Bekijk volle/desktop versie : Verdriet zeg me liefste, wat wil je nou?



Pagina's : 1 2 3 4 [5]

01-10-2002, 18:07

Citaat:
Origineel gepost door Hooda
Nu pas weet ik
Dat ik echt
Van je hield
En je liefhad

Waarom
Heb ik
Je dat
Nooit verteld

Net toen ik
-eindelijk-
De moed had
Was het te laat

Ben zo
Verdrietig
Heb zo’n
Spijt

Waarom, waarom
Heb ik
Het je
Nooit verteld

Zomaar,
uit het niets,
komen ze.
De tranen.

Dagen lang
schrijf ik het,
denk ik het,
en
voel ik het.

Maar nu,
besef ik het...

Ik kan echt niet zonder je...!
"ik kan niet zonder je"

hoe cru klinken deze woorden mij nu in het oor
dagen, weken, maanden heb ik ervan gedroomd
ze ooit te mogen horen
je lippen te zien bewegen te doen alsof ik het hoor

Jaren zijn voorbij gegaan,
twijffel smolt weg
jij was het die mij in de steek had gelaten
zonder woorden was weggegaan

En nu ineens het antwoord
op de beroemde vraag:
"zeg me liefste wat wil je nou'
en nu ineens
getuig je mij je liefde,
zeg je ik hou van jou!
en nu, nu weet ik het even niet...
weet het niet
weet niet
weet...
Mijn woorden sterven af
in de zee der tranen,
van vreugde of verdriet
ik weet het nu even niet...

01-10-2002, 18:22


vergeef me

het voelt allemaal nog zo vertrouwd
alsof alles nog hetzelfde is
alsof je nog van me houdt
enkel op dat ene gevoel na
het gevoel dat ik je mis
je laat nog steeds het vuur in me branden

vergeef me
ik weet niet wat ik moet doen
vergeef me
ik kan niet stoppen van je te houden
vergeef me
dat ik je niet loslaat
vergeef me
maar het doet zo'n pijn
dat mijn hart met moeite slaat

je bent nog steeds mijn nummer een
alleen is onze relatie verbruid
ik herinner me alles
je geur, je zwoelle lippen en je zachte huid
vergeef me

vergeef me dat ik van je hou...

02-10-2002, 02:22
Waarom pijnig je me nu met je vragen
net nu alles me in het leven
een beetje begon te dagen
Moet ik je nu weer mijn liefde geven??

Waarom, waarom toch??

mijn leven dat was jij
niet alleen een gedachte
je was mijn hart
vol energie, hoop , liefde
mijn bloed
dat door het hart wordt rondgepomt
mijn mond, zonder woorden,
maar toch niet verstomd
mijn oren,
geen zin die ze bereikte
slechts jij, in wiens bijzijn ik tot de
hoogste hemel reikte
mijn benen,
gedragen werd ik door jou
veel verder dan ze met ver menen
mijn armen,
vastgehouden door jou
en mijn ziel
vooral mijn ziel
mijn arme ziel
huilend lag hij naast me
toen ik viel, diep viel
huilen deed hij om mij

Maar jij???waar was jij???

02-10-2002, 19:40
Ik smeek je nu om vergiffenis,
want ik besef nu pas dat ik me vergis.
Ik dacht dat ik niet meer van je hield
en dat was enkel wat me weerhield.
Van je houden tot het eind der dagen
is al dat ik aan je wou vragen.
Samen met jou mijn leven delen
en elke dag door je haartjes strelen.
Je begrijpt niet dat ik nu pas echt van je ben beginnen gaan houden,
dat ik nu pas terug verschijn uit m’n donkere wouden.
Je warmte deed m’n pijn verzachten
en deed me denken aan de tijden waarin we samen lachten.
Dit ontstak m’n liefde voor je weer in vuur en vlam,
al wist ik zelf niet hoe dit kwam.
Tijd heelt alle wonden maar verwijdert niet alle zonden.
Je zei met tranen in de ogen,:" Ik hou van jou"
dat was niet gelogen.
Maar deze woorden botsten op een koude muur
en doofden langzaam dit liefdesvuur.
Jouw liefde vervangen door mijn pijn
kwelt me nu in m’n eenzaam zijn.
De zon verdwenen achter een donkere wolk
m’n hart doorboord met een zilveren dolk.
Deze wereld verdwijnt in donker verderf
waar ik nu in stilte sterf.
Geluidloze donder, een onzichtbaar licht
verschijnen in een ziel zonder gedicht.
Ik vraag je nu mij te vergeven,
zo kan ik misschien nog met mezelf leven.

Vergeef me..

03-10-2002, 12:37



Citaat:
Origineel gepost door Jewel
Dank je wel, Jewel

03-10-2002, 19:14
De leegte was de vuller van mijn hart
muziek werd zonder noten voor mij gespeeld
de eenzaamheid werd door mij
met niemand anders gedeeld

Ik begrijp je gevoel
hoe zeer ik je ook haat
Jij op jouw beurt
begrijpt wat ik met haat bedoel

De dolk die jouw hart doorkliefde
is afkomstig van mijn ziel
die ooit een vertegenwoordiger was van de liefde

Ook hij was verschrompeld
bedolven onder de angsten
en nu, nu weer door jouw aanwezigheid overrompeld

Ik zal je vergeven,
moest ik van mezelf doen
toen ik weer doorging met mijn leven

Ik zal het echter nooit kunnen vergeten
Het klinkt zo cliche
maar het is gewoon iets dat je moet weten

Ik zal mijn haat proberen om te praten
hem te laten verworden tot iets waardevols
iets dat misschien weer ooit de liefde los kan laten

ik wil en zal,
maar geef me de tijd
het duurde lang, heel lang
mijn eenzaamgheid

Pagina's : 1 2 3 4 [5]