Bekijk volle/desktop versie : Mijn lot



Pagina's : 1 2 3 [4] 5 6

21-08-2002, 15:42
Middenin onze kamer stond een grote bebaarde man. Het was een van de mannen die ik eerder in het dorp brand had zien stichten. Hij was doorgedrongen tot aan ons huis. De man had zich bovenop mijn moeder gegooid en schreeuwde iets tegen haar in een taal die ik niet verstond. Hij probeerde haar jurk van haar af te scheuren, maar mijn moeder vocht terug met al haar kracht. Het was duidelijk dat de man sterker was dan zij. “haal de kinderen hier weg Sara” Schreeuwde mijn moeder. De man begon de overhand te krijgen. Ik draaide me direct om en stuurde de kinderen naar hun slaapkamer om zich te verstoppen. Waarbij ik Synan de verantwoordelijkheid gaf. Hij wilde niet gaan, ik zag het aan zijn gezicht. Maar gelukkig erkende hij mijn gezag als oudste zus en deed wat ik hem vroeg ondanks de strijdlust in zijn ogen. Ik draaide me weer terug naar mijn moeder. Ik moest haar helpen. Maar stond als aan de grond genageld. Mijn moeder;s jurk hing intussen in flarden om haar heen. De man hield met 1 arm mijn moeder op de grond terwijl hij met z’n andere hand aan z’n eigen broek begon te sjorren. Dat bracht me in beweging. Ik rende met een rauwe kreet op hem af. Maar voor ik hem kon bereiken, schreeuwde de man het uit van de pijn en viel naar voren. Dood. In de deuropening stond Marcus. Zijn pijl en boog nog in de aanslag, mocht de man besluiten dat 1 pijl niet genoeg was. Ik knielde neer bij mijn moeder en duwde de man van haar af. Waar kwam al dat bloed vandaan? De vreemdeling kon toch niet zo hevig bloeden? Zeker niet nu de pijl nog in zijn lijf zat.
“Sara?” Mijn moeder keek me met wazige ogen aan. “Volgens mij ben ik geraakt Sara. Zijn de kinderen veilig?”
“Maar mama, hoe kan dat….” Nu zag ik het. De woesteling had een dolk gedragen. En bij zijn val was de dolk in mijn moeder terecht gekomen. De wond bloedde alsof iemand een kraan open had gezet. “Snel Marcus, pak doeken uit de keuken”. Marcus scheurde direct een reep stof van zijn hemd af en gaf het aan mij. “Hou vol mama, alles komt goed” Verzekerde ik haar. Ik legde de stof op de wond en drukte erop. Mijn moeder kreunde van de pijn. De reep stof was meteen doordrenkt van het bloed. Hoe kon zoveel bloed uit mijn moeder komen. Een angstig gevoel maakt zich van mij meester. Maar van buiten probeerde ik kalm te blijven. Marcus was naast me komen zitten. Mijn moeder kreunde weer, “Sara, ik geloof dat ik het niet ga redden” Zei ze met verbaase toon. “ik voel de kracht uit me wegvloeien” “Nee mama “ riep ik angstig. “Nee, dat kan niet. Het kan niet! Het is niet zo hoor je. Je moet gewoon nog even volhouden. Wanneer papa hier is…”
”Sara” Mijn moeder sprak mijn naam uit met zo’n tederheid dat ik direct stil was. Zo had ik haar nog nooit horen praten. “Beloof me dat je goed voor je broertjes en zusjes zal zorgen. En beloof me dat je ook goed voor je vader zal zorgen. Maak je geen zorgen om mij. Ik zal van boven over jullie waken. Ik hou van…” Ze verstijfde in mijn armen. Een straaltje bloed liep uit haar mond. “NEEEE” Schreeuwde ik. “MAMA” Ik drukte haar met al mijnkracht tegen me aan. Dit kon niet waar zijn. Ditr kon niet gebeuren. Dit mocht niet. Dit was een gewone dag. Dit was niet echt. Mijn moeder was niet dood. Ik schreeuwde het uit van verdriet. Hoe had mijn leven zo snel zo’n fatale wending gekregen.

21-08-2002, 15:50


Ga door safira ik krijg al helemaal rillingen over mijn hele lichaam en de tranan zijn al tevoorschijn gekomen.



Amal

21-08-2002, 15:52

Citaat:
Origineel gepost door amal1982
Ga door safira ik krijg al helemaal rillingen over mijn hele lichaam en de tranan zijn al tevoorschijn gekomen.



Amal
hey thanks!! leuk dat je het leest!!! echt!!

Ben alweer bezig

21-08-2002, 16:04
Mijn moeder, die lieve vrouw was in 1 klap van ons weggenomen. Nooit meer zou ze mij troosten. Nooit meer zouden we samen lachen. Nee het kon niet.
Mijn verdriet verdrong elke gedachte. Ik kon alleen maar voelen. En wat deed dit pijn.

“sara” Marcus sprak tegen mij. Ik hoorde hem wel, maar alsof hij heel ver was. “sara” herhaalde hij. “We moeten hier weg. Nu.” Ik keek hem aan maar zag hem niet. Het was alsof ik door hem heen keek. Mijn hele lichaam deed pijn van verdriet. Mijn geest was weg leek het. Niet meer van mij. Wat restte was een donkere wolk in mijn hoofd. Een wolk die niet in staat was om te horen of te zien. Een wolk die enkel met grote moeite vast kon houden aan de realiteit. Marcus greep me met beide handen bij de schouders en schudde me door elkaar. “Sara, het dorp wordt aangevallen. We moeten hier weg met de kinderen.De anderen zijn gevangen genomen of gedood. Alsjeblieft Sara, laat me jullie naar een veilige plek meenemen.”
Woedend keek ik hem aan. Zijn woorden hadden nog steeds geen betekenis voor me. Maar ik had net mijn moeder verloren. Mocht ik dan niet eens in stilte rouwen. Kreeg ik niet eens de kans om afscheid te nemen van deze vrouw die mij op de wereld had gezet. Bij het zien van mijn gezicht, deinsde Marcus terug.

21-08-2002, 16:22


Hé safira,


Dat foto dat je hebt geplaatst is dat niet malika oufkir?
Wie jou verhaal heeft gelezen zal meteen in tranen uitbarsten en ik vindt dat je je verhaal moet publiceren ( is het trouwens echt gebeurd?)

kus Amal

21-08-2002, 16:35
hahaha nee, dat ben ik zelf
Het verhaal is niet echt gebeurt. Enkel in mijn hoofd
Ik publiceer het maar eerst even hier denk ik. Wie weet- als het goed wordt- wat ik er dan nog mee doe

Thanks!!!

21-08-2002, 16:53
Hé safira,

Maar je lijkt dan wel op Malika Oufkir heb je dat nooit gehoord.

Amal

21-08-2002, 16:54
Nee, dat heb ik nog nooit gehoord!!

Maar is geen lelijke vrouw hoor. Dus thanks

21-08-2002, 17:12
hé safira


Maar waar blijft je verhaal ?

Amal

21-08-2002, 19:49

Citaat:
Origineel gepost door amal1982
hé safira


Maar waar blijft je verhaal ?

Amal
morgen ga ik weer verders ok!!

22-08-2002, 11:33
“mama” klonk opeens een angstige stem. Het was Raja, mijn jongste zusje. Ze was samen met de rest op mijn geschreeuw afgekomen en keek diep geshockeerd naar het lichaam van mijn moeder. Met een schok kwam ik weer terug naar de realiteit. Ik moest ervoor zorgen dat de anderen mijn moeder niet zo zouden zien. “Synan, neem de kinderen mee naar achteren, naar buiten. Ik kom er aan.” Synan was bij het zien van mijn moeder al zijn eerdere bravoure kwijtgeraakt. Hij zag er nu niet dapperder uit dan elke andere jongen van 14. Hij sprak me gelukkig niet tegen en nam de andere kinderen direct mee naar buiten.
Teder legde ik mijn moeder’s jurk weer goed. Ik vouwde haar handen over haar borst, sloot haar ogen en kiste haar zachtjes op haar voorhoofd. Ik had nog geen afscheid van haar genomen, maar moest nu voor de kinderen zorgen, zoals ik haar had beloofd. Ik draaide me om en zag Marcus. Ik was hem helemaal vergeten. Zijn donkere ogen keken mij bezorgd aan.
“Sara, we moeten echt nu gaan. Er zijn meer mannen en ik weet niet hoe ver ze al het dorp binnen zijn gedrongen”
“maar mijn vader…” Begon ik te zeggen.”Je vader is gevangengenomen Sara. Ik heb het zelf gezien. Daarom ben ik zo snel mogelijk hier naartoe gekomen.” Nu zakte de moed me echt in de schoenen. Mijn moeder dood, mijn vader gevangen genomen. Ik stond er alleen voor. Ik verzamelde het laatste beetje kracht dat ik kon oproepen bij elkaar en besloot een goeie dochter van mijn ouders te zijn. Kordaat stond ik op. “okay Marcus, dan moeten we inderdaad nu vertrekken. Achter het huis staan 3 paarden. Help je mij om de kinderen daarop te laden? Dan gaan we hier vandaan. Maar denk niet dat ik mijn vader hier achter laat. Als de kinderen eenmaal veilig zijn, kom ik voor hem hier terug en om mijn moeder te wreken.” Dit laatste zei ik met zoveel haat, dat ik er zelf even van schrok. Marcus knikte. “wat is er met Dina gebeurt en jouw familie?” Vroeg ik hem, nu mij opeens herinnerend dat ik niet de enige met een familie was. “Die zijn al gevlucht. Alleen mijn oom is ook gevangen genomen. Gelukkig heeft hij zijn kinderen tijdig weg kunnen sturen.” Nu was het mijn beurt om te knikken. Ik stond op en liep naar achteren. Marcus volgde mij. Het was moeilijk om het lichaam van mijn moeder daar achter te laten, maar de kinderen moesten verzorgd worden. Samen zetten we de kinderen op de paarden. Uit de keuken haalde ik wat brood en wat kruiken met drinken, zodat we niet meteen zouden verhongeren. Uit voorzorg nam ik ook een tas met wat kleding mee. Niet om er mooi uit te zien, maar om eventueel te kunnen gebruiken als verband. Marcus en ik togen samen op het overgebleven paard en weg waren we.

22-08-2002, 11:42
Ik had de kinderen niks uitgelegd. Ik zie hun gezichten nog voor me. Wat dat betreft zijn de herinneringen pijnlijk duidelijk. Ik kan me die ogen herinneren alsof het gisteren was. Ogen vol angst en ook vol vragen die ze mij niet durfden te stellen, bang dat het antwoord hun vermoedens zou bevestigen. Ik weet nog dat ik blij was dat ze de vragen niet stelden. Ik wist dat ze zouden komen. Dat ik hen zou moeten vertellen over mijn moeder en over mijn gevangengenomen vader. Dat ik hun moest uit leggen dat we er nu alleen voor stonden. Dat ik duidelijk moest maken dat ik het zelf ook niet snapte. Dat ik ook niet begreep hoe ons leven van het ene op het andere moment zo drastisch veranderd was. Maar rijdend te paard was ik blij dat dat moment nog niet was aangebroken, dat ik nog even die verantwoordelijkheid op die manier hoefde te dragen. Ik was ook heel blij dat Marcus ons was komen helpen. Die eerst dag nam hij de leiding. Wij konden niet meer. Geen van ons.

De hele rit was mijn hoofd leeg. Ik dacht niet aan mijn moeder of aan mijn vader. Ik dacht aan niks. Ik was enkel. Een mens, zonder gedachten, zonder gevoelens. Zo leeg heb ik me daarna nooit meer gevoeld. Gek genoeg was die leegte de reden dat ik die eerste dag door ben gekomen. Daardoor kon ik functioneren. Kon ik die avond de kinderen troosten, hen uitleggen wat er gebeurt was en zelf ook slapen. Als ik had kunnen voelen had het verdriet mij verdronken. Als ik had kunnen denken, had de angst mij verstikt. Die eerste nacht sliep ik kalm en zonder dromen. Had ik geweten wat er nog komen zou, dan was ik denk ik niet meer wakker geworden. Dan had ik mij eeuwig verstopt in die droomloze kalmte. Maar ik moest verder. Voor mijn broertjes, zusjes en ook voor mijn vader. Dus werd ik de volgende dag vroeg wakker, voor de rest en dacht in de stilte van de vroege ochtend na over wat me nu te doen stond.

22-08-2002, 14:23


Chapter II
In het oosten kwam langzaam de zon op. Het licht van het eerste ochtend gloren gaf het woud waarin we ons bevonden een warme gloed. Om mij heen floten de eerste vogels hun hoogste lied. Hier en daar hoorde ik in het struikgewas het geritsel van de kleinere bewoners van dit gebied. Het vuur dat we de avond ervoor gestookt hadden smeulde nog na, maar had zijn warmte verloren. Ik keek naar de kinderen, die met z’n 4-en in elkaars armen lagen te slapen. Het had lang geduurd voor ik ze in slaap had gekregen. Als Marcus er niet was geweest, was het me nooit gelukt. Hij lag iets verderop, ook diep in slaap. Zelfs in zijn slaap gaf zijn gezelschap mij enigszins rust. In ieder geval genoeg om mijn gedachten op een rijtje te zetten. De kinderen moesten in veiligheid worden gebracht. Ik kon niet eindeloos met ze door de bossen zwerven. Het eten zou gauw op zijn en zeker de kleinsten waren niet opgewassen tegen de gevaren en ontberingen die een lange tocht met zich mee zouden brengen. Ik kon ze voorlopig het beste in een klooster of bij een kerk achterlaten. Daar zou de oorlog en het geweld aan voorbij gaan. Op twee dagreizen bij ons vandaan, lag een groot klooster. Ze waren nog jong genoeg om daar op te worden genomen. Behalve misschien Synan, maar die kon dan klusje doen voor de kloosterlingen. Ja, hoe meer ik erover nadacht, hoe slimmer het leek. De kinderen zouden onderdak en voedsel hebben en ik zou ze met een gerust hart achter kunnen laten om op zoek te gaan naar mijn vader. De mogelijkheid dat mijn vader intussen gedood kon zijn liet ik niet toe in mijn gedachten. Ik had iets nodig om aan vast te houden.

26-08-2002, 09:32
Met het klooster in het vooruitzicht voelde ik me steeds beter. Zachtjes maakte ik de kinderen wakker en hielp ze zich wat opfrissen met wat van het koele water uit de kruik. Na het wassen gaf ik de kinderen de opdracht om zoveel mogelijk vruchten te verzamelen als in onze tassen pasten. Dan hadden we wat proviand voor onderweg en het gaf me de kans Marcus te wekken en met hem te overleggen zonder dat de kinderen ons konden horen.

26-08-2002, 10:42
“Marcus” fluisterde ik zachtjes tegen hem. Ik wilde hem niet laten schrikken. “Marcus” Nogmaals fluisterde ik zijn naam en dit keer schudde ik hem zachtjes heen en weer. Marcus vloog overeind. Zijn ogen wijd open, zijn hand vloog naar z’n zij om daar iets te pakken.
”Ik ben het maar, Sara” ze ik geschrokken. Hij keek me aan en langzamerhand zag ik zijn lichaam weer ontspannen. De intense blik in zijn ogen maakte weer plaats voor de rust die hij normaal uitstraalde. Hij sloeg zijn ogen neer. “sorry Sara, ik heb onrustig geslapen. Waarschijnlijk een vervelende droom.” “hij verbergt iets” schoot het door mijn hoofd. Doe niet zo gek, wees ik mezelf terecht. Waarom zou hij liegen over een nachtmerrie. “Het leek alsof hij naar een wapen greep” zei de stem weer in mijn hoofd. Ik bande de gedachte direct weer uit. Geen tijd voor dat soort overpeinzingen nu.
”Ik heb een beslissing genomen” zei ik hardop tegen hem. “we brengen de kinderen naar een klooster hier 2 dagreizen vandaan. Daarna ga ik terug om mijn vader te zoeken. Ik wil je vragen om ons in ieder geval tot het klooster te vergezellen. Daarna kan ik het verder wel alleen af.” Ik klonk moediger dan ik me op dat moment voelde. Maar ik wilde Marcus niet het idee geven dat hij tot iets verplicht was. Als het moest kon ik zelfs de kinderen zelf naar het klooster brengen. Maar zonder de bescherming van tenminste 1 man, liepen we de kans om overvallen te worden door struikrovers of misschien wel dezelfde mannen die ons dorp hadden overvallen. Een jonge vrouw alleen met kinderen, liep nou eenmaal een groot risico. En Marcus’ pijl en boog kon tenminste nog enigszins bescherming bieden.
”Uiteraard reis ik met je mee Sara. Ik blijf bij jullie zolang het nodig is. Ook nadat we de kinderen bij het klooster hebben gebracht. Mijn oom is ook gevangen genomen en ik zal daarna dus ook met je meegaan.”
Zijn woorden stelden me gerust. Ik was blij dat ik niet alleen op zoek hoefde naar mijn vader. Hardop zei ik: “Zo al het zijn. Marcus, weet jij waar de oorlog om gaat? Wie die mannen waren die ons overvallen hebben, die mijn moeder hebben….” mijn stem stokte.

Pagina's : 1 2 3 [4] 5 6