Bekijk volle/desktop versie : Spookverhalen



Pagina's : [1] 2 3 4 5 6

07-09-2002, 02:01
Hallo iedereen.... Wie kent er nog oude (of nieuwe) "spookverhalen"...die je ooit van je ouders hebt gehoord (of bijvoorbeeld van tantes-/ooms of van oude oma'tjes-/opa'tjes)...ik kom er af en toe wel een paar tegen op dit prikbord, maar ik wil weten of jullie er nog meer kennen!!!!!
Je weet wel , van die shour verhalen, of van die oude stads of dorps- fabeltjes...
ben benieuwd naar jullie verhalen! (of misschien wel eigen ervaringen?!)
Let me know!
Groetjes

08-09-2002, 00:26


Bedankt voor de tip babycake,...
maar ik wil graag ook persoonlijke verhalen van bezoekers van marokko.nl horen!...iedereen heeft ooit wel eens verhalen gehoord uit grootmoeders tijd toch?let me know!...vind ik leuk om te horen!
ciao

08-09-2002, 12:50
Nou, dit verhaal is echt gebeurd en als je bang bent voor geesten raad ik je niet aan om dit s'avonds te gaan lezen. Het heeft met geesten te maken. Hier zal ik jullie ook bij waarschuwen probeer dit nooit thuis zonder iemand met ervaring en ik raad je aan een goedaardige geest op te roepen.

Daar zaten ik en Houda op een bankje. We keken een beetje voor ons uit. Het was zo een dag waar je van zegt het mocht wel iets warmer, maar dan echt ook niet kouder. Daar kwam Zakaria aan lopen met zijn neef. Hey, Touafik. We groeten ze met handjes en ze komen bij ons op het bankje zitten. Vandaag was echt zo een dooie dag waar niks op te beleven viel.
Ik bood Zakaria en zijn neef Touafik aan om bij mij thuis een film te komen kijken. Ze hadden niet echt zin. Op de een of andere manier kwamen we op het onderwerp geesten. Ik zelf geloofde heilig in geesten. Daar in tegen deden Zakaria en Touafik er redelijk laconiek over. Ze vonden het allemaal maar onzin. Houda was zo een twijfelgevalletje dat het allemaal niet zeker wist. Het zou best kunnen, maar ja toch best wel bullshit. Toen kwam Mo aan lopen. We hielden gelijk op over de geesten. Toen Mo vroeg waarom we op hielden met praten wilde niemand zeggen waar we het over hadden. Hij zou ons waarschijnlijk uit gaan lachen. Hij kreeg het gevoel of we het over hem hadden. Ik besloot hem te zeggen dat we het over geesten hadden. Ik had een lachje verwacht. Hij begon heel serieus mee te praten. En hij was er wel degelijk van overtuigd dat er geesten bestonden. Touafik en Zakaria verklaarden hem voor gek. Eyy, het is jammer dat ik jullie niet kan overtuigen zei Mo nog. We kunnen glaasje draaien. Bracht Houda Mo op het idee. Die gedachte bij liet mijn hart al een stukje sneller gaan en het zweet stond al op mijn handen. Houda rende al naar huis om pen en papier te halen een kaars en een glas. We besloten het in een scheurtje te doen bij Zakaria in de achtertuin. Eigenlijk vond Zakaria het ook niet echt prettig als er geesten in zijn huis zouden blijven hangen. Dus hij twijfelde wel degelijk over het bestaan van geesten. We maakte kaartjes van A t/m Z en van 0 t/m 9 die legde we in een cirkel op de tafel. We staken een witte kaars aan en zette het glas omgedraaid neer. We deden onze ogen dicht en vroegen of we een geest mochten oproepen. Na het open van onze ogen waren er twee kaartjes omgedraaid. Boos keken we naar Touafik die een geintje probeerde uit te halen. Weer sloten we onze ogen en vroegen of we een geest mochten oproepen. Toen we onze ogen weer opende had Touafik weer een geintje uitgehaald. Dit keer waar we nog geïrriteerder en keken boos naar Touafik.
We besloten het nog een keertje te proberen maar nu moest we elkaars handen vast houden zodat niemand de kaartjes kon omdraaien. Op het moment dat we vroegen of we een geest mochten oproepen. Ging met een klap de deur van de scheur open en er waaide een wind door de scheur heen. Iedereen schrok en opende zijn ogen. Mijn hart was gelijk tien tempoen sneller gegaan en er stond zweet in mijn handen. De kaars was uit geblazen en de kaartjes waren allemaal omgedraaid. Dit kwam niet door de windvlaag. De kaartjes waren heel netjes om gedraaid. Geen van ons kon die kaartjes zo snel omdraai en zo netjes. Iedereen schrok. We wisten niet hoe snel we daar weg konden komen. En sinds dien geloven Zakaria en Touafik heilig in geesten.


Ik heb nog veel meer van dit soort verhalen. Als jullie er nog meer willen horen moeten jullie het maar zeggen.

08-09-2002, 13:06
ja we willen nog meer van dit soort verhalen alleen moeten ze dit keer geloofaardiger zijn hihihi

08-09-2002, 14:00


WYOOOOO DIT VERHAAL IS ECHT ENG IK ZELF ZOU DAT NOOT DURFEN OM GEESTEN OP TE ROEPEN IK MOET ER NIET AAN DENKEN. XXX NADORGIRL

08-09-2002, 15:32
He babycake,...let us know, die verhalen uit INdonesië...die GUNAGUNA-stories lijken me ook heel interessant!
Groetjessss

08-09-2002, 15:33
Hé Kahina...goed verhaal!...,kom met meer story's pleassseeee!!!!
Groetjes!

12-09-2002, 16:43
Hier heb ik weer zo een verhaaltje. Ik zeg jullie: JE MOET ZELF WETEN OF JE HET GELOOFT OF NIET! Dus kom niet later zeggen of het niet-realistsich is. dit verhaal schijnt echt gebeurd te zijn.



Ik keek in de spiegel. Daar stond ik dan. Was dit mijn leven. Al mijn zussen hadden carrière gemaakt. Mijn broer had rechten gestudeerd. En ik was maar een secretaresse van een directeur. Ik heb spijt van mijn daden. Als ik vroeger maar een beetje beter mijn best had gedaan dan was ik nooit zo beland. Had ik maar naar de woorden van mijn ouders geluisterd.
Amina je school is belangrijk dat is je toekomst. Altijd haalde ik mijn schouders op en ging schoppen met mijn vriendinnen in de stad. Dan liepen we in de stad en gingen jongens kijken. En misschien kwam er dan wel een spange kill voorbij. Hoeveel vriendjes had ik wel niet gehad in mijn leven. Ik kon het niet eens meer op mijn vingers en tenen natellen. Was ik dan echt zo erg. Mijn zus noemde me altijd Shayatana. Niks deed ik goed in haar ogen. Zij was nu al getrouwd en had drie prachtige kinderen en een lieve man. Wat had ik? Niet eens een vriend. Ze zouden me toch alleen maar gebruiken voor de seks. Het lag niet aan mijn schoonheid, maar wie zou er nou een afgelebberde boterham willen. Niemand. Er komen tranen in mijn ogen. Wat had ik er een spijt van dat ik nooit had geluisterd naar mijn ouders en mijn zussen en me broer. Ze waarschuwde me altijd. Altijd hun advies in de wind geslagen. Ik begin nog harder te huilen. Ik veeg de uitgelopen mascara weg. Ik doe reinigingscrème op mijn gezicht en probeer de uitgelopen mascara weg te krijgen. Als mijn gezicht legaal is breng ik de mascara opnieuw aan. Zou ik vanavond wel naar yemma en bebba gaan en de hele familie. Ze zouden toch alleen maar over me gaan roddelen.
Weer begin ik te huilen. Ik kijk in de spiegel en zie nu dat ik wallen heb. Ik draai de kraan open en laat het bad vol lopen. Ik trek mijn badjas aan en loop naar de huiskamer. Ik zet de TV aan. Ik zap paar zenders langs. Niks bijzonders op televisie. Ik kijk even snel de post na die ik nog niet na had gekeken. Rekeningen, rekeningen en nog eens rekeningen. En ik had er nog zoveel om te betalen. Ik zet de rekeningen aan de zijkant van de kast die zou ik morgen wel verder afhandelen. Ik zie het boek van oma. Zij deed aan hekserij/voodoo. Wat je het ook mag noemen. Ik doe het open. Niks had ik geërfd van haar behalve dit boek en nog een ketting. Al haar gouden sieraden had ze gegeven aan mijn zussen en nichten. Haar kleding mocht yemma krijgen. Als ik aan oma moet denken moet ik nog harder huilen. Zij was altijd goed voor mij. Ze beoordeelde me niet. Ik had het gevoel dat zij de enige was die mij begreep uit de familie. Ze was niet hypocriet zoals die anderen. Ik blader door het boek heen. Er staan allemaal spreuken in. Ik stop bij succes en geliefdheid. Ik begon te lachen. Dat die arme ziel, die altijd zo goed voor mij was hier in geloofde. Ik geloofde niks van die onzin. Het waren voor mij net sprookjes die werden verteld voor het slapen gaan, dat soort verhalen. Ik lees hoe je het ritueel moet uit voeren. Welke gek gaat er nou naakt in het bos staan om geesten op te roepen die je succes gaan geven. Ik begon te lachen. Ik had best medelijden met haar, dat ze hier in geloofde. Ik legde het boek op de tafel. Ik loop naar de badkamer en ga in het bad zitten. Even tot bezinning komen. Die stress van het werk Iedereen die zoveel van je eiste. Je gek werken voor maar paar centjes. Ik haal een washandje over mijn gezicht. Ik moest weer aan het boek denken. Zou het echt werken? Succes en geliefdheid. Dat gene wat ik mijn hele leven nooit gevoeld had. Ik had hopeloos seks gehad met jongens zoekend naar liefde. Dat was geen liefde, het was seks niks anders. Jammer genoeg kwam ik daar pas achter op latere leeftijd. Iedereen liep gewoon over mij heen niks had ik te zeggen. En nu voelde ik die pijn. Die pijn die ik zelf naar me had getrokken. Zonder dat ik het besefte. Ik stap het bad uit en doe mijn badjas om mijn middel. Ik kam mijn haar en loop naar de huiskamer. Ik kijk naar het boek en lees nog eens die spreuk over. Wat had je nodig. Een rein lichaam. Drank en sigaretten. Twijfelend lees ik de spreuk nog eens na. En nog eens. Na de vijfde keer pak in mijn auto sleutels. Ik pak een fles jenever uit de kast en een pakje sigaretten. Ik doe het boek en de drank met sigaretten in een plastictas. Ik loop in mijn badjas naar beneden met slippers aan. Een man die in de portiek stond keek me verbaasd aan. Hij dacht dat ik waarschijnlijk mijn post ging halen ofzo. Ik stap in de auto en rij naar het dichtstbijzijnde bos. Ik laat mijn auto dicht bij het bos staan en loop het bos in. Ik begon het koud te krijgen. Voor even twijfelde ik en wilde terug lopen naar mijn auto. Was ik wel helemaal goed wijs om zoiets belachelijks te doen dat toch niet zou werken. Ik voelde me even bang worden. Wat als hier een enge verkrachter achter die bosjes zat verscholen. Ik praatte mezelf maar gekke dingen aan. Door lopen Amina en afmaken waar je voor gekomen was. “Een keer in je leven iets doen dat je afmaakt”; zei ik tegen mezelf. Ik ging tegen over een mooie dennenboom zitten en deed mijn badjas uit. Ik zette de drank en sigaretten voor de boom neer. Ik begon mijn spreuk te zeggen. Ik hoorde iemand me roepen. In het boek stond dat ik 3 keer geroepen zou worden. Ik moest niet luisteren naar die stem en door gaan waar ik mee bezig was. Ik bleef de spreuk oplezen. En nog een keer las ik de spreuk. Weer hoorde ik iemand psssssttt…… zeggen. Ik bleef doorlezen dit keer was ik banger. Ik mocht niet bang zijn. Door blijven lezen Amina!
Dit keer hoorde ik duidelijk mijn naam geroepen worden. Ik keek op. Een schim stond voor mij. Ik kon geen gezicht zien het was een zwarte schim. Niks anders dan dat. Ik probeerde te kijken of ik een gezicht zag. Of ik een manier van denken kon aflezen uit zijn blik. Hij had geen blik het was een schim. “Wat is het dat je wilt?”;vroeg de stem. Met een bibberende stem vroeg ik om succes en geliefdheid. Ik had het koud en ik voelde wel degelijk angst.
Je hoeft niet bang te zijn vertelde de stem mij. Wat wil je terug van me. Ik wil dat je hier om de 3 maanden drank en sigaretten komt brengen. En ik wil dat je mijn vrouw wordt. Ik voelde een vreemd gevoel door mij lichaam gaan. Hoe dan? Je mag geen andere man hebben dan ik. Ik wilde dit zo graag. Succesvol zijn. Dat ik er alles voor over had. Ik knikte hem toe en beloofde hem dat. Hij zei mij dat ik morgen al resultaat zou hebben. Ik wist niet hoe snel ik me daar weg kon maken. Ik voelde die angst. Ik was voor het eerst in mijn leven bang voor iets dat niet tasbaar was. Dat ik niet lichamelijk kapot kon maken. Ik was nooit echt bang voor iemand geweest. Dit was een hogere macht die niet tasbaar was. Hij zou me behaagd maken en succesvol. Met die gedachte reed ik naar huis. Eindelijk zou iemand respect voor me tonen. Niemand zou meer over me heen lopen. Als de spreuk zou werken dan. Met een glimlach viel ik die avond in slaap.
Na die avond was mijn leven compleet veranderd. Op mijn werk promoveerde ik naar onderdirecteur. Wat erg onwaarschijnlijk is voor een simpele secateresse. Ik kreeg geluk met aandelen. Ik was gelijk uit mijn schulden en ik verhuisde naar een prachtig huis. Ik kocht voor mezelf een mooie mercedes. Mijn familie gaf me geen blikken meer als ik binnen kwam. En yemma zeurde niet meer aan me hoofd wanneer ik nou eens een man zou gaan zoeken. Veel mannen vroegen me ten huwelijk. En als ik weigerde dan ging yemma niet zeuren. Niemand van de familie zeurde. Ik kreeg het gevoel of ik eindelijk bij de familie hoorde. Iedereen was vriendelijk tegen me. Dit leventje waar ik zo een beetje aan gewend was geraakt beviel me wel. En dit ging zo een 3 jaar door. Tot dat………………..

Als ik een vervolgje er op moet schrijven moeten jullie het maar zeggen.
liefs Nadia

12-09-2002, 21:52
SCHRIJFFFFFFFFFFF ZEEEEEED

12-09-2002, 22:29
KAHINAAAAA..MOOI verhaal man!!!!!!!!...SCHRIJF DOOR!!!!!!...
TOT SNEL!
GROETJES

13-09-2002, 11:41
Ey oke ik heb hier een kort verhaaltje voor jullie dat mij overkwam in marokko deze zomervakantie. Maar of het ook echt iets was allah 3ellem.
Okey het was 10 uur savonds, en in marokko blijf je savonds nog gewoon even in de buurt zitten met je vriendinnen. Dus daar zat ik dan op het stoepje van mn vriendin haar huis, daar schuin tegen over stond een rode auto geparkeerd. Ik zag daar duidelijk een vrouw in zitten met lang zwart haar en een bril, dus ik zei tegen me vriendin wat zie je daar in die rode auto zitten? Dus zei zegt precies hetzelfde als mij terwijl ik daar nog niks overhad gezegd. Dus wij lopen naar die auto toe en zien opeens niks zitten terwijl die vrouw niet uit die auto was gestapt, maar ze zat er opeens gewoon niet meer. Dus we liepen weer terug naar onze plek en even later kwam er een andere vriendin wij zagen die vrouw weer, alleen dat meisje die er was bijgekomen zei ja jullie zijn gek jullie zien el gra meshie! Dus ik en dat eerste meisje liepen weer naar die auto en die vrouw verdween gewoon weer, maar ja ik weet niet of het ooit iets geweest zal zijn en daar kom ik denk ook niet achter AALH 3LLEM nou dat was het weer. ciaooooooooooooo

14-09-2002, 04:05
Loella wat een raar verhaal, heb je nog meer van die verhalen>?...let us knoW...
groetjessssssss

14-09-2002, 11:04


hhhhhhheeey kahina ga verder met je verhaal ik wacht af met spanninggggggggggg

14-09-2002, 19:05
pleaseeeee ga verder

14-09-2002, 20:59
He loella,zo raar ik heb ook eens zoiets meegemaakd.Het was op school gebeurd toen ik en enkele vriendinnen op de trappen zaten van de zolder er was er echt niemand buiten ons want het is ten strengste verboden om tijdens de pauze in de gang te lopen en zekers nie bij de zolder.Dus ja daar zaten we in die krot van een gebouw we hoorden voetstappen opt dak in de zolder en ehem we werden efkes stil en het geluid verdween toen begonnen we te fluisteren en daar hoorden we weer die voetstappen ze kwamen zo steeds dichterbij en ineens stopte de voetstappen ik en een goede vriendin besloten om naar boven te gaan zien wie er daar was en toen we boven waren...het was er echt koud en daar stond ik en mn vriendin op de zolder het was echt een hele lange zolder met allemaal deuren aan links toen we ons omdraaiden zagen we ineens een zwarte schim vanver op ons afkomen...het was allemaal zo snel gegaan ...echt waar we zijn naar beneden gelopen zo snel we konden dat ik was bijna gevallen van de trap mn vriendinnen die benden aan het wachten waren wisten dat het iets niet goeds en we zijn naar buiten gelopen iwa ik weet niet wat het was maar 1 ding weet ik ,en dat is dat mijn school bewoond is omdat het een zeer oude school is .

beslema xxx

Pagina's : [1] 2 3 4 5 6