Bekijk volle/desktop versie : In de handen van....



03-09-2007, 18:33
Inhoudsopgave (Af)

Ik werd altijd een player genoemd....
Achlem zou met ons meerijden....
De meiden stapten in....
De meiden hoorden luidde....
Ze zat naast Omar`s hoofd....
Ik voelde koude druppels op m`n gezicht....
Op de snelweg praatten we over allerlei dingen....
Ik werd wakker van de zon die recht in m`n ogen scheen....
Een hoop kabaal kwam van beneden....
Allerlei emoties verscheen er op m`n gezicht....
Beneden trok Omar z`n schoenen aan....
Ongeloof, haat, verbazing, woede....
Onderweg bleef ik woedend....
Bij gelti aangekomen belde Omar aan....
Ik stapte uit de douche en liep de keuken in....
Bij het ziekenhuis aangekomen liepen Omar en ik....
Farah en Naoual kwamen net de kamer uit....
“Faysal, dus zo heette hij.”....
Naziha kwam net de woonkamer in met een dienblad....
Ik keek paniekerig om me heen....
Gewekt door m`n telefoon. Een sms’je....
Nog steeds kon ik het niet geloven....
Nog steeds bleef z`n koude hand in de mijne....
Bij de auto aangekomen maakte ik de portier open....
Een gevoel van haat en walging....
“Waar ben ik?”, Naoual keek paniekerig om haar heen....
Naoual zat nog steeds met verbaasde ogen....
Aangekomen bij het ziekenhuis....
Al starend naar het plafond dacht ik na....
We stapten gauw de auto in en reden weg....
Het voelde alsof er....
Ik stapte m`n auto in....
Nog steeds konden we het niet geloven wat we zagen....
Na het gebed liepen Omar en ik naar de lefkieh....
Waarom deed zo nou zoiets? Achlem....
Ik had geen zin meer in Marokko....
Omar liep net de keuken in. “Heeft Faysal niet gebeld?”....
Het eten was heerlijk....
Gewekt door de deurbel....
Omar kwam naast me liggen op het bed....
Naoual en ik parkeerden onze auto`s en allen stapten uit....
Een rilling van verbazing bekroop me over m`n rug....
Thuis aangekomen parkeerde ik de auto en stapte uit....
Met een slapende Ines nog half op m`n lichaam....
Ines liep de keuken in....
Thuis aangekomen stapten we allen eruit....
“Hoe lang blijven jullie daar nog?”....
Een rilling van paniek bekroop mij....
In de hitte liep ik richting huis....
Naoual leek nog steeds verward....
Na enige tijd kuste ik zachtjes....
Het was 10.00 uur....
Het bleef stil....
Meteen werd er opgehangen....
Naoual en Achlem vingen me net op....
Ik trok me met moeite terug van Ines....
Alsof iemand een emmer koud water....
Moeizaam stond Naoual al gapend op....
Een brok vormde zich in m`n keel....


Scroll verder naar beneden.






Ik werd altijd een player genoemd. Waarom? Ik zat niet achter ze aan. Het ging vanzelf. Ik had blijkbaar iets. Iets waardoor ik ze makkelijk kon krijgen. Maar player, ik haatte dat woordje. Ik voelde me niet zo. Wist ook niet wat het precies betekende. Maar het kon me niets schelen. Ik vond het wel leuk, al die aandacht. Maar het baarde me zorgen. Ik wist dat ik het me nooit zou vergeven. Alleen wanneer….


Geen wolkje te zien in de lucht. Het was mooi. Ik zou over een aantal dagen vertrekken naar Marokko. Na drie jaar kon ik Marokko weer zien. Ik verheugde me er al op. Met een glimlach sloot ik m`n ogen en verbeeldde me m`n familie in Marokko. Hoe zou Marokko er nu uitzien? Zouden ze me herkennen? Vast wel. “We gaan zo eten, schat”. In de deur opening stond m`n grappige oudere broer Omar. “Ga maar, ik kom zo.”, reageerde ik. “Waar ben je mee bezig? Wil je uit het raam springen, wella?”. “Als je niet weggaat, spring ik wel”. Omar mompelde wat en liep naar beneden. Ik kon goed met hem omgaan. Hij was anderhalf jaar ouder dan mij. Ik haalde nog één keer diep adem en liep naar beneden. “Salaam ou alaikom”, begroette ik iedereen. Yemma, paps, gelti, Naziha, Omar en een aantal andere tantes en ooms zaten rondom de tafel. Ik vond m`n plekje tussen Yemma en Omar. “Ik dacht dat je aan het vasten was.”, fluisterde Omar. “Eet nou maar, voordat je je tanden verliest dadelijk.”, fluisterde ik terug. Na het eten stonden Naziha en ik op en ruimden de tafel op. In de keuken waste ik snel m`n handen. “En hoe was het eten?”, vroeg Naziha. “Wel lekker. Hoezo? Heb jij het gemaakt?”, vroeg ik. Ze knikte. “Goed hè”. “Ja, maak dat de kat maar wijs, lieverd.”, grapte ik en liep de keuken uit. “Iemand is jaloers.”, hoorde ik Naziha uit de keuken. Naziha, zij was de oudste van ons drie. Grote zus en twee kleine broertjes, volgens haar. Ze was een jaartje ouder dan Omar. Twee en een half jaar is dat vergeleken met mij. Ik stond in de deuropening m`n schoenen aan te trekken. Ik pakte de autosleutels van de schoenenkast. Omar stond meteen op en trok z`n schoenen aan. “Yemma, we komen zo weer terug.” En ik gaf haar een kus op d`r voorhoofd. “Salaam ou alaikom.”, groetten Omar en ik iedereen en renden naar beneden de auto in. In de auto keek Omar me met een brede glimlach aan. “Wat heb je dit keer te zeggen?”, vroeg ik eentonig. “Naziha heeft een verrassing voor je.”, zei hij nog steeds met dezelfde glimlach. “We vertrekken overmorgen vroeg. Naziha, ik, jij, en Achlem.”, zei hij. M`n hart sloeg een slag over bij het horen van die naam. “Achlem?”. Omar wist hoe ik daarop zou reageren. “Yep, jouw Achlem, lieve broertje.”, grapte hij. “En ze komt morgen naar ons toe. Haar ouders vertrekken samen met Yemma en paps”. Nog steeds kon ik het niet geloven. Ik schraapte m`n keel. Maar ik voelde dat dit geen grap was. Met een zucht startte ik de auto en reed doelloos weg.

03-09-2007, 18:38


1e fan meld zich!
Mooi begin ga gauw weer verder!

03-09-2007, 18:42
Ines haastte zich naar de voordeur....
Ik voelde kleine kusjes op m`n nek....
Het was heerlijk warm....
Ebru en Omar....
Iedereen was moe en de dames wilden terug....
We zaten daar nog steeds als twee mummies....
Ik raakte in paniek bij het horen van haar stem....
Ik had helemaal geen trek meer....
Gewekt door de telefoon....
Bruiloft muziek klonk uit de auto....
Als een kind zat ze nog steeds in m`n armen....
Ik kreeg het benauwd....
Aangekomen stapte ik uit en keek om me heen....
Na enige tijd werd er aangebeld....
We keerden gauw terug naar gelti`s huis....
Wakker geworden door de felle zonlicht in m`n gezicht....
Een rilling van angst bekroop me....
Ik zat ver weg met m`n gedachte....
Het feest bleef vrolijk doorgaan in de nacht....
Kabaal klonk vanuit de woonkamer....
Na afscheid te hebben genomen....
We stonden op en keerden terug naar tante Hafida`s huis....
Met een ruk kwam ik overeind....
M`n hart sloeg een slag over....
Farah sliep nog op Naoual`s schoot....
Thuis aangekomen stapte ik uit....
Ik hield m`n adem in....
Ik slikte en knikte vriendelijk....
Ines hield haar adem in bij het horen van m`n woorden....
De dames kwamen net de trap aflopen....
Na het eten ruimde ik alles op....
Ik slikte nogmaals en bleef naar de grond kijken....
Verdomme! Van waar kwamen al die problemen....
Faysal lag ondertussen al te slapen....
Iets gaf me een lichte duwtje richting Amal....
“Wakker worden, poppetje!”....
Nee, toen wist ik het zeker....
Met nog steeds gesloten ogen dwaalde m`n gedachte weg....
Het was 10.00 uur....
Naoual en Farah sloten net hun koffers dicht....
Het deuntje van m`n telefoon wekte me....
Met haar hoofd tegen het raam sliep Naoual....
Gewekt door een luide beltoon naast m`n oor....
Gewekt door de felle zonlicht in m`n ogen....
In m`n slaapkamer trok ik m`n kleren aan....
Het was middag....
Het was 8.30 uur....
Het was middag. Amal en Faysal....
Het douchen was heerlijk....
Getik van borden en glazen klonk vanuit de keuken....
Thuis aangekomen stapten we uit....
Gewekt door de geur van vers brood....
M`n gedachte dwaalde weg....
Alles leek weer goed te komen....
Niemand die me kon helpen....
Ze stond nog steeds in de deuropening....
Het was behoorlijk laat geworden....
Het eten was zoals gehoopt en verwacht overheerlijk....

03-09-2007, 18:43
Het was avond....
“Wel jammer dat jij je auto hebt verkocht, schatje"....
“Yemma!”....
Het was 10.00 uur. Amal rekte zich al gapend uit....
Omar parkeerde z`n auto naast de dure BMW`s en Mini`s....
Abrupt draaide ik me om....
Gauw tilde hij Faysal op van de passagierstoel....
Tofik stond buiten te wachten....
De schoten klonken keer op keer in z`n oren....
Het was `t mooiste moment in haar leven....
Haar aanraking. Die van Yemma....
Zijn gehijg werd steeds heviger....
Omar keek naar z`n handpalm....
Omar ruimde nog even z`n bureau op....
“Yemma.”.... Iedereen hield z`n adem in....
Z`n hart klopte zeker die avond....
Na hun diepste, warmste kus....
Het was ochtend. Ik keek op de wandklok....
“Mag ik m`n autosleutels? Eens kijken hoe hard ie gaat.”....
Thuis aangekomen parkeerde ik de auto....
Ik kleedde me om....
Het was m`n hart die sprak....
"Sir, your seatbelts, please...."
Ik zocht het nummer van Rose op....
Er werd aangebeld. "Wie zou het zijn?...."
Gewekt door de toeterende auto`s van Berlijn....
Iedereen was klaar voor vertrek....
M`n Rose had ik weer bij me....
Ik keek nog even in de woonkamer....
"Er staat iemand bij je auto...."
Ik was de enige met een sip gezicht....
Yemma en paps gingen net slapen....
De laatste drie weken vóór Omar`s bruiloft....
Het was het ritme van m`n hart....
Het zag er steeds drukker uit....
Ik keek Achlem met een klein glimlachje aan....
Gewekt door de streling op m`n wang....
"Wie is Rose....?"
Het bloed maakte me bang....
Ik drukte een zachte kus op Rose`s lippen....
Gewekt door de geur van verse croissantjes....
We stapten de auto in....
Rose stapte net in toen ik weer die walgelijke stemmen hoorde....
"Klaar voor vertrek.", zei Rose....
Rose en ik genoten van het weer....
De felle zon scheen in m`n ogen....
De Spaanse douane kwam in zicht....
Gauw stapte ik weer de auto in....
Eindelijk, een nieuwe zomer in Marokko....
M`n eerste ochtend in Marokko....
Rose en ik verwisselden weer van plaats....
Thuis aangekomen parkeerde ik de auto....
De heerlijke kus was onweerstaanbaar....
De traandruppels vielen op de treetjes....
“Hoe zal jullie leven eruit zien na de bruiloft?"....
Amal werd net wakker....
M`n broer hield me nog steeds vast....
Gewekt door de felle zon....
We ontvingen steeds meer bezoek....
Tot laat in de avond....
[COLOR="DarkOrchid"]Na een verfrissende douche....
[COLOR="DarkOrchid"]Daar aangekomen parkeerden we....
We stapten Farid`s auto in....Het was zover....
Het was 05.45 uur....


Slot, mijn reactie
Liefste fans en lezers
Behalve haar (Nieuw verhaal)

03-09-2007, 19:05


M`n gedachte dwaalden weg. Achlem, zij zou met ons meerijden. Wauw, maar tegelijkertijd wilde ik niet. Ze was Naziha`s beste vriendin. Ze kenden elkaar al sinds de basisschool. Op de middelbare school zag ik Achlem voor het eerst. We zaten niet in elkaars klas, maar wel op dezelfde school. We waren vaak samen. In de pauzes, tussenuren, na schooltijd. Wat was ik verliefd op haar. “Of is dat nog steeds zo?”, dacht ik voor het stoplicht. “Het is groen, vriend.”, wekte Omar me. Snel reed ik weer door. “Je zat weer aan haar te denken, yek?”, vroeg hij. Ik zuchtte. “Had ze niet met het vliegtuig kunnen gaan?”, vroeg ik. “Kom op man. Naziha zou het juist leuk vinden als ze meegaat.”. Hij had wel gelijk. Ik probeerde ook verder niet aan haar te denken. Omar wees naar een parkeerplaats. “Prop hem daar maar tussen”. Ik deed wat hij zei en we stapten uit. We waren in de stad. We wilden nog even wat spulletjes halen voordat we vertrokken. Tenminste, Omar dan. Ik had al zo een beetje alles gekocht wat ik nodig had. Op de terugweg reed Omar. We moesten tenslotte Yemma , paps en gelti naar Schiphol brengen. Zij zouden deze nacht vertrekken. “Hun boffen.”, dacht ik.
Thuis aangekomen zag ik een aantal koffers op de gang. In de woonkamer zag ik hoe Yemma afscheid nam van Naziha. Ze draaide zich om en zag Omar en ik in de deuropening. Omar omhelsde paps en ik mijn Yemma. Ik miste haar nu al. Over 3 of 4 dagen zou ik haar toch weer zien Incha Allah. Maar toch…. Paps omhelsde ik nog stevig. “Rijd voorzichtig, a weldi.”, zei hij. “Incha Allah, Incha Allah”. Gelti was als een tweede moeder voor me. “Haar zou ik ook missen deze dagen. Omar en ik pakten de koffers en stopten die in de kofferbak. “Ik breng ze wel. Naziha wilde je toch spreken.”, zei Omar en knikte dat ik naar binnen kon gaan. “Wees voorzichtig, ik zie je straks.”, zei ik, zwaaide nog even snel naar m`n ouders en gelti en liep naar binnen. Naziha zat nog op de bank haar laatste traan weg te vegen. “Kom op, je zult ze over een paar dagen weer zien”. Een klein glimlachje verscheen op haar gezicht. “Ja, je hebt gelijk.”, zei ze. “Omar heeft het je verteld”. Ik zat net op de bank en keek haar vragend aan. “Achlem.”, verduidelijkte ze. “Oh, ja dat heeft hij me al verteld.”, zei ik. Ze zag m`n vragende blik veranderen. “Wil je niet?”, vroeg ze. Ik zuchtte en keek omlaag. “Ik weet het niet.”, zei ik. “Je weet dat ze me aan zoveel dingen doet herinneren. “Kom nou, je zal het geweldig vinden. Ik wilde zelf graag dat ze mee zou gaan.”, zei ze. “Misschien wel. Misschien wel”. Ik keek weer op. “Ze komt morgen toch?”, vroeg ik. Naziha knikte. “Ja en bedankt lieverd”, zei ze blij. “ik ga maar weer eens slapen. Welterusten”. Ze stond op en liep naar boven.
Ik lag op m`n rug. Afwezig keek ik tv. Achlem, ze zou morgen al komen. Na al die jaren niet gezien. Waarom heeft ze me niet gebeld? Waarom heb ik nooit de groeten van d`r gekregen via Naziha of zo? Wilde ze me niet meer? Of was er wat anders? En opeens wil ze met ons meerijden? Allerlei vragen kwamen er in me op. Ik haalde diep adem. Ik merk het morgen wel. Morgen zou ze hier zijn. Morgen zou ik het haar vragen. Als ik durfde tenminste. Ik sloot m`n ogen en reisde terug in de tijd. Terug naar onze tijd. Samen met Achlem. Hmm…. Wat heb ik die gemist. Met deze gedachte viel ik in slaap….


Wakker geworden door de geur van vers brood. Wrijvend in m`n ene oog stond ik voorzichtig op. Ik was op de bank op slaap gevallen. Omar smeerde net z`n brood. “Lekker geslapen.”, zei hij. “Hmm…”, reageerde ik. “Je moet zo met Naziha mee”. “Naziha?”, keek ik vragend. “Achlem ophalen, lieverd.”, verduidelijkte Omar en gaf me een knipoog. Ook dat nog. “Kan ze niet zelf hiernaar toe komen?”. “Ah joh, wat kan jou het schelen, man. Je haalt haar alleen op hoor.”, zei Omar en nam z`n eerste hap. Ik stond op, pakte wat schone kleren uit m`n kast en verdween in de badkamer.
Na een half uurtje kwam ik eruit. Naziha liep net de keuken uit. “Ontbijt staat op tafel, lieverd!”. “Dank je”. En gaf haar een kus op d`r wang. Het ontbijt was heerlijk, zoals altijd. Naziha kon overheerlijk koken. “Kunnen we?”, Naziha stond net op. “Sure!” en ik pakte de autosleutels. Met elke stap bonkte m`n hart sneller. “Er is niets, er is niets.”, herhaalde ik in mezelf. Ik aarzelde of ik de auto wel zou starten. Maar deed het toch toen Naziha me vragend aan keek. Onderweg hield ik m`n mond en knikte alleen als Naziha wat zei. En zo stonden we geparkeerd voor de deur bij Achlem. “Kun je haar even helpen?”, vroeg Naziha. “Verbaasd keek ik op. “Haar koffer, slimmerik.”, maakte ze duidelijk. Ik stapte uit en wilde net aanbellen. Ik zag de voordeur op een kier. Zonder te twijfelen duwde ik de deur verder open. Er was geen terugweg meer. Ik liep de trap op. Op de gang keek ik om me heen. Nee, hier niet. Ik voelde dat ze hier niet aanwezig was. Nog een trap omhoog. Haar kamer trok mij de aandacht. Waarom, weet ik niet. Het trok me op de één of ander manier me aan. Ik liep er naar toe en zag bij de deur een koffer en een handtas. Ik voelde nu echt zweet op m`n voorhoofd. Ik pakte de koffer en de handtas en wilde net de trap aflopen. In plaats daarvan keek ik in de ogen van Achlem. Zij was het gewoon. Zo mooi. Haar haren licht gekruld. Haar ogen straalden warmte uit. Waarom is ze zo mooi! Ik schraapte m`n keel. “Wat sta je daar, oen?”, hoorde ik een stemmetje in m`n hoofd. Snel kwam ik tot orde. “He Achlem. Da`s lang geleden”. Ik wist niets beters te zeggen. En ik legde de koffer en de handtas neer. Ze kwam steeds dichterbij. Met elke stap dat ze dichterbij kwam kreeg ik het alsmaar warmer. Even aarzelde ik, maar kwam ook dichterbij. Haar ogen glinsterende. Waren dat tranen wat ik zag? Plotseling besprong ze me, waardoor ik bijna m`n evenwicht verloor. En ik sloeg ook m`n armen om haar heen. Wat heb ik haar gemist, zeg! Een snik ontsnapte uit haar. “Safi, safi. Ik ben hier.”, fluisterde ik. Ze keek me even recht in m`n ogen aan. Die groen, grijze ogen had ze gemist. Wat waren die mooi. Een glimlach tekende zich op haar gezicht. “Je mooie ogen heb je nog steeds.”, zei ze en kuste me op m`n lippen. Ze wist me aan het lachen te maken. “Laten we naar beneden gaan. Naziha staat op ons te wachten.”, zei ik en we lieten elkaar los. Ze pakte de handtas en liep naar beneden. Ik pakte haar koffer en liep achter haar aan. Ik was blij om haar weer terug te zien. “Ja en waarom heeft ze je nog nooit bezocht?”, klonk het in m`n hoofd. “Ze heeft niet eens een keertje gebeld”. Nee, dat zou later komen, dat zou later komen.

03-09-2007, 19:07
leuk verhaal, je hebt talent jongen
ga snel verder.
Je nieuwe fan khadija!!

03-09-2007, 19:08

Citaat door mocrogirl_ik:
leuk verhaal, je hebt talent jongen
ga snel verder.
Je nieuwe fan khadija!!



Dank je wel.

Faysal

03-09-2007, 19:16
xnieuweee fannetjeeeex
Oewpp!!

03-09-2007, 19:24
De meiden stapten in en ik stopte de koffer achter in de auto. Onderweg kletsten de dames aan één stuk door. Ik zat met m`n hoofd ergens anders. Haar schoonheid kwam steeds terug in m`n hoofd. Even keek ik in de binnenspiegel en keek recht in d`r ogen aan. Snel wendde ik me van haar af. Shit, ik zou nog een moord plegen voor haar. Het leek wel alsof ze met de minuut mooier werd. “En jij? Hoe is het met jou?”. Ik wist me snel te herstellen. “Ehm, wel goed hamdoelilah, dank je.”, antwoordde ik snel. “Heb je een beetje zin in Marokko?”, vroeg Achlem. “Jawel. Ben al een tijdje niet geweest.”, antwoordde ik. Ik schraapte m`n keel. Haar stem was prachtig. Kan ik dit wel volhouden met haar? Ze gaat morgen met ons meerijden. Ik schrok van het getoeter achter me. “Wel opletten, schat. Bij groen mag je rijden.”, grapte Naziha. De dames lachten en ik reed snel weer door. Ik voelde me dom. M`n rood hoofd mochten ze niet zien
Thuis aangekomen maakte ik de deur open en we liepen naar binnen. “He Achlem!”, klonk het uit de woonkamer. Omar gaf haar een hand. Na even snel wat woorden uitgewisseld te hebben liep hij mijn richting op. “Even snel naar boven.”, en ik liep hem achterna. In onze kamer plofte ik neer op m`n bed. “Heb je al alles ingepakt?”, vroeg Omar. “Hmm….”, antwoordde ik. “Even serieus man. Heb je al je papieren, of niet?”. “Ja a sahbe. Ik ben helemaal klaar.”, zei ik. “Ewa sta op. Dit is onze laatste dag hier. Laten we naar buiten gaan of zo.”, en hij stond op. Zonder wat te zeggen stond ik ook op en we liepen naar beneden. De meiden bleven thuis om wat films te kijken. “We komen vanavond terug.”, riep ik naar Naziha. “Wees voorzichtig jullie!.”, riep ze terug. Ik gooide de autosleutels naar Omar en we stapten in. We zouden langs een aantal vrienden gaan. Afscheid nemen voordat we zouden gaan. Na her en der wat vrienden te hebben bezocht, reden we naar gelti`s huis. We zouden nog een laatste check doen. Gelti had Naziha die ochtend gebeld. Ze was nog een klein tasje vergeten. Omar liep naar gelti`s slaapkamer om het te pakken en ik controleerde nog even het huis. We keerden weer terug naar huis. “Wie zal er als eerst rijden?”, vroeg Omar. “Hmm… Ik rijd wel. Ik wil nog even een laatste keer over de Nederlandse wegen.”, zei ik. “Je mist Nederland nu al. Echt een kaaskop.”, plaagde Omar. “Wie ontbijt hier elke dag le fromage?”, kaatste ik terug. We raakten in de lach. “Zie je nog steeds wat in haar?”, vroeg Omar. “Ik was haar even vergeten deze uurtjes en dan begin je weer om haar.”, zei ik. “Wat is er nou? Ze is mooi, oké! Verder niets man. Die tijden zijn al voorbij, a sahbe.”, ging Omar verder. Ik zuchtte. “Misschien heb je wel gelijk. Maar vergeten gaat bij mij niet zo makkelijk”. Omar keek me even aan. “Marokko komt eraan en je zult haar meteen vergeten.”, zei hij lachend. Een vage glimlach verscheen op m`n gezicht. Wie weet had hij wel gelijk. Wie weet….

03-09-2007, 19:25
Ik probeer zo snel mogelijk door te gaan. Maar jullie begrijpen best dat ik niet elke 10 minuten een stukje kan plaatsen. Ik zal m`n best doen voor jullie.

Liefs,

Faysal

03-09-2007, 19:26
Tuurlijk neem al je tijd ..

03-09-2007, 19:47
De meiden hoorden luidde Tupac muziek buiten. “Dat zal wel hun zijn.”, zei Naziha lachend. Achlem keek uit het raam en zag inderdaad dat wij het waren. En weer kreeg ze een warm gevoel als ze hem zag. “Wat is er nou? Dat was vroeger zo, toch?”, dacht ze in haarzelf. Ze zat wat ongemakkelijk. Snel stond ze op en liep de trap op naar Naziha`s kamer. Ze was bang dat Naziha iets zou merken bij haar.
Omar en ik liepen weer naar boven en de woonkamer miste ik iemand. Zij weer. Toen wist ik het. Ik hield nog steeds van d`r. Nog steeds net als vroeger. Er was geen andere weg. Dit was het gewoon. Dit was wat ik voor haar voelde. In Marokko zal ik haar wel vergeten. “Gaat heel moeilijk Omar…. Heel moeilijk.”, dacht ik. “Jullie hebben echt een mooie film gemist.”, zei Naziha. “Ja, zeker zo`n meiden film, hè.”, grinnikte Omar. “Je andere kleine broertje houdt daar wel van.”, ging hij verder. “Ja en wie ging huilen bij Titanic dan?”, vroeg ik terwijl ik m`n hoofd voorzichtig legde op Naziha`s schoot. Omar deed alsof hij het niet hoorde en lag op de bank. Naziha en ik schoten in de lach. “Da`s waar. Omar vond het echt zielig voor dat meisje.”, plaagde Naziha. Een gestalte verscheen in de deuropening. “He Achlem, kom erbij zitten.”, zei Omar terwijl hij zapte. Ik kwam half overeind en weer bewonderde ik haar schoonheid. “Vergeet haar.”, klonk het in m`n hoofd. Gedwongen lag ik weer op Naziha`s schoot.

Achlem liep net de trap naar beneden. Ze hoorden de jongens in de woonkamer. Achlem stond in de deuropening. Ze zag hoe hij rustig z`n hoofd legde op de schoot van haar beste vriendin. Ze hoorde iets over Titanic. Naziha en hij lachten daarom. Ze had geen idee waar het over ging. “Lag hij maar op mijn schoot.”, dacht ze met een glimlach. Zodat ze z`n wang zachtjes kon strelen. Hij lag zo vredig daar. “He Achlem!”, ze schrok op. Omar had haar als eerste gezien. “Kom erbij zitten!”. Naziha keek om en knikte naar Achlem te teken dat ze moest komen. En hij was de derde die haar zag. Half overeind zag ze hem. Even keek Achlem hem in de ogen. Na een seconde lag hij weer in z`n vorige positie. Ze schrok van z`n reactie. “Zag hij me niet meer staan?”, dacht ze. Nee toch. Dat kan niet. Ze schudde licht haar hoofd en liep de woonkamer in.

03-09-2007, 19:50


Faysal je schrijft Goed men!!(is het waargebeurd?)


xx Een Nieuwe fan

03-09-2007, 19:52

Citaat door Just_Nadoria030:
Faysal je schrijft Goed men!!(is het waargebeurd?)


xx Een Nieuwe fan



Nee. niet alles tenminste. Maar dank je wel. Ik schrijf gauw verder.

Faysal

03-09-2007, 19:55
Mooi begin ..!!

Ga gauw verder..!

Pagina's : [1] 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150 151 152 153 154 155 156 157 158 159 160 161 162 163 164 165 166 167 168 169 170 171 172 173 174 175