Bekijk volle/desktop versie : Tot Het Bittere Eind...



Pagina's : 1 2 3 4 5 [6] 7

07-10-2002, 22:35
Het was niet een droom het gebeurde echt..het was de realiteit.” Wat is er met die tehmsoemt Saida? “ zei de moeder zonder bezorgdheid.” Ze..ze is gewond…je moet komen yemma..en babba ook..” zei Mounia met een brok in haar keel waardoor algauw haar ogen nat werden.” Oh..ok ik kom..” zei de moeder koudbloedig alsof het haar niet kon schelen wat er gebeurd was met Saida..” Het gesprek was ten einde en Mounia viel huilend met tranen in haar ogen in Brahim’s armen..


“Mounia ik moet gaan” zei Brahim terwijl hij Mounia’s haren streelde om haar op gerust te stellen op een onbewuste manier, het hielp wel want Mounia veegde haar tranen weg en probeerde zichzelf weer te vermannen.”Waar ga je naar toe?? Waarom ga je weg?” Zoveel vragen spookten er in Mounia’s hoofd toen Brahim zei dat hij wegging.Ze was zo gesteld op Brahim en ze zou niet weten wat ze moest doen zonder hem.”Ik kan beter weggaan want jou ouders zullen zo komen.En wat voor indruk zullen je ouders krijgen als ze mij hier zien met jou? Ik wil niet dat je in de problemen komt.” Mounia was er stil van, ze had nog helemaal niet gedacht aan het feit dat ze een vriend had en hij hier samen met haar was terwijl iedere moment haar ouders hier binnen konden stromen.Terwijl Mounia snikkerde van verdriet ging ze ermee akkoord door met haar hoofd te knikken en met grote ogen Brahim aan te kijken die vol met tranen zaten die er nog niet uit waren.” Pas goed op jezelf lieverd, ik zal voor je bidden voor je zus.” Zei Brahim met een welgemende uitspraak.Brahim was zorgzaam en had medelijden met zijn vriendin.Ook hij wist hoe Mounia’s gezin in elkaar zat.”Soekran Brahim..” zei Mounia tegen Brahim.”Beslamma” zei Brahim terwijl hij de gang op liep en door het ziekenhuis de uitgang zocht.Brahim wist niet meer hoe hij eruit moest komen dat omdat hij met spoedende haast naar binnenkwam zonder enige benul waar hij was.Met een neergeslagen hoofd liep ook Brahim met verdriet en zorgen in zijn hoofd.Hij kon het maar niet uit zijn hoofd krijgen dat hij net Mounia’s zus in de handen had die bijna zelfmoord wou plegen.Er kwamen zoveel vragen in zijn hoofd, hoe is het ooit gekomen dat een Marokkaanse meisje daar in staat is? Zelfmoord plegen? Hij vond het vreselijk dat er nog steeds in deze samenleving sommige Marokkaanse meisjes onder druk leefden door hun ouders.Terwijl hij de uitgang zag van de ziekenhuis deed hij de deur open en voelde hij een koude briesje door zijn nek heen gaan waardoor alle haren in aan zijn lichaam rechtop stonden.Van verbazing en schrik hoorde hij luide kreten, hij keek op en zag een wanhopige vrouw gehaast lopen met een man achter haar.De vrouw maakte bewegingen met haar handen wat uit wanhoop was en een gillende stem waar uit te horen was dat ze wanhopig was en verdriet had.De man achter haar liep kalm maar ook gehaast mee met zijn handen in zijn zakken.Het was een Marokkaanse man en vrouw ging er door de hoofd van Brahim.Dat moeten Mounia’s ouders zijn die zijn gekomen naar hun dochter Saida.Daar loopt ze dan de vrouw die Saida’s leven bitter maakte en wanhopig waardoor ze zelfmoord pleegde.Een vrouw zoals haar ziet er bezorgd en vriendelijk uit als Brahim niet beter wist dan zou hij denken dat het een aardige vriendelijk vrouw was.Brahim staat stil van de zenuwen bang dat ze hem herkennen.Alhoewel de ouders Brahim niet kennen toch voelde hij een angst..een angst omdat hij weet waar Mounia’s ouders allemaal in staat toe zijn.Saida’s moeder kijkt heel even naar Brahim met een koele blik, Brahim staat verbaasd stil en bibbert helemaal van haar blik en het feit dat hij weet dat zij de vrouw is die er voor heeft gezorgd dat Saida in staat was om zelfmoord te plegen….Brahim probeerd de andere kant op te kijken maar het lukt niet, hij is gevangen in haar ogen de vrouw die eventueel zijn schoonmoeder kon worden.De vrouw die zijn vriendin waar hij zielsveel van houd heeft opgevoed.De vrouw die in staat was om een mens kapot te maken lichamelijk en geestelijk…



Ciao Baby

07-10-2002, 23:10


hey kroessieeeeeeeeeeeeeeeeeeeee ]

yes yes yes yes yes yes eindelijk weer een vervolg enne zeed met t andere vervolg want anders kom ik persoonlijk naar je toen en geef je een schop onder je ass...........

23-10-2002, 23:12
Brahim liep nog steeds met kopzorgen naar huis toe denkend aan de zus van Mounia, en Mounia zelf de vrouw van zijn leven met de ergste ouders die er bestaan.De ouders van Saida liepen ook gehaast door het ziekenhuis, paranoia liep de moeder van Saida door het ziekenhuis.De vader was stil het leek alsof het hem niet interesseerde, door al die jaren heen en sinds de dood van zijn oudste zoon Mohammed is de vader van Saida compleet verandert.Hij praatte nauwelijks meer en als iemand wat zei dan snoerde hij zijn kinderen direct de mond.Niets meer was hetzelfde voor de vader van Saida, je kon op geen enkele manier contact krijgen met haar vader, communiceren met hem was uit den boze.Hij staarde s’avonds urenlang naar de televisie kijkend naar het nieuws.Als het elf uur was dan stond hij rustig op als hij niet al in slaap was gevallen tegen die tijd en dan gaat hij kalmpjes en rustig naar zijn bed toe om te slapen.Saida’s vader was totaal geïsoleerd van de buitenwereld.
Na een paar minuten zoeken van de kamer van Saida, kwamen de ouders van Saida een paar zusters tegen die hun hielpen uitzoeken in welke kamer de dochter van hun verbleven.Gebroken Nederlands praatte de moeder van Saida tegen de zuster, in paniek keek ze de zuster aan die dat zag.De zusters waren bang dat dit zou uitlopen op een tragische chaos in de ziekenhuis, dus besloten ze om de ouders naar hun dochter te brengen en tegelijkertijd de ouders gerust te stellen.Boven aangekomen op de zesde verdieping met de lift, liepen ze door de lange brede gangen van het ziekenhuis.Alles was wit in het ziekenhuis overal zag je mensen zitten op bankjes die er neergezet waren voor patiënten.De moeder van Saida liep met geen onbenul als een verdwaald iemand door de gangen, de vader liep de zusters en zijn vrouw gewoon achterna als een klein dom kind.De zusters wisten in welke kamer Saida zich bevond en zo maakten ze hun weg naar de kamer toe.De deur van de gang ging automatisch open en er hing een stilte in de gang waar bankjes zaten en enkele gesloten kamers.De rust mocht niet vestoord worden die indruk kreeg je als je deze gang binnen liep.Saida zat in 1 van deze kamers niet wetend hoe het met haar ging.Of ze met moeite ademhaalde of ze het wel zou redden of niet.Hoe zou ze erbij liggen? Waar zou haar hoofd nu zijn? Is ze in een diepe slaap, is ze in coma ? Allemaal vragen zonder antwoorden..haar toestand was kritiek.”MOUNIAAAAAAAAAA”schreeuwde Saida’s moeder keihard terwijl ze binnen de gang liep en daar Mounia wanhopig zag zitten!! De rust werd verstoord en de zusters schrokken.”Mouniaaaaaaaa THEMSOEMT..min takied..(wat heb je gedaan) !!!! Waar is Saida.. WAAAR..wat heb je met haar gedaan HEKS !!” Schreeuwde keihard de moeder van Saida in het berbers.De zusters verstonden deze taaltje niet en wisten niet wat er gebeurde.Ze keken geschrokken naar de moeder met angst.Mounia stond geschrokken op en ook zij schrok toen ze de luide kreten van haar moeder hoorde.Haar hart begon steeds harder te kloppen van angst voor haar moeder.Ze raakte helemaal in paniek ze kon niets meer zeggen, ze was bang en moest denken aan de toestand waar Saida nu in verkeerde.Mounia wou wat tegen haar moeder zeggen maar ze wist niet wat ze moest zeggen.Al was het maar iets dat ze kon zeggen, maar het lukte haar niet.Ze kreeg de woorden niet uit haar mond, ze verslikte haar woorden door van paniek…De moeder van Saida rende op Mounia af en Mounia keek met grote ogen naar haar moeder terwijl ze een brok in haar keel had.Haar hart klopte steeds sneller.Mounia’s moeder vloog Mounia in de haren en Mounia wist niet wat haar overkwam..paniekerig en bang schreeuwde ze…..

23-10-2002, 23:16
shit ga verder zeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeed

24-10-2002, 13:11


Vervolg, vervolg, vervolg!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

24-10-2002, 21:09
a kardashhhh vevrolggggggggg zeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeed

23-11-2002, 14:37
ewa...ga verderr

23-11-2002, 18:45
Dit verhaal is echt FANTASTISCH !!! Tbarkelah aliek!!!!

Bousa M_D

23-11-2002, 20:31
WAJEEEEEEEW IS ECHT ERG MAN....GA SNEL VERDER!!!

24-11-2002, 23:28
VERVOOLGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGG

27-11-2002, 16:06
ik heb hem net gelezen hij is echt goed ik w8 op jou vervolgggg

groetjes ilhamma

20-12-2002, 17:06
oooohhhh!!! zo erg!!!

meid, ga snel verder!!!!!

het is een top verhaal!!!

ga zo door!!!!!!!!

veel liefs,

nefissa

14-12-2004, 18:34


ga snel verder man :|

29-03-2005, 16:38
vervolggg...?

16-04-2005, 12:21
klaar walou vervolgjes meer. :@

Pagina's : 1 2 3 4 5 [6] 7