Bekijk volle/desktop versie : Tot Het Bittere Eind...



Pagina's : 1 2 3 4 [5] 6 7

11-08-2002, 23:37
crazy baby is 22 augustus weer in nl,yes dan kan ze weer verder schrijven....

12-08-2002, 18:55


Shit ik heb echt moeten janken, zo erg en zo spannend.

12-08-2002, 23:08
oh my God ik heb een brok in mijn keel.. zo mooi en wreed..
vertekl verder girl..

12-08-2002, 23:12
hmmm crazy baby is in marokko ze komt de 22 e terug....

13-08-2002, 15:09


Wat een zielig verhaal, ik leef echt met het meisje mee.
Je hebt het goed geschreven crazy!! Heel erg realistisch.

13-08-2002, 16:50
ja crazy baby is kei goed ben blij als ze weer thuis is........

01-09-2002, 15:59
go on !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Please?????????????????????????????????

01-09-2002, 16:42
dit is gewoon heel erg
crazy baby we zijn verslaafd
snel een vervolg anders houden we het ook niet
meer uit

07-09-2002, 18:44
ga alsjeblieft door
het is zo zieilg

14-09-2002, 20:47
We gaan weer verder.

Vorige vervolg.

Mounia bleef maar huilen..je hoord de pijn en verdriet die ze had om Saida.Een pijn die weergalmde uit haar geschreeuwd..zo erg was het..Mounia en Brahim zaten alweer een gedurende 20 minuten op het bankje..en Mounia was al weer wat rustiger..De deur ging open van de kamer..en Mounia en Brahim zagen dat de dokter eruit kwam..Hoopvol en zenuwachtig keken..Mounia en Brahim naar de dokter..er speelde nu zoveel dingen in hun hoofd..leefde ze of niet..leefde ze of niet..? Ze badden dat ze nog leefde..maar verder konden ze niets doen..Ze stonden direct op en stonden voor de dokter..De dokter keek ernstig naar Brahim en Mounia..


Nieuw vervolg !

Mounia wist niet wat ze daarvan moest denken, is dat een teken van slecht nieuws? Wil dit zeggen dat het over is en dat ik geen hoop meer moet koesteren voor Saida mijn lieve zus? Mounia keek met tranen in haar ogen naar de dokter en vervolgens keek ze snel naar Brahim.Brahim keek Mounia ook ernstig aan met vocht in zijn ogen.Brahim heeft Mounia’s zus nooit gekend hij had wel dingen over haar gehoord maar haar nog nooit leren kennen.Nog nooit gezien wie die o zo lieve zus was Mounia was die keer op keer in elkaar werd geslagen door haar moeder.Het raakte hem diep in zijn hart..het leek alsof het zijn eigen zus was, ook hij was er helemaal kapot van en hoopte zo graag dat ze er nog zou zijn..Heel even had hij haar in zijn armen..heel even had hij het lot over haar leven.Een slap lichaam zonder enige leven zat in zijn armen en nu ligt ze daar in die kamer en de dokter is de enigste persoon die weet hoe het zit met Saida.” Dokter..leeft ze..leeft ze !!” Schreeuwde Mounia het er bijna uit waarnaar ze direct naar adem hapte.Met tranen en een snotterende neus kwamen de woorden uit haar mond terwijl ze steeds op adem probeerde te komen, ze kon niet meer normaal ademen.Het leek alsof ze stikte haar nek kriebelde steeds en ze had haar hand ook bij haar nek gezet.” Mevrouw Saida’s toestand is heel erg kritiek, maar ze leeft nog! Mounia werd overvloed met woorden die haar duizelig maakte..ze leefde nog..ze leefde nog dacht ze bij zich zelf.Dit is ongelooflijk..ze was opgelucht en had geen kriebels meer in haar nek.Brahim was ook opgelucht maar probeerde dat niet al te opvallend te doen..hij bleef kalm en rustig wat het tegenovergestelde was van wat Mounia deed.” Mag ik haar zien..ik wil haar zien !! Ze leeft nog..Saida..Saida..” zei Mounia weer hevig en met een bibberende stem.” Mevrouw Saida kan op het moment geen bezoek ontvangen, ze kan ieder moment weer terugvallen naar haar vorige toestand.” Weer keek Mounia paniekerig naar Brahim, ze was zo bang geworden van deze woorden.Het was nog niet helemaal zeker of ze het zou halen en dat maakte haar ontzettend bang.” Mevrouw, wij zouden graag met haar ouders willen spreken.Ik zou het zeer op prijs stellen als ze hier zijn.” Zei de dokter vervolgens terwijl hij Mounia ernstig aankeek.” Me ouders..hmm ja..ik zal dat doen..” Zei Mounia tegen de dokter.Haar ouders wisten hier nog helemaal niets van..helemaal niets.Hoe moest ze dit vertellen aan hun? De dokter liep vervolgens weer de kamer van Saida binnen en Mounia wist het allemaal even niet meer ze was zo in de war en bang tegelijkertijd.” Mounia je moet je ouders bellen” zei Brahim tegen Mounia bezorgd.Met een bange stem zei Mounia” Ja ik weet het Brahim..maar hoe ga ik dat doen..?? Mounia was vreselijk bang op de reactie van haar ouders..ze wist niet hoe ze dit aan hun moest vertellen.Wat zouden haar ouders zeggen? Ze was zo bang vreselijk bang voor hun en voor wat er nog zou komen..




Ciao Baby

15-09-2002, 09:18
Go on.. echt mooi
Nadia

15-09-2002, 18:36
echt supermooi mang.........keep on writing kroesie and keep the spirit alive babygirl...........

27-09-2002, 17:35


Mounia begon angstig te zoeken naar haar mobiele telefoon die ergens in haar tas bevind tussen alle andere rotzooi die er in zaten.Ze voelde de mobiele telefoon in haar tas en pakte hem.Ze keek er even naar met trillende handen en een kop die bijna barste van de zenuwen en bangheid.” Brahim ik durf het niet..” zei Mounia angstig en met ogen op hem gericht.Ze wachtte af op wat hij zou zeggen, het leek alsof wat Brahim ook zou zeggen zij het dan gelijk zou doen.Mounia was radeloos ze kon het niet meer ze kon haar eigen beslissingen niet meer nemen noch die van Saida die bijna dood gegaan was nadat ze haar polsen had doorgesneden omdat ze zo kwaad was op haar moeder en haarzelf.Ze had het gevoel dat het leven beter af was zonder haar.Ze dacht dat niemand het zou opmerken als Saida er niet meer zou zijn.” Mounia je moet bellen, ze moeten komen ze zullen het wel begrijpen.” Zei Brahim geruststellend en ook bang.”Oh Brahim je weet nog helemaal niets van me ouders..” zei Mounia alsof haar ouders de duivels waren in persoon.” Ok ik bel..” zei Mounia na aarzelen en tobben.Ze toetste de nummer in van thuis en aan de andere kant van de telefoon hoorde ze een gehoor.Maar niemand nam nog op.” Aloe?” hoorde Mounia van schrik opeens haar moeders stem.Ze had niet gedacht dat er daadwerkelijk opgenomen zou worden en ze was zo ver met haar gedachten.Haar gedachten waren bij Saida in het kamertje waar ze zat ..waar ze zich niet verroerde en met moeite ademhaalde om te vechten voor haar leven.” Met Mounia..mama..” ” Waar ben je Mounia !!! Je hoort thuis te zijn !” zei Mounia’s moeder kwaad.” Ik ben in het ziekenhuis..” “ Wat doe je in het ziekenhuis?” zei weer de moeder met een wat verbaasde stem alsof het leek dat ze heel even belangstelling toonde en bezorgd was.” Saida…ze is hier..ze is ..” zei Mounia weer met een trillende stem.De woorden konden maar niet uit haar mond komen.Want als ze hardop de woorden zou zeggen, dan zou ze realiseren dat het echt zo was wat er met Saida gebeurde.Het was niet een droom het gebeurde echt..het was de realiteit.” Wat is er met die tehmsoemt Saida? “ zei de moeder zonder bezorgdheid.” Ze..ze is gewond…je moet komen yemma..en babba ook..” zei Mounia met een brok in haar keel waardoor algauw haar ogen nat werden.” Oh..ok ik kom..” zei de moeder koudbloedig alsof het haar niet kon schelen wat er gebeurd was met Saida..” Het gesprek was ten einde en Mounia viel huilend met tranen in haar ogen in Brahim’s armen..



Ciao Baby

27-09-2002, 17:44
Ik zIe dAt jE OnNlInE BeNt , dUzZ gA SnEl vErDer , Al iS HeT MaAr eEn kLeIn StUkJe.

DiKKe bOuSsA mOcRoGuRlY

27-09-2002, 22:05
ga snel verder kroessie van meeeeeeeeee

Pagina's : 1 2 3 4 [5] 6 7