Advertentie: bereik met Marokko.nl vrijwel alle Marokkaanse jongeren


Bekijk volle/desktop versie : Vervolg: Oude liefde roest nooit...



Miss_Destino
22-08-2002, 02:15


Oude liefde roest niet… Het was een gewone dag….niet anders dan normaal. Net zoals altijd stond ik met tegenzin op…ging snel douchen, maakte me op en ging haastig de deur uit. Niets vermoedend wat deze gewone dag mij zou brengen… Ik ging naar college…onderweg kwam ik een paar vriendinnen tegen…samen liepen we naar de collegezalen…Tijdens de lessen merkte ik mezelf op dat ik erg afwezig was Ik zag de lippen van de leraar bewegen, maar verstond zijn woorden niet..…ik had een soort raar gevoel ik mijn maag, in mijn hart of in ieder geval diep in me…Een gevoel dat ik niet kon plaatsen… De dag vorderde, de colleges waren inmiddels allemaal afgelopen…een paar vrienden vroegen me nog of ik zin had met ze mee te gaan een cappuccino ’tje te drinken….Ergens zei een stem in me dat ik het niet moest doen….dus ik zei: “Nee, andere keer misschien, ik moet nog wat dingen doen”…. Ik stapte de bus in, afgezonderd zat ik daar….ik begon me af te vragen of ik dat gevoel van eerder op de middag ergens kon plaatsten…met wat of wie had het te maken?… Ik kon maar één ding bedenken…en dat was dat ik een voorgevoel had… Eenmaal thuisgekomen plofte ik moe op de bank…., deed de TV aan , maar keek naar buiten..,naar de bomen die daar waaiden, waarvan de takken me leken uit te nodigen om hen te volgen… Ik zag al die mensen lopen, die meer op mieren leken dan op mensen….Ik vroeg me af waaraan zij op dit moment dachten… Ik keek nogmaals naar diezelfde boom…er kwamen twee vogeltjes op zitten… Plots dacht ik terug aan die ene dag…toen, jaren geleden… Die dag…toen ik hetzelfde beeld voor me zag…met hem naast me… Samen hadden we gekeken naar die vogels die innig met elkaar op de takken zaten. Die dag dat wij elkaar beloofde altijd innig naast elkaar te blijven zitten, net zoals die lieve vogeltjes op de takken…… Hij was het, hij was de reden waarom ik me vandaag zo vreemd voelde, waarom ik een knoop in mijn maag voelde…Mijn oude liefde…Wat was hij vaak de oorzaak geweest van mijn kloppende hart, hoe vaak had hij wel niet door mijn hoofd rondgespookt?…., ontelbare keren… Die nacht viel ik onrustig in slaap…mijn dromen waren anders dan normaal…soms herinnerde ik me niet eens wat ik gedroomd had , maar nu was mijn droom kristalhelder, ik kon me elk detail de volgende ochtend nog precies kon herinneren. Hij kwam voor in mijn dromen, hij wilde me iets zeggen, maar ik kon hem niet verstaan… Wat zag hij er mooi uit, mijn oude liefde…Zijn ogen waren nog net zo onweerstaanbaar als toen…. Met een onbestemd gevoel herhaalde ik mijn ochtend rituelen en verliet mijn ouderlijk huis op weg naar college…. Met de gedachten nog bij de vorige nacht. Ik dagdroomde ik weg….. Hoe zou het met hem gaan sinds de laatste keer dat ik hem zag…zou hij nog wel eens aan me gedacht hebben…zou hij mijn aanwezigheid nog kunnen voelen als ik aan hem dacht?…Al die vragen lieten me ver weg van de collegezaal zweven…. Ik had eigenlijk nooit meer aan hem gedacht na die periode …had geprobeerd hem uit mijn geheugen te verwijderen…had té veel pijn gevoeld nog aan hem herinnert te worden, had alle hoop tussen hem en mij proberen te vernietigen….. Maar toch, na al die jaren, knaagde hij weer aan mijn geweten…Door mijn herinneringen had ik het vuur weer aangestoken… Hoe zou het met hem zijn, soms had ik hem wel eens zien lopen, maar was dan snel gevlucht omdat het te pijnlijk was om de confrontatie met hem aan te gaan, maar eigenlijk had ik al die jaren nooit meer met hem gesproken…. Een paar dagen gingen voorbij, een paar weken, zelfs maanden…mijn gedachten aan hem waren inmiddels alweer wat bekoeld, maar niet vergeten… Ik pakte mijn leven gewoon weer op, zoals ik altijd deed als iets mij dwars had gezeten, ik ging gewoon weer op de nuchtere manier door, me niet laten leiden door mijn emoties, concentreerde me op mijn school zodat ik voor de zomervakantie met goede resultaten zou eindigen….Dat lukte, ik had me best gedaan en eind van het studiejaar naderde… Het was vakantie, ik was er zeker aan toe na een heel jaar zweten en zwoegen….ik maakte me klaar om naar de stad te gaan samen met wat vriendinnen…. Eenmaal in de stad aangekomen gingen we gezellig met z’n allen wat drinken…zoals we dat wel vaker deden…. “Soukaïna, wat wil jij drinken”?,vroeg een van mijn vriendinnen…Ik antwoordde en zei: “Geef mij maar een koffie verkeerd”. We raakten met z’n allen aan de praat over de dingen van het leven, dat bij ons meestal gingen over jongens, opmaken, de laatste mode en noem maar op…. Al snel begonnen we te lachen over moppen die Charifa (altijd de grappigste van ons) maakte…zij kon ons altijd aan het lachen maken, ook al waren we doodop of mega chagrijnig… Ik lachte zo hard dat de al de mensen in de zaak naar ons keken…, ik schaamde me een beetje, maar anderzijds kon het me ook helemaal niet schelen…door het gelach had ik niet in de gaten dat er iemand de hele tijd onze richting opkeek… Ik besteedde er geen aandacht aan omdat ik dacht dat het mensen waren die zich mateloos aan ons irriteerde,(wat ik me wel had kunnen voorstellen J)… Een paar minuten verstreken…ik gaf nog steeds geen aandacht aan dat brandende gevoel wat ik al een tijdje voelde….

Miss_Destino
22-08-2002, 02:19
Na weer een enorme lachbui, wederom veroorzaakt door Charifa keek ik onbewust die ‘brandende’ richting op… Mijn lach stopte als donderslag bij heldere hemel…..Het was, het was hij , die jongen die al die maanden daarvoor in mijn gedachten had rondgezweefd… Mijn hart sloeg een sprongetje over, het leek wel alsof ik niet meer adem kon halen…opeens veranderde mijn glimlach in een bloedserieuze blik….. Het was mijn oude liefde die me al zeker meer dan een half uur aan had zitten kijken en getuige was geweest van onze grootste lachbuien… Wat moest ik doen?welke houding moest ik mezelf aangeven?,…ik was helemaal van slag, maar deed goed mijn best het zo onopvallend mogelijk te laten blijken… Charifa zette vervolgens haar moppentap-ceremonie voort…de anderen bleven doorlachen als bezetene, maar ik zweeg…lachte vals een beetje mee, zodat het maar niet op zou vallen wat er daadwerkelijk door me heenging… Het moment was gekomen dat we naar huis gingen…, wat moest ik doen? Moest ik hem zomaar voorbij lopen zonder wat te zeggen, zou ik hem moeten groeten uit beleefdheid? Ik wist me geen raad meer…. Alsof ik niets vermoedde stond ik van mijn plaats op…ik liep weg van de plek waar we zojuist hadden gezeten…Oh, wat kon ik door de grond zakken op dat moment, ik liep zomaar door, zonder hem te groeten, ik kon het niet, ik kon hem niet eens hallo zeggen….terwijl ik wegliep voelde ik zijn ogen in mijn lichaam branden, ik voelde dat hij elke stap die ik zette volgde…, maar ik voelde me totaal machteloos… Mijn vriendinnen, die nog altijd in een melige bui waren, hadden gelukkig niets door, wel zei er eentje: “Soukaïna, wat ben je stil is er iets?”, waarop ik vluchtig met een NEE had geantwoord… Ik kwam thuis, helemaal verward, ik had hem weer gezien, Mijn oude liefde, ….na al die jaren had ik zijn mooie gezicht weer gezien, dat gezicht dat ik zo vaak had aangekeken en lief had gehad…, Hem in zijn ogen aangekeken, zijn ogen waar ik weg door smolt … Wat moest ik doen? Ik wist me geen raad meer, opeens leefde hij weer helemaal in me… Ik suste mijn gedachten door te denken dat ik hem toch nooit meer zou tegenkomen en dit de eerste en laatste keer was dat ik hem ooit zou tegenkomen…Dat hielp, ik ging weer verder,…probeerde zo min mogelijk aan hem te denken… Tot op die ene dag….die net zoals al mijn dagen begon …saai en voorspelbaar… Ik sloot de deur van mijn ouderlijke woning….en besloot die dag mezelf te vermaken door eens een flinke wandeling door het park, niet ver wan mijn huis, te nemen….. In dat park liep ik altijd als ik over dingen na wilde denken of als er me iets dwars zat waarop ik geen antwoorden had… Net zoals altijd liep ik door het park en genoot ik van de dingen om me heen, ik ademde de frisse lucht in, liet alles op me afkomen… Mijn aandacht werd getrokken door twee vogels die vredig op een tak aan het tsjilpen waren… Ik glimlachte, …opeens moest ik weer aan die keer denken dat ik uit het raam had gekeken en ik herinnert werd aan die tijd met hem, met Rachid…. Een gelukkig gevoel overheerste mij, ik dacht weer terug aan alles, aan toen ik hem tegenkwam, aan die keren dat ik voor hem wegvluchtte, aan de keren dat ik hem aan had gekeken en daarin ons maktoub had gezien… Ik genoot van alle gedachten die mij overspoelde….en besloot op een bankje te gaan zitten… Ik staarde naar de lucht, die nog helderder leek dan ooit te voor….Ik zat weer eens voor me uit te dromen, Af en toe liep er iemand voorbij die zijn hond uitliet of dan weer een man en vrouw met de kinderwagen…ik lette niet echt op ze…ik was veel te druk bezig met genieten van al mijn mooie herinneringen….Ik droomde weg……. “Soukaïna, Soukaïna”, riep een vreemde, maar ook toch zó vertrouwde stem….. Wazig keek ik door mijn ogen….Ik droomde, tenminste zo leek het, …. Het was Rachid, …hij keek me bezorgd aan en probeerde me wakker te houden… Ik vroeg me af waar ik was, waar hij opeens vandaan kwam, hoe ik hier terecht kwam?!…Ik begreep er helemaal niks meer van… Ik zei niks terug, ik wilde wel maar ik kon niet…ik stotterde iets onverstaanbaars…het enige wat ik kon zeggen is:”Waar ben ik?”…Hij antwoordde daarop door te zeggen dat we in het ziekenhuis waren… Ik begreep er niks van… Net toen ik probeerde wat te zeggen kwamen de zusters in mijn kamer, om te kijken hoe alles met me ging…de gehele tijd zat hij aan mij bed gekluisterd…. Na een paar uur werd ik weer wat helderder…ik kon weer wat praten… Nu nog steeds niet zou ik ooit kunnen vergeten hoe doordringend zijn ogen mij hadden aangekeken… Wat hield ik van hem, ook al zeiden we niks, onze ogen zeiden genoeg… Omdat ik niks anders uit kon brengen vroeg ik Rachid waarom ik hier lag…Hij antwoordde door te zeggen dat ik in het park op een bankje had gezeten en opeens onwel was geworden en flauw was gevallen… Hij liep toevallig door dat park en had me daar reddeloos aangetroffen… Ik kon het bijna niet geloven…van een onbereikbare oude liefde was hij ineens veranderd in een reddende engel… Ik kon geen woord meer uitspreken… Na nog een paar uur te hebben liggen bijkomen besloten de zusters mij te ontslaan uit het ziekenhuis…ik mocht weer weg… Op één voorwaarde dat mijn man (zo zei de zuster het, waardoor we allebei moesten lachen) mij zou assisteren om goed thuis te komen… Daar stonden we dan, Rachid en ik…in de lift van het ziekenhuis om samen het ziekenhuis te kunnen verlaten…ik wist niet wat ik hem moest zeggen, of ik hem moest bedanken of ik met hem over koetjes en kalfjes moest praten, of ik al mijn gevoelens aan hem moest laten blijken….ik wist het gewoon geen woord uit te brengen… Rachid zag aan me dat ik het moeilijk had…dus begon hij zelf maar met praten… Hij zei: “Soukaïna, moge God de dag vervloeken dat jij ooit mijn gedachten zult verlaten”….nooit maar dan ook nooit heb jij ooit een seconde mijn gedachten in de steek gelaten… Ik wist niet wat ik daarop moest zeggen en zweeg vervolgens… Rachid ging door met praten…”Soukaïna, weet je…er zijn veel jaren voorbij gegaan, jaren die anders hadden kunnen lopen als wij nog bij elkaar zouden zijn geweest…, maar we hebben allebei onze eigen dingen meegemaakt in die jaren…zijn allebei nieuwe mensen tegengekomen en hebben nieuwe ervaringen meegemaakt, maar in al die jaren ben ik nooit zo iemand als jij tegengekomen…nooit iemand die mijn hart zó geraakt heeft als jij dat toen bij mij hebt gedaan…Telkens als ik weer eens iemand tegenkwam dan dacht ik: Misschien kan zij mij jou laten vergeten, maar het was elke keer tevergeefs, Soukaïna!… Toen ik je daar zag zitten met je vriendinnen, toen wist ik het weer, toen wist ik weer hoeveel je voor me betekende, toen wist ik weer hoe het voelde jou in mijn gezichtsveld te hebben… Ik had geen adem meer, het liefst had ik hem willen omhelzen, en hem dicht tegen me aan willen voelen, zijn tedere lippen op de mijne willen proeven…maar ik verstijfde, nog nooit had iemand die woorden tegen me gezegd..nog nooit !… Hij ging door : “Soukaïna, misschien komt dit als een schok voor je aan, maar als ik jou aankijk zie ik mezelf, herken ik me eigen pijn en verdriet, zie ik de moeder van mijn kinderen…” Ik brabbelde wat terug, kon nog steeds geen helder woord uitbrengen… Wat hield ik van hem…de woorden die ik wilde horen herhaalde hij keer op keer, dit leek te mooi om waar te zijn…dit kon niet echt zijn… Ik vroeg of hij mij zachtjes wilde knijpen, om te kunnen voelen of ik niet droomde.. Hij glimlachte, wat was hij toch mooi als hij naar me lachte… Zachtjes kneep hij mij in mijn arm…ik glimlachte en keek hem diep in zijn ogen aan… “Soukaïna”,zei hij, “Vergeet nooit dat mijn Qualbi(*hart) alleen voor jou brandt… Ik keek naar beneden., ik zag zijn handen die langs zijn lichaam hingen…langzaam zag ik zijn handen naar mij toekomen… Hij nam zich naar mij toe…drukte zich met zijn warme handen tegen zijn lichaam aan…. Door de stilte voelde ik zijn hart kloppen….Wat was ik gelukkig…wat was ik blij, wat hield ik van hem, wat had ik eigenlijk altijd van hem gehouden! …wat leken al die jaren zonder hem opeens lang! Waarom al die tevergeefse jaren? Waarom waren we toen niet bij elkaar gebleven?,waarom had ik altijd de grootste moeite gedaan om hem te vergeten?… Blijkbaar worden we gedurende ons hele leven op de proef gesteld en worden ons kansen gegeven die wel of niet aan kunnen pakken…Blijkbaar krijgen we voor veel dingen in het leven ook een tweede kans… Blijkbaar hebben Rachid en ik die tweede kans gekregen……. Een maand later word ik wakker door harde You-you- geluiden…met een vredige glimlach op mijn gezicht, …vandaag is de dag…de dag waarop ik van kleins af aan had gefantaseerd hoe deze zou zijn…de dag waarop ik de gelukkigste vrouw op aarde moest zijn… De dag waarop ik Rachid mijn trots zou geven, de dag die ingeluid zou worden door eeuwenoude tradities…de dag waarop ik mezelf na al die jaren Rachid’s vrouw mag noemen….. ~

najwa
22-08-2002, 13:43
ik moet zeggen dat het een prachtige verhaal is, ik hoop nog meer verhalen van je te lezen. wat die titel betreft daar heb je wel gelijk in!!

Nadiah
22-08-2002, 13:55
woo zo mooi.!!! kuz Nadia

Miss_Destino
23-08-2002, 00:36


Najwa, onwijs bedankt voor je reactie!!!!!!!!!...heel lief van je! x

Miss_Destino
23-08-2002, 00:37
Nadiah, jij ook onwijs bedankt voor je leuke reactie!!! x

Miss_Destino
23-08-2002, 00:39
P.s....vinden jullie echt dat ik nog meer verhalen moet plaatsen??? ik twijfel nog een beetje....

Miss_Destino
23-08-2002, 00:40
Enne Najwa, je hebt inderdaad gelijk...oude liefde roest nooit, ook wordt je oud....;)

HoceimaGirl
23-08-2002, 02:11
salaam echt een mooie verhaal zeg je moet echt andere verhalen schrijven ;) en is ie al af of nog niet beslamaaaa :zwaai: kusjes hoceimagirl

Miss_Destino
23-08-2002, 02:55
Ej Salam Lhouceima -girl, bedankt voor je lieve compliment!... In principe is het verhaal wel af, maar als het moet kan ik wel proberen het verder te laten verlopen...Of misschien ga ik wel aan een ander verhaal beginnen!..ik zie het wel, in ieder geval bedankt voor de motivatie! beslama!

Nadiah
23-08-2002, 09:36
Het is/was echt een supermooi verhaal.. het is aan jou om verder te gaan als je nog leuke dingen weet waardoor het verhaal een leuke wending kan geven.. kan leuk worden.. maar je moet zeker weer een nieuw verhaal starten.. lijkt me leuk.. ik zie het nog wel .. kizz Nadia

HoceimaGirl
23-08-2002, 16:22
salaam geen dank jo het is gewoon een mooie verhaal als je nog iets weet kan je het voor de einde plaatsen maar je moet zeker nog andere verhalen schrijven doe je best:) :) :) beslamaaaa :zwaai: kusjes hoceima girl

Miss_Destino
25-08-2002, 02:39


Ik ga m'n best doen:)..enne, nogmaals bedankt voor jullie leuke reacties!!!!! ~