Advertentie: bereik met Marokko.nl vrijwel alle Marokkaanse jongeren


Bekijk volle/desktop versie : Verdriet we hebben een man met wie je gaat trouwen



Pagina's : [1] 2

vraagteken1
18-07-2002, 23:09


Ze wachtte al langer dan een uur, te laat zijn was niets voor hem, maar ze bleef wachten onder de hete zon brandend als vuur Ver*****ng wou ze vinden Een schaduw van een boom, welke leek op een linde deed haar neerzakken, ze was zo loom Opeens zag ze hem staan, zijn gezicht vervuld met een glimlach. Hij stond maar op enkele meters van haar vandaan, en observeerde haar, hoe ze er lag Weken spraken ze hier al af, liepen langs het water, hand in hand wisselden woorden uit, beloftes die een ieder elkaar gaf Bij het vallen van de duisternis, moest er afscheid genomen worden De zon was al lang verdwenen het werd langzaam fris Ze rende naar haar ouderlijk huis, bang dat ze zou worden bestraft zoekend naar haar moeder, snel proevend van het eten op het fornuis Haar ogen dwaalden door de gang Waar zaten ze toch Zouden ze het nu toch weten Langzaam werd ze bang Ze hoorde een stem, roepende haar naam “Kom hier mijn kind, kom even bij me staan” Het was de stem van haar vader, gezeten in zijn oude stoel, uitstekend zijn hand, de hare was zijn doel “Kom mijn lieve dochter Ik wil even praten met jou, moet je belangrijke dingen vertellen laten zien hoeveel ik van je hou” Ze keek hem aan in zijn met diepe lijnen doorgroefd gezicht Werd stil en luisterde aandachtig naar de woorden tot haar gericht “Ik zal je vertellen over je verre oom een goede man, bedeeld met een lieve vrouw en een studerende zoon” “Het is een familie van goede naam Door hard werken rijk geworden, genietend van een faam” “Zijn zoon heeft de leeftijd bereikt een vrouw te vinden, die hem liefde geeft, met kinderen verblijdt” “Zij zijn bij ons geweest, hebben naar jou gevraagd, waren aardig en bedeesd, niet iemand waar me om klaagt” Haar handen begonnen te zweten, bij het horen van deze woorden nee, het waren geen woorden het leken meer op vreemde kreten uitgesproken door de man waar ze zo van hield als een kind van een ouder houden kan Vertwijfeld zochten haar ogen de kamer af, zoekend naar haar moeder die haar het leven gaf Een ziddering nam bezit van haar lichaam, Mama waar ben je, mama waarom zie je me nu niet staan Haar mooie donkere ogen, begonnen te glanzen van het tranenvocht, het is niet waar, het moest zijn dat ze logen het is niet die waarheid die zij zocht Haar moeder kwam zachtjes de kamer in omarmde haar teder streelde haar over de kin “Mijn kind dit is het beste voor jou geloof me, je weet het toch hoeveel ik van je hou” Een drang om te schreeuwen, benam haar lichaam Een drang om weg te rennen van huis , van haar ouders ver hier vandaan Langzaam kreeg ze zichzelf in bedwang, luisterde naar de onhoorbare stilte, veegde een traan van haar wang Met trillende stem trachtte ze enkele woorden uit haar mond te brengen het lukte niet Weg wou ze, dit moment niet meer verlengen Ze zakte ineen op de grond opgevangen door haar moeders arm haar hart bloede, leek op een open wond Ze staarde haar vader aan smeekte hem met een fluisterende stem “Doe met dit niet aan, alsjeblieft geef mijn hart niet aan hem” “Ik smeek u vader Uit het diepste van mijn hart Ik smeek u……. wordt vervolgd

SweetxBaby
18-07-2002, 23:12
he vraagteken.....your the best:goedzo: echt een mooi gedicht.....weer eens wat anders...

-xxx-Rachida
24-07-2002, 14:14
geen vraagteken....maar een uitroepteken!!!!!! mooi gewoon.....jou taalgebruik en rijmkunst siert het verhaal...

miriamm
24-07-2002, 15:39
heer mooi hoor wanneer komt het vervolg??????????

Laysa
29-07-2002, 00:37


Salaam .... WE WANT MORE WE WANT MORE !!!! :D WOEHOEE .... Ja het vervolg aub .... wanneer ?????????????

vraagteken1
28-09-2002, 18:21
Ze werd wakker in de vroege morgen keek versuft om zich heen, was even kwijt haar zorgen Langzaam verscheen een glimlach op haar gezicht Ze was alleen in haar kamer donker om haar heen alle gordijnen nog dicht Ze keek vanuit het bed recht naar boven zag de sterrenhemel op het plafond en herinnerde zich hoe mooi ze dat vroeger vond Ze fonkelden elke nacht waren nooit te dimmen, lachten haar toe met al hun eenvoudige pracht Ze had een enge nachtmerrie gehad Droomde over haar vader, haar moeder en hoe ze smekend tot God bad Gelukkig bleek het een slechte droom te zijn geen vochtige ogen van tranen geen verdriet of pijn Ze streek een plukje haar uit haar ogen trok zachtjes het dekbed van zich af en bedacht dat de gordijnen nu wel open mogen Met een snelle beweging haalde ze het licht in haar kamer Keek naar buiten en genoot van het prachtige zicht Ja ze was bevoorrecht woonde met haar ouders net buiten de stad aan de kronkelende vecht Ze zag kinderen spelen langs de waterkant zag verliefde stelletjes lopen lachend, hand in hand Ze liep naar de deur wou zich gaan wassen genoot van de stilte en rook die heerlijke geur Haar moeder was in de keuken bezig zoals elke dag en haar vader zou wel op het werk zijn, dus afwezig Ze deed de badkamerdeur open zocht het touwtje van het licht stapte op de wollige badkamermat en trok de deur weer dicht Zonder te kijken liet ze het warme water stromen bond haar haar vast keek in de spiegel En zag het einde, …het einde van haar dromen

Cina
28-09-2002, 18:56
In de spiegel zag ze iets Haar verstand stond nu op nul Hard wreef ze in haar ogen Maar het was geen flauwekul Langzaam draaide ze zich om Stond een paar seconden stil Haar mond en ogen wijd open En toen liet ze een schrille gil Ze zag het met haar eigen ogen Maar het drong niet tot haar door Dit overkwam alleen andere mensen Bij haar kwam dit toch niet voor? Opeens komt ze verschrikt in actie Hysterisch schreeuwt ze het uit Op de grond lag het lichaam van haar moeder En het leven was er uit Ze omhelst het dode lichaam Schudt het even heen en weer Om haar moeder tot leven te wekken Maar haar hart klopt al niet meer Hulpeloos en verloren Drukt ze haar hoofd tegen haar borst De hals die eens zo warm was geweest Was nu ijskoud, als vorst Nog steeds kon ze het niet geloven Draaide weer het lichaam om Met als enige vraag in haar gedachten Waarom God, oh, waarom....?

vraagteken1
29-09-2002, 19:01
Waarom, waarom is deze nachtmerie niet voorbij Waarom stort de wereld van pracht en geluk ineens in, voor mij Beduusd bleef ze staan, kon even niet denken, was door de situatie geheel ontdaan Langzaam drong het tot haar door, ze snelde naar beneden , belde 112, maar kreeg geen gehoor Hysterie kreeg de overhand, snelle stappen brachten haar bij de deur, ze trok hem open en rende naar de buren aan de overkant Bellen deed ze niet eens, nee, het waren ferme slagen op het raam “Help me alsjeblieft, help me uit deze waan” De deur werd geopend door een man, haar wel bekend Stotterend probeerde ze iets zinnigs te zeggen maar kreeg te weinig lucht, zo hard had ze gerend Uiteindelijk kreeg ze de woorden bij elkaar stammelde ..”Mijn moeder ze ligt bewegingsloos in ons huis, kom help me, kom nou maar” Een ijzige stilte heerste in het huis, slechts een vogel die de situatie niet kende, veroorzaakte enige ruis De ambulance was geweest medisch personeel had zich over haar ontfermd maar het was te laat veel te laat Het lichaam lag er nog, maar verlaten door de geest Dagen gingen voorbij, vragen stapelden zich op vragen van: “waarom gebeurt dit mij” Na enkele weken werd de doodsoorzaak bekend gemaakt haar moeder was een hartpatient, iets moet haar diep hebben geraakt Haar vader bracht haar het antwoord, ze hadden de avond ervoor gesproken ruzie gemaakt Haar tere hart met felle woorden doorboort Ze keek haar vader vragend aan zocht naar nog meer antwoorden wilde alles weten voor ze weg zou gaan “Weet je mijn kind, kun je je ons gesprek nog herinneren over je oom die…..” Het vervolg van de zin hoorde ze al niet meer vluchtte weg, naar haar kamer “ God het gebeurt me weer….”

moidiana
29-09-2002, 22:13
please vervolg!!!! mooi hoor...

Cina
30-09-2002, 09:50
Ze sprintte naar boven, naar haar kamer Sloeg de deur achter zich dicht Hoe kon haar vader beginnen over die man Die al dit leed had aangericht Hoe kon haar vader hierover praten Het was niet eens een half jaar geleden Dat haar lieve moeder dit leven verliet Dat haar grote voorbeeld was overleden Hoe kon ze deze verschrikkelijke man Haar oprechte liefde schenken Als alleen zijn naam al Haar aan de dood van haar moeder deed denken Ze wist ook wel dat zij hem hiervan Onmogelijk de schuld kon geven Maar ze kon er ook niets aan doen Dat als ze aan hem dacht Van woede Over haar hele lichaam begon te beven ‘Pap, waarom doe je me dit aan’ Bleef er in haar gedachten spoken Waar haalde haar vader de moed vandaan Om deze woorden te hebben uitgesproken Haar hele leven was verwoest Er was niets waar ze op voort kon bouwen Met alleen haar vader nog Als hij nu maar niet ging trouwen…. Ze drukte haar gezicht in het kussen Deze gedachte liet haar stikken ‘Mam, ik mis je, waar ben je?’ Hoorde je haar hevige snikken… Wat het meisje niet wist Maar waar ze zich wel voor moest hoeden Wat haar helemaal in zou doen storten En wat ze misschien wel vermoedde Was dat haar vader al voor de dood Van haar moeder, haar dierbare schat En wat o zo schandalig was Een relatie met de buurvrouw had…

mrs_jamila
30-09-2002, 14:43
Mijn complimenten vraagteken......eerlijk waar..Prachtig..geschreven met veel gevoel zo te lezen....!!! Liefs, jamila

vraagteken1
30-09-2002, 18:53
Origineel gepost door mrs_jamila Mijn complimenten vraagteken......eerlijk waar..Prachtig..geschreven met veel gevoel zo te lezen....!!! Liefs, jamila Dank je wel madame, ?

vraagteken1
30-09-2002, 19:11


Al dagen had hij niets vernomen, geen telefoontje werd beantwoord Ze was toch hier blijven wonen? anders had hij van iemand wel iets gehoord Zijn gedachten dwaalden af naar de laatste avond hoe ze innig met elkaar waren Hoe veilig haar hart zich bij hem bevond Van afstand had hij alles meegekregen mocht niet komen troosten, helpen werd als haar dierbare gewoon verzwegen Dagen had hij ’s avonds door de straten gewandeld met maar een hoop dat ze een glimp van zich zou laten Maar het was slechts de tijd die tergend langzaam voorbij sloop Met verdriet in zijn hart aanschouwde hij alles van de zijkant voelde zich van tijd tot tijd erg verwart ze had haar hart toch aan hem verpand Het ene moment voelde hij enige vorm van begrip maar zoals alles erg snel went viel hij weer in een dip Had ze zijn schouder niet nodig om te huilen, te vinden een vorm van troost Was hij in deze zware situatie overbodig had ze hem zomaar geloosd verkramp zocht hij naar een teken hoe verder te gaan, niet op te geven, Dagen die op vervloekte jaren leken beheersten nu zijn leven Opgeschrikt door een stem draaide hij zich om Zijn hart stond versteld van de verschijning die ineens weer via zijn bloed, richting zijn hart zwom

Emotions
06-11-2002, 09:04
Prachtig, ik krijg er gewoon kippevel van!!!

JuStAmOsLiMa
07-11-2002, 20:50
Keep Going.... Ik krijg er tranen van.......... :zwaai: :zwaai: Mijn complimenten


Pagina's : [1] 2