Bekijk volle/desktop versie : Mijn lot



Pagina's : 1 [2] 3 4 5 6

13-08-2002, 15:51
dank je,
Maar het verhaal van Safira geeft me wel deze mogelijkheid.
Haar sterke begin, maakt het voor mij makkelijker.
Maar toch er bedankt voor het compliment

14-08-2002, 09:19


Ik weet wat je nu denkt. “Daar ligt een oude vrouw, terug te denken aan haar jeugdliefde. Bekend verhaal. Maar wat er gebeurde op het moment dat ik hem in de ogen keek valt buiten alle beschrijving. In mijn hele leven heb ik nooit iemand de juiste woorden horen omschrijven om weer te geven wat ik voelde. Het was alsof ik in 1 keer mijn jeugd achter me liet. Het was alsof ik thuiskwam na een lange, moeizame reis. Alsof ik datgene waaarvan ik niet eens wist dat ik er naar op zoek was, opeens gevonden had. Die paar seconden dat onze blikken elkaar vasthielden in een liefdevolle greep, leken eeuwen te duren. Alles om mij heen leek 2 stappen langzamer te gaan dan wij. Alles om mij heen was zo ver weg dat het leek alsof de realiteit een schaduw was geworden. Wat ik voelde toen ik in zijn ogen keek was de hereniging van twee eeuwenoude zielen, die elkaar met 1 blik weer gevonden hadden. Ik was vrouw.
“Sara?”
Mijn moeders stem. Het moment was verbroken. Ik bedankt haastig mijn redder en draaide me gauw om om mijn moeder gerust te stellen. Hij riep me nog iets na, maar ik kon hem niet meer verstaan end raaide me ook niet meer om. Nadat ik mijn moeder ervan verzekerd had dat er niks aan de hand was, liepen we samen weer de markt over.

14-08-2002, 09:47
Maar de markt had z’n glans nu enigszins verloren. Ik probeerde wel te denken aan mijn verjaardag en de heerlijke taart in het vooruitzicht, maar mijn gedachten bleven ongewilde terugkeren naar de jongen. Verward schudde ik mijn hoofd om de gedachte te verjagen. Mijn moeder keek me bevreemd en enigszins ongerust aan.
“Die jongen heeft toch niks onbehoorlijks tegen je gezegd?” Vroeg zo ongerust.
“nee mama, maak je geen zorgen. Ik was gewoon even geschrokken van de val”
Ik zei het meer tegen mezelf dan tegen haar. Alsof ik door hardop te zeggen dat er niks aan de hand was, het ook realiteit maakte. Afwezig liep ik achter mijn moeder aan, terwijl zij haar boodschappen deed. Ik betrapte mezelf erop dat mijn gedachten steeds weer terugkeerde naar dat moment. Naar die indringende ogen, en dat gevoel van herkenning.
“En nu is het afgelopen.” Zei ik kordaat tegen mezelf.
“Zei je wat Sara?” Vroeg mijn moeder die stil was blijven staan bij een kraampje .
“Oh mama,w at een mooie stof” Riep ik enthousiast toen mijn blik viel op datgene wat mijn moeder in haar handen hield.
“Ja prachtig he?” Riep ook mijn moeder verrukt uit. Na een hevige onderhandeling ,met de verkoper, was de stof van ons. Precies genoeg om een prachtige jurk van te maken. Mijn goede bui van die morgen begon weer helemaal terug te komen. En de rest van de marktdag ging –veel te snel- en zonder verdere bijzondere gebeurtenissen voorbij. Mijn gedachten waren de mijne weer.

Op weg terug naar huis, was ik weliswaar minder energiek dan op de heenweg, maar zeker niet minder enthousiast. Ik kwebbelde als een echte jonge vrouw met mijn moeder over hoe de jurk die zij ging maken eruit zou zien.

14-08-2002, 09:48

Citaat:
Origineel gepost door AhlamZehna
plzzzzzzzze go on with your story , het begin is al erg veelbelovend..leuk!!!
thanks!!! Ik moet nu weer aan het werk Probeer vanavond weer verder te schrijven!!!

ciao!!

S.

14-08-2002, 13:59



Citaat:
Origineel gepost door vraagteken1
dank je,
Maar het verhaal van Safira geeft me wel deze mogelijkheid.
Haar sterke begin, maakt het voor mij makkelijker.
Maar toch er bedankt voor het compliment

14-08-2002, 15:02
Wat een jeugdig enthousiasme. Ik zou graag willen dat ik dat gevoel weer terug kon halen. Maar hier,liggend in dit bed dat nu mijn gevangenis is geworden, is het moeilijk me voor te stellen dat ik ooit zo jong ben geweest. Dat er een tijd is geweest dat ik de lange wandeling naar de markt huppelend af kon leggen. Terwijl een simpele ademhaling mij nu de grootste moeite kost. Wanneer ik zo terug denk zie ik ook mijn moder weer helder voor me. Wat mis ik haar. Dat verdriet hebben de jaren niet kunnen doen afnemen. Ze was een sterke vrouw. Maar vooral ook zo wijs. Ik kon altijd bij haar terecht. Voor een praatje, voor steun, maar soms ook voor een terechte preek. Dagelijks mis ik haar nog. Dagelijks brandt in mij de wens om haar weer te zien. Om haar zachte armen om me heen te voelen en de woorden van troost uit haar mond te mogen horen. Maar ik zal nu niet lang meer hoeven wachten. Ik zal haar gauw weer zien. Dat voel ik.

14-08-2002, 15:03
Thuis aangekomen vroeg iedereen me de oren van het hoofd. Hoe was het geweest. Wat had ik allemaal gezien. Wat hadden we allemaal gekocht. Mij beseffend dat ik als oudste de enige was die de markt in het echt mocht beleven, beantwoordde ik geduldig al hun vragen. Hier en daar overdrijvend om het verhaal wat spannender te maken.

14-08-2002, 15:13
De gebeurtenis met de jongen hield ik voor mezelf. Ik kon het toch niet uit leggen. Ik begreep zelf niet wat er gebeurt was enw ilde er voorlopig ook nog niet over nadenken. Toen mijn broertjes en zusjes eindelijk genoeg hadden gehoord, schoven we allen aan tafel. Net op tijd, want mijn maag brulde van de honger.
Ik wachte tot mijn vader op had geschept. Nu pas viel het me op hoe bezorgd hij keek. Ik was zo bezig geweest met mijn verhaal, dat het me gewoonweg niet eerder op was gevallen. Zo keek mijn vader anders nooit. Over het algemeen was het een hele vrolijke, optimistische man. Iemand die in elke vervelende gebeurtenis wel een lichtpuntje zag. Een angstig voorgevoel maakte zich van mij meester. Maar ik besloot in het bijzijn van mijn broertjes en zusjes niks te zeggen of te vragen. Zij leken er niks van te merken. Waarschijnlijk waren ze te jong om de verandering in atmosfeer op te merken.

14-08-2002, 15:28

Citaat:
Origineel gepost door PABLO_ESCOBAR
Ik voel de dood
over m'n schouder loeren
M'n laatste uur nadert
ik kan me nauwelijks verroeren

Ik blik nu terug
op wat eens is geweest
Dit is het moment
dat ik altijd heb gevreesd

Waaruit bestond m'n leven?
Wat heb ik allemaal gedaan?
Hier lig ik op m'n sterfbed
niemand die me bij komt staan

Alleen ben ik geboren.
Alleen zal ik heengaan.
Ik heb m'n leven gehad
Ouderdom heeft me nu verslaan

Een waas trekt voor m'n ogen
ik ga de dood tegemoet.
Is dit het moment
dat ik mijn schepper ontmoet?
Is de dood het einde
Of slechts een nieuw begin
Werk het juist bevrijdend
Of ligt er lijden in

De weg die wij steeds nemen
Van dag 1 tot aan de dood
Brengt ons dichter bij de hemel
OF aan de hellepoort

Wij zijn het die kiezen
Doe ik goed of doe ik kwaad
God kan ons niet dwingen
Hij geeft ons enkel raad

De lessen die wij leren
Zijn wijs en bovendien
Zonder echt te lijden
Kan men vreugde ook niet zien

Dus leef je leven zuiver
Zoals een mens behoort
Dan heb je ook geen huiver
Straks daar aan de poort

14-08-2002, 15:46
Van hoe lang geleden is die foto dan wel niet?

14-08-2002, 15:47

Citaat:
Origineel gepost door nehedar
Van hoe lang geleden is die foto dan wel niet?
hahhaa het is niet autobiografisch hoor

14-08-2002, 20:26
prachtig verhaal meid! een van de best geschreven verhalen tot nu toe op de site

groetjes

14-08-2002, 23:27



Citaat:
Origineel gepost door Ismahane82
prachtig verhaal meid! een van de best geschreven verhalen tot nu toe op de site

groetjes
Heel erg bedankt voor het compliment....maakt dat ik weer door wil schrijven!!
thanks!!

15-08-2002, 15:27
Speechless. Echt mooi hoor! En nee! Ik heb geen kritiek, waarom zou ik kritiek hebben?!

Toppertje hoor, ga zo door!

15-08-2002, 22:56

Citaat:
Origineel gepost door Tifah
Speechless. Echt mooi hoor! En nee! Ik heb geen kritiek, waarom zou ik kritiek hebben?!

Toppertje hoor, ga zo door!
Thanks...ik had alweer een stukje geschreven...maar heb het in de auto laten liggen Morgen dus weer...

Pagina's : 1 [2] 3 4 5 6