Bekijk volle/desktop versie : Vervolg: Oude liefde roest nooit...



22-08-2002, 02:15
Oude liefde roest nietâ¦

Het was een gewone dagâ¦.niet anders dan normaal. Net zoals altijd stond ik met tegenzin opâ¦ging snel douchen, maakte me op en ging haastig de deur uit. Niets vermoedend wat deze gewone dag mij zou brengenâ¦

Ik ging naar collegeâ¦onderweg kwam ik een paar vriendinnen tegenâ¦samen liepen we naar de collegezalenâ¦Tijdens de lessen merkte ik mezelf op dat ik erg afwezig was Ik zag de lippen van de leraar bewegen, maar verstond zijn woorden niet..â¦ik had een soort raar gevoel ik mijn maag, in mijn hart of in ieder geval diep in meâ¦Een gevoel dat ik niet kon plaatsenâ¦

De dag vorderde, de colleges waren inmiddels allemaal afgelopenâ¦een paar vrienden vroegen me nog of ik zin had met ze mee te gaan een cappuccino âtje te drinkenâ¦.Ergens zei een stem in me dat ik het niet moest doenâ¦.dus ik zei: âNee, andere keer misschien, ik moet nog wat dingen doenââ¦.

Ik stapte de bus in, afgezonderd zat ik daarâ¦.ik begon me af te vragen of ik dat gevoel van eerder op de middag ergens kon plaatstenâ¦met wat of wie had het te maken?â¦
Ik kon maar één ding bedenkenâ¦en dat was dat ik een voorgevoel hadâ¦

Eenmaal thuisgekomen plofte ik moe op de bankâ¦., deed de TV aan , maar keek naar buiten..,naar de bomen die daar waaiden, waarvan de takken me leken uit te nodigen om hen te volgen⦠Ik zag al die mensen lopen, die meer op mieren leken dan op mensenâ¦.Ik vroeg me af waaraan zij op dit moment dachtenâ¦
Ik keek nogmaals naar diezelfde boomâ¦er kwamen twee vogeltjes op zittenâ¦
Plots dacht ik terug aan die ene dagâ¦toen, jaren geledenâ¦

Die dagâ¦toen ik hetzelfde beeld voor me zagâ¦met hem naast meâ¦
Samen hadden we gekeken naar die vogels die innig met elkaar op de takken zaten. Die dag dat wij elkaar beloofde altijd innig naast elkaar te blijven zitten, net zoals die lieve vogeltjes op de takkenâ¦â¦

Hij was het, hij was de reden waarom ik me vandaag zo vreemd voelde, waarom ik een knoop in mijn maag voeldeâ¦Mijn oude liefdeâ¦Wat was hij vaak de oorzaak geweest van mijn kloppende hart, hoe vaak had hij wel niet door mijn hoofd rondgespookt?â¦., ontelbare kerenâ¦

Die nacht viel ik onrustig in slaapâ¦mijn dromen waren anders dan normaalâ¦soms herinnerde ik me niet eens wat ik gedroomd had , maar nu was mijn droom kristalhelder, ik kon me elk detail de volgende ochtend nog precies kon herinneren.
Hij kwam voor in mijn dromen, hij wilde me iets zeggen, maar ik kon hem niet verstaanâ¦
Wat zag hij er mooi uit, mijn oude liefdeâ¦Zijn ogen waren nog net zo onweerstaanbaar als toenâ¦.

Met een onbestemd gevoel herhaalde ik mijn ochtend rituelen en verliet mijn ouderlijk huis op weg naar collegeâ¦.
Met de gedachten nog bij de vorige nacht. Ik dagdroomde ik wegâ¦..
Hoe zou het met hem gaan sinds de laatste keer dat ik hem zagâ¦zou hij nog wel eens aan me gedacht hebbenâ¦zou hij mijn aanwezigheid nog kunnen voelen als ik aan hem dacht?â¦Al die vragen lieten me ver weg van de collegezaal zwevenâ¦.

Ik had eigenlijk nooit meer aan hem gedacht na die periode â¦had geprobeerd hem uit mijn geheugen te verwijderenâ¦had té veel pijn gevoeld nog aan hem herinnert te worden, had alle hoop tussen hem en mij proberen te vernietigenâ¦..
Maar toch, na al die jaren, knaagde hij weer aan mijn gewetenâ¦Door mijn herinneringen had ik het vuur weer aangestokenâ¦
Hoe zou het met hem zijn, soms had ik hem wel eens zien lopen, maar was dan snel gevlucht omdat het te pijnlijk was om de confrontatie met hem aan te gaan, maar eigenlijk had ik al die jaren nooit meer met hem gesprokenâ¦.

Een paar dagen gingen voorbij, een paar weken, zelfs maandenâ¦mijn gedachten aan hem waren inmiddels alweer wat bekoeld, maar niet vergetenâ¦
Ik pakte mijn leven gewoon weer op, zoals ik altijd deed als iets mij dwars had gezeten, ik ging gewoon weer op de nuchtere manier door, me niet laten leiden door mijn emoties, concentreerde me op mijn school zodat ik voor de zomervakantie met goede resultaten zou eindigenâ¦.Dat lukte, ik had me best gedaan en eind van het studiejaar naderdeâ¦

Het was vakantie, ik was er zeker aan toe na een heel jaar zweten en zwoegenâ¦.ik maakte me klaar om naar de stad te gaan samen met wat vriendinnenâ¦.
Eenmaal in de stad aangekomen gingen we gezellig met zân allen wat drinkenâ¦zoals we dat wel vaker dedenâ¦.
âSoukaïna, wat wil jij drinkenâ?,vroeg een van mijn vriendinnenâ¦Ik antwoordde en zei: âGeef mij maar een koffie verkeerdâ. We raakten met zân allen aan de praat over de dingen van het leven, dat bij ons meestal gingen over jongens, opmaken, de laatste mode en noem maar opâ¦.
Al snel begonnen we te lachen over moppen die Charifa (altijd de grappigste van ons) maakteâ¦zij kon ons altijd aan het lachen maken, ook al waren we doodop of mega chagrijnigâ¦
Ik lachte zo hard dat de al de mensen in de zaak naar ons kekenâ¦, ik schaamde me een beetje, maar anderzijds kon het me ook helemaal niet schelenâ¦door het gelach had ik niet in de gaten dat er iemand de hele tijd onze richting opkeekâ¦
Ik besteedde er geen aandacht aan omdat ik dacht dat het mensen waren die zich mateloos aan ons irriteerde,(wat ik me wel had kunnen voorstellen J)â¦
Een paar minuten verstrekenâ¦ik gaf nog steeds geen aandacht aan dat brandende gevoel wat ik al een tijdje voeldeâ¦.

22-08-2002, 02:19


Na weer een enorme lachbui, wederom veroorzaakt door Charifa keek ik onbewust die âbrandendeâ richting opâ¦
Mijn lach stopte als donderslag bij heldere hemelâ¦..Het was, het was hij , die jongen die al die maanden daarvoor in mijn gedachten had rondgezweefdâ¦
Mijn hart sloeg een sprongetje over, het leek wel alsof ik niet meer adem kon halenâ¦opeens veranderde mijn glimlach in een bloedserieuze blikâ¦..

Het was mijn oude liefde die me al zeker meer dan een half uur aan had zitten kijken en getuige was geweest van onze grootste lachbuienâ¦
Wat moest ik doen?welke houding moest ik mezelf aangeven?,â¦ik was helemaal van slag, maar deed goed mijn best het zo onopvallend mogelijk te laten blijkenâ¦
Charifa zette vervolgens haar moppentap-ceremonie voortâ¦de anderen bleven doorlachen als bezetene, maar ik zweegâ¦lachte vals een beetje mee, zodat het maar niet op zou vallen wat er daadwerkelijk door me heengingâ¦

Het moment was gekomen dat we naar huis gingenâ¦, wat moest ik doen? Moest ik hem zomaar voorbij lopen zonder wat te zeggen, zou ik hem moeten groeten uit beleefdheid? Ik wist me geen raad meerâ¦.
Alsof ik niets vermoedde stond ik van mijn plaats opâ¦ik liep weg van de plek waar we zojuist hadden gezetenâ¦Oh, wat kon ik door de grond zakken op dat moment, ik liep zomaar door, zonder hem te groeten, ik kon het niet, ik kon hem niet eens hallo zeggenâ¦.terwijl ik wegliep voelde ik zijn ogen in mijn lichaam branden, ik voelde dat hij elke stap die ik zette volgdeâ¦, maar ik voelde me totaal machteloosâ¦

Mijn vriendinnen, die nog altijd in een melige bui waren, hadden gelukkig niets door, wel zei er eentje: âSoukaïna, wat ben je stil is er iets?â, waarop ik vluchtig met een NEE had geantwoordâ¦

Ik kwam thuis, helemaal verward, ik had hem weer gezien, Mijn oude liefde, â¦.na al die jaren had ik zijn mooie gezicht weer gezien, dat gezicht dat ik zo vaak had aangekeken en lief had gehadâ¦, Hem in zijn ogen aangekeken, zijn ogen waar ik weg door smolt â¦
Wat moest ik doen? Ik wist me geen raad meer, opeens leefde hij weer helemaal in meâ¦

Ik suste mijn gedachten door te denken dat ik hem toch nooit meer zou tegenkomen en dit de eerste en laatste keer was dat ik hem ooit zou tegenkomenâ¦Dat hielp, ik ging weer verder,â¦probeerde zo min mogelijk aan hem te denkenâ¦

Tot op die ene dagâ¦.die net zoals al mijn dagen begon â¦saai en voorspelbaarâ¦
Ik sloot de deur van mijn ouderlijke woningâ¦.en besloot die dag mezelf te vermaken door eens een flinke wandeling door het park, niet ver wan mijn huis, te nemenâ¦..
In dat park liep ik altijd als ik over dingen na wilde denken of als er me iets dwars zat waarop ik geen antwoorden hadâ¦
Net zoals altijd liep ik door het park en genoot ik van de dingen om me heen, ik ademde de frisse lucht in, liet alles op me afkomenâ¦
Mijn aandacht werd getrokken door twee vogels die vredig op een tak aan het tsjilpen warenâ¦
Ik glimlachte, â¦opeens moest ik weer aan die keer denken dat ik uit het raam had gekeken en ik herinnert werd aan die tijd met hem, met Rachidâ¦.

Een gelukkig gevoel overheerste mij, ik dacht weer terug aan alles, aan toen ik hem tegenkwam, aan die keren dat ik voor hem wegvluchtte, aan de keren dat ik hem aan had gekeken en daarin ons maktoub had gezienâ¦
Ik genoot van alle gedachten die mij overspoeldeâ¦.en besloot op een bankje te gaan zittenâ¦
Ik staarde naar de lucht, die nog helderder leek dan ooit te voorâ¦.Ik zat weer eens voor me uit te dromen,
Af en toe liep er iemand voorbij die zijn hond uitliet of dan weer een man en vrouw met de kinderwagenâ¦ik lette niet echt op zeâ¦ik was veel te druk bezig met genieten van al mijn mooie herinneringenâ¦.Ik droomde wegâ¦â¦.

âSoukaïna, Soukaïnaâ, riep een vreemde, maar ook toch zó vertrouwde stemâ¦..
Wazig keek ik door mijn ogenâ¦.Ik droomde, tenminste zo leek het, â¦.
Het was Rachid, â¦hij keek me bezorgd aan en probeerde me wakker te houdenâ¦
Ik vroeg me af waar ik was, waar hij opeens vandaan kwam, hoe ik hier terecht kwam?!â¦Ik begreep er helemaal niks meer van⦠Ik zei niks terug, ik wilde wel maar ik kon nietâ¦ik stotterde iets onverstaanbaarsâ¦het enige wat ik kon zeggen is:âWaar ben ik?ââ¦Hij antwoordde daarop door te zeggen dat we in het ziekenhuis warenâ¦
Ik begreep er niks vanâ¦

Net toen ik probeerde wat te zeggen kwamen de zusters in mijn kamer, om te kijken hoe alles met me gingâ¦de gehele tijd zat hij aan mij bed gekluisterdâ¦.
Na een paar uur werd ik weer wat helderderâ¦ik kon weer wat pratenâ¦
Nu nog steeds niet zou ik ooit kunnen vergeten hoe doordringend zijn ogen mij hadden aangekekenâ¦
Wat hield ik van hem, ook al zeiden we niks, onze ogen zeiden genoegâ¦
Omdat ik niks anders uit kon brengen vroeg ik Rachid waarom ik hier lagâ¦Hij antwoordde door te zeggen dat ik in het park op een bankje had gezeten en opeens onwel was geworden en flauw was gevallenâ¦
Hij liep toevallig door dat park en had me daar reddeloos aangetroffenâ¦
Ik kon het bijna niet gelovenâ¦van een onbereikbare oude liefde was hij ineens veranderd in een reddende engelâ¦
Ik kon geen woord meer uitsprekenâ¦

Na nog een paar uur te hebben liggen bijkomen besloten de zusters mij te ontslaan uit het ziekenhuisâ¦ik mocht weer wegâ¦
Op één voorwaarde dat mijn man (zo zei de zuster het, waardoor we allebei moesten lachen) mij zou assisteren om goed thuis te komenâ¦

Daar stonden we dan, Rachid en ikâ¦in de lift van het ziekenhuis om samen het ziekenhuis te kunnen verlatenâ¦ik wist niet wat ik hem moest zeggen, of ik hem moest bedanken of ik met hem over koetjes en kalfjes moest praten, of ik al mijn gevoelens aan hem moest laten blijkenâ¦.ik wist het gewoon geen woord uit te brengenâ¦

Rachid zag aan me dat ik het moeilijk hadâ¦dus begon hij zelf maar met pratenâ¦
Hij zei: âSoukaïna, moge God de dag vervloeken dat jij ooit mijn gedachten zult verlatenââ¦.nooit maar dan ook nooit heb jij ooit een seconde mijn gedachten in de steek gelatenâ¦

Ik wist niet wat ik daarop moest zeggen en zweeg vervolgensâ¦

Rachid ging door met pratenâ¦âSoukaïna, weet jeâ¦er zijn veel jaren voorbij gegaan, jaren die anders hadden kunnen lopen als wij nog bij elkaar zouden zijn geweestâ¦, maar we hebben allebei onze eigen dingen meegemaakt in die jarenâ¦zijn allebei nieuwe mensen tegengekomen en hebben nieuwe ervaringen meegemaakt, maar in al die jaren ben ik nooit zo iemand als jij tegengekomenâ¦nooit iemand die mijn hart zó geraakt heeft als jij dat toen bij mij hebt gedaanâ¦Telkens als ik weer eens iemand tegenkwam dan dacht ik: Misschien kan zij mij jou laten vergeten, maar het was elke keer tevergeefs, Soukaïna!â¦

Toen ik je daar zag zitten met je vriendinnen, toen wist ik het weer, toen wist ik weer hoeveel je voor me betekende, toen wist ik weer hoe het voelde jou in mijn gezichtsveld te hebbenâ¦

Ik had geen adem meer, het liefst had ik hem willen omhelzen, en hem dicht tegen me aan willen voelen, zijn tedere lippen op de mijne willen proevenâ¦maar ik verstijfde, nog nooit had iemand die woorden tegen me gezegd..nog nooit !â¦

Hij ging door : âSoukaïna, misschien komt dit als een schok voor je aan, maar als ik jou aankijk zie ik mezelf, herken ik me eigen pijn en verdriet, zie ik de moeder van mijn kinderenâ¦â

Ik brabbelde wat terug, kon nog steeds geen helder woord uitbrengenâ¦
Wat hield ik van hemâ¦de woorden die ik wilde horen herhaalde hij keer op keer, dit leek te mooi om waar te zijnâ¦dit kon niet echt zijnâ¦
Ik vroeg of hij mij zachtjes wilde knijpen, om te kunnen voelen of ik niet droomde..
Hij glimlachte, wat was hij toch mooi als hij naar me lachteâ¦

Zachtjes kneep hij mij in mijn armâ¦ik glimlachte en keek hem diep in zijn ogen aanâ¦
âSoukaïnaâ,zei hij, âVergeet nooit dat mijn Qualbi(xhart) alleen voor jou brandtâ¦
Ik keek naar beneden., ik zag zijn handen die langs zijn lichaam hingenâ¦langzaam zag ik zijn handen naar mij toekomenâ¦
Hij nam zich naar mij toeâ¦drukte zich met zijn warme handen tegen zijn lichaam aanâ¦.
Door de stilte voelde ik zijn hart kloppenâ¦.Wat was ik gelukkigâ¦wat was ik blij, wat hield ik van hem, wat had ik eigenlijk altijd van hem gehouden! â¦wat leken al die jaren zonder hem opeens lang!
Waarom al die tevergeefse jaren? Waarom waren we toen niet bij elkaar gebleven?,waarom had ik altijd de grootste moeite gedaan om hem te vergeten?â¦

Blijkbaar worden we gedurende ons hele leven op de proef gesteld en worden ons kansen gegeven die wel of niet aan kunnen pakkenâ¦Blijkbaar krijgen we voor veel dingen in het leven ook een tweede kansâ¦
Blijkbaar hebben Rachid en ik die tweede kans gekregenâ¦â¦.

Een maand later word ik wakker door harde You-you- geluidenâ¦met een vredige glimlach op mijn gezicht, â¦vandaag is de dagâ¦de dag waarop ik van kleins af aan had gefantaseerd hoe deze zou zijnâ¦de dag waarop ik de gelukkigste vrouw op aarde moest zijnâ¦
De dag waarop ik Rachid mijn trots zou geven, de dag die ingeluid zou worden door eeuwenoude traditiesâ¦de dag waarop ik mezelf na al die jaren Rachidâs vrouw mag noemenâ¦..

~

22-08-2002, 13:43
ik moet zeggen dat het een prachtige verhaal is, ik hoop nog meer verhalen van je te lezen.

wat die titel betreft daar heb je wel gelijk in!!

22-08-2002, 13:55
woo zo mooi.!!!
kuz Nadia

23-08-2002, 00:36


Najwa, onwijs bedankt voor je reactie!!!!!!!!!...heel lief van je!
x

23-08-2002, 00:37
Nadiah, jij ook onwijs bedankt voor je leuke reactie!!!
x

23-08-2002, 00:39
P.s....vinden jullie echt dat ik nog meer verhalen moet plaatsen??? ik twijfel nog een beetje....

23-08-2002, 00:40
Enne Najwa, je hebt inderdaad gelijk...oude liefde roest nooit, ook wordt je oud....

23-08-2002, 02:11
salaam
echt een mooie verhaal zeg
je moet echt andere verhalen schrijven
en is ie al af of nog niet

beslamaaaa

kusjes hoceimagirl

23-08-2002, 02:55
Ej Salam Lhouceima -girl, bedankt voor je lieve compliment!...
In principe is het verhaal wel af, maar als het moet kan ik wel proberen het verder te laten verlopen...Of misschien ga ik wel aan een ander verhaal beginnen!..ik zie het wel, in ieder geval bedankt voor de motivatie!
beslama!

23-08-2002, 09:36
Het is/was echt een supermooi verhaal.. het is aan jou om verder te gaan als je nog leuke dingen weet waardoor het verhaal een leuke wending kan geven.. kan leuk worden.. maar je moet zeker weer een nieuw verhaal starten.. lijkt me leuk..
ik zie het nog wel ..
kizz Nadia

23-08-2002, 16:22
salaam

geen dank jo
het is gewoon een mooie verhaal
als je nog iets weet kan je het voor de einde plaatsen

maar je moet zeker nog andere verhalen schrijven doe je best

beslamaaaa

kusjes hoceima girl

25-08-2002, 02:39


Ik ga m'n best doen..enne, nogmaals bedankt voor jullie leuke reacties!!!!!
~