Bekijk volle/desktop versie : De vrije weg



04-07-2002, 14:47
Oma

Mijn oma zat in een hoekje in de donkere kamer. Als ik naar haar kijk besef ik weer hoeveel ik van haar hou. Ze is zo koppig....Mijn familie verhuist naar de stad, maar zij wil niet. Het dorpje Toezi is haar thuis, zegt ze altijd. Ik begrijp haar helemaal. Ze is al zo oud en dan moet ze nog verhuizen naar de grote stad. Alles is daar anders, ze heeft gelijk.

Ik ben vorige week aangekomen in Marokko, na een reis van 2 dagen...oeff wat was dat een lange reis. De eerste persoon naar wie ik liep om te omhelzen was mijn oma. Ik voel haar liefde voor mij, ze hoeft mij niets te zeggen.
Ik vraag me vaak af hoe zo'n lieve en begrijpende oma een moeder als de mijne heeft gefabriceerd, om het maar even zo te zeggen.
Alleen al om mijn oma zou ik voorgoed naar Marokko willen verhuizen.

Toezi is gelegen ergens in de bergen een paar kilometer van Nador. Er hangt daar een vrije sfeer, ik voel me er vrij. Een ander soort vrijheid is er dan in Nederland. De vrijheid in Nederland is verstikkend: alles kan, maar niets mag.

Ik ga naast mijn oma zitten. Automatisch leg ik mijn hoofd op haar schoot en begint ze me te strelen. Ze vertelt me verhalen over hoe het vroeger was en over de mens. Waar de psychologen nu pas achter komen, dat wist zij allang.
Mijn moeder komt de kamer ingelopen en ik ga rechtop zitten. 'Moenia, zegt ze, wat doe je daar!! Val je oma niet lastig en ga wat te eten maken.' Ik hoor mijn oma wat mompelen..ze lijkt te zeggen dat ik haar niet lastigval, maar ze heeft de kracht niet tegen mijn moeder in te gaan. Ik sta op en zeg wagga yemma....wat heb ik anders te zeggen??

Ik leg het eten op het lage tafeltje. Ik ben stiekem aan t duimen, ik hoop maar dat mn moeder niets zegt over t eten.
'Moenia??'zegt ze
'Ah yemma??' antwoord ik met een bange stem.
'Wat is dit voor eten??Is dit voor de koeien?' en om haar woorden kracht bij te zetten loopt ze met de marmita naar buiten, loopt naar de koeien en doet het in hun voederbak.
'Tfoe, zegt ze, je kan ook niets! Ik kan niet wachten tot je getrouwd bent en het huis uit bent. je bent alleen ellende voor me.'

Ik blijf koel. Wat ze nu had gezegd...dat was één van de minder kwetsende dingen die ze vaak tegen mij heeft gezegd. Ik hoor het al niet meer. Ik ben er immuun voor geworden. Ik loop naar boven en ga op het dakterras zitten. Hier ben ik even alleen.

Ik hoor schuifelende voetstappen...er komt iemand naar boven. Het is mijn oma, mijn lieve oma.
Ze gaat naast me zitten en we zijn even stil. We genieten van elkaars aanwezigheid en de mooie sterrenhemel. Na een tijdje begint ze te praten: 'Ik weet dat je t moeilijk hebt, maar je moeder houdt van je en is bang. Sinds je vader gestorven is, moest zij alles zelf regelen. Ze had geen hulp en ze heeft alleen het beste met je voor. Ze is bang voor de kwade tongen van andere mensen. Heb geduld en Allah zal je geduld belonen.'
Oh oma toch, hoelang moet ik nog geduld hebben en houdt de pijn die ik voel in mijn hart als ik naar haar kijk ooit op?
Ik zeg niets en val langzaam in slaap. Mijn oma houdt van me.

Remsamen

Ik loop van het kraampje waar ze remsamen verkopen naar huis. Het huis in Toezi waar mijn oma is achtergebleven, maar volgende week gaat ook zij weg. Ik heb medelijden met haar.
Mijn oma, moeder en ik verzamelen ons om de tafel en beginnen te eten.
'Bismillah, zegt mn moeder, lekker zeg remsamen, maar niet zo lekker als wanneer je het zelf had gemaakt Moenia. Was je weer te lui? Ik hoop niet dat je zo lui zult blijven, want we krijgen gasten vanavond. We maken kip en jij mag de remsamen maken.'
'Oh Allah, dacht ik, gasten?? welke gasten? Als we familie op bezoek krijgen kondigt mijn moeder het nooit aan.'
'Wie komt er?' vraag ik.
'Jouw toekomstige man, dus gedraag je een beetje!' antwoordt mijn moeder zonder me zelfs aan te kijken!

Ik kon me niet bewegen. Ik gil t uit...en ren weg, ik kan geen adem meer halen, ik heb lucht nodig. Eenmaal buiten weet ik niet welke kant ik op moet en ik begin een richring uit te rennen. Het maakt me niet uit waar ik heen ga, zolang ik maar ver van mijn moeder ben. In ieder geval voor vanavond.
Ik ga een oude en vervallen huis binnen. Er woont nu niemand in dit huis, behalve dan de heks 's avonds, als ik alle verhalen mag geloven. Ik ga zitten op een stuk muur dat naar beneden gevallen is en begin te huilen.
Yemma waarom doe je me dit aan? Je enige dochter!! Haat je me dan zo erg?? Ik wil niet meer leven...het heeft toch geen zin.
Ik kan van de afgrond vallen...mensen zullen denken dat t een ongeluk is geweest. Zo komt er geen schande over de familie.
Nee, zo moet en mag ik niet denken, mijn oma houdt wel van me. Zij kan me redden.
Misschien valt het wel mee en komen ze alleen mijn hand vragen. Ik kan dan altijd nog nee zeggen. Waarom heeft mijn moeder dan niet gezegd dat ze mijn hand komen vragen? Waarom zegt ze dat mijn toekomstige man vanavond komt eten?
Het is al donker. En eng hier, alle wilde verhalen over dit huis komen in mijn geest teboven. Ik moet toch naar huis. Ik weet niet wat me te wachten staat.

31-07-2002, 14:25


Mooi verhaal!

Wanneer komt het vervolg?

31-07-2002, 16:34
ooo ga verder spannend.,

xx lady

01-11-2003, 19:38
heyyy het beginis al heel heel heel goed
wanneer ga je verder? het is langer dan een jaar dat het hier staat maar me3liesh als je een styd hebt kan je verdergaan het lijkt me een leuk verhaal
dus wl je alsjeblieeeeeeeft verder gaan
dikke kusjes mariam :blauwkus:

01-11-2003, 21:45


wayooooooooo hij is mooi meid ga verder gaaaaaaa snel verdeeeeeerr

11-11-2003, 13:36
ewa ?!ontvang je onze reacties wel reageer dan ,zeg of je verdergaat of niet!

11-11-2003, 16:20
Het begint mooi meid...!

Ga snel verder...

11-11-2003, 19:36
Ja egt mooi begin ga snel verder!

12-11-2003, 17:45
Ik zal inshallah dit weekend het volgende stuk plaatsen!!!

Bedankt, echt heel erg bedankt voor jullie leuke complimentjes/reacties!!

xxGG