Bekijk volle/desktop versie : Had Ik Haar Maar NOOIT Leren Kennen!!!



Pagina's : 1 2 [3] 4 5 6 7 8 9

27-09-2002, 08:48

Citaat:
Origineel gepost door Meryem17
HEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEY
MAAK AF A.J.B
O JA IS HET WAAR GEBEURD???????????
Ik plaats zo een vervolg....

En voor Meryem17 en Tamazeert: nee, het is niet waar gebeurd, maar dat had ik al een keer gezegd Ik verzin inderdaad maar wat, maar hoop wel dat jullie het leuk vinden

Groetjes!

Cina

27-09-2002, 08:59


' Wie niet de kracht bezit
Dingen te voorkomen
Kan daar beter nooit
In contact mee komen.'

Onderweg naar huis, begon ik me schuldig te voelen. Ik had voor het eerst in mijn leven iets gedaan, waarvan ik dacht dat ik het nooit, maar dan ook nooit zou doen. Ik voelde me schuldig, heel schuldig. Maar ik probeerde mezelf te overtuigen dat iedereen wel eens iets verkeerds had gedaan. Bovendien zou ik het nooit meer doen. Ik vond het vies. Na de eerste trek kreeg ik een hoestaanval en gaf de sigaret terug aan Houria, die alweer moest lachen om mijn klungeligheid. ' Je went er wel aan,' zei ze nog, maar ik zei haar dat dit de eerste en laatste keer zou zijn. Ze keek me aan alsof ze me niet geloofde. ' Dat heb ik ook gezegd, de eerste keer,' zei ze en nam nog een trek van haar sigaret. Opeens miste ik mijn vroegere vriendinnen, waarmee ik altijd zo kon lachen, waarmee ik gewoon leuke meidendingen deed.
Maar Houria wist het goed gemaakt. Ze sloeg een arm om heen en zei dat het haar speet, dat ze misschien iets te snel was gegaan en dat ik er misschien nog niet aan toe was geweest. Ik stond zelf verbaasd hoe makkelijk ik haar had vergeven. Houria had zout in mijn ogen gestrooid…

27-09-2002, 11:42
Salam! het is trouwens wel een leuke verhaal hoor! meen ik serieus!

27-09-2002, 13:12
I'm waiting for the next part of the story.... GO ON GIRL!!!

27-09-2002, 18:40


ga snellll verder ik wacht op een vervolgggggggggggggggg

27-09-2002, 18:50
leuk verhaal

27-09-2002, 23:19
wejoo..meid..je kan echt goed schrijven. vooral die kleine gedichtjes tussendoor, dat maakt het helemaal speciaal.
Ga gauw weer verder!!!

xxjes Samiratoen

28-09-2002, 12:45
Salam! ik vind dat je het heel goed doet!meen ik serieus. ga gauw verder zal ik zeggen! ok groetjes allemaal

28-09-2002, 13:51
ga snelllll verderrrrrrrr met je verhaaalllllll

30-09-2002, 17:35
Voor de deur bleef ik staan. Ik rook aan de mouw van mijn spijkerjasje, bang dat één van mijn ouder de rookgeur zou ruiken. Wat moest ik dan in hemelsnaam zeggen? Als ik de waarheid zou vertellen zou dat het einde van mijn vrijheid betekenen, ik zou geen stap meer alleen buiten de deur mogen zetten. Ik keek op mijn horloge. Gelukkig was ik niet al te laat, anders had je de poppen helemaal aan het dansen. Ik wist hoe lief en begrijpend mijn moeder kon zijn, maar ik wist ook hoe boos en sarcastisch ze kon zijn als ik iets deed wat haar niet zinde. Ik haalde nog eenmaal diep adem en stak de sleutel in het slot, hopend dat mijn ouders niets van de rookgeur zouden ruiken…
Ik sloop langzaam naar boven en was halverwege de trap toen m’n moeder me zag en terug riep. Stom! In mijn poging de rookgeur te verbergen, was ik haar helemaal vergeten te groeten. Een gevoel van paniek beving me. Stel je voor dat ze iets zou ruiken. Ik zou zo dichtbij zijn als ik me bukte om haar voorhoofd te kussen…Maar ik wist ook dat ik onmogelijk naar boven kon gaan, nadat ze me teruggeroepen had.
Met lood in mijn schoenen ging ik de trap af, smekend dat ze niets zou merken. Ik liep naar haar toe, kuste vluchtig haar hoofd en deed snel weer een paar stappen naar achteren, ondertussen haar gezicht bestuderend. Gelukkig merkte ik geen verandering in haar gedrag. Ze staarde wazig met haar ogen voor zich uit, alsof ze me niets eens zag. Ik vroeg me af waar ze aan dacht, maar bedacht toen gelijk dat ik als de bliksem naar boven moest om me te douchen en om te kleden. Ik voelde me uiterst ongemakkelijk in deze kleren, waar de rook nog in zat.

Nadat ik me had gedoucht en omgekleed, ging ik weer naar beneden. M’n moeder liep heen en weer in de keuken alsof ze op zoek was naar iets wat ze kwijt was geraakt. Of alsof ze ergens mee zat. Ze was daarnet wel heel erg afwezig geweest, had niet eens gevraagd hoe ik de stad had gevonden. Opeens verschijnt mijn moeder in de deuropening van de huiskamer. Ik keek naar haar gezicht en schrok. Haar ogen waren rood en opgezwollen. Op haar gezicht was af te lezen dat er iets goed mis was. Ik staarde haar als gehypnotiseerd aan, probeerde haar blik te vangen, maar ze ontweek mijn ogen. Aarzelend ging haar mond open: ‘Mijn dochter, ik moet je wat vertellen….’

30-09-2002, 18:14

Citaat:
Origineel gepost door karimaaoulad
Maak het a.u.b. af het is echt een toppertje. ik wacht hoor

kusjes karima
Oke...vooruit, omdat jij het bent

XxX

Cina

30-09-2002, 18:21
hey meid top verhaal maar moeten we telkens zo lang w8ten voor een vervolg

bousat fatmake

30-09-2002, 18:25


'Sla een kogel door mijn hart
Dat doet nog minder pijn
Dan me iets te vertellen
Wat gewoon niet waar mag zijn'

Allerlei gedachten spookten door mijn hoofd. wat zou er gebeurd zijn dat mijn moeder zo van streek was? Ik volgde mijn moeder met m'n ogen, toen ze plaats nam op de bank zonder ook maar één keer met mijn ogen te knipperen. Met grote ogen keek ik naar haar lippen, die zo dadelijk geopend zouden worden. 'Mam, is er iets met papa,' vroeg ik met een trillend stemmetje. M'n moeder schudde langzaam haar hoofd. Een gevoel van opluchting schoot door mijn lichaam. Er was in ieder geval niets met mijn vader. Ik weet dat dit gemeen klinkt, maar op dat moment was dat het enige waar ik aan dacht, aangezien mijn vader na mijn moeder de belangrijkste persoon in mijn leven was.
'Mijn dochter,' begon mijn moeder weer, 'ik weet niet hoe ik je dit moet vertellen, maar....maar....' M'n moeder veegde een paar tranen weg en stopte even om op adem te komen. Mijn hart stokte in mijn keel, ademloos wachtte ik op haar, tot ze haar verhaal zou vervolgen. 'Je nicht, Soukaina, heeft een ongeluk gehad,' sprak mijn moeder tenslotte met moeite uit. Een seconde lang keken we in elkaars ogen en voelden de gezamelijke pijn. 'Allah heeft Soukaina teruggeroepen, Soukaina is overleden m'n dochter...'

Ik bracht mijn hand naar mijn mond, maar bleef ergens halverwege de lucht hangen. Ik wilde praten, maar mijn lippen weigerden dienst. Opeens bestond er niets anders dan Soukaina, Soukaina, die niet meer bestond. Mijn hoofd bonsde zo hard dat ik bang was dat hij zou ontploffen. Soukaina, dat kon gewoon niet! Mensen van 80, 90 jaar gingen dood, niet meisjes van 17, die nog een heel leven voor zich hadden. Minutenlang bleef ik zitten op de bank, de woorden drongen niet tot me door, ik kon het gewoon niet geloven. Soukaina, mijn allerliefste nicht, waarmee ik een week geleden nog lachend door de stad had gelopen was er niet meer...
Ik begon over m'n hele lichaam te beven, uit mijn keel kwam een geluid dat ik niet thuis kon brengen. Toen begonnen de tranen te stromen. Tranen om het verlies van een dierbaar persoon...'Soukaina, waarom...waarom...waarom....waarom...waarom....waa rom?

30-09-2002, 18:31

Citaat:
Origineel gepost door fatima84
hey meid top verhaal maar moeten we telkens zo lang w8ten voor een vervolg

bousat fatmake
Sorry...heb het nogal druk...

XxXjes,

Cina

30-09-2002, 19:16
zieddddddd ga snel verder kan haast niet wachtennnn

kusjes hasna

Pagina's : 1 2 [3] 4 5 6 7 8 9