Bekijk volle/desktop versie : Spijt



Pagina's : [1] 2 3

02-10-2002, 13:13
Salam oe Halaikoem

Ik heb ook een beetje kriebels gekregen om een verhaaltje te schrijven, dus veel plezier met het lezen.
Bismillah

Mijn verhaal gaat over het leven van een jong meisje, Farrah.
Farrah is een zeer leuk, grappig, slim meisje van 16. Ze woont samen met haar ouders en haar 2 jongere zusjes. Op school is ze telkens de eerste van de klas.
Farrah heeft een heel goede band met haar moeder, ze kan haar alles vertellen. Maar haar moeder is heel veel ziek, dus moet Farrah veel thuis helpen met het huishouden en koken. Hierdoor heeft ze niet zoveel vriendinnen.
Op een dag komt Farrah thuis na een lange schooldag en vind ze het huis vol met familie, die allemaal aan het huilen zijn.
Opeens ziet ze haar vader met rode ogen naar haar toekomen, Farrah begreep er niets meer van.
Ze hoorde haar vader een zin zeggen dat ze nooit meer zal vergeten, "Farrah u moeder is gestorven" zei haar vader met een droge keel.
Farrah zakte gewoon weg en begon keihard te huilen, ze wist dat vanaf nu haar hele leven een hel ging zijn.
Later pas hoorde Farrah dat haar moeder stierf aan longkanker en het was ongeneesbaar, want het was al over haar hele lichaam.
Doordat Farrah zo zwak was, besloot haar vader dat zij haar moeder niet mocht zien.
Dit kon volgens Farrah niet ze wou afscheid nemen, maar haar vader liet haar niet.
Hierdoor trok Farrah zich zeer ongelukkig terug in haar kamer. Ze wilde niemand meer zien of spreken. Ze veranderde zeer snel tot een stil, hard, teruggetrokken meisje.
Ze heeft haar moeder gewoonweg niet mogen zien, geen kus meer mogen geven, haar hand niet meer mogen vastnemen.
Ze was elke dag in haar kamertje, at amper, sliep amper, sprak amper.
Het enige wat ze nog kon doen was gedichten schrijven en dit was haar eerste gedicht:

All alone in a noiseless space
with nothing to comfort you but
the reflection of her face.
Wondering through the tunnel of life
without a light,
fear fills you but you try to fight.
Tears linger and hope seemes so far
but she's sitting there, somewhere on a
distant star.
Guiding you on your way to the sun,
the place her life ended and your's just begun.
On white wings she flies to a place where her
innervoice can rest,
a place where we know Allah will give
her only the very best.

In gedachte altijd
bij je, u dochter Farrah.

02-10-2002, 14:09


Woe, je begint goed!!!!!

Tbark Allah, ga zo door, meid!!!!

Kizzzzzz van Sweet_Chic

02-10-2002, 14:43

Citaat:
Origineel gepost door fatima84
Salam oe Halaikoem

Ik heb ook een beetje kriebels gekregen om een verhaaltje te schrijven, dus veel plezier met het lezen.
Bismillah

Mijn verhaal gaat over het leven van een jong meisje, Farrah.
Farrah is een zeer leuk, grappig, slim meisje van 16. Ze woont samen met haar ouders en haar 2 jongere zusjes. Op school is ze telkens de eerste van de klas.
Farrah heeft een heel goede band met haar moeder, ze kan haar alles vertellen. Maar haar moeder is heel veel ziek, dus moet Farrah veel thuis helpen met het huishouden en koken. Hierdoor heeft ze niet zoveel vriendinnen.
Op een dag komt Farrah thuis na een lange schooldag en vind ze het huis vol met familie, die allemaal aan het huilen zijn.
Opeens ziet ze haar vader met rode ogen naar haar toekomen, Farrah begreep er niets meer van.
Ze hoorde haar vader een zin zeggen dat ze nooit meer zal vergeten, "Farrah u moeder is gestorven" zei haar vader met een droge keel.
Farrah zakte gewoon weg en begon keihard te huilen, ze wist dat vanaf nu haar hele leven een hel ging zijn.
Later pas hoorde Farrah dat haar moeder stierf aan longkanker en het was ongeneesbaar, want het was al over haar hele lichaam.
Doordat Farrah zo zwak was, besloot haar vader dat zij haar moeder niet mocht zien.
Dit kon volgens Farrah niet ze wou afscheid nemen, maar haar vader liet haar niet.
Hierdoor trok Farrah zich zeer ongelukkig terug in haar kamer. Ze wilde niemand meer zien of spreken. Ze veranderde zeer snel tot een stil, hard, teruggetrokken meisje.
Ze heeft haar moeder gewoonweg niet mogen zien, geen kus meer mogen geven, haar hand niet meer mogen vastnemen.
Ze was elke dag in haar kamertje, at amper, sliep amper, sprak amper.
Het enige wat ze nog kon doen was gedichten schrijven en dit was haar eerste gedicht:

All alone in a noiseless space
with nothing to comfort you but
the reflection of her face.
Wondering through the tunnel of life
without a light,
fear fills you but you try to fight.
Tears linger and hope seemes so far
but she's sitting there, somewhere on a
distant star.
Guiding you on your way to the sun,
the place her life ended and your's just begun.
On white wings she flies to a place where her
innervoice can rest,
a place where we know Allah will give
her only the very best.

In gedachte altijd
bij je, u dochter Farrah.
Fatima heeel mooi verhaal!!

Het gedichtje is ook mooi geschreven.

Doe vooral verder!!!



wa salaam.....

02-10-2002, 15:01
het is een goed begin vooral heel mooi met dat gedichtje dus ga maar snel aan de slag meet een langggggggggg vervolg

02-10-2002, 16:51


bedankt voor de reacties ik ga vanavond verder

bousat fatmake

02-10-2002, 16:52
je bent online waarom ga je dan nu niet verder????
ik wil een vervolggg

kusjes hasna

03-10-2002, 12:32
Na ongeveer een maand na de dood van haar moeder kwam haar vader uiteindelijk terug van Marokko. Farrah was eigenlijk wel blij om haar vader terug te zien, ook al was ze nog kwaad op hem.
Maar opeens zag ze haar lievelingstante van Marokko, Aïcha.
Farrah en haar 2 zusjes waren zo blij om hun tante te zien, maar Farrah had wel al een raar vermoeden.
Dus vroeg ze aan haar vader, waarom Aïcha hier eigenlijk was. Haar vader zei: "benti ik ben met Aïcha getrouwd".
Nee dit kon niet Farrah was zo kwaad dat ze haar vader gewoonweg begon uit te schelden en daarna liep ze naar haar trouwe kamer.
Zo veranderde ze dus van een lief, grappig, slim meisje tot een hard, teruggetrokken kreng.
Ze sprak niet meer met haar vader en ook niet met Aïcha, ze zag nog amper haar 2 zusjes.
En op school ging het ook maar slechter en slechter, ze had zelfs geen vriendinnen meer en van jongens moest ze ook niets hebben.
Ze leefde steeds in haar eigen kamertje, met haar gedichtjes.

Einde van de schooljaar naderde en Farrah had niets gestudeerd ze wist dat ze ging buisen, maar het kon haar allemaal niets meer schelen.
Farrah had besloten om maar in de zomer te gaan werken, want thuis werd de situatie maar erger met Aïcha erbij.
Ze had een baantje gevonden bij een of ander telemarketingbedrijf.
Het was niet echt leuk, maar het verdiende wel veel.
Hier heeft ze Karima leren kennen, niemand kon Karima echt hebben. Ze was zeer bekend in de buurt, ze had namelijk een slechte naam, haar bijnaam was dan ook MATRAS.
Karima was een meisje die dronk, ze rookte, ze ging uit, ...
Maar dit kon Farrah niet schelen, want op de een of andere manier werden het zeer goede vriendinnen.
Ze konden over alles spreken en dat was lang geleden bij Farrah, want het enige met wie Farrah kon communiceren was met haar gedichtjes.
Dit was ook het eerste gedichtje dat Farrah schreef voor Karima:

My sister, my friend.
I'm not linked with you
by blood, but my heart will
always be near you.

Love ya Farrah

03-10-2002, 19:01
woooooooooooow ga snel verderrrrrrrrrrrrrr met een vervolggggg

04-10-2002, 11:23
vervolg PPPPPLLLLEEAAASSSSSEEEEEE

04-10-2002, 15:51
je hebt talent wat betreft je gedichten oulah,
veel liefs van hansie

04-10-2002, 22:07
ga doooooooooor ik wil meer je bent kapottttt goed


xxxx Sanae

05-10-2002, 12:50
ik ga zo snel mogelijk verder maar ben nog effe bezig met een vervolgje oke

bousat fatmake

05-10-2002, 12:52


Ga verder. Mooi geschreven joh.

Nawel

05-10-2002, 12:53
ga snel verderrrrrrrrrrrrr het is een toppertje

08-10-2002, 17:19
sorry dat het zolang duurde muhim hier is er een vervolgje

Farrah en Karima werden al na een korte periode beste vriendinnen. Ze waren onafscheidelijk, ze spaken over alles en waren altijd samen.
Farrah leerde al zeer snel roken, drinken en hoe ze met jongens moest omgaan. Maar het kon haar toch niet schelen wat mensen over haar gingen zeggen.

Op een avond belt Karima, Farrah op om te vragen of ze mee wilt uitgaan:
Hey farrah, ewa meid hoe gaat het met u. DAg karima, ewa cava je weet wel always the same shit girl.
Hé waarom ga je vanavond niet mee uit, we gaan naar een leuke plaats waar ze ons niet kennen en dan gaan we ons lekker amuseren. Ja tuurlijk wil ik mee, maar wat moet ik zeggen naar men vader. EWa zeg gewoon da je bij mij blijft slapen en ik zeg dat ik bij u slaap.
Oh oke, ghatar maar hé wie gaat ons brengen.
Hé maak jij je maar daarover niet druk in, Karima vind wel altijd iemand, oke schatje.
Ok baby dan kom ik nu naar u voor ons om te kleden, okido.
Yep is goed, laterssssssss

Vanaf deze avond is Farrah echt veranderd en er gaat nog zeer veel veranderen.

Once all alone
I was lost in this world
No one to listen to me
All by my self, lonely
You suddenly appeared
You took away the fear
You brought me back to life

Farrah

Pagina's : [1] 2 3