elkaar liggen)
(Koran 75: 29)

"Hanan, bid voor mij. De eerste dag van het Hiernamaals zal ik
misschien erg snel tegemoet komen. Het is een lange reis en ik heb
niet genoeg goede daden voorbereid in mijn koffer".....

08-10-2002, 17:13


Een traan ontsnapte uit mijn oog en liep langs mijn wang naar
beneden door haar woorden. Ik huilde en zij huilde mee. De kamer
verdween en liet ons, twee zussen alleen - om samen te huilen.

Stromende tranen sprongen op mijn zus haar handpalm die ik met beide
handen vasthield. Vader werd nu bezorgder om mij. Ik had nooit
eerder zo gehuild.

Thuis en boven, in mijn kamer, keek ik naar de zon die verdween met
een sobere dag. Stilte vermengde zich met onze gangen. Een
familielid kwam mijn kamer binnen, en nog één. De bezoekers, het
waren er vele en alle stemmen van beneden stokten samen. Er was één
ding duidelijk op dat moment.. Nora was overleden!

Ik stopte met het onderscheiden van wie er binnenkwamen en wie er
wegging. Ik kan me niet meer herinneren wat ze zeiden. O Allah, waar
was ik? Wat was er aan de hand? Ik kon zelfs niet meer huilen.

Later die week, vertelden ze me wat er was gebeurd. Vader had mijn
hand genomen om vaarwel te zeggen tegen Nora, voor de laatste keer.
Ik had Nora's hoofd gekust. Ik kan me enkel één ding herinneren, dat
ze daar lag op dat bed, het bed waar ze op zou gaan overlijden. Ik
herinnerde me het vers dat ze gereciteerd had: "en de benen zullen
(in doodsangst) over elkaar liggen." En ik besefte me de waarheid
van het volgende vers maar al te goed: "Naar jouw Heer worden zij
Die Dag gesleept." (Koran 75: 29-30)

Ik liep op mijn tenen haar gebedskamer in, die nacht. Starend naar
de stille kasten en verstarde spiegels, waardeerde ik wie het was
die met mij mijn moeders buik met mij had gedeeld. Nora was mijn
tweelingzuster. Ik herinnerde me met wie ik mijn leed had gedeeld.
Degene die mij geruststelde in mijn mindere dagen. Degene die mijn
sombere dagen verlicht had.

Vannacht de eerste nacht die Nora in haar graf zal doorbrengen. O
Allah, Wees Genadevol voor haar en verlicht haar graf. Dit was háár
Koran, haar gebed en dit was de lichtroze jurk, waarvan ze zei dat
ze die zou bewaren tot ze zou trouwen. De jurk die ze wilde bewaren,
alleen voor haar echtgenoot.

Dus, beste Moslim.. waar is Nora nu? Ze brengt haar eerste nacht
door in een plaats waar jij en ik dat ook zullen doen, vroeger of
later.. we zijn hier niet allemaal tegelijk in dit leven gekomen en
we zullen ook niet tegelijk vertrekken. we zullen één voor één
gaan.. en kijk om u heen.hoeveel van de mensen die u kent, zijn er
al overleden..denk er aan wie de volgende kan zijn. wie degene zal
zijn wiens " benen (in doodsangst) over elkaar zullen liggen: en
naar jouw Heer (Allah) zullen zij die dag gesleept worden! Hij
geloofde (de Koran en de Boodschapper) niet, en hij verrichtte de
salaat niet! Maar hij loochende en hij wendde zich af. Daarna ging
hij naar zijn verwanten, hoogmoedig! Wee jou, wee! Nogmaals wee jou,
wee! Denkt de mens dat hij ongemoeid zal worden gelaten? (Dus geen
bestraffing of beloning voor de verplichte diensten bij zijn Heer
(Allah) zal krijgen?"??????????????????? Goede Vraag!

Moge de Genade van Allah met ons zijn en ons moment van de dood
verzachten en ons verzekeren van onze Shahada "La Ilah Ila Allah -
Moehammed Rasoel Allah".....

08-10-2002, 18:36
Dit heb ik gelezen met tranen in mijn ogen.
Ik leef echt met je mee en moge Allah swt jou wederhelft in het hiernamaals belonen.

XXX-jes riffia

08-10-2002, 20:13
Dag riffia4life,

Ik wou je bedanken voor het lezen van dit verhaal en voor je medelijden. Alhamdulilah is dit verhaal niet gebaseerd op mij. Maar alsnog heel lief van je dat je zo reageerd.

Groetjes van een tje

09-10-2002, 00:34


Hoi angel

echt een mooi verhaal, ik zit met tranen
ik kan je niet uitleggen wat deze verhaal net met me gedaan heeft
bedankt voor het plaatsen van deze verhaal
Ik weet wat me te doen staat
nogmaals bedankt

liefs, tharifith

09-10-2002, 22:25
oh meid , wat een mooi verhaal, ik heb echt gehuild, ik heb zelf ook een zoontje verloren, en het verhaal heeft me weer aan het denken gezet, net als toen mijn zoontje stierf. maar helaas vergeet je het weer, maar je wordt door allah door deze dingen weer met de neus op de feiten gerukt, Bedankt voor het wakker schudden

09-10-2002, 22:27

Citaat:
Origineel gepost door tharifith
Hoi angel

echt een mooi verhaal, ik zit met tranen
ik kan je niet uitleggen wat deze verhaal net met me gedaan heeft
bedankt voor het plaatsen van deze verhaal
Ik weet wat me te doen staat
nogmaals bedankt

liefs, tharifith
Dag Tharifith,

Graag gedaan meid, ik hoop dat er meer meiden en jongens zijn die er hetzelfde over denken. Dit verhaal heeft mij ook wakker gemaakt en aan het denken gezet. Het is waar, de dood kan je elk moment overheersen dus denk goed na en verricht goede daden...

Heel veel liefs van een tje

09-10-2002, 22:29

Citaat:
Origineel gepost door soumaya1
oh meid , wat een mooi verhaal, ik heb echt gehuild, ik heb zelf ook een zoontje verloren, en het verhaal heeft me weer aan het denken gezet, net als toen mijn zoontje stierf. maar helaas vergeet je het weer, maar je wordt door allah door deze dingen weer met de neus op de feiten gerukt, Bedankt voor het wakker schudden
Dag Soumaya,

Larahmou, je zoontje is vast in goede handen. Ik probeer niemand bang te maken maar inderdaad mensen met hun neus op de feiten te drukken...

Heel veel liefs van een Engeltje

09-10-2002, 22:53
je hebt me niet bang gemaakt meid, je hebt me alleen wakker geschud, het is toch de waarheid. en allah ragmha je zusje en ik weet zeker dat ze op een goeie plek is, na het lezen van jou verhaaltje.

14-10-2002, 00:35
ik heb dit verhaal met tranen in mij ogen gelezen.

20-10-2002, 22:41
hey angel

ik vind het echt een triest verhaal
wat je hebt meegamaakt ja eigenlijk
je zus dan maar dit verhaal kom je
niet voorbij zonder tranen in je ogen
als dat wel zo is dan heb je gewoon
geen gevoel voor andere mensen.
Allayrhama (jou zus) ze is nou in
goede handen dus maak je verder
niet teveel zorgen ok? beloofd hey??

xxx-jes arabgirl

20-10-2002, 23:21
Lieve Arabgirl,

Dank je voor het lezen van mijn verhaal. Dit verhaaltje is NIET gebasseerd op mij. Maar ik vindt het wel héééééél lief van je dat je zo veel medelijden hebt.

Groetjes van Angelina

20-10-2002, 23:23


even voor alle duidelijkheid.

Dit verhaal is NIET gebasseerd op mij....

Groetjes van Angelinaaaaa

21-10-2002, 14:28
Lieve Angel18,

Ik wou je even bedanken voor het plaatsen van dit verhaal.
Toen ik dit las kreeg ik ineens zo'n raar gevoel...
Zo worden we elke keer weer met de neus op de feiten gedrukt en eerlijk gezegd kan dit niet vaak genoeg gebeuren want een mens vergeet snel.

Dit verhaal heeft me weer aan het denken gezet Bedankt!

Liefs
S.

17-02-2003, 22:50
ik heb hier geen woorden voor. Ik ga dit verhaal kopieren en naar iedereen sturen die ik ken. Dit verhaal heeft een mooie betekenis.


MENSEN......KOM TOT HET GEBED......Niet alleen de dood ligt op de loer......maar ook de Dag des Oordeels. Zorg ervoor dat je niet met lege handen terug gaat naar je Heer.

Nogmaals..........dit is een prachtig verhaal echt waar

Pagina's : [1] 2